arrow_back
உன் கொலுசில் குடியேறிடவா அத்தியாயம் 8

அத்தியாயம் 8

visibility 166
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
சராசரி 5.0/5 (2 மதிப்பீடுகள்)
பகிர்

அத்தியாயம் – 8

“ஹேய் மீனா?? எதுக்கு டி அலாரம் வச்சிருக்க???”

குளித்து விட்டு வெளியே வந்த வான்மதி, மீனாவின் கைபேசியில் அலாரம் அடிப்பதைக் கண்டு தங்கையிடம் விசாரிக்க,

அவளின் சப்தத்தில் வெளியே கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்த மீனா, அதை பாதியிலே விட்டுவிட்டு அறைக்குள் ஓட,

“இந்தாடி!! கோலத்தை முழுசா முடிச்சுட்டு போ!!” என சுந்தரி ஒரு பக்கம் கத்திக் கொண்டிருந்தார்.

இங்கே அரக்க பறக்க அறைக்குள் ஓடிவந்த தங்கையை குழப்பமாய் பார்த்து வைத்த வான்மதி,

“நீயே அஞ்சு மணிக்கு டெய்லி எழுந்திருச்சிடுவ.. அப்பறம் ஏன் டி சம்பந்தமே இல்லாம ஆறு மணிக்கு அலாரம் வச்சிருக்க??” என்று புரியாமல் கேட்க,

கைபேசியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சென்ற ரதிமீனாவோ,

“ஆறு மணிக்கு அலாரம் வச்சா அம்பானி ஆகிடலாம்னு அருள்வாக்கு சொன்னாங்க.. அதான்..” என்று கடுப்புடன் பதில் சொல்லிவிட்டுச் செல்ல,

“என்னாச்சு இவளுக்கு.. பாவம் நேத்து வரைக்கும் கூட நல்லா தான இருந்தா??” என நினைத்துக்கொண்டே வான்மதி கிளம்பத் துவங்கிவிட்டாள்.

இங்கு வீட்டின் பின்பக்கம் கைபேசியை எடுத்துக்கொண்டு வந்த பேத்தியைக் கண்டு,

“இந்தாடி மீனா.. எதுக்கு நேத்து ராத்திரி எந்திரிச்சு அரைக்குடம் தண்ணியை குடிச்சு வச்சிருக்க?? ரெண்டு நாளா நல்ல தண்ணி வேற வரலை.. ஒழுங்கா போய் நடுத்தெரு மரகதம் வீட்டுல ரெண்டு குடம் தண்ணியை பிடிச்சு வச்சுட்டு வேலைக்கு போ சொல்லிட்டேன்” என்று பவுனுத்தாயி ஒரு பக்கம் சமையலுக்கு சின்ன வெங்காயத்தை முற்றத்தில் அமர்ந்து அரிந்து கொண்டே அறிவுறுத்திக் கொண்டிருக்க,

“நீ வேற சும்மான்னு இரு அப்பத்தா!!!”

என அவரிடமும் கடுப்பைக் காட்டியவள்,

அவசரமாய்,

“இம்சை இன்ஸ்” என்று பதிந்து வைத்திருந்த எண்ணிற்கு அழைப்பு விடுக்க,

அவள் செவியை வந்து நிறைத்தது அந்தப்பாடல்!!

” மீனம்மா…
அதிகாலையிலும்
அந்தி மாலையிலும்
உந்தன் ஞாபகமே “

என்று அவளின் இம்சை பிடித்த இன்ஸ்பெக்டர் அருள்மொழி வர்மன் பதிவு செய்து வைத்திருந்த காலர் டியூனில்,

அதுவரை பெண்ணின் முகத்திலிருந்த கடுப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விடைபெற்றது!!!

‘ சரியான சேட்டை பிடிச்சவங்க!!!’ என நாயகனை எண்ணி சிரித்துக் கொண்டவளுக்கு, தன்னாலே நேற்றைய இரவின் நியாபங்கள் அணிவகுத்தது!!

நேற்று இரவு..

பணி முடிந்து வந்தபின் பெண்கள் மூவரும் வான்மதியின் திருமண ஏற்பாடுகளைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருக்க,

அதிசயத்திலும் அதிசயமாய் அன்று குடிக்காமல் வீடு வந்து சேர்ந்தார் கருப்பையா.

“சூரியன் எதுவும் மேற்க உதிக்குதா என்ன??”

மோவாயில் கைவைத்தபடி சுந்தரி அதிசயிக்க,

மீனா தந்தையிடமே அதைக் கேட்டுவிட்டாள்.

“என்னப்பா.. அதிசயமா நிதானமா வந்திருக்கீங்க?? சரக்கடிக்க காசு எதுவும் இல்லையா??” என்று சந்தேகம் கேட்க,

பவுனுத்தாயி பேத்தியின் முதுகிலே சுளீரென்று ஓர் அடிவைத்தார்.

