அத்தியாயம் – 9
அத்தியாயம் – 9
“இவங்களுக்கு வாட்ச் மேன் வேலை பார்க்க தான் என்னை வர சொன்னியா மீனு!!!”
இடுப்பில் இருபக்கமும் கை வைத்தபடி முறைப்புடன் அருள்மொழி கேட்க,
அசட்டுச் சிரிப்பொன்றை உதிர்த்த ரதி மீனா,
“அப்படி இல்லை..” என்று இழுக்க,
“நம்பிட்டேன்.. சரி வா.. ஓரமா போய் உட்காருவோம்.. ஞாயிறு வேற, கூட்டம் அலை மோதுது!!” என்றவாறே அவன் அமர்வதற்கு சரியான இடத்தைத் தேடிப் பிடிக்க, மீனாவும் அவனைப் பின் தொடர்ந்தாள்.
அன்று அந்த கலவரத்தின் போது, மீனாவைப் பாதுகாப்பாய் வீட்டில் இறக்கி விட்டிருந்தவன், வான்மதியையும் தெரிந்த ஒரு காவலர் மூலம் கால் டாக்சியில் பத்திரமாய் அழைத்து வரச் செய்திருந்தான்.
அதை அறிந்து கொண்ட சுந்தரிக்கு மருமகனின் மீது மரியாதை மலையளவு கூடிவிட, ரதிமீனாவிற்குமே அவனைப் பார்க்கும் கண்ணோட்டம் மாறியிருந்தது.
முழுதாய் விளையாட்டுப் பிள்ளை இல்லை போல!! பொறுப்பும் நிறையவே இருக்கிறது என அவனைப்பற்றி நேர்மறையாக எண்ணிக் கொண்டவளுக்கு, அதுவரை அவளின் எதிர்காலத்தைக் குறித்து இருந்த பயம் சற்றே குறைந்திருந்தது.
‘ நல்லவங்க தான் போல!!! ஆனாலும் இந்தக்காலத்துல யாரையும் அவ்வளவு சீக்கிரம் நம்பிட முடியாதே!!! பார்ப்போம்!!’ என நினைத்துக் கொண்டவளுக்கு, படங்களில் காண்பிப்பது போல் இந்த ஒரே நிகழ்வில் காதல் எல்லாம் பொத்துக்கொண்டு வந்துவிடவில்லை.
அவனின் அக்கறையை மிகவும் ரசிக்கத்தான் செய்தாள்!! அவனின் மீதும் ஒரு பிடித்தம் உருவாகத் தான் செய்தது.. இருந்தாலும் இத்தனை வருடம் தன் பெற்றோர்களின் சண்டை அவள் மனதில் ஏற்படுத்தியிருந்த வடு, அவ்வளவு எளிதில் அருள்மொழியைக் கூட நம்பிவிட அனுமதிக்கவில்லை.
எனவே மனதின் ஓரத்தில் அவளுக்குள் ஒரு அலைப்புறுதல் இருந்துகொண்டே இருந்தது.
அதற்கடுத்து வந்த இரண்டு நாட்களும் தஞ்சையில் கலவரம் பெரிதாக, அருள்மொழிக்கு இரவு பகலென்று பாராமல் வேலை இருந்துகொண்டே இருந்ததில், ரதிமீனாவிடம் வம்பு வளர்ப்பதற்கு தற்காலிக விடுமுறை அளித்திருந்தான்.
அந்த இரண்டு நாட்களும் அவனின் அடாவடியை அவளின் மனம் கொஞ்சமே கொஞ்சமாய் தேடியது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை!!!
மகன் விட்டுச்சென்ற வெற்றிடத்தை அவனின் தாய் சரி கட்டி விட்டார்!!!
ஆம், அவளின் கைபேசி எண்ணை அன்று வாங்கிக்கொண்டு போன சிவகாமி, நினைக்கும் போதெல்லாம் மருமகளுக்கு அழைத்து அன்பைப் பொழிய, அவர் மூலமாக குந்தவை, நந்தினி, சேந்தன் அமுதன், பூங்குழலி என அனைவரிடத்திலுமே இவளுக்கு நல்ல ஒட்டுதல் வந்துவிட்டிருந்தது.
