அத்தியாயம் – 2
அத்தியாயம் – 2
தமிழ்நாட்டின் நெற்களஞ்சியம் என்றழைக்கப்படும் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் அமைந்திருந்தது அந்த பைம்பொழில் கிராமம்.
கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை பச்சைப் போர்வை போர்த்தியதைப் போல் அத்தனை ரம்மியமாய் காட்சியளித்த அந்த வயற்காட்டின் வரப்பு மேல் வேஷ்டியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு, குற்றாலத் துண்டை தலையில் கட்டியபடி அறுபத்தி ஐந்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு மனிதர் தோரணையுடன் நடந்து வந்து கொண்டிருக்க,
அவருக்குப் பின்னால் முப்பதைக் கடந்து விட்டதன் அறிகுறியாக முன் தலையில் லேசாய் வழுக்கை விழுந்த ஒரு மனிதர், பவ்யமாய் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்.
“ஏண்டா உன் மருமவன் எப்போ வரானாம்?? பொழுசாய நாலு மணிக்கெல்லாம் வீட்டுல இருந்து கிளம்பிப்போடணும்.. அவனை அதுக்கு முன்ன வர சொல்லு.. அவனோட கிறுக்குத்தனத்தை எல்லாம் அங்கேயே மூட்டை கட்டி வச்சுப்போட்டு வர சொல்லு என்ன.. ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு தேடித்தேடி இந்த பொண்ணை பிடிச்சிருக்கேன்.. ஏதாவது கோக்கு மாக்கு பண்ணி கெடுத்து விட்டுறப் போறியான்.. திருப்பி இதே பேருல பொண்ணு கிடைக்கிறது எல்லாம் அவ்வளவு சுளுவான காரியம் இல்லை!! சொல்லி வை அவேங்கிட்ட!!!”
எச்சரிக்கை அதிகம் தொனித்தது அவர் குரலில்!!!
பின்னே இரண்டு வருடமாக ‘ வானதி ‘ என்று பெயர் கொண்டிருக்கும் பெண்ணை தஞ்சாவூர் ஜில்லா முழுக்கத் தேடித் தேடி நொந்து போய், இறுதியாக, வானதியோடு ஒத்துப்போகும் வான்மதியை கண்டு பிடித்து மனதை தேற்றி வைத்திருக்கிறார் மனிதர். அதையும் அவரின் மகன் கெடுத்துவிட்டால், மீண்டும் வானதியைத் தேடும் திராணி அவரின் உடலில் இல்லாததால், இந்த சம்பந்தத்தை முடித்தே ஆவது என அவர் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு இருக்கிறார். அவர் – வைத்தியநாதன்.
பைம்பொழில் கிராமத்தை பூர்வீகமாகக் கொண்ட வைத்தியநாதன், அந்த ஊரிலே மிகவும் செல்வாக்கான மனிதர்.
ஊரில் இருக்கும் நிலபுலன்களில் எழுபத்தைந்து சதவிகத நிலங்களுக்கு சொந்தக்காரரான வைத்தியநாதன் ஒரு கதைப் புத்தகப் பிரியர்.
நாவல் புத்தகங்களை நாள் கணக்காக தூக்கத்தை துறந்து, பசியை மறந்து படிக்கக் கூடிய அளவிற்கு, கதைகளின் மேல் தீராத காதல் கொண்டிருப்பவர் அவர் என்று சொன்னால் மிகையாகது.
அவரின் புத்தகப் பிரியத்திற்கு பெரிய சான்றாய் அவரின் மனைவி சிவகாமி!!!
கல்கியின் தீவிர ரசிகரான வைத்தியநாதனுக்கு, அவர் படைப்பில் பிடித்த நாவலான சிவகாமியின் சபதம் கதையின் நாயகியின் பெயரைக் கொண்டுள்ள ஒரே காரணத்திற்காக, அக்காவைப் பெண் பார்க்கப் போய்விட்டு தங்கையான சிவகாமியை மணமுடித்துக் கொண்டு வந்த மகான் இவர்!!!