“கூறுகெட்ட குப்பாயி!!! அப்பன் கிட்ட இப்படித்தான் அறிவில்லாம பேசுவாங்களா!??” என்று அவர் திட்டத் துவங்க,

பாட்டியை நன்றாக முறைத்து வைத்த நாயகியோ,

“நீ உன் பிள்ளையை ஒழுங்கா வளர்த்திருந்தா இன்னைக்கு நாங்க எல்லாம் நிம்மதியா இருந்திருப்போம்ல.. அவர் ஒழுங்கா இருந்திருந்தா நான் ஏன் இப்படி பேசப்போறேன் அப்பத்தா??”

என்று அவரிடமும் மல்லுக்கு நின்றாள் நாயகி.

பதிலுக்கு பாட்டியும் பேச, அங்கே துவங்க இருந்த யுத்தத்தை தடுக்கும் பொருட்டு அவர்கள் இருவரையும் அடக்கி நிறுத்திய சுந்தரி,

“கம்முன்னு இருடி!! கல்யாணம் ஆகப்போகுது இன்னும் வார்த்தைக்கு வார்த்தை வம்புக்கு நிக்குற.. அப்பறம் உன் புகுந்த வீட்டுல என்னைத்தான் பேசுவாங்க” என்று மகளைத் திட்ட,

ரதிமீனா கோபத்தில் முகம் சிவந்தாள்.

‘ அந்த இன்ஸ் பேசுற பேச்சுக்கு, நான் இந்த அளவு கூட பேசலைனா, அந்தாள் என்னை வாயில போட்டு முழுங்கி ஏப்பம் விட்டிடுவாரு.. இப்படி ஒரு மாப்பிள்ளையை பிடிச்சிட்டு வந்துட்டு அமைதியா இருக்கணுமாம் அமைதியா!!’ என நொடித்துக்கொண்டே அவள் கடுப்புடன் அறைக்குள் சென்று விட,

“ப்ச்!! ஏன் மா.. பாரு கோச்சுக்கிட்டா” என தங்கைக்காக வருந்திய வான்மதி, அவளின் பின்னோடே உள்ளே சென்று விட்டாள்.

“என்ன விஷயம்?? எலி எதுக்கு அம்மணமா ஓடுது??”

கணவரை சந்தேகமாகப் பார்த்துக்கொண்டே இரவு சட்னிக்கு அவர் வதக்க,

“என்ன சுந்தரி!! எப்பவும் என்மேல சந்தேகம் தானா?? புள்ளைங்களுக்கு கல்யாணம் நடக்கப்போகுது.. இனி பொறுப்பு கூடுதுல.. அதான்.. இனி அந்த கருமாந்திரத்தை விட்டொழிஞ்சிடலாம்ன்னு இருக்கேன்”

கருப்பையா சொல்வதைக் கேட்டு ஆனந்தமடைந்த பவுனுத்தாயி,

“என் ராசா!!! ரொம்ப சந்தோசம்யா சாமி!!” என்று மகனின் கன்னம் வழித்து கொஞ்சிக்கொள்ள,

சுந்தரியோ இன்னும் நம்பாத பார்வை தான் பார்த்து வைத்தார்.

அவர் எதிர்பார்த்ததைப் போலவே அன்று இரவு உணவின் போது,

“ஏன் சுந்தரி, நம்ம ரெண்டாவது மாப்பிள்ளை போலீஸ் தான???” என்று கருப்பையா துவங்க,

“ஆமா சாமி!! இன்சுபெக்டராம்.. இந்தா இன்னும் ரெண்டு இட்லி வச்சுக்கோ!!”

மகனுக்குத் தேவையான உணவையும் பதிலையும் பார்த்துப் பார்த்துப் பரிமாறினார் பவுனுத்தாயி.

‘ இந்த அப்பா எதுக்கோ அடிப்போடுறாரு!!!’ என மீனா யோசிக்க,

அவரும் அதைப்போலவே,

“நம்ம ரேசன் கடை மனோகரனோட மச்சான் தஞ்சாவூர்ல இருக்கான்ல, அவன் சும்மா கொஞ்சமே கொஞ்சம் ரேசன் அரிசியை அவன் வீட்டுப்பக்கம் எடுத்துட்டு போயிருக்கியான்.. அதை மாப்பிள்ளை ஏதோ தப்பா நினைச்சு பிடிச்சு வச்சிருக்காராம்.. அவன் என்கிட்ட சொல்லி புலம்பிட்டு இருந்தான்.. அதான் நம்ம மாப்பிள்ளையாச்சே, நான் பார்த்துக்குறேன்னு சொல்லிட்டு வந்தேன்.. நீ மாப்பிள்ளை நம்பர் இருந்தா கொடுக்குறியா!? நான் பேசிக்கிறேன்” என்று அவர் சொல்லிக்கொண்டே போக,

சுந்தரிக்கு வந்த ஆத்திரத்திற்கு அளவே இல்லை.