‘ கொஞ்சமா பேசுறதுன்றது இவங்க குடும்ப அகராதியிலே இல்லை போல!!! என்ன வாய் எல்லாருக்கும்!!!’ என அவனின் குடும்பத்தைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டவள், கொஞ்சம் கொஞ்சமாய், இனி இவனோடு, இவனின் குடும்பத்தோடு தான் தன் வாழ்க்கை என மனதில் பதித்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.
ஞாயிறன்று கல்யாணைப் பார்க்கப் போக வேண்டும் என சனிக்கிழமை இரவு தான் தங்கையிடம் உதவி கேட்டு வந்து நின்றிருந்தாள் வான்மதி!!!
அதே சமயம் அருள்மொழியும் அழைத்துப் பேச,
‘ பேசாம அவரையும் வர சொன்னா என்ன?? இவங்க ரெண்டு பேர் பேசிட்டு வர வரைக்கும் நமக்கும் பொழுது போகும் ‘ என்று நினைத்தவள், அவனையும் வரச்சொல்லி கேட்டிருக்க,
அருள்மொழிக்கு வியப்பு தான்.
‘ பார்ரா!! மீனுக்குட்டி நம்மளை மிஸ் பண்ணிருக்கு போலயே!!!’ என்று நினைத்து உற்சாகமாகக் கிளம்பி வந்தவன், இங்கே வந்தபின் தான் நாயகியின் எண்ணம் உணர்ந்து போலியாய் முறைத்துக் கொண்டான்.
“இங்க உட்காரலாம் வா!!!”
என தூணில் சாய்ந்தபடி அவன் அமர்ந்துகொள்ள,
சற்று இடைவெளி விட்டு மீனாவும் அமர்ந்து கொண்டாள்.
இருவருக்கும் இடையில் இருந்த இடைவெளியைக் கண்டு அவளை முறைத்து வைத்த நாயகன்,
“என்ன டிரெயின் விடப் போறாங்களா இந்த கேப்ல??? ரொம்ப சீன் போடாம கொஞ்சம் கிட்ட வா மீனு!!! உன்னைக் கடிச்செல்லாம் தின்னுட மாட்டேன்!!!” என்றவனை பொய்யாய் முறைத்தவள்,
“போதும் போதும்!! நீங்க பேசுறது இங்க உட்கார்ந்தாலே நல்லா கேட்குது”
என்று வர மறுக்க,
அருள்மொழியும் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் ஒரு தோள் குலுக்களுடன் கடந்துவிட்டான்.
“அப்பறம் சொல்லுங்க இன்ஸ்பெக்டரம்மா!! எதுக்கு என்னை வரச் சொன்னீங்க???”
“அது.. சும்மா தான்.. “
“பின்ன சும்மா இல்லாம, என்ன ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒன்பதாயிரம்னு சார்ஜ் பண்ணவா போறேன்?? இப்படி சுத்தி வளைக்காம நேரா சொல்லிட வேண்டிதான மீனம்மா என்னை மிஸ் பண்ணேன்னு”
அவனின் வார்த்தையாடலில் பொய்யாய் முறைத்தவள்,
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை” என்று உடனே மறுக்க,
“என்ன இருந்தாலும் நீயும் பெண் தானே.. உனக்கும் இந்த அச்சம், மடம், நாணம், பருப்பு எல்லாம் இருக்கும்ல.. அதுனால தான் வெளிப்படையா என்னை மிஸ் பண்றேன்னு ஒத்துக்க மாட்டேங்குற.. பரவாயில்லை.. நீ சொல்லலைனாலும் உன் முகத்தை வச்சே நான் கண்டுபிடிச்சிட்டேன்” என்றவனை கன்னத்தில் கை வைத்தபடி பார்த்தவள்,
“உங்களுக்கெல்லாம் வாயே வலிக்காதா?? யப்பா எவ்ளோ பேசுறீங்க???” என்று மலைக்க,
அவளை சில்மிஷமாய்ப் பார்த்தவன், நிச்சயம் ஏதோ வில்லங்கமான பதிலைத் தான் கொடுக்கப் போகிறான் என சடுதியில் உணர்ந்து கொண்டவள்,
“நீங்க பதிலே சொல்ல வேண்டாம்.. விடுங்க” என பட்டென சொல்லிவிட,
பக்கென சிரித்துவிட்டான் நாயகன்.