அத்தோடு நிற்கவில்லை இவரின் அழிச்சாட்டியம்!!!
இவர்களின் முதல் மகன் – ஆதித்த கரிகாலன்.
கதையில் பிரிந்த காதல் ஜோடியை நிஜத்தில் சேர்த்து வைத்தே தீருவேன் என மூன்று வருடங்கள் தேடி அலைந்து மித்ர நந்தினி எனும் பெண்ணைக் கண்டுபிடித்து மகனுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்து அழகு பார்த்த மாமனிதர் இவர்.
இவர்களின் ஐந்து வயது மகனுக்கு, வந்தியத்தேவன் என்று தான் பெயரிடுவேன் என இவர் செய்த அக்கப்போருக்கு அளவே இல்லை.
இறுதியில் அனைவரின் ஒருமித்த சம்மதத்துடன், அந்தக் குழந்தைக்கு சேந்தன் அமுதன் என்று பெயரிடப்பட்டது.
மனிதரின் விருப்பப்படி, ஆதித்த கரிகாலனுக்கு அடுத்து குந்தவை பிறக்க, அவளுக்கு ஜோடியான வந்தியத்தேவனை வடநாடு வரை சென்று தேடினாலும் கிடைக்காது என்பதால், வந்தியத்தேவனுடன் ஓரளவு ஓத்துப்போன தேவராஜின் கைகளில் குந்தவையை ஒப்படைத்தார் இந்தத் தகப்பன்.
அவர்களின் ஏழு வயது மகளுக்கும் பூங்குழலி என்று பெயர் வைத்த பெருமையும் இவரையே சேரும்.
குந்தவை அடுத்து அவர் விருப்பப்படி ஆண் பிள்ளையே பிறக்க, அவரும் மிகவும் ஆசையாய் தஞ்சையை ஆண்ட ராஜராஜ சோழனான அருள்மொழி வர்மனின் பெயரை தன் கடைக்குட்டிக்கு வைத்து அழகு பார்க்க, அவனோ வந்தியத்தேவனாய் வாலில்லாத வானரம் போல் வளர்ந்து நின்று அவரை மிகவும் சோதித்து வருகிறான்.
முதல் இரண்டு பிள்ளைகளும் அவர் போட்ட கோட்டைத் தாண்டாமல் வளர, இவனோ இவர் போட்ட கோட்டை அழித்து அதில் கோலம் போட்டு அவரை தலையால் தண்ணீர் குடிக்க வைத்து விடுவான்.
இதோ இப்போது கூட படித்து முடித்து உன் அண்ணனைப் போல் என்னுடன் வந்து விவசாயம் பார் என அவர் எவ்வளவோ எடுத்துக் கூறியும், அவருக்கு அறவே பிடிக்காத போலீஸ் வேலையில் போய் அமர்ந்து கொண்டு, அவரின் ரத்த அழுத்தத்தை ஏற்றி விடும் வேலையை செவ்வனே செய்து கொண்டிருக்கிறான் நாயகன்.
இந்த அருள்மொழி வர்மனுக்கு ஏற்ற வானதியைத் தேடி ஓய்ந்து போன மனிதர், இறுதியாய் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தான் வான்மதியைக் கண்டுபிடித்திருக்க, உடனடியாக ஜாதகம் பார்த்து, அதுவும் பொருந்திப் போனதில், உடனே பெண் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்துவிட்டார்.
ஆனால் எப்போதும் போல், மகன் ஏதாவது திருகுதாளம் செய்யக்கூடும் என முன்பே கணித்துவிட்ட மனிதர், தன் ஒரே மச்சினனான திருமலையிடம் தான் பல முறை எச்சரித்துவிட்டார் இத்தோடு.
சிவகாமிக்கு திருமணம் ஆகப்போகும் சமயத்தில் அவரின் தாய்க்கு கடைசியாய் பிறந்த திருமலையை தூக்கி வளர்த்தது எல்லாம் சிவகாமியே, ஆகவே தனக்கு திருமணம் ஆன பின்பும் கணவரின் சம்மதத்துடன் தம்பியை தன்னுடனே அழைத்து வந்து அவர் வைத்துக்கொள்ள, திருமலையும் அவர்களின் பிள்ளையாகவே வளர்ந்துவிட்டார்.
