அத்தியாயம் – 14
14
“அக்கா, கயல் அக்கா” நந்தினியின் குரல் கேட்டு தன் பழைய நினைவுகளை விட்டு வெளியே வந்த கயல்விழி,
“என்ன நந்தினி நீ இன்னும் தூங்கலயா?” என்று வினவ,
அவளோ, “இதை நான் உன்கிட்ட கேட்கணும், நீ தூங்கிட்டு இருக்கேன்னு அம்மா சொன்னாங்க, இங்கே வந்து பார்த்தால் நீ எதையோ உட்கார்ந்து யோசிச்சுட்டு இல்லையா இருக்க?” என சிறு கோபத்துடன் அவளைப் பார்த்து வினவினாள்.
“தூக்கம் வரமாட்டேங்குது நந்தினி, கௌதம் கிட்ட நடந்த விஷயத்தை எல்லாம் எப்படி சொல்லப் போறேன்னு தான் ஒரே யோசனையாக இருக்கு. அந்த ஆக்சிடென்ட் நடந்த நேரம் எனக்கு அதற்கு முன்னாடி நடந்த எல்லா விடயங்களையும் மறந்து விலகி இருந்தால் போதும்னு மட்டும் தான் தோணுச்சு, ஆனா கௌதமோட மனநிலை பற்றி நான் யோசிக்கவே இல்லை.
என்னோட பேனிக் அட்டாக் நிலைமையினால் அவர் கஷ்டப்படக்கூடாதுன்னு தான் அவரை விட்டு விலகி இருக்க முடிவு செய்தேன். அதோடு நான் இறந்துட்டதாக நினைச்சு அவர் அவரோட லைஃப்பில் மூவ் ஆன் ஆகி இருப்பாங்கன்னு நினைச்சேன், ஆனா கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்னாடி எனக்காக பார்த்து இருக்கும் பையன் கௌதம்னு சொல்லி அவரோட ஃபோட்டோவை என்கிட்ட கொடுத்த போது எனக்கு என்ன பண்ணுறதுன்னே தெரியல. நான் ஆசைப்பட்ட எல்லா விஷயங்களையும் நான் இழந்துட்டேன்னு நினைச்சுட்டு இருந்த வேளை ‘நீ எதையும் இழக்கல, உனக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட விஷயம் கண்டிப்பாக உன்னை வந்து சேரும்னு’ சொல்லுற மாதிரி தான் அந்த நிமிஷம் இருந்தது, அதனாலதான் நான் எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமல் உடனே இந்த சம்பந்தத்திற்கு சம்மதம் சொன்னேன்,
ஆனா கௌதம் கிட்ட பேசிய பிறகு தான் தெரிந்தது அவர் இன்னுமும் என்னோட கடந்த கால மித்ரா என்கிற அடையாளத்தை மறக்கவும் இல்லை, மறக்கவும் மாட்டாங்கங்கிற உண்மை. அதில் அவர் மேல எந்த தப்பும் இல்லை. எப்படி இத்தனை வருடங்கள் கழித்து கௌதம் மறுபடியும் என்கிட்ட வரும்போது அவரை விட்டுடக்கூடாதுன்னு நான் நினைக்கிறேனோ அதே மாதிரி தானே அவரும் மித்ராவை நினைச்சுட்டே இருக்காங்க. அதனால நல்லா யோசிச்சு நான் ஒரு முடிவு எடுத்து இருக்கேன்” என்ற கயல்விழியை சிறு குழப்பத்துடன் நோக்கிய நந்தினி,
“அக்கா நீ பேசுவதை எல்லாம் பார்க்கும் போது நீ ஏதோ ஒரு விபரீதமான முடிவு எடுத்து இருக்கேன்னு தோணுது, அப்படி எதுவும் இல்லை தானே?” என்று வினவ அவளோ சிறு புன்னகையுடன் அவளது கன்னத்தில் தட்டிக் கொடுத்தாள்.