“உஷார் தான் நீ!!! இப்போ சொல்ல விடலைனா என்ன?? கூடிய சீக்கிரம் செய்முறையாவே காட்டுறேன், என்ன பண்ணா என் வாய் வலிக்கும்னு” என்று சொன்னவனை நேராக சந்திக்க முடியாமல் அவள் கோபம் எனும் அரிதாரம் பூசி வெட்கத்தை மறைத்தவள்,
“கோவில்ல வச்சு என்ன பேச்சு பேசுறீங்க??” என்று சிறு குரலில் கண்டித்தாள்.
“அட மீனுக்குட்டி!!! கொஞ்ச நாள்ல பொங்கல் வருதுல்ல, அப்போ கரும்பு சாப்பிட்டுட்டே இருந்தா வாய் வலிக்கும் எனக்கு.. நான் அதை தான் சொன்னேன்.. நீ என்ன நினைச்ச???” என்று அந்தக் குறும்புக்காரன் பந்தை இவள் பக்கமே சாமர்த்தியமாய் திருப்பி விட்டுவிட,
‘ யம்மாடியோவ்!!! சரியான ஜெகஜாலக் கில்லாடி தான் ‘ என நினைத்துக் கொண்டவள்,
“நான் ஒன்னும் நினைக்கலை.. இந்தப் பேச்சை விடுங்க!!” என்று பேச்சை மாற்றினாள்.
“என்ன மீனு?? நான் என்ன பேசினாலும் அதை பாதியிலேயே நிப்பாட்ட சொல்லிடுற” என்று சலித்துக் கொண்டவன்,
“சரி ரைட்டு!! நீயே வேற பேசு”
“நான்.. நான் என்ன பேச??”
“இந்தப் பெரிய கோவில் உருவான கதையை வேணும்னா மேடை போட்டு பிரசங்கம் பண்றியா???” என்றவனை என்ன தான் செய்வது என அவள் ஆயாசமாய் பார்க்க,
“இதுக்கே டயர்ட் ஆனா எப்படி?? எங்கம்மா கூட எல்லாம் பேசிட்டு இருக்க தான?? அவங்க லெவலுக்கு நீயும் பேசலைனா அப்பறம் உன்னை தூக்கி சாப்பிட்டு போயிடுவாங்க மீனு.. நீ ஒன்னும் பயப்படாத.. நான் உனக்கு எப்படி பேசன்னு டிரெய்னிங் தரேன்”
“அத்தை அப்படி எல்லாம் இல்லை.. ரொம்ப ஸ்வீட்!!!”
சிவகாமியைப் பற்றி சொன்னதுமே, தன்னை மீறி அவருக்கு வக்காலத்து வாங்கிக்கொண்டு வந்த மீனாவை புன் முறுவலுடன் பார்த்தவன்,
“எழுபத்தி அஞ்சு கிலோவுல இவ்வளவு பெரிய ஸ்வீட்டை நான் இதுவரைக்கும் பார்த்ததே இல்லை தெரியுமா மீனு.. உங்கத்தை எப்படி மில்க் ஸ்வீட்டா?? இல்லை டார்க் சாக்லேட்டா??” என்று நக்கல் செய்தவனை என்ன தான் செய்வது என்று சோர்ந்து போன பெண்ணவள்,
“என்ன பேசினாலும் இப்படியே கிண்டல் பண்ணா, நான் எப்படித்தான் பேச??” என்று நியாயம் கேட்க,
“அப்சல்யூட்லி, வாய்ல தான் மீனு!!! உனக்கு மூக்குல பேசுற திறமை இருந்தா, நீ அதுல கூட பேசு.. எனக்கு ஒன்னும் அப்ஜெக்ஷன் இல்லை” என்று தோள்களை குலுக்கினான் எமகாதகன்.
