அத்தியாயம் – 7
அத்தியாயம் – 7
“யோவ் மாம்சே!! என்ன காலையிலேயே என்னைப் பார், என் பச்சைக் கலர் சொக்காவைப் பாருன்னு இங்க வந்து உட்கார்ந்திருக்க???”
குளித்துவிட்டு தலையைத் துவட்டியபடி வெளியே வந்த அருள்மொழி வர்மன், அங்கே சோபாவில் அமர்ந்திருந்த திருமலையைக் கண்டு விசாரிக்க,
“இன்னைக்கு உரம் வாங்கணும்!! அப்படியே அக்கா உனக்கு பூண்டு தொக்கு செஞ்சு கொடுத்து விட்டுச்சு.. அதான் கொடுத்துட்டு போக வந்தேன்” என்ற திருமலை,
கையோடு கொண்டு வந்திருந்த மஞ்சைப்பையில் இருந்து அந்த பீங்கான் ஜாடியை எடுக்க,
“கிட்சன்ல வச்சிட்டு, அப்படியே ரெண்டு தோசை ஊத்து மாம்ஸ்!! பசிக்குது!!”
என்றவன் உடை மாற்ற உள்ளே போக,
திருமலையும் மருமகனுக்காக மொறுகலாய் இரண்டு தோசையை ஊற்றியவர், அவனுக்குப் பிடித்தபடி, சின்ன வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், மிளகுப்பொடி எல்லாம் சேர்த்து ஆம்லெட் ஒன்றையும் போட்டுக்கொண்டு வெளியே வர, அருள்மொழியும் காவல் சீருடையில் கிளம்பி, கையால் தலையைக் கோதியபடி சாப்பாட்டு மேசைக்கு வந்து அமர்ந்தான்.
“ஆம்லெட்டா??? சூப்பர் மாம்ஸ்!! இதுக்குத்தான் உன்னை மாதிரி ஒரு மாமா வேணும்னு சொல்றது”
என்று புகழ்ந்து கொண்டே, பூண்டு தொக்கை தொட்டுக்கொண்டு கடகடவென இரண்டு தோசைகளை அவன் உண்டு முடிக்க,
திருமலையும் அவன் உண்டு முடிப்பதற்காகத் தான் காத்திருந்தார்.
“என்ன மாம்ஸ்?? என்ன பேசணும்???”
தட்டைக் கழுவி வைத்துவிட்டு கையைத் துடைத்துக்கொண்டே அவன் கேட்க,
ஒரு பெருமூச்சு விட்ட திருமலை, மருமகனை அழுத்தமாய் பார்த்து,
“எதுக்கு சித்ரா வீட்டுக்கு போன???”
சுற்றி வளைக்காமல் நேராக விஷயத்திற்கு வந்தார் திருமலை.
அவரின் அடக்கப்பட்ட கோபத்தை கண்டுகொள்ளாமல் சாவகாசமாக சோபாவில் அமர்ந்து காலுறையை அணிந்தவனோ,
“தீயா வேலை செய்றாங்களே மாம்ஸ் உன்னோட ஸ்பை!! நேத்து நைட்டு தான் அங்க போனேன், இன்னைக்கு காலையில நீ வந்து நிக்குற.. இந்த மாதிரி திறமையானவங்களை எங்க புடிக்குற நீ?? முடிஞ்சா என்கிட்ட ரெண்டு பேரை சேர்த்து விடு.. அக்யூஸ்ட்டை பிடிக்க உதவும்”
எப்போதும் போல் அவன் விளையாட்டாக பதில் அளிக்க,
மனிதருக்கு கடுப்பாகிவிட்டது.
“ப்ச்!! அருளு!! நான் உன்கிட்ட முன்னாடியே சொல்லிட்டேன்.. சித்ரா கிட்ட என் விஷயமா நீ பேசப் போகக் கூடாதுன்னு.. பின்ன எதுக்கு நீ இந்த வேண்டாத வேலை பார்க்குற??”
அவர் குரலில் அப்பட்டமான அதிருப்தி!!
மருமகனோ அதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல்,
“ஒரு சாக்ஸ் தான் இங்க இருக்கு.. இன்னொன்னு எங்கன்னு பாரு மாம்ஸ்!! லேட் ஆச்சு எனக்கு!!” என்றான் கண்களால் காலுறையைத் துலாவியபடி.