“என்னைப் பொறுத்தவரை நான் எடுத்தது தான் சரியான முடிவுன்னு தோணுது. இவ்வளவு காலமாக நடந்து முடிந்த விஷயங்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல் ஓடி ஒளியத்தான் நான் முயற்சி பண்ணேன், ஆனா இப்போ அதை தைரியமாக எதிர்கொண்டு வாழனும்னு முடிவு எடுத்திருக்கேன். அதனால இந்தக் கல்யாணத்தை கட்டாயமாக நான் பண்ணிப்பேன்னு அம்மா, அப்பா கிட்ட உறுதியாக சொல்லுவது மட்டுமில்லாமல் எப்படியாவது நிச்சயதார்த்தத்திற்கு முதல் கௌதம் கிட்ட நடந்த எல்லா விஷயங்களையும் சொல்லணும்னும் முடிவு எடுத்து இருக்கேன்” என்று கூறிய கயல்விழியை அதிர்ச்சியாகப் பார்த்த நந்தினி,
“இதெல்லாம் சரி வருமா அக்கா? அம்மா, அப்பா விஷயத்தை விடு, அவங்களை எப்படியும் சமாளிச்சுடலாம், ஆனா கௌதம் மாமா? அவரு நடந்த எல்லாவற்றையும் புரிஞ்சுக்குவாரா? நீ தீடீரென எதுவுமே சொல்லாமல் காணாமல் போயிட்டு, இப்போ வேறு ஒரு அடையாளத்தோடு அவரைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க சம்மதம் சொல்லி, திரும்ப மறுபடியும் உன்னோட பழைய விஷயங்களைப் பற்றி சொன்னால் இதை எல்லாம் அவரு புரிஞ்சுப்பாருன்னு எனக்குத் தோணலக்கா. நிச்சயமாக அவரு கோபப்படுவாரு”என்று கூற,
அவளது கூற்றுக்கு ஆமோதிப்பது போல தலையசைத்த கயல்விழி, “நீ சொல்லுறது நூறு வீதம் சரி தான் நந்தினி. நிச்சயமாக அவங்க என் மேலே கோபப்படுவாங்க தான், வேணும்னா இன்னொரு வழி இருக்கு. நிச்சயதார்த்தம் முடிந்த அப்புறம் எல்லாவற்றையும் சொல்லிடலாம், அதற்கு அப்புறம் அவரோட கோபம் குறைய கொஞ்சம் வாய்ப்பு இருக்கு இல்லையா?” என்று வினவ நந்தினியோ சோகமாக தன் தலையில் கை வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்து கொண்டாள்.
நந்தினியின் செயலைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே அவளருகில் அமர்ந்து கொண்டு அவளது தோளில் தன் கையைப் போட்டுக் கொண்ட கயல்விழி, “என்னோட பிளான் என்னன்னு சொன்னதுக்கே இந்த ரியாக்ஷன் கொடுத்தா எப்படி நந்தும்மா, இன்னும் நம்ம எவ்வளவு பண்ண இருக்கு? நீதானே எனக்கு லீடர், லீடரே சோர்ந்து போனால் எப்படி?” என்று வினவ,
நந்தினியோ அவளது கையைத் தட்டி விட்டு, “ஐயா சாமி! ஆளை விடு ஆத்தா. நீ பேசுறதை எல்லாம் கேட்டு எனக்கு தலையே சுத்திப் போச்சு, இதில் நான் லீடராமே, போம்மா அங்கிட்டு” என்று விட்டு கட்டிலில் விழுந்து போர்வையால் தன் முகம் முழுவதையும் மறைத்து வைத்தபடி தூங்குவது போல பாசாங்கு செய்ய, அவளது செய்கையைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டவள் அதே இலகுவான மனநிலையுடன் உறங்குவதற்கு ஆயத்தமானாள்.