“நீயெல்லாம் மனுஷனாயா?? த்தூ!! எவனோ வாங்கித்தர ஓசி சரக்குக்கு பிள்ளையோட வாழ்க்கையில விளையாடுவியா?? யார் செஞ்ச புண்ணியமோ, இப்போ தான் என் புள்ளைங்களுக்கு ஒரு நல்லது நடக்கப்போவுது.. அது பொறுக்காதே உனக்கு.. மரியாதையா எழுந்து போயிடு.. இல்லை எதுனாலும் தூக்கி அடிச்சிடப் போறேன்” என்று சுந்தரி கத்த,

பவுனுத்தாயோ மகனுக்கு ஏந்திக்கொண்டு மருமகளிடம் சண்டைக்கு வந்தார்.

“இந்தா சுந்தரி!! ரொம்ப பேசாத சொல்லிட்டேன்.. என் புள்ளை அப்படி என்ன தப்பா கேட்டுட்டான்.. ஏதோ தெரிஞ்ச கூட்டாளி பயலுக்கு அவனால முடிஞ்ச ஒத்தாசையை செய்ய நினைச்சிருக்கியான்.. அதுக்கு இம்புட்டு பேச்சு பேசுவியா நீ?? வர வர புருஷன்னு ஒரு மட்டு மரியாதை இல்லை, இஷ்டத்துக்கு பேசுற??”

“அப்படித்தான் பேசுவேன்.. மரியாதை கொடுக்கிற மாதிரி உங்க மவன் நடந்துக்கிட்டா நான் ஏன் சண்டை வழிக்கப் போறேன்?? அந்த மனோகரே சரியான ஏமாத்துக்காரப் பய, அரிசி வரலை, பருப்பு வரலைன்னு ஊர்க்காரங்க தலையில மிளகா அரைச்சிட்டு, அரசாங்கம் அனுப்புற சாமானை எல்லாம் திருடி வித்து பொழைக்குற நாதாரி.. அவன் பண்ற திருட்டு வேலைக்கு ஜெயில்ல பிடிச்சுப் போடாம, ஜனாதிபதிக்கிட்ட சொல்லி விருதா வாங்கித் தருவாங்க??? எனக்குத் தெரிஞ்சு உங்க மவன் குடிக்க தான் போயிருக்கும்.. அங்க அந்த மனோகர் புலம்புறதை கேட்டுட்டு, நான் உன் பிரச்சனையை சரி பண்ணித்தரேன் எனக்கு காசு கொடுன்னு டீல் பேசிட்டு வந்திருக்கும்!! அப்போதான அந்தக்காசை வச்சு கஷ்டமில்லாம எல்லா நேரமும் குடிச்சிட்டு கவுந்தடுச்சிட்டு கிடக்கலாம்!!”

என கருப்பையாவின் எண்ணத்தை புட்டுப் புட்டு வைத்த சுந்தரிக்கு பதில் சொல்ல திராணியற்று பாதி சாப்பாட்டிலே கருப்பையா எழுந்து வெளியே சென்று விட,

அதன் பின் பவுனுத்தாயி தான் கத்திக் கொண்டே இருந்தார்.

அவர்கள் வீட்டில் இப்படியான சண்டைகள் வாடிக்கை தான் என்றாலும், மீனாவிற்கு ஏனோ இப்போதெல்லாம் மிகவும் கலக்கமாக இருந்தது அவளின் எதிர்காலத்தை நினைத்து.

ஆனால் அதைப்பற்றி கவலைப்பட அவகாசம் கொடுக்காத சுந்தரியோ,

“இந்தாடி!! பாத்திரத்தை கழுவிப் போட்டுட்டு போய் படுங்க.. எப்படியும் உங்கப்பன் தண்ணியை ஊத்திட்டு வந்து சலம்பலைக் கூட்டும்.. அதுக்குள்ள போய் கதவை சாத்திக்கோங்க!!” என்று அவர்களை விரட்டிவிட்டு உள்ளே அனுப்ப,

இங்கே சுந்தரி சொன்னதைப் போல் முழு போதையில் வந்த கருப்பையா, மனைவியுடன் சண்டையிட ஆரம்பிக்க,

“ப்ச்!! இந்த அப்பா ஏன் தான் இப்படி இருக்காரோ??” என்று சலிப்புடன் சொன்ன வான்மதி,

“மணி பத்தாகப் போகுது டி.. தூங்குவோம் வா.. நாளைக்கு எனக்கு சீக்கிரம் போகணும்” என தங்கையிடம் சொல்லிவிட்டு அவள் கண்ணையர,

மீனாவும் தேவையில்லாத சிந்தனையை ஒதுக்கிவிட்டு ஒருவழியாய் கண்ணயர்ந்தாள்.