“விளையாடாத அருளு!! நான் சீரியஸா பேசிட்டு இருக்கேன்.. இனியொரு முறை சித்ரா வீட்டுக்கு நீ போகக்கூடாது!!”
உத்தரவாக திருமலை கூற,
அதற்குள் இன்னொரு காலுறையைத் தேடி எடுத்து அணிந்திருந்த அருள்மொழி,
“ஏன் அந்த வீட்டை உன் பேர்ல பட்டா போட்டுக்கிட்டியா??? வீட்டை மட்டுமா இல்லை வீட்டுல இருக்கவங்களையுமா???” என்று அவன் குறும்புடன் கேட்க,
மனிதருக்கு கோபத்தில் முகம் ஜிவுஜிவுத்தது!!
கையில் வைத்திருந்த பையைக் கொண்டு நாயகனின் முதுகிலே இரண்டு அடி போட்டவர்,
“உனக்கு எத்தனை தடவை டா சொல்றது?? எது எதுல விளையாடுறதுன்னு கூறு இல்லையா உனக்கு?? இப்படி ஊர்ப்பயக காதுல விழுகிற மாதிரி பேசி வச்சா என்னாகும் அந்தப்புள்ளை வாழ்க்கை?? இப்போ வரைக்கும் அது அனுபவிக்கிறது போதாதா???”
என்றவருக்கு அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் வருத்தத்தில் தொண்டை அடைக்க,
அருள்மொழி வர்மன் ஆதங்கத்துடன் தன் மாமனை பார்த்திருந்தான்.
சித்ரா – திருமலையின் முதல் காதல்.. ம்ஹூம்!! ஒரே காதல்!!!
இவர்கள் வசிக்கும் அதே ஊரைச் சேர்ந்த பெண் தான் சித்ரா. ஆனால் என்ன?? இவர்களை விட சற்று தாழ்ந்த ஜாதியைச் சேர்ந்த பெண்!!
அந்த ஒரே காரணத்தினாலே, எங்கே தன் காதலைக் கொண்டு தன்னை வளர்த்து ஆளாக்கிய சிவகாமி – வைத்தியநாதனுக்குத் தன்னால் தலைகுனிவு ஏற்பட்டுவிடுமோ எனும் பயத்திலே, அவர் தன் காதலை இதயத்திலே பூட்டி வைத்துக்கொள்ள,
சித்ராவிற்கும் அவரின் பார்வையில் இருந்த காதலும், அவரின் தயக்கத்தில் இருந்த நியாயமும் புரிந்ததால் நிதர்சனத்தை உணர்ந்து கொண்டு, பெற்றோர் அமைத்துக் கொடுத்த வாழ்க்கையில் முழுமனதாய் அடியெடுத்து வைத்தார்.
மிகவும் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை இல்லை என்றாலும், பாதுகாப்பான ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்த சித்ராவின் நிம்மதியும் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் நிறைவுக்கு வந்தது!!
ஆம், சித்ராவின் கணவன் ஐந்து வயது பெண் பிள்ளையுடன் சித்ராவை தனியாக தவிக்கவிட்டுவிட்டு இறைவனடி சேர்ந்திருந்தார்.
சொந்தங்களும், எங்கே குழந்தையின் பொறுப்பு தங்கள் தலையில் விழுந்துவிடுமோ என்று அஞ்சி, தங்களுக்கு ஏதடா வம்பு என ஒதுங்கிக்கொள்ள, மறுவேளை சாப்பாட்டிற்கே கஷ்டப்படும் நிலைக்கு வந்துவிட்ட சித்ராவைக் கண்டு மனம் கேளாமல், திருமலை தான் அருள்மொழி மூலம் அவருக்கு தள்ளு வண்டிக்கடை போட உதவியிருந்தார்.
அருள்மொழிக்கும் அந்த சமயத்தில் தான் மாமனின் இந்த ஒருதலைக் காதல் கதை தெரிய வர, அப்போதிருந்து சித்ராவை மாமனுடன் சேர்த்து வைக்க தன்னாலான முயற்சிகளை செய்து கொண்டிருக்கிறான்.