‘ உங்களை எப்படி சாமி வீட்டுல வச்சு வளர்த்தாங்க இந்த அத்தை?? இத்தனை வருஷமும் உங்களை கட்டி மேய்ச்ச அந்த தெய்வத்துக்கு கோவில் கட்டியே கும்பிடலாம் ‘ என சிவகாமியை நினைத்துக் கொண்டவள், இனி வாயைத் திறக்கவே கூடாது என்பதைப் போல் வேறு பக்கம் வேடிக்கை பார்ப்பதைப் போல் திரும்பிக் கொள்ள,
நாயகனின் கள்ளப்பார்வை அவளை ஊசியாய்த் துளைத்தது.
அதைத் தாங்க முடியாமல் தடுமாறியவள், பின்பே நியாபகம் வந்ததைப் போல் அவன் பக்கம் நன்றாய் திரும்பி அமர்ந்து,
“உங்க வீட்டுல என்ன சொல்லி வச்சிருக்கீங்க?? நம்ம ஏதோ ரொம்ப வருஷமா லவ் பண்ணிட்டு இருக்க மாதிரி அவங்க எல்லாரும் பேசுறாங்க.. அதுவும் உங்க அக்கா வேற டெய்லி நம்மளோட லவ் ஸ்டோரியை சொல்லு சொல்லுன்னு கேட்டுட்டே இருக்காங்க.. அப்படியெல்லாம் எதுவுமே இல்லைன்னு நான் சொல்றதை யாரும் நம்பவே மாட்டேங்கிறாங்க.. ” அவள் விசாரணை செய்ய,
அவனோ ஒரு குறுஞ்சிரிப்புடன் கண் சிமிட்டியவன்,
“சொல்ல வேண்டிதான மீனம்மா, ஒரு பத்து வருஷமா லவ் பண்றோம்.. பஸ்ல போறப்போ பார்த்தோம் லவ் வந்துச்சு, பிரண்டு கூட போறப்போ பீலிங்ஸ் வந்துச்சுன்னு ஏதாவது கதையை அவுத்து விட வேண்டிதான?? எத்தனை படம் பார்க்குற?? ஒவ்வொரு படத்துல இருந்தும் ஒவ்வொரு சீனை உருவி ஒரு கதை ரெடி பண்ணிருக்க வேண்டாமா நீ இந்நேரத்துக்கு.. என்ன பிள்ளையோ நீ!!!” என்று சலித்துக் கொண்டவனை என்ன தான் செய்வது என முறைத்து வைத்தவள்,
“எப்பப்பாரு விளையாட்டு தானா உங்களுக்கு?? சீரியஸா பேசவே மாட்டீங்களா???” என்றாள் சற்றே கடுப்புடன்.
“சீரியஸா பேசுனா சிறந்த ஹீரோன்னு அவார்ட் ஏதும் கொடுக்குறாங்கன்னா சொல்லு.. சீரியஸா பேசிடலாம்” என்றான் அப்போதும் விளையாட்டாக.
“நீங்க ஹீரோ இல்லை.. சரியான வில்லன்!!!” என அவள் முணுமுணுக்க, அதை அந்தக் கள்வன் சரியாக கண்டுபிடித்துவிட்டான்.
“யூ க்நோ வாட்?? ஹீரோவை விட வில்லன் தான் ஹீரோயினை உருகி உருகி லவ் பண்ணுவாங்க.. ஆனா இந்த மக்கு ஹீரோயின்ஸ்க்கு அது புரிஞ்சே தொலையாது.. நீ எப்படி மக்கா?? இல்லை புத்திசாலியா மீனம்மா??” என்று சந்தேகம் கேட்டவனை எதை வைத்து அடிப்பது என அவள் அங்குமிங்கும் பார்வையை ஓடவிட,
அவளின் எண்ணம் உணர்ந்து கலகலவென நகைத்தான் நாயகன்.
இங்கே அதே சமயம் வான்மதியும் கல்யாணும், மெதுவாய் தங்கள் தயக்கத்தை விட்டு கொஞ்சமே கொஞ்சம் பேசியிருந்தவர்கள் தங்கள் கைபேசி எண்ணையும் பரிமாறி இருந்தனர்.
தத்தமது குடும்பத்தைப் பற்றி அவர்கள் மேலோட்டமாய் பகிர்ந்திருக்க, கருப்பையாவைப் பற்றி இவர்களே விசாரித்திருந்ததால், வான்மதி சொல்லாமல் விட்ட அவளின் குடும்ப நிலையும் கல்யாணுக்கு புரிந்தே இருந்தது.