‘இனி எந்தவொரு விடயமும் தவறாக நடக்காது, நான் நிச்சயமாக எல்லாவற்றையும் சரி செய்வேன்’ என்கிற உறுதியான மனநிலையுடன் கண் மூடி உறங்க ஆரம்பித்தவள், அந்த உறுதியான மனநிலை கொடுத்த உற்சாகத்தினாலோ என்னவோ அடுத்த நாள் காலை மிகவும் சந்தோஷமாக கண் விழித்துக் கொண்டாள்.
காலையில் வீட்டிலிருந்த பெரியவர்கள் அனைவரும் எழுந்து கொள்வதற்கு முன்பே எழுந்து வாசல் தெளித்து, கோலம் போட்டு, வீட்டில் இருந்த அனைவருக்கும் சூடாக கருப்பட்டி சேர்த்த காஃபியை ஆவி பறக்க, மணக்க மணக்க கொண்டு வந்து கொடுத்த கயல்விழியை அங்கிருந்த அனைவருமே சற்று ஆச்சரியமாகத்தான் நோக்கினர்.
கயல்விழியின் முகத்தில் தெரிந்த உற்சாகமும், அவளது நடவடிக்கைகளில் தெரிந்த ஒருவிதமான துள்ளலான மனநிலையும் வள்ளி மற்றும் முருகவேலை சிறிது ஆசுவாசமாக்கியிருந்தது என்று கூறினால் மிகையாகாது.
வள்ளியும், முருகவேலும் ஒருவரை ஒருவர் ஜாடை காட்டி, ‘என்ன இது?’ என்பது போல வினவ, அதை ஓரக்கண்ணால் கண்டுகொண்ட ரங்கநாயகி எதுவுமே தெரியாதது போல, “பரவாயில்லையே என் பேத்தி இந்த கல்யாணப் பேச்சு எடுத்ததற்கு அப்புறம் ரொம்ப சந்தோஷமாக இருக்கிறா போலயே, அங்குமிங்கும் ஓடியாடி வேலை செய்யுறதும், அடிக்கடி தனியா சிரித்துக் கொள்ளுறதும் ஒரே குஷி தான் போல. யப்பா முருகா, சீக்கிரமாக கயலோட நிச்சயதார்த்தத்திற்கு நாள் குறிப்பா” என்று விட்டு,
கயல்விழியின் புறம் திரும்பி, “என்ன கயலு அடுத்த நல்ல நாள் நாளைக்கு வந்தால் கூட நீ நிச்சயதார்த்தத்திற்கு ரெடி தான் போலயே?” என்று வினவ,
அவளோ வெட்கம் தாளாமல், “அச்சோ! சும்மா போங்க பாட்டி” என்று விட்டு அங்கிருந்து வேகமாக ஓடிச் சென்று விட, வள்ளியும் முருகவேலும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து நிம்மதியாக பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டனர்.
இந்த திருமணப் பேச்சினால் தான் கயல்விழியின் உடல்நிலை மறுபடியும் சரியில்லாது போய் விட்டது போல என்று எண்ணி அவர்கள் இந்த திருமணப் பேச்சை நிறுத்தி விடலாம் என்று எண்ணியிருக்க, அவர்கள் எண்ணத்தை ஒன்றுமில்லாமல் செய்வது போல் இருந்தது கயல்விழியின் நடவடிக்கைகள்.
அவளது முகத்தில் பரவியிருந்த சந்தோஷமும், அவளது நடவடிக்கைகளில் தெரிந்த மாற்றமுமே இந்த திருமணப் பேச்சு அவளை கஷ்டப்படுத்தவில்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்டவர்கள் அடுத்த கட்டமாக கயல்விழி மற்றும் கௌதமின் நிச்சயதார்த்தத்தினை நடத்துவது தொடர்பில் திட்டம் போட ஆரம்பித்தனர்.
அன்றிலிருந்து சரியாக இரண்டு வாரங்கள் கழித்து கௌதம் மற்றும் கயல்விழியின் நிச்சயதார்த்தத்திற்கு நாள் குறிக்கப்பட்டிருந்ததோடு, அதன் பிறகு ஐந்து மாதங்கள் கழித்து அவர்கள் இருவரது திருமணத்திற்கும் நாள் குறிக்கப்பட்டது.