இரண்டு வருடத்தில் சித்ராவின் கடையும் பிரபலமாகி இருக்க, கடந்த ஆறு மாதமாகத் தான் உதவிக்கு ஒரு பெண்ணை வேலைக்கு அமர்த்தியிருந்தார்.
அதுவும் திருமலை ஏற்பாடு தான். அவர் மூலம் தான் அருள்மொழி நேற்று அங்கு சென்று வந்ததை அறிந்து கொண்டு, இங்கு வந்து கத்திக் கொண்டிருக்கிறார் மனிதர்.
அவரின் கோபத்தின் பின்னால் இருக்கும் வலியை உணர்ந்து கொண்ட அருள்மொழி,
“மூஞ்சியை இப்படி வைக்காதய்யா!! வர ஆத்திரத்துக்கு மாமான்னு கூட பார்க்க மாட்டேன்.. “
“நீ என்ன பெரிய இதயம் முரளியா?? லவ்வை சொல்லாமையே செத்துப்போக?? யோவ்!! நீ இப்படி இருக்காதுனால யாரும் உனக்கு சிலை எல்லாம் வைக்க மாட்டாங்க தெரியும் தான?? வயசு இருக்கப்போ தான் வாழாம போயிட்ட, இப்போவும் ஒன்னும் கெட்டுப்போகலை!!! ரெண்டு கிட்னில ஒண்ணு நல்லா தான் இருக்கும்.. அந்த ஒன்னும் கெட்டுப் போறதுக்குள்ள குடும்பஸ்தன் ஆகுற வழியைப் பாரு!!”
என்று தீவிரமாய் ஆரம்பித்தாலும், முடிக்கும் போது தன் பாணியிலேயே முடிக்க,
“ஏலே கூறுகெட்டவனே!! நான் என்ன நிதமும் சரக்கடுச்சுட்டா இருக்கேன்.. என் ரெண்டு கிட்னியும் உங்கம்மா வைக்குற கெட்டி சட்னி மாதிரி நல்லா கிண்ணுன்னு தான் இருக்கு.. போடா அங்கிட்டு.. கண்டதையும் உளறிட்டு இருக்காம” என்று அவர் கிளம்பப் பார்க்க,
“அப்போ உன் பாடி பார்ட்ஸ் எல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு, கல்யாணத்துக்கு ரெடின்னு சொல்ற மாம்ஸ்.. அப்படித்தான??”
“நான் எங்கடா அப்படிச் சொன்னேன்??”
“கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சொன்னியே!!”
“உன் திருவிளையாடலை எங்கிட்டேயே காட்டாத.. எனக்கு நேரமாச்சு.. நான் கிளம்புறேன்.. நீ இனிமே சித்ரா வீட்டுக்கு போகாத!!”
இறுதியாய் அவனை எச்சரித்துவிட்டு அவர் கிளம்பப் பார்க்க,
“உன் எக்ஸ் லவ்வருக்கு யாரோ ஒரு பாடி பில்டர் ரூட் விடுறானாம்.. அதான் என்ன ஏதுன்னு பார்க்க போனேன்.. அப்போ இனி போக வேணாமா??” என்று ஷூவை மாட்டிக்கொண்டு அவன் கேட்க,
மனிதர் போன வேகத்தில் திரும்பி உள்ளே வந்து,
“என்ன சொல்ற?? என்ன பிரச்சனை?? என்ன பண்றனாம்?? இதெல்லாம் அந்த மாரி பிள்ளை ஒன்னும் சொல்லலையே.. வா உடனே போய் அது என்னன்னு பார்ப்போம்”
என்று அவர் பதற,
அதை நிதானமாய் ரசித்துப் பார்த்தவன்,
“இம்புட்டு லவ்வை வச்சிட்டு ஏன்யா இப்படி தள்ளி நின்னு உன்னையும் வதைச்சு, அவங்களையும் படுத்துற??”
என்று மனம் கேளாமல் கேட்டுவிட்டவன்,
“பக்கத்து வீட்டுக்காரன், இவங்க தனியா இருக்கவும் ஏதோ சலம்பலைக் கூட்டிருக்கான்.. நான் நேத்தே போய் அவனை அடக்கி வச்சுட்டேன்.. வாங்குன அடிக்கு, கண்டிப்பா இனி இவங்க பக்கம் தலை வச்சே படுக்க மாட்டான்.. அதுனால நீ கவலைப்படாம போயிட்டு வா” என்று அவருக்கு விடைகொடுக்க,
திருமலையும் ஒருவித அலைப்புறுதலுடனே அங்கிருந்து கிளம்பினார்.