சில பல காரணங்களுக்காக திருமணமே வேண்டாம் என அவர் இருந்து விட, அதில் சிவகாமிக்குத் தான் பெரும் வருத்தம்.
தன்னை வளர்த்த தமக்கையின் பிள்ளைகளை, தன் பிள்ளையாக அவர் வளர்த்தார் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.
இத்தனைக்கும் அவருக்கும் நம் நாயகனுக்கும் எட்டு வயது தான் வித்தியாசம். இருந்தபோதும் அவனிடம் அந்த வீட்டிலே திருமலைக்கு தான் அதிக ஒட்டுதல் என்பதால், வைத்தியநாதன் இப்போதும், மகனிடம் சொல்ல வேண்டிய அறிவுரைகளை எல்லாம் மச்சினனிடம் தான் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அனைத்தையும் பவ்யமாகக் கேட்டபடி வந்த திருமலையோ,
“ஆகட்டுங்க மாமா!! நான் அருளு கிட்ட பேசிட்டேன்.. அவனுக்கும் பொண்ணு போட்டோ அனுப்பியிருக்கேன்.. சாயங்காலம் நேரா அவுக வீட்டுக்கே வந்திடுவான்.. நீங்க ஒன்னும் வெசனப்படாதீக.. இந்த இடம் முடிஞ்ச மாதிரி தான்”
என்று தைரியம் சொல்ல,
தலையில் கட்டிய துண்டை உதறி தோளில் போட்டுக்கொண்ட மனிதர்,
“எங்குட்டோ நல்லா எல்லாம் நடந்தா செரி!!! உனக்கும் ஒரு கல்யாணங்கச்சேரியை பண்ணிப் பார்த்துப்போடலாம்னு நானும் வம்பாடு பட்டுட்டேன், நீயேன்னமோ கழுவுற மீனுல நழுவுற மீனாட்டாம் போக்கு காட்டிட்டு ஓடிட்ட.. உங்க ஆத்தா அப்பன் இருந்திருந்தா உன்னை இப்படியே விட்டிருக்க மாட்டாகல டா திரு?? ஆயிரந்தேன் பார்த்து வளத்தாலும் அக்காளும் மாமனும் ஆயி அப்பன் ஆகிப்புட முடியாது போல!!!”
அவரின் குரலில் பெரிதாய் ஒரு தவறிழைத்து விட்டதைப் போல் ஒரு வருத்தம்.
அதற்கே துடிதுடித்துப் போன திருமலை,
“மாமா!! என்ன வார்த்தை சொல்லிட்டீங்க?? பெத்த பிள்ளைக்கும் மேல என்னைத்தான் அக்காளும் நீங்களும் தூக்கித் தூக்கி வளர்த்தீங்க.. நெசத்துக்கும் எங்க அப்பன் முவம் கூட எனக்கு நெனவில்லை மாமா.. வார்த்தைக்கு மாமான்னு கூப்பிட்டாலும், மனசுக்குள்ள உங்களை என் அப்பன் ஸ்தானத்துக்கும் உசரத்துல வச்சிருக்கேன்.. இப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க சொல்லிட்டேன்.. இப்போ என்ன கல்யாணம் பண்ணாத்தேன் நல்லா இருக்கதா அர்த்தமா??? அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் இல்லை மாமா.. நான் நிசமாலுமே ரொம்ப ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கேன்.. எனக்கெந்த கவலையும் இல்லை.. அதுனால கண்டதையும் நினைச்சு மனசைப் போட்டு உலட்டாம வீட்டுக்கு போங்க.. அக்கா அப்போவே போனைப் போட்டிருச்சு.. ” என்று அவரை சமாதானம் செய்து வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்த திருமலை,
தன் மருமகனுக்கு அழைப்பு விடுக்க,
“காதலி இருந்தா கவலைகள் தீரும்
காதல் பண்ணுங்கடா
அந்த கல்யாணம் மட்டும் லேட்டா யோசி
நல்லா இருக்குமடா
உன் வாழ்க்க நல்லா இருக்குமடா
இனி ஜல்சா பண்ணுங்கடா
குஜாலா ஜில்பா காட்டுங்கடா”
என்கிற காலர் ட்யூன் ஒலித்தலில், எப்போதும் போல் மருமகனின் குறும்பில் தன்னாலே திருமலையிடம் ஒரு இளநகை வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.