நிச்சயதார்த்தத்தினை தங்கள் வீட்டிலேயே நடத்திக் கொள்ளலாம் என்று முருகவேல் கூறியிருக்க, ஈஸ்வரோ பிடிவாதமாக, “இல்லை நிச்சயதார்த்தத்திற்காக நீங்கள் எதுவும் சிரமப்பட வேண்டாம், ஏற்கனவே அடிக்கடி ஹாஸ்பிடலுக்கும் வீட்டுக்கும் மாறி மாறி அலைஞ்சு ரொம்ப டயர்டா இருப்பீங்க. அதனால நிச்சயதார்த்தத்திற்குரிய அத்தனை ஏற்பாடுகளையும் நானும் எனது மனைவியும் பார்த்துக் கொள்கிறோம். நீங்க சந்தோஷமாக வந்து நிச்சயதார்த்தத்தில் கலந்துகொண்டு போனால் மட்டும் போதும்” என்று வினயமாகவும், பாசமாகவும் கேட்டிருக்க அவரது பேச்சை முருகவேலினால் தட்டவே முடியவில்லை.
எனவே கௌதம் மற்றும் கயல்விழியின் நிச்சயதார்த்தம் ஈஸ்வரினது வீட்டில் நடத்துவதற்கு அனைவராலும் ஒரு மனதாக திட்டமிடப்பட்டிருந்தது.
கயல்விழி கௌதமை சந்திக்கப் போகும் ஆவலுடன் அந்த நிச்சயதார்த்த நாளை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்க மறுபுறம் கௌதம் தன்னால் உண்மையாகவே மித்ராவை மறந்து மித்ராவின் தோற்றத்தை ஒத்த கயல்விழியுடன் மனமொத்து வாழ முடியுமா என்கிற குழப்பத்துடனேயே நாட்களைக் கடத்திக் கொண்டிருந்தான்.
நாட்கள் அதன்பாட்டிற்கு இறக்கை கட்டிப் பறந்திருக்க அனைவரும் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த கௌதம் – கயல்விழி நிச்சயதார்த்த நாள் இனிதாக புலர்ந்திருந்தது.
ஏற்கனவே சிறு அரண்மனையைப் போல காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்த கௌதமின் இல்லம் இப்போது பல்வேறு மலர் தோரணைகளின் அணிவகுப்பாலும், அலங்கார விளக்குகளின் வசீகரத்தாலும் மென்மேலும் மெருகேறியிருக்க, கௌதம் தன் அறைக்குள் பலத்த யோசனைக்கு மத்தியில் தயாராகிக் கொண்டு நின்றான்.
அவனது கைகள் தன்பாட்டில் இயங்கிக் கொண்டிருக்க, அவனது மனமோ கயல்விழியை எப்படி எதிர்கொள்வது, அவளோடு எப்படி இயல்பாக பழகுவது என்றே வெகு நேரமாக சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது.
நிச்சயதார்த்தத்திற்குரிய நேரம் நெருங்க நெருங்க கௌதமின் சிந்தனைகள் பன்மடங்கு வேகமாக அவனது உள்ளத்தில் பந்தயக் குதிரை போல ஓடிக் கொண்டிருக்க, அவன் சிந்தனைகளுக்க எல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வைப்பது போல, “அண்ணா! அண்ணி வீட்டில் இருந்து எல்லோரும் வந்துட்டாங்க, சீக்கிரமாக வா அண்ணா, எல்லோருமே உனக்காகத் தான் காத்துட்டு இருக்கோம்” என்று ஒலித்தது அவனது தங்கை சுந்தரியின் குரல்.