நிச்சயம் நேரில் ஒருமுறை சென்று சித்ராவின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யாமல் மனிதர் ஊருக்குக் கிளம்ப மாட்டார் என மருமகனுக்கு நன்றாய் தெரிந்திருந்தது.
‘ இவ்வளவு பீலிங்ஸை உள்ள வச்சிட்டு ஏன் இந்தாளு இப்படி கஷ்டப்படனும்??? என்ன கன்றாவி லவ்வோ!!!’
மாமன் அடைந்த வேதனையை உடனிருந்து பார்த்ததாலோ என்னவோ, காதல் மீது பெரிதாய் நாயகனுக்கு நல்ல அபிப்ராயம் எல்லாம் இதுவரை இருந்ததில்லை.
ஆனால் இன்று காதல் என்று நினைத்ததும் அவன் மனக்கண்ணில் ஒரு மஞ்சள் முகம் மின்னி மறைய,
அவன் அதரங்களில் தன்னாலே ஓர் ரகசியச் சிரிப்பு வந்து குடியமர்ந்து கொண்டது.
“இன்ஸ்பெக்டரம்மாவை வேற லவ் பண்ணணும்ல???”
என தனக்குள் கேட்டு புன்னகைத்துக் கொண்டவன், ஓர் உற்சாகத்துடனே பணிக்குக் கிளம்பினான்.
***
“அடுத்த மாசம் பதினெட்டாம் தேதி நாள் குறிச்சிருக்கோம் டி!!”
சுந்தரி அழைத்து வான்மதியின் திருமணத் தேதியைச் சொல்ல,
“சூப்பர் மா!! வானுகிட்ட சொன்னியா?? என்ன சொன்னா அவ??”
என்று மகிழ்வுடன் விசாரித்தாள் மீனா.
“சொன்னேன் டி.. அவ என்ன சொல்லுவா?? ஹம்ம், சரி இதைத்தவிர.??? இவ இப்படியே வாயில்லா பூச்சியா இருந்தா, எப்படி டி வேற வீட்டுல போய் வாழுவா?? அவங்க மாமியார் பார்க்க இப்போதைக்கு அமைதியா இருக்காங்க.. ஆனா கூட்டுக் குடும்பம் வேற, நாளைக்கு இவ கொழுந்தனுக்கு கல்யாணம் ஆகி, ஓரகத்தி கொஞ்சம் வம்பு பிடிச்சவளா வந்தா, இவ நிலைமை என்ன?? எனக்கு இவளை நினைச்சா தான் பக்கு பக்குன்னு இருக்கு”
சுந்தரிக்கு பெரிய மகளை நினைத்து தான் பெரும் கவலை!! அது அவர் குரலிலே அப்பட்டமாய் தெரிய,
“ம்மா!! ரொம்ப யோசிக்காத.. அவ என்ன சின்னப்பொண்ணா?? பார்த்துக்குவா மா.. சரி நீ வேலைக்கு போகலையா??” என்று மகள் பேச்சை மாற்ற,
சுந்தரியும்,
“பள்ளிக்கூடத்துல தான் டி இருக்கேன்.. சரி நீ வேலையைப் பாரு.. பொறவு வீட்டுல வந்து பேசுவோம்”
என்று அழைப்பைத் துண்டித்துவிட,
இங்கே அவளுக்கும் அடுத்தடுத்து வேலைகள் வரிசை கட்டி நின்றதால், வான்மதிக்குக் கூட அழைத்துப் பேச முடியவில்லை.
சரியாக அன்றும் மதிய உணவையே அவள் மூன்று மணிக்குத் தான் முடித்துவிட்டு வர,
அவளுக்காக அங்கே கால் மேல் காலிட்டபட்டி காத்திருந்தான் அந்தக் காவலன்.
‘ வந்துட்டான்யா வந்துட்டான்!!!’
என உள்ளுக்குள் அவள் அலறினாலும்,
வெளியே சம்பிரதாயமாக,
“வாங்க!!!” என அவனுக்கு தலையசைத்திருந்தாள்.