‘ இவனுக்கு மட்டும் எங்கிட்டு இருந்து தான் பாட்டு கிடைக்குமோ!!’ என பொய்யாய் சலித்துக்கொண்டவர், அவன் எடுப்பதற்காக காத்திருக்க,
சரியாய் அழைப்பு நிற்கப்போகும் தருவாயில் தான் அதை ஏற்ற அருள்மொழி,
“என்ன மாம்சே!!! காலங்காத்தாலையே என் நினைப்பு எல்லாம் வந்திருக்கு உனக்கு?? வாட் இஸ் தி மேட்டர்??” என்று எப்போதும் போல் குதூகலமான குரலில் கேட்க, பின்னால் ஒரே இறைச்சலாக இருந்தது.
“எங்க அருளு?? வெளிய வேலையா இருக்கியா ???” என்றார் மாமன்.
“பின்ன வெட்டியா இருந்தா சம்பளம் யாரு உங்கக்கா வீட்டுக்காரரா எனக்கு கொடுப்பாரு???” என்றான் வம்புக்காரன்.
“அந்த மனுசன் கையைப் பிடிச்சு இழுக்கலைன்னா உனக்கு அந்த நாளே நிறையாதே??” என்று அலுத்துக்கொண்ட திருமலை,
“சாயங்காலம் நாலு மணிக்கெல்லாம் இங்க வீட்டுல இருந்து எல்லாரும் கிளம்புறோம்.. நீயும் இங்கேயே வந்துடுறியா?? சேர்ந்தே போவோம்” என்றார்.
“குடும்பமா சேர்ந்து ஏதும் கூழ் ஊத்தப் போறீங்களா?? நான் வேற எதுக்கு!? எனக்கு இங்க ஸ்டேஷன்லயே டீயும் வடையும் கிடைக்கும்.. கூழ் குடிக்க எல்லாம் நான் வரலை..”
தீவிரமான குரலில் சொன்னவன், அங்கே ஓட்டுனருக்கு வேறு எங்கு செல்லவோ வழி சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.
அவனின் பதிலில் விழித்த திருமலை,
“டேய் அருளு!! நேத்து நைட்டு நான் உனக்கு போன் பண்ணேன் தான??”
பாவம் அவருக்கே சந்தேகம் வந்துவிட்டது, விஷயத்தை ஒருவேளை இவனிடம் பகிரவே இல்லையோ என்று!!
“நீ தான் காலகாலத்துல ஒரு கல்யாணத்தை பண்ணித் தொலையாம, லவ்வர் கூட பேச வேண்டிய நேரத்துல தினமும் என்கிட்ட போனைப் போட்டு பேசி உயிரை வாங்குறியே மாம்ஸ்!!! நேத்து மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன?? அதெல்லாம் கரெக்ட் டைமுக்கு கால் பண்ணிட்ட!!!”
“ப்ச்!! விளையாடாத டா அருளு.. இன்னைக்கு உனக்கு பொண்ணு பார்க்கப் போகணும்னு சொன்னேன்.. நேத்தெல்லாம் சரி சரின்னு சொல்லிட்டு இப்போ வந்து புதுசா கேட்கிற மாதிரி பேசுற”
“நாளைக்கு தான் பன்னு!! ச்சு!! சாரி பொண்ணு பார்க்கணும்னு சொன்ன??”
“அது நேத்து சொன்னேன் டா!!!”