சுந்தரியின் குரலில் தற்காலிகமாக தன் மன ஓட்டத்தை நிறுத்தி வைக்க முயற்சி செய்தவன் அதில் சிறிது வெற்றி கண்டவனாக தன் தங்கையைப் பார்த்து முயன்று வரவழைத்துக் கொண்ட புன்னகையுடன் தன் அறையிலிருந்து வெளியேறிச் சென்றான்.
நிச்சயதார்த்தம் நடைபெறும் இடத்தை நோக்கி செல்லும் ஒவ்வொரு கணமும் அவனது மனம் பதட்டத்தினால் தாறுமாறாக அடித்துக் கொண்டிருக்க, மறுபுறம் கயல்விழியும் அதே போன்ற ஒரு மனநிலையில் தான் அமர்ந்திருந்தாள்.
கௌதமிடம் எல்லா உண்மைகளையும் சொல்லிவிடலாம் என்று அவள் முடிவு எடுத்திருந்தாலும் அதை எப்படி சொல்வது என்கிற பதட்டமும், தான் உண்மையைச் சொன்ன பின்பு அவன் என்ன மாதிரியான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துப் போகிறான் என்கிற பயமும், அவை எல்லாவற்றுக்கு மேலாக தான் பழைய விடயங்களைப் பற்றி பேசும்போது தனக்கு மறுபடியும் பேனிக் அட்டாக் ஏற்பட்டு அதை பார்த்து கௌதம் இந்த திருமண பேச்சை நிறுத்தி விடலாம் என்று கூறினால் என்ன செய்வது என்கிற குழப்பமும் தான் அவளது இப்போதைய பதட்ட நிலைமைக்கான மிகவும் முக்கியமான காரணிகளாக இருந்தன.
அடுத்த இருவரும் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்கிற யோசனையுடன் ஒருவரை ஒருவர் நேர்கொண்டு பார்க்க, அந்த ஒரு பார்வை பரிமாற்றத்தில் அப்போது அவர்கள் இருவரது மனதிலும் இருந்த அத்தனை எண்ணங்களும் அந்த இடத்தை விட்டே மறைந்து சென்றதைப் போல இருந்தது.
கயல்விழி அணிந்திருந்த ஆகாயநீல நிற பட்டுப் புடவை அவளைத் தேவதை போல அழகூட்ட, அவள் அணிந்திருந்த எளிமையான முத்தாலான மாலை மற்றும் தோடு அவளது ஒப்பனைகளையும் தாண்டி கௌதமின் விழிகளுக்கு அவளை அழாகாக்கி காண்பித்துக் கொண்டிருந்தது.
கௌதம் ஒரு கணம் தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது, என்ன பேசுகிறார்கள் என்கிற எந்தவொரு எண்ணமும் இன்றி கயல்விழியையே கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, சுற்றியிருந்த நபர்களோ அவனது அந்த முகபாவனைகளைப் பார்த்து பல்வேறு விதமாக விளையாட்டாக அவனைக் கேலி செய்ய ஆரம்பித்தனர்.
அங்கிருந்த நபர்களின் கேலியான பேச்சைக் கேட்டு தன் அண்ணனின் அருகில் வந்து நின்ற கிருஷ்ணா, “அண்ணா, இதற்கு முன்னாடி பொண்ணுங்களைப் பார்த்ததே இல்லைங்கிற மாதிரி இப்படி வாயைப் பிளந்துட்டு நிற்கிறியேண்ணா. தயவுசெய்து உன் வாட்டர் பால்ஸை கொஞ்சம் மூடு, உன் ஜொல்லில் இந்த இடமே வெள்ளமாகிப் போயிடுச்சு பாரு” என்றவாறே அவனது வாயை மூடி விடுவது போல செய்ய, அதைப் பார்த்து கயல்விழி சிரித்துக் கொண்டே தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொள்ள, அப்போதுதான் கௌதமும் தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்து கொண்டான்.