“இதென்ன மாமியார் வீடா அடிக்கடி வந்து போக?? ஹாஸ்பிடல் மீனம்மா.. இங்க எல்லாம் அடிக்கடி வர முடியாது” என்று எழுந்து கொண்டவன்,
“லவ் பண்ணப்போறோம்னு நேத்து சொன்னேனே, உன் முகத்துல அதுக்கான அறிகுறியே தென்படலை”
அவள் முகத்தை குறுகுறுவென பார்த்துக் கொண்டு கேட்டவனின் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தடுமாறியவள்,
“இது ஹாஸ்பிடல்.. என்ன பண்றீங்க??”
என அடிக்குரலில் கண்டித்தாள்.
“என்ன கட்டிப்பிடிச்சு முத்தமா கொடுத்தேன்.. பார்க்க தான செஞ்சேன்.. இதெல்லாம் ஓவரா இல்லையா மீனு”
“ப்ச் இதென்ன மீனு தேனுன்னு.. மீனான்னே கூப்பிடுங்க எல்லார் மாதிரியும்”
“எல்லாரும் நானும் ஒண்ணா அப்போ உனக்கு???”
பொய்க்கோபம் கொண்டு கால்களை சிறுபிள்ளை போல் தரையில் உதைத்தவனை ஆயாசமாய் நோக்கியவள்,
“சத்தியமா எல்லாரும் நீங்களும் ஒண்ணே கிடையாது!!! ஏன்னா என்னை இந்தளவு உங்களை விட யாரும் டார்ச்சர் பண்ணது இல்லை”
முற்பாதியை சப்தமாகச் சொன்னவள், பிற்பாதியை தனக்குள் மட்டும் முணுமுணுத்துக்கொள்ள,
அதற்குள் உள்ளே இருந்து வந்திருந்தார் அந்த பிசியோதெரபிஸ்ட்.
“வாங்க சார்!!! உள்ள வாங்க.. என்ன பிராப்ளம்??”
அருள்மொழியின் சீருடையைக் கண்டு அவர் பவ்யமாக வரவேற்க,
அவருக்கு தலையசைத்தவன்,
“இதோ இந்தப்பொண்ணு தான் சார் பிராப்ளம்!!! உங்க அசிஸ்டென்ட் தான இவங்க??” என்று மீனாவை சுட்டிக்காட்டிக் கேட்க,
“ஆமா சார்!! என்னாச்சு??”
“மீனா.. என்ன பண்ண??”
என்று அவர் மீனாவிடம் கண்டிப்புடன் கேட்க,
“லவ் பண்ணவே மாட்றாங்க சார்.. கொஞ்சம் என்னன்னு கேளுங்க!!”
மிகவும் தீவிரமான குரலில் பதிலளித்த அருள்மொழியை குழப்பமாய் பார்த்து வைத்த அந்த மருத்துவர்,
‘ நம்ம காதுல சரியாத்தான் விழுந்துச்சா??’ என்று குழம்ப,
மீனா அவனைக் கொடூரமாய் முறைத்து வைத்தாள்.
“நீங்களே பாருங்க சார் எப்படி முறைக்குறாங்கன்னு.. கட்டிக்கப்போறவனை இப்படி எந்த பொண்ணாச்சும் முறைக்குமா சார்??” என்று அவன் நியாயம் கேட்க,
அப்போது தான் அந்த மருத்துவருக்கு விஷயமே விளங்கியது.
“ஓஹ்!! வாவ் சார் காங்கிராட்ஸ்!! மீனா ரொம்ப தங்கமான பொண்ணு.. “
“பார்த்தியா மீனா, கல்யாணம்னு சொல்லவே இல்லை.. எனிவே காங்கிராட்ஸ்!!” என்று இருவருக்கும் வாழ்த்து தெரிவித்த அந்த மருத்துவர்,
“நீ போய் சார் கூட பேசுறதுனா பேசிட்டு வாம்மா.. கூட்டம் இப்போ அவ்வளவா இல்லைல.. நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று அவளை அனுப்பி வைத்த மருத்துவரை திட்ட முடியாமல் கடுப்புடன் அருள்மொழியுடன் வெளியே நடந்தாள் மீனா.