‘ சின்ன வயசுல இருந்து ரொம்பவே கஷ்டப்பட்டுட்டா!! இனி என்ன நம்பி வர அவளை நல்லா பார்த்துக்கணும்..’ என மனதிற்குள் சங்கல்பம் எடுத்துக் கொண்டவன், அவளின் விருப்பங்களையும் பேச்சின் ஊடே கேட்டறிந்து கொண்டான்.
தன் மீது அக்கறை காட்டும் கல்யாணை வான்மதிக்கு இன்னுமின்னும் பிடித்துப் போனாலும், அதை வெளிப்படையாகச் சொல்ல வெட்கம் வந்து தடை செய்தது.
நேரமும் கண்ணிமைப்பதற்குள் ஓடிவிட,
“சரி லேட் ஆச்சு கிளம்பணும்!!!” என்ற வான்மதியை, முடிந்த மட்டும் தன் கண்களுக்குள் நிரப்பிக் கொண்டவன்,
“சீக்கிரம் என்கிட்டேயே வந்துருங்க!!!!!” என்றான் தன்னை மறந்து!!!!
அதில் அழகாய் புன்னகைத்த பெண் மானும்,
ஒரு தலையசைப்புடன் முன்னே நடக்க, கல்யாணின் பாதங்களும் அவளைப் பின் தொடர்ந்தது.
அங்கே ஒரு ஓரமாய் வம்பு வளர்த்துக் கொண்டிருந்த நம் ஜோடியைத் தேடி வான்மதியும் கல்யாணும் வந்துவிட்டிருக்க,
“கிளம்பலாமா???” என்று முதல் ஆளாய் எழுந்து கொண்டாள் மீனா.
“நீங்க சொன்னா மறுப்பேது இன்ஸ்பெக்டரம்மா!! கிளம்பலாம்” என குறும்புக்காரனும் கைகட்டி பவ்யமாகப் பேச,
ரதிமீனா வெளிப்படையாகவே நன்றாக முறைத்து வைத்தாள்.
“ஷ்!! மீனா!! எதுக்கு முறைக்குற??” அடிக்குரலில் தங்கையை வான்மதி கண்டிக்க,
“நல்லாக் கேளுங்கக்கா!!! இப்படித்தான் ஒரு இன்ஸ்பெக்டர்னு மட்டு மரியாதை இல்லாம எப்போபாரு முறைச்சிட்டே இருக்கா” என்று புகார் படித்தான் காவல்காரன்.
‘ அக்காவா???’ என உள்ளுக்குள் அதிர்ந்த வான்மதி, அவனிடம் அதைக் கேட்க திராணியற்று, தங்கையிடம் மட்டும்,
“மீனா!! இப்படி எல்லாம் பண்ணாத.. அம்மாக்குத் தெரிஞ்சா உன்னை தான் திட்டுவாங்க” என்று மட்டும் கண்டிக்க,
அந்த விடாக்கண்டனா விடுவான், வான்மதியையும் வம்பிற்கு இழுத்து அவள் பதில் பேச முடியாமல் திணறுவதில் இன்பமுற்று, கல்யாணிடம் குட்டி விசாரணையை முடித்து அவன் குணநலன்களை கண்டுகொண்டு திருப்தியுடன் அவனின் மீனம்மா பக்கம் திரும்பியவன்,
“அப்பறம் என்ன மீனு குட்டி!! அக்கா லைஃப் செட்டில் ஆகிடுச்சு.. இனியும் நம்ம லவ்வை எதுக்கு அக்கா கிட்ட மறைக்குற??? அவங்ககிட்டயாச்சும் நம்ம லவ் ஸ்டோரியை சொல்லு என்ன??”
