அத்தியாயம் – 1
பச்சைபசலென சுற்றியும் நெல் வயல்கள் சூழ்ந்திருந்த கிராமத்து மதிய வேளை அது. சுற்றிலும் பேரமைதி நிலவி இருக்க, அந்த அமைதியைக் கலைத்தது ஒரு பெண்ணின் கொலுசொலி சத்தம்.
வீட்டின் பின்புறம் அமைந்திருந்த பெரிய மாமரத்தின் நிழலில் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு புத்தகத்தில் மூழ்கி இருந்தான் மகிழ்வர்மன்.
பெயரை போலவே எப்போதும் அவனின் இதழில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை தவழ்ந்திருக்கும். அந்த புன்னகை அவனை பார்ப்பவரையும் கவர்ந்திழுக்கும் ஒன்று.
இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் முப்பது வயதை நெருங்க இருக்கிறான். படிப்பை முடித்ததும் இரண்டு வருடங்கள் அன்னைக்கு துணையாக வயல் வேலைகளை செய்தான். பின்பு தனியார் வங்கியில் வேலை கிடைத்திட, இப்போது இவ்வூரில் இவனுக்கென்று தனி மரியாதையே இருக்கிறது.
அவனின் கவனம் புத்தகத்தில் இருந்தாலும் அவனின் கண்கள் வாசலையே நோக்கி இருந்தன. காரணம் அந்த கொலுசொலி சத்தம் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று.
“மாமா..” என்று மூச்சிரைக்க ஓடி வந்து அவன் முன்னால் மூச்சு வாங்க நின்றாள் இசைப்பாவை. இருபத்தி மூன்று வயது பெண்ணவள். கல்லூரியை முடித்து விட்டு அவளின் அத்தைக்கு துணையாக வயல் வேலைகளை செய்து கொண்டிருப்பவள்.
மூச்சிரைக்க ஓடி வந்ததில் அவளின் நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பியிருக்க, முகத்தில் ஒரு விதமான பதற்றமும் அவனை காணும் ஆவலும் காணப்பட்டது.
பெற்றோர் இல்லாத அவளுக்கு அவளின் உலகமும் அந்த உலகத்தின் மையப் புள்ளியும் இவளின் மாமன் மட்டும் தான்.
புத்தகத்தில் இருந்து கண்களை எடுத்த வர்மன் அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் கண்டான். அவள் நின்ற கோலம் அவனுக்கு சிரிப்பை தான் தந்தன.
“என்ன பாவை? ஊரை கொள்ளையடிச்சுட்டு ஓடி வர்ற மாதிரி ஓடி வந்ததுல இப்படி மூச்சிரைக்குது.? மெதுவா வந்தா தான் என்ன.? இப்படி அவசரமா வந்து என்னத்தை சாதிக்க போற.?” என்று கேட்டவன் அவளின் நெற்றியால் பூத்திருந்த வியர்வை துளிகளை துடைத்தெறிந்தான்.
அவனின் அந்த தொடுதலில் பாவையின் மேனி சில்லிட்டது. பெண்ணவளின் இதயமும் தன் லயத்தை இழந்து போனது. எப்போதும் அவனின் தொடுதலில் இவள் சுயத்தை இழந்து நின்றாள்.
அவளின் மாமனை அவளுக்கு அத்தனை பிடிக்கும். இவளின் தாய் தந்தையர் இருந்திருந்தால் கூட இவளை இப்படி பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். வாய்விட்டு கேட்க தயங்கி அமைதியாக ஏங்கி நிற்கும் நேரங்களில் இவனே அவளின் மனதறிந்து செய்த செயல்கள் ஏராளம்.
அவன் இவளின் உயிரை கேட்டாலும் மறுக்காமல் தந்து விடுவாள். அந்தளவிற்கு அவனின் மேல் நேசமும் கூட.
“அதெல்லாம் அப்பறம் சொல்றேன் மாமா.. முதல்ல என் கையை பிடி..” என்று தன் வலது கரத்தை அவனின் முன்னால் நீட்டிட, அவனோ யோசனை கலந்த மெல்லிய புன்னகையுடன் “ஏன்.? எதுக்கு.? இப்ப உன் கையை பிடிச்சு என்ன பண்ண போறேன்.?” என்று கேள்வி எழுப்பினான்.