“மாத்தி மாத்தி பேசாதையா மாமா!! நைட்டு பன்னிரண்டு மணிக்கு போனை போட்டு நாளைக்கு தான பொண்ணு பார்க்க போகணும்னு சொன்ன?? நான் நாளைக்கு தான் லீவ் போட்டிருக்கேன்..” என்றான் அடங்காதவன்.
“அடேய் படுத்தாத டா.. அப்பறம் உங்கப்பா கிட்ட பேச்சு வாங்க முடியாது.. ஒழுங்கா சாயங்காலம் கிளம்பி வா..”
“உன் இஷ்டத்துக்கு லீவ் தர இது உங்க மாமன் வீட்டு போலீஸ் ஸ்டேஷனா??”
“அட!! அவரையே ஏன் டா இழுக்குற?? ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் பெர்மிஷன் போட்டுட்டு வா!!! போனதும் பார்த்திட்டு வந்திடலாம்”
“போனதும் பார்த்திட்டு வரதுக்கு நாம என்ன பொருட்காட்சியா போறோம்.. அதெல்லாம் அப்படி சட்டு புட்டுன்னு எடுத்தோம் கவுத்தோம்னு முடிவெடுக்கிற விஷயமா?? நான் அந்த வான்கோழியைப் பார்க்கணும்!!!”
“கோழி இல்லை டா!! மதி!! வான்மதி!!”
இடைவெட்டி அவனைத் திருத்தினார் திருமலை.
“ஏதோ ஒண்ணு!! அந்த வான்மதியைப் பார்க்கணும்.. அந்தப் பிள்ளையும் என்னைப் பார்க்கணும்..ரெண்டு பேருக்கும் பிடிக்கணும்.. அப்பறம் காபி குடிச்சிட்டு, கேசரி சாப்பிட்டிட்டு அந்தப் பிள்ளைகிட்ட தனியா நான் பேசணும்!!!”
“ஏன் அதை கேசரி சாப்பிடறதுக்கு முன்னாடி பேச மாட்டியா??”
கடுப்பாகி விட்டார் மாமான்காரன்.
“அதெல்லாம் எல்லாத்துக்கும் ஒரு முறை இருக்கு மாம்சே!!!”
“முறையும் வேணாம்.. மண்ணாங்கட்டியும் வேணாம்.. நீ ஒழுங்கா சாயங்காலம் இங்கேயே வந்துரு.. நேரா அங்க போனா உன் வாயை வச்சிட்டு சும்மா இருக்காம ஏதாவது வில்லங்கத்தை இழுத்து வைப்ப.. அப்பறம் உங்க அப்பா என்னை அப்புவாரு.. அதுனால மூன்றரை மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வர நீ!!!”
அதிகாரம் தூள் பறந்தது மாமனின் பேச்சில்.
“தஞ்சாவூர் வெஸ்ட் டவுன் இன்ஸ்பெக்டர் கிட்ட பேசுறோம்னு ஒரு பயம் இல்லாம மிரட்டுற மாமா நீ .. உன்னை வந்து வச்சுக்கிறேன்.. எனக்கு ஒரு வேலை இருக்கு இப்போ.. வைக்கிறேன்”
அவன் செல்ல வேண்டிய இடம் வந்துவிட்டதால் மனமிறங்கி பேச்சை முடித்துக்கொள்ள,
“அந்தப்பிள்ளை போட்டோவ, உன் போனுக்கு அனுப்பிருக்கேன்.. நீ இன்னும் பாக்காமையே வச்சிருக்க.. அதை முதல்ல பார்த்திட்டு வேலையைப் பாரு.. “
“மறந்துடாத!! மூன்றரை மணிக்கு வந்துரு!!”
மீண்டும் ஒருமுறை அறிவுறுத்திவிட்டே அழைப்பைத் துண்டித்தவருக்கு புயலுக்குள் சிக்கி மீண்டு வந்ததைப் போல் இருந்தது.