எப்போதும் போல் அவன் ஒரு வெடியைக் கொளுத்திப் போட்டுவிட்டு,
“சரி சரி கிளம்புங்க!! போகலாம் லேட் ஆச்சு” என்று அவர்களுக்கு பேச வாய்ப்பே அளிக்காமல், பெண்கள் இருவரையும் பேருந்து நிலையத்தில் கொண்டு சென்று இறக்கி விட்டவன், மீனாவின் முறைப்பை மனதிற்குள் ரசித்துக்கொண்டே,
“அக்கா!! உங்க தங்கச்சிக்கு கொஞ்சம் புத்தி சொல்லுங்க.. இப்படித்தான் லவ் பண்ற காலத்துல இருந்து என்னை முறைச்சுட்டே இருக்கா.. நான் ஏதோ கொஞ்சம் அப்பாவினால இவ முறைப்புக்கெல்லாம் அடங்கிப்போறேன்.. ஆனா எங்க வீட்டுல எல்லாரும் அப்படியே இருப்பாங்களா?? கொஞ்சம் பாத்து சொல்லி அனுப்புங்க அக்கா” என நல்லவன் போல் வான்மதியிடம் பேசியவன்,
“அப்போ நான் வரட்டா மீனு குட்டி!! மறக்காம நைட்டு கால் பண்ணு.. ” என்று எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடித்து விடுவேன் என நின்றிருந்த மீனாவை திருப்தியுடன் பார்த்துவிட்டு அவன் கிளம்ப, வான்மதி அடுத்த நொடியே தங்கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
“நீயும் அவரும் முன்னாடி இருந்தே லவ் பண்றீங்களா டி?? என்கிட்ட கூட சொல்லவே இல்லை பாரேன் நீ!! சரி எத்தனை வருஷமா லவ் பண்றீங்க?? முதல்ல அவரை எங்க பார்த்த??”
மூச்சுவிடாமல் வரிசையாக கேள்வியாக கேட்டு வைத்த தமக்கையை கொலை வெறியுடன் நோக்கிய மீனா இரு கைகளையும் அவளின் கழுத்தை நெறிப்பது போல் கொண்டு செல்ல,
“ஏய் லூசு!! என்னாச்சு டி உனக்கு.. அவர் சொன்ன மாதிரி ரொம்ப கோவம் வருது உனக்கு.. அம்மாகிட்ட சொல்லணும்.. இப்படியே இருந்தா கஷ்டம் மீனு..” என்று உபதேசம் வழங்கத் துவங்கிய வான்மதியை அடிக்கவும் முடியாமல் சோர்ந்து போன மீனா, அப்படியே பேருந்து கம்பிகளில் தலையை கவிழ்த்து படுத்துவிட, வான்மதியின் எந்தக் கேள்விக்கும் அவளிடமிருந்து பதிலே இல்லை.
‘ சரியான இம்சை பிடிச்ச இன்ஸ்!!!’ என்று மனதில் அவனைத் திட்டிக் கொண்டவளுக்கும் அவனின் குறும்பில் உதட்டோரம் ஒரு குறுஞ்சிரிப்பு மலரத்தான் செய்தது.
****
“மதினி!! கடை வாசல்ல தான் நிக்கிறோம்.. நீங்க எங்க நிக்குறீங்க” என்று தஞ்சாவூரின் பிரபல ஜவுளிக்கடை வாசலில் இருந்து போனில் கத்திக் கொண்டிருந்தார் சிவகாமி.
வான்மதிக்குத் திருமணத் தேதி குறித்து விட்ட இரண்டு நாட்களிலே வைத்தியநாதனும் சிவகாமியும் முறையாய் வந்து கருப்பையா, பவுனுத்தாயிடம் பேசி திருமணத்திற்கு ஒரு வாரம் முன்பிருக்கும் முகூர்த்தத்தில் அருள்மொழிக்கும் ரதிமீனாவிற்கும் நிச்சயதார்த்தம் செய்வதாக தேதி குறித்துவிட்டு வந்திருந்தனர்.
இன்று வான்மதிக்கு முகூர்த்தப்பட்டு எடுக்கலாம் என கல்யாண் வீட்டில் தெரிவித்திருக்க, சுந்தரி சிவகாமியையும் துணைக்கு அழைத்திருந்தார்.
இந்த இடைப்பட்ட நாட்களில் சம்பந்தி வீட்டார் என்பதைத் தாண்டி சிவகாமிக்கும் சுந்தரிக்கும் இடையில் நல்ல ஒரு பந்தம் உருவாகியிருக்க, பேச்சும் மிகவும் உரிமையாக வெளிப்படத் துவங்கியிருந்தது.