“ரொம்ப சூடா இருக்க போல.. வா ஜூஸ் சாப்பிட்டு உன்னைக் கூல் பண்ணலாம்” என்றபடி மருத்துவமனைக்கு பக்கவாட்டில் இருந்த அந்த பழக்கடைக்கு அவளை அழைத்துப்போனவன்,
“என்ன ஜூஸ் வேண்டும்!??” என அவளிடம் கேட்டு ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு வந்தமர,
அவனையே முறைத்துக் கொண்டிருந்த நாயகி,
“இனிமேல் இப்படி என்னைப்பார்க்க வராதீங்க பிளீஸ்.. நேத்து நான் வந்து உங்களைப் பார்த்ததையே தெரிஞ்சவங்க பார்த்து அம்மாகிட்ட சொல்லி, பிரச்சனை ஆகிடுச்சு.. அதுனால இனிமேல் வராதீங்க”
வார்த்தைகள் தன்மையாக வந்தாலும், பார்வை என்னவோ முறைப்பாகத் தான் இன்னும் இருந்தது பெண்ணிற்கு.
“உனக்கு மாறு கண் மாதிரி முறைக்குற கண்ணா?? எப்போ பாரு முறைச்சுட்டே இருக்க?? உன்னை இனிமேல் மீனம்மான்னு இல்லை முனிம்மான்னு தான் கூப்பிடப் போறேன்.. அதான் பக்காவா இருக்கு”
அவள் கூறியதை கண்டுகொள்ளாமல் அவன் வேறொன்றைப் பேச,
‘ ஆரம்பிச்சுட்டாரு!!!’ என உள்ளுக்குள் அலறியவள்,
“நான் சொன்னது உங்களுக்கு கேட்டுச்சா இல்லையா சார்??” என்று ஆயாசமாய் கேட்க,
“இதென்ன சார் மோருன்னு மூணாவது மனுஷி மாதிரி!! உரிமையா கூப்பிடு மீனு!!”
“ப்ச்!! விளையாடினது போதும்.. பிளீஸ் இனிமேல் என்னைப் பார்க்க வராதீங்க..” அவள் உறுதியாகச் சொல்லிவிட்ட பின்பும்,
“அப்பறம் எப்டி மீனு நம்ம லவ் பண்றது, மூணு மாசத்துல லவ் மேரேஜ் பண்றது??? நேர்ல பார்த்து, பேசி லவ்வை டெவலப் பண்ண வேண்டாமா??” என்று வம்பு வளர்த்த நாயகனை என்ன தான் செய்வது என்பது போல் அவள் பார்த்து வைக்க,
அதற்குள் இவர்களுக்கான பழச்சாறு வந்திருந்தது.
“இந்தா ஜில்லுனு ஜூஸ் குடி!! அப்போவாச்சும் உன் கோவம் குறையுதான்னு பார்ப்போம்” என்றவன் தனக்கு ஆர்டர் செய்திருந்த ஆரஞ்சு பழச்சாறை கடகடவென பருகிவிட,
‘ இதென்ன எல்லாத்துலயும் இப்படி ஒரு அவசரம் ‘ என்று அவனையே பார்த்திருந்தவள்,
பின் மெதுவாக தன்னுடைய மாதுளை பழச்சாறை பருக,
ஆடவனின் பார்வையோ ரசனையாய்!!!!
அதை சற்று நேரம் சென்றே உணர்ந்து அவஸ்தையாய் நெளிந்தவள்,
“சரி போலாமா???”
என்று எழுந்து கொள்ளப் பார்க்க,
“என்கிட்ட இருந்து தப்பிச்சு போறதுல அவ்வளவு அவசரம் உனக்கு.. ராஸ்கல்!!”
போலியாய் மிரட்டியவன்,
“உன் நம்பர் சொல்லிட்டு போ!!” என்று கேட்க,
அவளும் வேண்டா வெறுப்பாய் தன் கைபேசி எண்ணை அவனிடம் பகிர்ந்தாள்.
“934567****!! இது என் நம்பர் சேவ் பண்ணிக்கோ” என்று சொல்ல, அதற்கு பலமாய் தலையை மட்டும் ஆட்டி வைத்தாள்.
“இனிமேல் தினமும் நீ தான் காலையில என்னை எழுப்பி விடுற.. நைட்டு தூங்க வைக்குற!!” என்று அவன் கட்டளையாகச் சொல்ல,
பெண்ணோ திருதிருவென விழித்தாள்.