‘ இந்தக் கல்யாணம் முடியுறதுக்குள்ள நம்மளைக் கிறுக்கன் ஆக்கிருவான் இவன் ‘
மருமகனை எண்ணி முறுவல் பூத்தவர், அடுத்த வேலையை கவனிக்கச் சென்றார்.
***
தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் அமைந்திருந்த கோவிலூர் கிராமம் அது.
நகரத்தின் வசதிகள் இப்போது தான் ஆங்காங்கே எட்டிப்பார்க்க, இன்னுமே ஓட்டு வீடுகளும், குடிசை வீடுகளும் தான் அங்கே பரவலாக நிறைந்திருந்தது.
ஊரின் எல்லையில் அமைந்திருந்த அங்காளம்மன் கோவிலுக்கு அருகில் அமைந்திருந்தது அந்த ஓட்டு வீடு காலையிலே மிகவும் பரபரப்பாக காணப்பட்டது.
இரண்டு படுக்கையறைகள், சமையலறை, பொதுவாய் வெளியே ஒரு குளியலறை, முற்றம், தோட்டம் என பரப்பளவில் பெரிதாய் இருந்தாலும், சுவற்றில் அடித்திருந்த பெயிண்ட் எல்லாம் உதிர்ந்து போய் பார்ப்பதற்கே மிகவும் பரிதாபகரமான நிலையில் இருந்த அந்த வீட்டின் அழகை எல்லாம் கவனிக்க நேரமில்லாமல் பம்பரமாய் சுழன்று கொண்டிருந்தார் அந்த வீட்டின் குடும்பத் தலைவி சுந்தரி.
“வானு!!! நீ எந்த வேலையும் பாக்க வேணாம் என்ன?? நான் எல்லாம் முடிச்சு வச்சிட்டேன்.. மூணு மணிக்கெல்லாம் நான் வந்திருவேன்.. அதுக்குள்ள நீ தலைக்கு குளிச்சு காய வச்சிரு.. உன் சடங்குக்கு மாமன் எடுத்துட்டு வந்த வாடாமல்லி கலர் சேலையை கட்டு டி.. ” என்று ஒவ்வொன்றாய் சொல்லிக்கொண்டே காலை உணவான பழைய சாதத்தை வாயில் அள்ளி வேகவேகமாய் போட்டுக் கொண்டிருந்தார் சுந்தரி.
அதற்குள் அங்கே வேலைக்குத் தயாராகி வந்து நின்ற சின்ன மகளைக் கண்டு முறைத்து வைத்தவர்,
“ஒரு நாளு லீவு போட சொன்னா ரொம்ப தான் டி சிலுத்துகிற நீயி.. அக்காவுக்கு துணைக்கு இருக்க சொன்னா கொஞ்சமாச்சும் என் பேச்சைக் கேட்குறியா??” என்று அவர் கத்த,
ரதி மீனாவோ, இரவெல்லாம் முழித்து யோசித்தும் இந்த மாப்பிள்ளையைத் துரத்த உருப்படியான ஒரு யோசனையும் கிடைக்காததில் முன்பே கடுப்பில் இருந்தவள், அன்னையிடம் பேசினால் இன்னும் தான் எரிச்சல் அதிகரிக்கும் என்றுணர்ந்து,
அங்கே தவிப்புடன் தன்னைப் பார்த்து நின்றிருந்த தமக்கையை முறைத்துவிட்டு விடுவிடுவென வெளியே நடந்துவிட்டாள்.
“சரியான அகம் புடிச்ச கழுதை.. அப்படியே அவங்க அப்பனை மாதிரி.. பேசிட்டே இருக்கேன்.. மதிக்காம போறதைப் பாரு!!” என்று உணவோடு சேர்த்து இளைய மகளையும் வாய்க்குள் போட்டு அரைத்தவர், வேலைக்கு நேரமாவதை உணர்ந்து எழுந்து கொண்டார்.