“இந்தா பக்கத்துல வந்துட்டோம் மதினி” என்றவாறே தன் இரு மகள்களையும் கூட்டிக்கொண்டு கடைக்கு வந்து சேர்ந்தார் சுந்தரி.
“வாங்க மதினி.. வா வானு.. ராசாத்தி!! வா வா அத்தைகிட்ட வா” என அனைவரையும் அன்பொழுக வரவேற்ற சிவகாமி, மீனாவை மட்டும் தனதருகில் இழுத்து வைத்துக் கொண்டவர்,
“இந்த உடுப்புல அம்சமா இருக்கத்தா!!” என்று எப்போதும் போல் அவளைக் கொஞ்சிக் கொள்ள,
அவரின் கள்ளமில்லா அன்பில் மலர்ந்து புன்னகைத்தாள் ரதிமீனா.
“சம்பந்தி வீட்டுக்காரவக வந்துட்டாங்களா??” என்று அவர் சுந்தரியிடம் விசாரிக்க,
“இல்லை மதினி.. வந்துட்டே இருக்காங்களாம்” என்றார் சுந்தரி.
“சரி பிள்ளைகளா.. உள்ள உன் ஓரகத்தியும்(நந்தினி) நாத்தனாரும்(குந்தவை) சீலை பார்த்திட்டு இருக்காங்க.. நீங்களும் போய் பாருங்க.. நாங்க மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்களை கூட்டிக்கிட்டு வரோம்” என்று சகோதரிகளை உள்ளே அனுப்பி வைத்துவிட்டு, சுந்தரியுடன் கலகலத்தபடி வாசலிலே கல்யாண் வீட்டாரை எதிர்பார்த்து நின்றுவிட்டார் சிவகாமி.
இங்கே உள்ளே வந்த பெண்களை புன் சிரிப்புடன் வரவேற்ற நந்தினியும் குந்தவையும்,
“வாங்கம்மா புதுப்பொண்ணுங்களா!! எப்படி இருக்கீங்க” என்று வரவேற்று விசாரித்தவர்கள், ரதிமீனாவிடம் திரும்பி,
“என்ன மீனா!! என் தம்பியை நீ தூங்கவே விட மாட்டேங்குறியாம்?? நைட்டு எந்நேரம் ஆனாலும் உன்கிட்ட பேசிட்டு தான் தூங்க சொல்லியிருக்கியாம், காலையில எழுந்திருச்சதும் பல்லு கூட விளக்காம, முதல்ல உன்கிட்ட தான் பேசணும்னு கண்டிசனா சொல்லி வச்சிருக்கியாம்.. அடங்காத காளையவே உன் பின்னாடி கன்னுக்குட்டியா மாத்தி சுத்த வச்சுட்டியே.. கெட்டிக்காரி தான் போ நீ” என கேலியாகக் குந்தவை கூற,
“ஆமா அண்ணி!! நைட்டான குசு குசுன்னு பேச ஆரம்பிச்சுடறா, காலையில அலாரம் வச்சு அவருக்கு கால் பண்ணி பேசுறா.. ரொம்பவே மாறிட்டா.. மீனாவா இதுன்னு இருக்கு”
வான்மதியும் அவளோடு சேர்ந்து கொள்ள,
அவர்களிடம் சங்கடமாக புன்னகைத்த மீனாவும் அவர்களுக்கு பதிலேதும் சொல்லவில்லை.
அவள் என்ன சொன்னாலும் அவர்கள் நம்பியிருக்கப் போவதில்லை என்பது தனிக்கதை.
எனவே, இதற்கெல்லாம் காரணமான அவளின் இம்சை அரசனை மனதில் போட்டு தாளித்துக் கொண்டிருந்தாள் மீனா.
“ஆனாலும் நீ ரொம்ப அழுத்தம் மீனா.. எத்தனை நாளா உங்க லவ் ஸ்டோரி கேக்குறோம்.. நீயும் சரி அருள் தம்பியும் சரி, வாயவே திறக்க மாட்டேங்கிறீங்க” என்று நந்தினி குறைபட,
‘ அப்படி ஒண்ணு இருந்தா தானேடா சொல்ல!! படுத்தாதீங்க டா!!’ என உள்ளுக்குள் கதறினாள் கதாநாயகி!!!