“நான் எதுக்கு இதெல்லாம் பண்ணனும்???” அவள் கடுப்புடன் கேட்க,
“போலீஸ் ஆகுறதுக்கு முன்னாடி டிரெய்னிங் கொடுக்குறாங்க, டாக்டர் ஆகிறதுக்கு முன்னாடி டிரெய்னிங் கொடுக்குறாங்க.. அதே மாதிரி பொண்டாட்டி ஆகுறதுக்கு முன்னாடி டிரெய்னிங் கொடுக்க வேணாமா??? இருக்கதுலயே ரொம்ப முக்கியமான வேலையே பொண்டாட்டி வேலை தான்.. அதை நீ சரியா செய்யணும்ல” என்று அவன் பதிலுக்கு வியாக்கியானம் பேசியதில்
‘ இவரை எல்லாம் இவங்க அம்மா பெத்தாங்களா இல்லை ஆர்டர் கொடுத்து செஞ்சாங்களா??’ என்று மலைத்துப் போய்விட்டாள் மங்கையவள்.
“சரி நான் கிளம்புறேன்!!!”
விட்டால் போதும் என்று அவள் தப்பிக்கப் பார்க்க,
“ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி தோள்பட்டை வலின்னு ஒருத்தன் ஹாஸ்பிடல் வந்தானே, இப்போ எப்படி இருக்கு என்னன்னு விசாரிக்கணும்னு கொஞ்சம் கூட தோணவே இல்லைல உனக்கு???” என்று கேட்டு அவளை நிறுத்த,
‘ நீங்க அன்னைக்கு ஹாஸ்பிடல் வராமையே இருந்திருக்கலாம் ‘ என்று எண்ணும் அளவிற்கு நொந்து போயிருந்தவளோ,
“மறந்துட்டேங்க.. இப்போ எப்படி இருக்கு?? உங்களை ஒன் வீக் பிசியோ பண்ண சொன்னாங்களே.. நீங்க பண்ணவே இல்லை” என்று விசாரிக்க,
“ரொம்ப அக்கறை தான்!!!” என நொடித்துக் கொண்டவன்,
“இன்னைக்கு பிசியோ பண்ண தான் வந்தேன்.. ஆனா முறைச்சு முறைச்சு என் மூடை நீ மாத்தி விட்டுட்ட!!! பரவாயில்லை பீல் பண்ணாத விடு நாளைக்கு வரேன்.. ” என்று அவனும் எழுந்துகொள்ள,
‘ நான் எங்கடா ஃபீல் பண்ணேன்!!’ என குழம்பிப் போன பெண்ணும் கடையில் இருந்து வெளியே வந்தாள்.
அவளின் பின்னோடு வந்த அருள்மொழியும்,
“என்ன மீனு!!! அப்படியே கிளம்புற???” என்று அவளை நிறுத்த,
“இன்னும் என்ன???”
ஆயாசமாய் பார்த்து வைத்தாள் பெண்.
“ஒரு ஐ லவ் யூ கூட இல்லையா??”
குறும்பாய் கண்ணடித்து அவன் சீண்ட,
‘ படுத்துறாரே!!!’ என அலமலந்து போனவள்,
‘ இன்னைக்கு கோட்டாக்கு போதும்.. பிளீஸ் விட்டுடுங்க.. மீ பாவம்!!’ என கெஞ்சலாகப் பார்த்து வைக்க,
குறுஞ்சிரிப்புடன் அவளின் பாவனைகளை ரசித்திருந்தவன்,
“பொலைச்சுப் போ!! நாளைக்கு பார்க்கலாம்!!” என ஒருவழியாய் அவளுக்கு விடைகொடுக்க,
‘ எடுத்தேன் பாரு ஓட்டம் ‘ என்பதைப் போல் அவனிடமிருந்து தப்பியோடியே விட்டது அவனின் பெண் மான்!!!!






Ivan lam manushana yana design ah irupanonu Iruku.... yellartayum over vaai than intha Arulukuu mudila da Meena ku😂😂😂... Thirumalaiku ninaichen yethum story varumonu but irukumnu ninaikala papomyapdi seruranganu nice.... Super epi sis😍😝
Thank you da ❤️
Ha ha