வீட்டில் நடந்த களேபரத்தில், மாலை அருள்மொழி வர்மன் வந்தது, பேசியது என அனைத்தையும் அவள் மறந்திருக்க,

நீ மறந்தாலும் நான் மறப்பேனா பார் என்பதைப் போல இரவு பதினொன்று முப்பதுக்கு பெண்ணின் கைபேசி அதிர்ந்து அவள் தூக்கத்தைக் கலைக்க,

‘ இந்நேரத்துக்கு யாரு??’ என கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டே எழுந்த மீனா, திரையில் தெரிந்த அருள்மொழி வர்மனின் எண்ணைக் கண்டு தலையில் கைவைத்தாள்.

‘ போச்சு!! இவர் வேறயா??’ என நொந்து கொண்டவள்,

நிச்சயம் தூக்கத்தைக் கெடுத்துக்கொண்டு அவனுடன் வார்த்தையாடும் அளவிற்குத் தனக்குத் தெம்பில்லை என்றுணர்ந்து, அழைப்பை ஏற்காமல் விட, ம்ஹூம் அந்தக் கள்வனா அடங்குவான்??

அவன் விடாமல் அழைத்துக் கொண்டே இருக்கவும், வேறு வழியில்லாமல் அழைப்பை ஏற்று அவள் காதிற்குக் கொடுக்க,

“ஹோய் மீனு!!! தூங்கிட்டியா???”

என்று உல்லாசமாய் வந்து அவளைத் தீண்டியது ஆடவனின் குரல்.

‘ இந்நேரத்துல தூங்காம, தூர் வாரிட்டா இருப்பாங்க.. படுத்துறாரே ‘ என உள்ளுக்குள் கடுப்பானவள்,

“ஆமாங்க!!!” என வான்மதியைத் தொல்லை செய்யாமல் குரலைத் தழைத்துக் கொண்டு அவள் பதிலளிக்க,

அந்தக் குரலில் அவனுக்கு மேலும் உற்சாகம் தொற்றிக் கொண்டது.

“மீனம்மா!!!”

என அவனும் ஹஸ்கி குரலில் அழைக்க,

அந்தக்குரல் சட்டென அவளின் மனதில் ஏதோ மாயம் நிகழ்த்தியது!!!

“மீனு குட்டி!!”

மீண்டும் அதே ஹஸ்கி குரல்.

இதயத்தில் புதிதாய் குறுகுறுப்பை உணர்ந்தவள், அந்தக்குரல் தனக்குள் உண்டாக்கும் புது உணர்வுகளைத் தாங்க மாட்டாமல் தலையைக் குலுக்கி அதை விரட்டி அடித்து,

“ப்ச்!! நீங்க ஏன் இப்படி பேசுறீங்க???” என்று அவனைக் கடிய,

“நீ ஏன் இப்படி பேசுற???” என்றான் நம் குறும்புக்காரன்.

“அக்கா தூங்குறா!!!”

நாயகி காரணம் சொல்ல,

“அதுனாலதான் நானும் அப்படி பேசறேன்.. உன் அக்கா தூங்குறாங்கல..” என்று அவனும் காரணம் கற்பித்தான்.

அவனுடன் இப்போது வார்த்தையாடி வெல்லும் அளவிற்குத் திறமை தனக்கில்லை என்றுணர்ந்தவள்,

“என்னங்க வேணும்?? எதுக்கு இந்நேரத்துக்கு கால் பண்ணியிருக்கீங்க??”

என்று விசாரிக்க,

“சரியாப்போச்சு!! நீ நான் உன்னை வந்து பார்த்ததையே மறந்து போயிட்டியோ??”

என்று அவன் கேட்ட பின்பே, மாலை நடந்தது அவன் தன்னிடம் பேசியது எல்லாம் பெண்ணிற்கு ஒவ்வொன்றாய் நினைவு வர, கன்னத்தில் கையை முட்டுக் கொடுத்து அமர்ந்துவிட்டவள்

“இந்த டிரெய்னிங் எடுக்கிறது.. இதைப்பத்தி நிஜமாவே தான் அப்போ சொன்னீங்களா???” என்று கேட்க,

“ஹலோ மீனு!! நான் எல்லாம் உண்மை!! உண்மையைத் தவிர வேறொன்றும் பேச மாட்டேன்னு ஒரு லட்சியத்தோட வாழ்றவன்.. தெரியும் தான???

ஒழுங்கா என்னை இப்போ தூங்க வை!!!” என அவன் அடமாக நின்றதில்,

தன்னிடம் விளையாடுகிறான் என்று நினைத்திருந்தவள், விடாக்கண்டான் உண்மையாகவே நடுராத்திரி அழைத்து என்னைத் தூங்க வை என்கிறானே என அலமலந்து போய்விட்டாள்.

“என்ன சைலண்ட் ஆகிட்ட மீனு.. கமான்.. தூங்க வை!! மார்னிங் ஏர்லியா வேற போகணும்.. ஒரு ஆறு மணிக்கு எழுப்பி விட்டுடு!!”