அப்போது அங்கே மதிய உணவிற்காக பின்பக்கம் இருந்து முருங்கை கீரை கொப்பு ஒன்றை ஒடித்துக் கொண்டு வந்த பவுனுத்தாயி, தன் மருமகளைக் கண்டு,
“ஏத்தா சுந்தரி!! இன்னைக்கு கூட வேலைக்கு போவனுமா நீயி??” என்று குறைபட்டுக் கொண்டே, அங்கே திண்ணையில் அமர்ந்து கீரையை உருவ ஆரம்பித்தார்.
“இவுக வாரது முன்னாடியே தெரிஞ்சிருந்தா, ஆள் மாத்தி விட்டிருப்பேன்.. நேத்து தான தாக்கல் சொன்னாக.. அதான் லீவு கிடைக்கலை.. நான் எல்லாம் ரெடியா வச்சுட்டேன்.. வந்து சட்டுன்னு வேலையை முடிச்சிருவேன்.. கீரையை உருவி வைங்க.. சாயங்காலம் வடை வேணும்னா போடலாம்.. மீனா விரும்பி சாப்பிடுவா.. “
என்று சாப்பிட்டு முடித்து எழுந்து கொண்ட சுந்தரி,
“உங்க மவன்கிட்ட மட்டும் கண்டிசனா சொல்லி வைங்க.. மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரக வர நேரம், எவனாவது ஓசியில வாங்கிக் கொடுத்தான்னு கண்டதையும் வாயில ஊத்திட்டு வந்து சலம்பலைக் கூட்டப் போறாரு.. அப்படி மட்டும் ஏதாவது நடந்துச்சு.. நான் மனுசியா இருக்க மாட்டேன் சொல்லிட்டேன்!!!”
கடுமையாக எச்சரித்து விட்டே, சுந்தரி கிளம்பி வெளிவாசலுக்கு வர,
பவுனுத்தாயும் மருமகளின் கோபத்தை குறைக்கும் பொருட்டு,
“இல்லைத்தா!! இந்த ஒரு வாரமா அவன் குடிக்கிறதே இல்லை தெரியுமா?? எம்மேல சத்தியம் பண்ணியிருக்கியான்.. அதெல்லாம் கரெக்டா இருப்பியான்.. நீ கவலைப்படாம போயிட்டு வா” என்று தைரியம் அளித்ததில்,
சுந்தரிக்கு நின்று பதில் பேச பொறுமை இல்லாததால் மாமியாரை முடிந்த மட்டும் முறைத்து வைத்துவிட்டு வெளியே கிளம்பிவிட்டார்.
“உங்க ஆத்தாளைப் பாத்தியா?? மாமியான்னு ஒரு மரியாதை இல்லை.. கழுத்தை வெட்டிக்கிட்டு போறதைப் பாரு.. நீயும் அப்படியே இருக்காத டி புகுந்த வீட்டுக்குப் போயி!! எல்லாரும் பவுனுத்தாயி மாதிரி பவுனா இருக்க மாட்டாங்க தெரிஞ்சுதா??”
மருமகள் தலை மறைந்த பின் பேத்தியிடம் வம்பு பேசினார் அந்த பொல்லாத பாட்டி.
ஆனால் வான்மதியோ கல்யாணின் நினைவில் கலங்கிப் போய் இருக்க, பாட்டி சொன்ன எதையும் காதிலே வாங்காமல் உள்ளே சென்று விட்டதில்,
‘ இவளுக்கு என்னாச்சு??’ என்று குழம்பிப் போன பவுனுத்தாயும் கீரையை உருவுவதில் மும்முரமாகி விட்டார் அடுத்து.
எழுபத்தி எட்டு வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் பவுனுத்தாயின் கணவர் முப்பதைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு கட்டிய ஓட்டு வீடு தான் தற்போது இவர்கள் வசிப்பது.
அந்தக்காலத்தில் இவர்கள் வீடு தான் அந்த ஊரிலே சற்று பெரிய வீடாக திகழ்ந்தது.
மிகப்பெரிய பணக்காரர்கள் என்று சொல்லும் அளவிற்கு இல்லை என்றாலும், பிறருக்கு சிறிதாய் உதவும் அளவிற்கு நல்ல வசதியுடன் வாழ்ந்தவர்கள் தான் பின்னாளில் ஒரு வேளை உணவிற்கே கஷ்டப்படும் நிலைக்கு வந்துவிட்டனர்.