“கேள்வியா கேட்காத மாமா.. முதல்ல என் கையை பிடி..”
“எதுக்குனு சொல்லு பாவை.. இதுக்கா இப்படி ஓடி வந்த.?” என்று அவன் கேட்டாலும் மறுக்காமல் அவளின் கையை பிடித்து இருந்தான்.
அவனின் அகன்ற உள்ளங்கைக்குள் பெண்ணவளின் பிஞ்சு விரல்கள் கச்சிதமாகப் பொருந்திட, அதையை பார்த்து புன்னகைத்த பாவை தன் இடது கையில் இருந்த ஒரு சிறிய மஞ்சள் கயிற்றை காட்டினாள்.
“என்ன பாவை இது.? இது எதுக்கு.?” என்று புரியாமல் கேட்டவனிடம் “கோவிலுக்கு போய்ருந்தேன் மாமா.. நான் சாமி கும்பிட்டு இருக்கும் போது இந்த அர்ச்சனை கயிறை இன்னொருத்தவங்க கிட்ட குடுத்து பேசிட்டு இருந்தாங்க.. அதைய நானும் கேட்டேன.. அதான் எனக்கு ஒன்னு வேணும்னு வாங்கிட்டு வந்துருக்கேன்.. நீங்க கட்டி விடுங்க மாமா..” என்று கூறினாள்.
தலையும் இல்லாமல் காலும் இல்லாமல் பூசாரி சொன்னாராம்.. இவ வாங்கிட்டு வந்தாளாம்.. என்று கூறியதை நினைத்து சிரித்த வர்மன் அவளின் தலையில் நங்கென்று கொட்டி “பூசாரி என்ன சொன்னாரு.? அதைய ஏன் நீ வாங்கிட்டு வந்துருக்க.? கட்டி விடு கட்டி விடுனா எதுக்கு கட்டணும்னு சொல்லு பாவை..” என்று வினவினான்.
“இந்த அர்ச்சனை கயிறை யாரு நமக்கு கட்டறாங்களோ அவங்க கூட தான் நம்ம வாழ்ககை இருக்குமாம்.. என் வாழ்க்கையே நீங்க தானே மாமா.. அதான் உங்களைய கட்டி விட சொல்றேன்..” என்று கண்சிமிட்டி கூறியவளின் கண்களில் ஆயிராயிரம் ஆசைகளும் காதலும் போட்டியிட்டன.
அந்த கயிறை அவன் வாங்காமல் நிற்க, “மாமா இந்தா..” என்று விடாமல் பாவையும் இம்சிக்க, வேறு வழியின்றி கயிறை வாங்கினான் அவனும்.
அந்நேரம் அவனின் அலைப்பேசி சிணுங்கி அவனின் கவனத்தை அதன்புறம் ஈர்த்தது. பெண்ணவளின் கையை விட்டவன் அலைப்பேசியை எடுத்திட, மறுபுறம் என்ன கூறினார்களோ “இதோ வர்றேன்..” என்றவன் பெண்ணவள் தந்த கயிறை கீழே போட்டு விட்டு ஓடினான்.
மாமா மாமா என்று இவள் அழைத்த அழைப்பும் காற்றில் கலந்தது. கீழே கிடந்த கயிறை எடுத்தவள் அதை பார்த்தபடி கலங்கி நின்றாள்.
சுயத்தை தொலைத்து கலங்கி நின்றவளின் முதுகில் பட்டென்று ஒரு அடி விழுந்திட, அம்மா என்று திரும்பியவள் யாரென்று பார்த்தாள். அங்கு வர்மனின் அன்னையான சிந்தாமணி தான் நின்றிருந்தார்.
கலங்கிய கண்களை அவருக்கு காட்டாமல் என்ன அத்தை.?” என்று கேட்க, “அந்த கத்து கத்தறேன்.. கூப்பிடறது கூட கேட்காம இப்படி நின்னுட்டு இருக்க.? அப்படி என்ன யோசனைல இருக்க நீ.?” என்று கேள்வி எழுப்பினார் அவர்.
“ஒன்னுமில்ல அத்தை.. சும்மா ஒரு யோசனைல அப்படியே நின்னுட்டேன்.. உங்களுக்கு சாப்பாடு எடுத்து வெக்கட்டுமா.?” என்று பாவை பேச்சை மாற்ற, “எனக்கு நான் பாத்துக்கறேன்.. கமலா பையனுக்கு காய்ச்சலாம்.. ஆஸ்பத்திரி கூட்டிட்டு போறேனு சொல்லிட்டு இருந்தா.. ஒரு எட்டு போய் என்னனு பார்த்துட்டு வா..” என்று அவளுக்கு வேலையை தந்தார்.