இப்போதே அவன் சொல்லிவிட,

காலையிலயுமா.?? என விழி பிதுங்கிப் போனவளின் கண்களில் லேசாக ஒட்டிக் கொண்டிருந்த தூக்கமும் எங்கோ பறந்து போய் விட்டிருந்தது நாயகனின் அழிச்சாட்டியத்தில்.

“பாட்டு பாடித் தூங்க வைக்குறியா ?? கண்ணா நீ தூங்கடா பாடுறியா இல்லை கண்ணே கலைமானே பாடுறியா.??”

அவன் பாட்டைத் தேர்வு செய்யவே போய்விட,

“அய்யோ பிளீஸ்!! எனக்கு பாட எல்லாம் வராது.. விளையாடாம தயவு செஞ்சு போய் தூங்குங்க.. லேட் ஆச்சு.. “

என்று கெஞ்சவே செய்துவிட்டாள் பெண்.

ஆனாலும் அவன் அடங்க வேண்டுமே!!!

“இல்லை இல்லை!! நீ தான் என்னைத் தூங்க வைக்கப்போறன்னு நான் மைண்ட்ல ஆல்ரெடி ஃபிக்ஸ் ஆகிட்டேன்.. இப்போ திடீர்னு அதை மாத்திட்டு தூங்குன்னு சொன்னா, எனக்குத் தூக்கம் வராது”

“அதெல்லாம் கண்ணை மூடி ஒண்ணுல இருந்து நூறு வரைக்கும் தலைகீழா எண்ணுங்க.. தூக்கம் வந்துரும்”

“நான் கணக்குல கொஞ்சம் வீக்!!! அதுனால..”

“அதுனால என்ன??”

“அதுனால நான் தூங்குற வரைக்கும், நீ நூறுல இருந்து ஒண்ணு வரைக்கும் எண்ணிகிட்டே இரு.. நான் உன் வாய்ஸ் கேட்டுட்டு அப்படியே தூங்கிருவேன்!!!” என்று அவன் சொல்ல, மீனாவிற்கு எங்காவது போய் முட்டிக் கொள்ளலாம் போலிருந்தது.

‘ டிசைன் டிசைனா டார்ச்சர் பண்றாரே!!’ என உள்ளுக்குள் புலம்பினாலும், அவனுடன் வாதாடுவதற்கு, நூறு எண்களை எண்ணுவதே மேல் என நினைத்து,

“சரி நான் எண்ணுறேன்.. நீங்க ஃபர்ஸ்ட் கண்ணை மூடி படுங்க” என்றவள்,

“நூறு..”

“தொன்னுத்தி ஒன்பது!!”

“தொன்னுத்தி எட்டு”

…

…

…

“நாலு!!”

“மூணு”

“ரெண்டு..”

“ஒண்ணு!!!”

என்று ஒருவழியாய் எண்ணி முடித்தவள், அழைப்பைத் துண்டிக்கப் போக,

“நீ நாப்பத்தி அஞ்சுக்கு அப்பறம் நாப்பத்தி நாலு சொல்லாம, மறந்துட்டு நாப்பத்தி மூணு சொல்லிட்ட மீனு!!” என்று திடுமெனக் கேட்ட நாயகனின் குரலில்,

பெண்ணிற்கு நெஞ்சு வலியே வந்துவிட்டது.

“நீங்க இன்னும் தூங்கலையா!??”

அயர்ந்து போய் கேட்டவளிடம்,

“லைட் எரியுதே!! கண்ணை மட்டும் தான் நீ மூட சொன்ன.. லைட் ஆஃப் பண்ண சொல்லலையே.. அப்பறம் எப்படி நான் தூங்க???” என்று கேட்டானே ஒரு கேள்வி!!!

பாவம் மீனாவிற்கு அழுகையே வந்துவிட்டது.

‘ மனுஷனாயா நீ எல்லாம்!!’ என நினைத்து நொந்து போனவள்,

“ஏங்க அர்த்த ராத்திரியில கொடுமை பண்றீங்க.. நீங்க தூங்குனா தூங்குங்க.. இல்லை என்னமோ பண்ணுங்க.. நான் வைக்கிறேன்” என்று கடுப்பில் அவள் அழைப்பைத் துண்டிக்கப் போக,

அவனுக்குமே அவளைச் சீண்டியது போதும் என்று தோன்றியதால் குறுஞ்சிரிப்புடன்,

“ரொம்ப கோவப்படாத முனிம்மா!! ப்ச்.. சாரி சாரி மீனம்மா.. நாளைக்கு மறக்காம காலையில கால் பண்ணி எழுப்பி விடு.. மினிஸ்டர் வர்றாரு.. அதுக்கான ஏற்பாடு எல்லாம் நான் பார்க்கணும்.. ” என்று மனமிறங்கியவன்,

பெண்ணின் அமைதியில் மேலும் புன்னகைத்துக் கொண்டு,

“ஸ்வீட் டிரீம்ஸ் மீனு!!!”