அங்கிருந்த அனைவரும் தன்னை நக்கலாக பார்த்து சிரிப்பதை பார்த்த கௌதம் சமாளிப்பது போல அனைவரையும் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே எதுவுமே நடவாதது போல அமைதியாக சென்று அமர்ந்து கொள்ள, மறுபுறம் கயல்விழி வெட்கம் தாளாமல் நந்தினியின் கைவிரல்களை பிடித்து இழுத்து விட்டபடி அமர்ந்திருந்தாள்.
கயல்விழியின் செயலில் தன் தலையில் அடித்துக் கொள்ளாத குறையாக அவளிடமிருந்து தன் கைகளை இழுத்து எடுத்த நந்தினி, “அக்கா நீ வெட்கப்படு பரவாயில்லை, மாமாவைப் பார்த்து சைட் அடி பரவாயில்லை, ஆனா இது ரெண்டுக்கும் எந்தவொரு சம்பந்தமுமில்லாமல் என் கையை போட்டு இப்படி வெண்டைக்காய் உடைக்கிற மாதிரி உடைக்கிறியே இதெல்லாம் ரொம்ப தப்பு சொல்லிட்டேன் பார்த்தக்கோ, ஒரு பக்கம் மாமாவோட லவ்ஸ், இன்னொரு பக்கம் உன்னோட லவ்ஸ், இதை எல்லாம் பார்த்துட்டு இருக்க இந்த சிங்கிள் பொண்ணால முடியாதுப்பா, அதனால இந்த நிச்சயதார்த்தம் முடிந்து நம்ம வீட்டுக்கு போகும் வரைக்கும் நான் உன் பக்கத்திலேயே வரமாட்டேனே பாய் பாய்” என்று விட்டு அங்கிருந்து எழுந்து வேகமாக ஓடிச் சென்று விட, கயல்விழியோ நந்தினியை சத்தமாக அழைக்கவும் முடியாமல் அங்கிருந்தவர்களை முக்கியமாக கௌதமை தைரியமாக எதிர்கொண்டு பார்க்கவும் முடியாமல் வெகுவாக தவித்து தான் போனாள்.
அவர்கள் இருவரது தவிப்பையும் அங்கிருந்த பெரியவர்கள் உணர்ந்து கொண்டதாலோ என்னவோ நிச்சயதார்த்த சடங்குகளை ஆரம்பிக்க சொல்லியிருக்க, விஜயா கயல்விழியை நிச்சயதார்த்த மேடையை நோக்கி அழைத்துச் சென்று கௌதமின் அருகில் அமரச் செய்திருந்தார்.
கௌதமின் அருகில் வந்து அமர்ந்த கணம் முதல் கயல்விழியின் இதயத்துடிப்பு தாறுமாறாக ஓடிக் கொண்டிருக்க, அவளோ பதட்டத்தில் என்ன செய்வது என்று புரியாமல் கை விரல்களை பிரிப்பதும், கோர்ப்பதுமாக அமர்ந்திருந்தாள்.