அதுவும் அவர்களின் ஒரே மகனாலே!!! ஆம், அவரின் குடிப்பழக்கத்தினால், அவர்களின் நில புலன்கள் மட்டுமல்லாது, சுந்தரி தன் பிறந்த வீட்டில் இருந்து கொண்டு வந்த பதினைந்து பவுன் நகை கூட ஏலத்தில் போய்விட்டது.
ஒரே மகன் என்பதால் அப்போது கண்டிக்காமல் செல்லம் கொடுத்து பவுனுத்தாயி வளர்த்ததன் விளைவை சுந்தரியும் அவர்களின் பிள்ளைகளும் இன்று வரை அனுபவிக்கிறார்கள்.
மின்சாரத்துறையில் வயர் மேனாக பணிபுரியும் கருப்பையா ஒரு மொடாக் குடிகாரர்.
அது தெரியாமல் அவரைக் கட்டிக்கொண்டு வந்து சுந்தரி பட்ட பாடு, சொல்லில் வடிக்க முடியாது.
இரண்டு பெண் பிள்ளைகளை வைத்திருக்கிறோம் என கொஞ்சமும் உறுத்தல் இல்லாது, சம்பளப் பணம் போதாமல் அவர் வட்டிக்கு பணம் வாங்கி குடிக்கத் துவங்கிய பின்பு தான், சுந்தரிக்கும் அவருக்கும் வாக்குவாதம் முற்றிப்போனது.
அதிலிருந்து நாளொரு சண்டையும், பொழுதொரு பஞ்சாயத்துமாய் அவர்களின் வாழ்க்கை நகர, இவர்களைப் பார்த்துப் பார்த்து வளர்ந்ததாலோ என்னவோ, நம் நாயகிக்கு பெற்றோர் பார்த்து வைக்கும் திருமணத்தின் மீது பெரிதாய் நாட்டமில்லாமல் போனது.
தந்தையிடமிருந்து கிடைக்காத அன்பையும் அரவணைப்பையும் தன் வருங்காலத் துணையிடம் எதிர்பார்க்கும் அந்த பருவச் சிட்டுக்கு சின்னச் சின்னதாய் எதிர்பார்ப்புகள் ஏராளம்.
கணவரை நம்பினால் பெண் பிள்ளைகளை கரை சேர்க்க முடியாதென்று, சுந்தரியே தெரிந்தவரின் சிபாரிசு மூலம் அந்தக் காலத்திலே அந்த ஊரின் தொடக்கப்பள்ளியில் சத்துணவு சமைக்கும் வேலையில் தன்னைப் பொருத்திக் கொள்ள, அவரின் தயவில் தான் குழந்தைகள் இரண்டும் படித்து முடித்தது.
அதிர்ந்து கூட பேசத் தெரியாத வான்மதி, டீச்சர் டிரெய்னிங் முடித்துவிட்டு, தஞ்சாவூரில் உள்ள தனியார் பள்ளி ஒன்றில் கணித ஆசிரியராக பணியாற்ற, ரதி மீனாவோ இயன்முறை மருத்துவத்தில் டிப்ளமோ (டிப்ளமோ இன் பிசியோதெரபி DPT) முடித்து, பிரபல எலும்பு மருத்துவமனை ஒன்றில் பிசியோதெரபிஸ்டின் அசிஸ்டென்டாக வேலை பார்க்கிறாள்.
இதோ இப்போது கூட அந்த முகம் தெரியா மாப்பிள்ளையை மனதில் போட்டு வறுத்தெடுத்துக் கொண்டே வேலைக்கு அவள் வந்து சேர,
அவளின் எண்ணத்தின் நாயகனே அவள் கண் முன் தோன்றினான் குறு குறு பார்வையுடன்!!!!






Wow nice intro 👏 valakam pole mama marumagan 🤣😍😍😍😍
Thank you ka ❤️