அவளை மயங்க வைக்கும் ரகசியக் குரலில் கூறியவன், உதட்டில் உறைந்து விட்ட புன்னகையுடனே உறங்கிப் போக,

பெண்ணிற்கு தான் அவன் படுத்திய பாட்டிலும், புதிதாய் உணர்ந்த குறுகுறுப்பிலும் , தூக்கம் வராமல் அறைக்குள் நடை பயின்றவள், அதுவும் உதவாமல் வெளியே சென்று அரைக்குடம் தண்ணீரைக் குடித்து தன்னை சமன்படுத்திக்கொண்டு வந்து அவள் தூங்க வெகு நேரம் பிடித்தது.

அனைத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தபடி அவள் மீண்டும் அவனுக்கு அழைக்க,

இரண்டாம் அழைப்பு முடியும் தருவாயில் தான் அழைப்பை ஏற்ற அருள்மொழி,

“இங்க ஒரு மர்டர் கேஸ் இன்வெஸ்டிகேஷன்ல இருக்கேன் மீனு!! அப்பறம் கூப்பிடுறேன்!!” என அவசரமாய் தகவல் மட்டும் சொல்லிவிட்டு அவன் அழைப்பைத் துண்டித்து விட,

மீனாவின் முகத்தில் சட்டென ஒரு ஏமாற்றம் பரவியது.

நியாயப்படி அவனின் தொல்லை இல்லாமல் நிம்மதியாக உணர வேண்டியவள், ஏன் வருந்துகிறோம் என்று புரியாமலே, இயந்திர கதியில் தன் வேலைகளை செய்துவிட்டுக் கிளம்பினாலும், கண்களோ அவ்வப்போது அவளின் கைபேசியை நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தது, அந்த விளையாட்டுக்காரனை எதிர்பார்த்து!!

வேலைக்கு வந்தபின்பும், பெண்ணின் மனம் அவனைச் சுற்றியே சுழல,

‘ இன்னைக்கு வரேன்னு சொன்னாருல்ல பிசியோ பண்ண.. அப்பறம் ஏன் இன்னும் காணோம்??’ என சிந்தித்து சோர்ந்தது.

இப்படி அவனை எதிர்பார்ப்பதற்காக தன்னையே நிந்தித்துக்கொண்டவள் முயன்று தன் கவனத்தை வேலையில் திசை திருப்ப, சிறிது நேரத்தில் அதில் வெற்றியும் கண்டாள்.

***

“மேம்!! உங்களைப் பார்க்க கல்யாண்ணு ஒருத்தர் வந்திருக்காரு!!”

பியூன் வந்து சொன்ன தகவலில், வான்மதியின் இதயம் இரட்டிப்பு வேகத்தில் அடித்துக்கொண்டது.

‘ என்ன நேர்ல வந்திருக்காங்க??’ என முதன்முதலாக அவனைத் தனியாக எதிர்கொள்ளப் போகும் பதற்றம் ஒருபக்கம் இருந்தாலும், அதையும் மீறிய எதிர்பார்ப்பு பெண்ணின் கண்களில்!!

பள்ளியின் நுழைவாயிலிற்கு அருகில் இருந்த மரத்தடியில் வான்மதிக்குக் குறையாத பதற்றத்துடன் நகத்தை கடித்துத் துப்பியபடி கல்யாண் காத்திருக்க,

அவனை அதிக நேரம் காத்திருக்க வைக்காமல் அங்கு மெதுவாய் வந்து சேர்ந்தாள் வான்மதி.

“ஹா.. ஹாய்!!!”

முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்த அதீத மகிழ்ச்சியை அடக்கி வைக்க மிகவும் போராடித் தோற்த்தான் கல்யாண்.

“ஹாய்!!!”

வான்மதியும் அவன் கண்களை சந்திக்கத் தயக்கப்பட்டுக் கொண்டு, தரையைப் பார்த்தபடி பேச,

“இந்த டிரஸ், உங்களுக்கு நல்லா இருக்கு!!!”

என்ன பேசுவது என ஒத்திகை பார்த்ததெல்லாம் மறந்து போக, வாய்க்கு வந்ததை அவன் பேச,

குனிந்து நீலமும் சிகப்பும் கலந்த அந்த சீருடை சேலையைப் பார்த்த வான்மதி,

“இது யூனிஃபார்ம் சேரி!!!” என்றாள் சிறு சிரிப்புடன்.

“ஓஹ்!! ஆனாலும் நல்லா தாங்க இருக்கு!!” என்று அவன் அசட்டுச் சிரிப்பு சிரிக்க,

வான்மதியையும் அந்தப்புன்னகை ஒட்டிக்கொண்டது.

“அத்தை சொன்னாங்களா?? கல்யாணத் தேதி??”