கயல்விழி தன்னருகில் வந்து அமர்ந்த நொடி முதலே அவளது செயல்களை எல்லாம் ஓரக்கண்ணால் நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்த கௌதம் அவளது பதட்ட நிலையை சிறிது இலகுவாக்கலாம் என்றெண்ணி சற்று அவளது புறம் சாய்ந்து அவளுக்கு மாத்திரம் கேட்கும் வகையில், “நீங்க ரொம்ப கோபங்காரங்க போலயே, ஒருவேளை கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் கோபம் வந்தால் என் நிலைமை தான் ரொம்ப கஷ்டம் போல” என்று கூற, அவளோ அவனது பேச்சைக் கேட்டு குழப்பமாக அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
“இல்லை, உங்களோட சொந்தக் கை இரண்டையுமே இந்த பிடி பிடிச்சு இழுக்குறீங்களே, நாளைக்கு கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் நான் ஏதாவது பேசி, உங்களுக்கு கோபம் வந்து என் கையை விடுங்க, என் தலை மட்டும் உங்ககிட்ட மாட்டிக்கிட்டா அப்புறம் இரண்டு, மூணு மாசத்தில் நான் தலையில் விக் வைச்சுட்டு தான் சுற்றுணும் போல. விக் வைச்சா என் தலை நல்லா இருக்குமா என்ன? அதோடு நான் எங்கே போய் விக் எல்லாம் தேடுவேன்?” என்று கேட்டுக் கொண்டே கௌதம் தன் தலையில் கை வைத்து முடியை சரி பார்ப்பது போல பாவனை செய்ய,
அவனது பேச்சில் தன் பதட்டம் மறைந்து புன்னகைத்துக் கொண்ட கயல்விழி, “நீங்க இவ்வளவு தூரம் எல்லாம் பயப்படவேண்டாம், நான் கொஞ்சம் கோபக்காரி தான் அதற்காக உங்களை இந்தளவுக்கு எல்லாம் ரிஸ்க் எடுக்க வைக்க மாட்டேன். வேணும்னா கல்யாணம் நடக்குற அன்னைக்கே உங்களுக்கு என்னோட கிஃப்டா ஒரு சூட்கேஸ் புல்லா விக் வாங்கிட்டு வந்து தர்றேன், சிம்பிள்” என்று விட்டு அவனைப் பார்த்து சிரிக்க, அவளது சிரிப்பு அவனையும் இயல்பாக தொற்றிக் கொண்டது.
இருவரும் இயல்பாக சிரித்துக் கொண்டே ஒருவரை ஒருவர் நேர்கொண்டு பார்க்க, அப்போதுதான் அவர்கள் இருவருக்கும் தாங்கள் என்ன பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே புரிந்தது.
‘அச்சோ கயல்விழி! ஒரு ஃப்ளோல இப்படி உளறிட்டியேடி, கௌதம் என்ன நினைப்பாரோ?’ என்கிற யோசனையுடன் கயல்விழியும்,
‘கயல் இப்படி ஜாலியாக எல்லாம் பேசுவாளா? அப்போ நம்ம லைஃப் இனி ஒரே ஃபன் அன்ட் ஜாலிதான் போலவே’ என்கிற எண்ணத்துடன் கௌதமும் அமர்ந்திருக்க, அவர்களை மேலும் காத்திருக்க வைக்காமல் நிச்சயதார்த்தப் பத்திரிகை வாசிக்கப்பட்டு அவர்கள் இருவரையும் மோதிரம் மாற்றிக் கொள்ளும் படி பெரியவர்கள் கூறியிருந்தனர்.
கௌதம் கயல்விழியின் கையை எப்படி பிடிப்பது என்கிற யோசனையுடன் தயங்கி நிற்க, மறுபுறம் கயல்விழி சிறு வெட்கத்துடன் தன் கையை அவன் புறமாக நீட்ட கௌதம் இதழில் தவழ்ந்த புன்னகையுடன் அவளது மென்மையான விரல்களைப் பற்றி அதில் மோதிரத்தை மாட்டி விட்டான்.
கௌதம் தன் விரல்களில் மோதிரத்தை மாட்டி விட்ட பின்னர் அதே வெட்க மனநிலையுடன் கயல்விழி அவனது கை விரல்களில் மோதிரத்தை மாட்டி விட்டு அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க, சிறிது நேரத்திற்கு முன்னர் அவனது முகத்தில் இருந்த புன்னகை ஒட்டுமொத்தமாக துடைத்து விட்டது போல மறைந்திருந்தது.
கௌதம் எதற்காக இப்படி திடீரென எந்தவொரு உணர்வையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் நிற்கின்றான் என்கிற யோசனையுடன் அவனது முகத்தைப் பார்த்தவள் அவனது பார்வை நிலைகுத்தி நின்ற புறம் பார்க்க, அவனது பார்வையோ அவளது மறுகையில் இருந்த சில வருடங்களுக்கு முன்பு அவன் பரிசளித்த அந்த மோதிரத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது……






forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!