மாமனை பற்றி நினைவுகளை ஓரம் கட்டியவள் கமலாவின் வீட்டிற்கு புறப்பட்டாள்.
சிந்தாமணியின் அண்ணன் மகள் தான் இசைப்பாவை. இவள் பிறந்த நான்கு மாதத்திலே மாரடைப்பில் இவளின் தந்தை காலமாகிட, அதன் பின்பு இவளும் இவளின் அன்னையும் தான் இருந்தார்கள்.
பாவையின் பத்தாம் வயதில் வேலைக்கு சென்று விட்டு சாலையை கடக்க முயன்ற பாவையின் அன்னை மீது லாரி இடித்து தூக்கி வீசிட, அந்த இடத்திலே அவரும் பலியானார். அதன் பிறகு அவளின் வாழ்விடம் அத்தையின் வீடானது.
நடேசன் – சிந்தாமணி தம்பதியர்களுக்கு முதலில் கமலாவும் பின்பு மகிழ்வர்மனும் பிறந்தார்கள். கமலாவை இவ்வூரில் உள்ள ஒன்று விட்டு அண்ணன் மகனுக்கு தான் கட்டி குடுத்திருக்கிறார்கள். அடுத்து வர்மனுக்கும் பாவைக்கும திருமணத்தை முடித்து விட வேண்டும் என்ற எண்ணம் இவர்களிடமும் இருக்க, காலமோ வேறொரு எண்ணத்தை வைத்திருந்தது.
இச்சமயம் வர்மனின் முன்பு நின்றிருந்த அவள் “ப்ளீஸ் வர்மா.. மறுபடியும் என் வீட்டுக்கு போனா வேறொருத்தருக்கு கல்யாணம் பண்ணி வெச்சுருவாங்க.. என்னால அங்க போக முடியாது.. என்னைய உங்க கூடவே கூட்டிட்டு போங்க ப்ளீஸ்..” என்று கெஞ்சினாள். அவள் பாரதி.
“ஏய் முதல்ல நீ வீட்டை விட்டு வந்ததே தப்பு.. நான் தான் உன் வீட்டுக்கு வந்து பேசறேனு சொன்னேன்ல.? இப்ப திடீர்னு வீட்டை விட்டு வெளில வந்து கூட கூட்டிட்டு போங்கனா என்னால என்ன பண்ண முடியும்.? என் வீட்டுலயும் பிரச்சனையாகிரும்..” என்று பதறினான்.
இவனுக்கு பெற்றவர்களை விட பாவையை நினைத்து தான் பயம். தங்களை கண்டு அவள் என்ன செய்வாளோ.? என்ற அச்சம் அவனை ஆட்டி படைத்தது. முதலில் பாவையிடம் அனைத்தையும் கூறி புரிய வைத்து விட்டு பின்பு பாரதியின் வீட்டில் பேசலாம் என்று நினைத்திருந்தான்.
அதற்குள் இவள் வேறொன்று செய்திருக்க, தலையில் கை வைத்து விட்டான். பின்பு சிறிது நேரம் யோசித்து அந்த முடிவையும் எடுத்திருந்தான்.
வீட்டின் முன்னால் அமர்ந்து உள்ளங்கையில் அந்த கயிறை வைத்து கொண்டு தன் மாமன் வருவான் என்று வீட்டின் வாசலையே எட்டி எட்டி பார்த்திருந்தாள் பாவை.
அவளின் மனது விடாமல் அலை பாய்ந்தது. மாமனின் வண்டி சத்தம் இவளின் காதை வந்தடைந்திட, வேகமாக எழுந்தவள் வாசலை நோக்கி ஓடினாள்.
இருவரும் இறங்கினார்கள். கழுத்தில் தொங்கிய தாலியும் தன் மாமனின் அருகில் ஒட்டி உரசியபடி அவள் நின்ற கோலமும் இவளுக்கு பலவற்றை எடுத்துரைக்க, நின்ற இடத்திலேயே சிலையாகி போயிருந்தாள் இசைப்பாவை.
தொடரும்..