“ம்ம்ம்ம்!!”

“உங்களுக்கு ஓகே தான??”

“ம்ம்ம்ம்!!”

“என்னைப் பிடிச்சிருக்கா??”

“ம்ம்ம்ம்!!!”

இதென்ன டா இது!! என்ன கேட்டாலும் ம்ம் தவிர வேறொன்னும் பதில் வரவில்லை என நினைத்தவன்,

“எல்லாத்துக்கும் ம்ம்ம்ம் தானா?? பேச மாட்டீங்களா?? இல்லை என்கிட்ட பேச பிடிக்கலையா??” என்று தவிப்புடன் கேட்க,

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் மைதானத்தில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த மாணவர்களை கண்ணால் சுட்டிக் காட்டியவள்,

“ஸ்கூல்ல வச்சு என்ன பேச??” என்றாள் சங்கடமாய்.

“அப்போ இடம் தான் பிரச்சனை?? நான் இல்லை??” என்று கேட்டு ஊர்ஜிதம் செய்து கொண்டவன்,

“அப்போ சரி!! சண்டே லீவ் தான?? சாயங்காலம் நாலு மணிக்கு பெரிய கோவில் வந்திருங்க.. அங்க பேசலாம்.. பேசணும் நிறையா.. மறக்காம வந்துடுங்க!!!” என்று அவன் கெஞ்சலாய் சொல்ல,

அவன் கண்களில் தெரிந்த எதிர்பார்ப்பில் வான்மதிக்கு அந்த நொடி மறுப்பேதும் சொல்ல வாய் வரவில்லை.

அவளின் மௌனத்தையே சம்மதமாக எடுத்துக்கொண்ட கல்யாணும் புன்னகையுடன்,

“அப்போ சரி!! நாளைக்குப் பார்ப்போம்!!” என தலையசைத்து விடைபெற,

வான்மதியும் ஒரு வித மோன நிலையுடனே அந்த நாளெல்லாம் கனவில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

***

“ஏன் மீனா ஃபேஸ் ரொம்ப டல்லா இருக்கு?? உடம்பு முடியலையா?? சொல்லியிருந்தா நான் சீக்கிரம் வந்திருப்பேன் தான??”

இரவுப்பணிக்கு வரும் பெண், மீனாவின் முக வாட்டத்தை கவனித்துக் கேட்க,

மீனாவிற்கு ஏனோ எரிச்சலாக வந்தது.

“ப்ச்!! அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லைப்பா.. நான் கிளம்புறேன்!!” என்று மீனா தன் பையுடன் எழுந்து கொள்ள,

“பார்த்துப்போ!! யாரோ பெரிய ரவுடியை நேத்து நைட்டு கொன்னுட்டங்களாம்.. அது இப்போ தான் எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சிருக்கு போல.. பெரிய கலவரம் வரும்னு நான் பஸ்சை விட்டு இறங்கின பின்னாடி தான் சொன்னாங்க.. முடிஞ்சா உங்க அப்பாவை வர சொல்லி வீட்டுக்கு போ!!”

என்று அந்தப்பெண் அக்கறையாக அறிவுறுத்த,

தன் தந்தையை எண்ணி விரக்தியாக புன்னகைத்த மீனாவும்,

“நான் பார்த்துக்கிறேன் ப்பா!!” என்று அவளுக்கு தலையசைத்து விடை பெற்றவள்,

ஒரு வித எரிச்சலான மனநிலையுடன் மருத்துவமனையை விட்டு வெளியே வர,

அப்போதே அருகில் இருந்த கடையெல்லாம் பரபரப்பாக அடைக்கப் பட்டுக்கொண்டிருந்ததை கவனித்தாள்.

‘ இறந்தது ரொம்ப பெரிய ரவுடியோ?? ஒருவேளை காலையில நம்ம இன்ஸ் சொன்னதும் இந்த மர்டர் பத்தி தானா?? இருக்கும் இருக்கும்.. அதான் ரொம்ப பிசியா இருக்காரு போல!!’ என நினைத்துக்கொண்டே, மெதுவாய் அவள் பேருந்து நிலையத்திற்கு நடை போட,

அவளை உரசிக்கொண்டு வந்து நின்றது அந்த ராயல் என்பீல்டு வாகனம்.

அதில் ஒருநொடி பயந்து போய் கண்களை மூடிக் கொண்டவளை, வந்தடைந்தது அந்த குரல்!!!

அவள் காலையில் இருந்து கேட்க ஏங்கிய அதே உற்சாகமான குரல்!!

“மீனு குட்டி!! பயந்துட்டியா???” என்று சிரிப்புடன் கேட்டு கண்ணடித்தவனை,

கண் சிமிட்டாமல் தன்னை மறந்து ஒரு நொடி பார்த்தவள், பின்பே சுயம் உணர்ந்து சட்டென பார்வையை மாற்றிக் கொண்டாள்.

“போன் பண்ணா எடுக்க மாட்டியா நீ?? இங்க கலவரம் நடக்கப்போகுதுன்னு இன்ஃபார்ம் பண்ண எத்தனை தடவை கூப்பிட்டேன்.. சைலண்ட்ல போட்டுட்டியா?? சரி சரி வா!! வந்து வண்டில ஏறு.. எனக்கு நிறையா வேலை இருக்கு.. உன்னை வீட்டுல இறக்கி விட்டுட்டு போறேன்” என்று அதிசயமாய் அவன் வம்பு பேசாமல் இருப்பதிலேயே, அவனின் வேலைப்பளுவை உணர்ந்தவள்,

“இல்லை!! உங்களுக்கு நிறையா வேலை இருக்கும்.. நான் பார்த்துக்கிறேன்.. நீங்க போங்க” என மறுத்தாள்.

“ப்ச்!! இன்ஸ்பெக்டரம்மாவை பத்திரமா வீட்டுல விடுறதை விட வேறெந்த வேலையும் அவளோ முக்கியம் இல்லை.. அதுனால நீ ஒழுங்கா வண்டில ஏறு!!” என்று அவன் அதட்டல் போட,

அந்த அதட்டலுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் அக்கறை பெண்ணின் மனதில் தித்திப்பாய் இறங்கியது!!!

தாய்க்குத் தாயாய், தகப்பனுக்குத் தகப்பனாய் இத்தனை வருடம் சுந்தரி இருந்து வளர்த்திருந்தாலும், ஒரு கட்டத்திற்கு மேலே, யாரின் தயவையும் எதிர்பார்க்காமல் மகளை தன்னிச்சையாகவே செயல்படப் பழக்கியிருந்தார்.

அது நல்ல செயல் தான் என்றாலும், மனதின் ஓரம் மற்றவர்களைப் போல் தனக்கும் தாங்கிக்கொள்ள ஒரு தோள் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே எனும் ஏக்கம் மட்டும் பெண்ணின் அடிமனதில் தேங்கிவிட்டிருக்க,

அதை அறியாமலே அவளின் ஏக்கத்தை தன் சிறு செயலால் பூர்த்தி செய்திருந்தான் நம் காதல் நாயகன்.

இப்படி கலவரம் நடக்கும் போது, ஒரு காவல் அதிகாரியாக அவனுக்கு எத்தனை அழுத்தங்களும், வேலைப்பளுவும் இருக்கும் என ரதிமீனா அறிந்தே இருக்க, அப்படி ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும், அவன் தன் நலனை முன்னிறுத்தி தனக்காக வந்து நின்றது மனதில் சொல்ல முடியா ஒரு உவகையை பெண்ணிற்கு வழங்கியது.

இப்படியான சிந்தனையில் அவள் வர, வெறும் ஏழே நிமிடங்களில் அவளை அவளின் வீட்டின் முன் இறக்கி விட்டிருந்த அந்த காவல்காரன்,

“நேத்து நைட்டு நான் சொன்ன ஸ்வீட் டிரீம்ஸ் இன்னுமா கண்டினியூ ஆகுது உனக்கு?? இன்னும் கனவுலயே இருக்க.. பார்த்து போ மீனம்மா!!! வரேன்!!!” என்றவன் அவளின் பதிலையும் எதிர்பார்க்காமல் சீறிப்பாயும் வேகத்துடன் விருட்டென வண்டியைக் கிளப்பிக் கொண்டு சென்றிருந்தான்.

அவளை விட்டுவிட்டு, அவளின் மனதை மட்டும் தன்னோடு திருடிக் கொண்டு போயே விட்ட மாயக்காரனை மந்தகாசப் புன்னகையுடன் பார்த்தபடி அங்கேயே நின்றுவிட்டாள் மங்கையவள்!!!

 

அடுத்த அத்தியாயம்

அத்தியாயம் – 9

அத்தியாயம் - 9"இவங்களுக்கு வாட்ச் மேன் வேலை பார்க்க தான் என்னை வர சொன்னியா மீனு!!!"இடுப்பில் இருபக்கமும் கை வைத்தபடி முறைப்புடன் அருள்மொழி கேட்க,அசட்டுச் சிரிப்பொன்றை உதிர்த்த ரதி மீனா,"அப்படி இல்லை.." என்று இழுக்க,"நம்பிட்டேன்.. சரி வா.. ஓரமா போய் உட்காருவோம்..…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 4

  1. Vasantha_priyaபொதுக் கருத்துVasantha_priya

    Insuhh romba settaithan pola athan🤣🤣🤣 Mathi Kalyan meetup nice.. lastah Rathi ku oru thool aaya oruthanga kidaichitanga pola rombaa good insuhh caringgg... Ivanga appa yen ipdi moshama irukaruu very very worstuhh behaviour... Drinks mostly ipdi patta family ku than keduthal nadaka vaikuthu bad truth...

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்