அதற்குள் மருமகளைக் காப்பாற்றவென்றே, கல்யாணின் குடும்பத்தை அழைத்துக் கொண்டு சிவகாமியும் சுந்தரியும் வந்து சேர்ந்தனர்.
நலம் விசாரிப்புகளுக்குப் பின் கல்யாணின் தாயார் தான்,
“நல்ல நேரத்துக்குள்ள முகூர்த்தப்பட்டு எடுத்துடுவோம்” என அனைவரையும் அழைத்துக்கொண்டு பட்டுப்பிரிவிற்குச் சென்றவர்,
“எங்க பட்ஜெட் பத்தாயிரம் தான் சம்மந்தி.. ஏன்னா இவனுக்கு அப்பறம் இன்னொரு பையன் வச்சிருக்கேன்.. அவனுக்கு நாளைக்கு கல்யாணம் பண்றப்போ இதே நிலைமையில நாங்க இருப்போம்னு சொல்ல முடியாது இல்லையா??.. இப்போ மூத்த மருமகளுக்கு காசு கூடப்போட்டு எடுத்துட்டா, இளைய மருமகளுக்கும் அதே விலையில நான் எடுக்கணும்.. எனக்கு அது வசதிப்படாது.. அதுனால ஒன்னும் சங்கடப்படாதீங்க.. உங்க மகளுக்கு நீங்க எவ்வளவுக்கு வேணும்னாலும் எடுத்துக் கொடுங்க.. நான் என் மருமகளுக்கு பத்தாயிரத்துக்குள்ள தான் எடுப்பேன்” என அவர் கட் அண்ட் ரைட்டாக சொல்லிவிட,
அவரின் இந்த பேச்சில் பெண்களுக்கு அதிருப்தி ஏற்பட்டாலும், அவரின் பக்கமிருந்த நியாயமும் புரிந்தது.
அதிலும் மாமியாரின் பேச்சில் உள்ளுக்குள் கதி கலங்கிப் போய் நின்றிருந்த வான்மதியைக் கண்டு, கல்யாண் தான் தவித்துப் போனான்.
“அம்மா!! என்ன பேசுற?? நம்மகிட்ட என்ன காசா இல்லை?? நான் எடுத்துத் தரேன் மா”
வருங்கால மனைவியின் வாட்டத்தை தாங்க மாட்டாமல், கல்யாண் தன் அன்னையிடம் மெதுவாகக் கூற, அவரோ,
“இதோ பாரு கல்யாண்.. இப்போ காசு இங்க பேச்சில்லை.. எனக்கு ரெண்டு மருமகளுக்கும் எல்லாம் சரிசமமா செய்யணும்.. இப்போ காசு இருக்குன்னு தாம் தூமுன்னு செலவு பண்ணிட்டு, நாளைக்கு நம்ம நிலைமை எப்படி இருக்கும்னு என்னால கவலைப்பட்டுட்டு இருக்க முடியாது.. இதெல்லாம் குடும்ப சமாச்சாரம்.. நீ இதுல தள்ளியே இரு”
கண்டிப்பாய் ஒலித்த அன்னையின் குரலில் கல்யாண் அதற்கு மேல் பேசவில்லை. ஆனால் வான்மதியைத் தனியாக அழைத்துக்கொண்டு வந்து, அவளுக்குப் பிடித்த புடவையை எடுத்துக் கொடுத்துவிட வேண்டும் என தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.
கல்யாணின் அன்னை பேச்சில் சுந்தரியின் குடும்பத்திற்கு உள்ளுக்குள் திக்கென்று இருந்தாலும், வெளியே அதை காட்டிக்கொள்ளவில்லை.
அவர் பிடித்தத்திற்கே புடவையையும் எடுத்து முடித்திருக்க,
மருமகளின் முகவாட்டத்தைக் கண்ட சிவகாமி தான்,
“என்ன கண்ணு சொணங்கிப் போய் தெரியுற??? அந்தம்மாவைப் பார்த்தா கொடுமைக்காரி மாதிரியெல்லாம் தெரியலை.. என்ன கொஞ்சம் வேசம் போடாம வெளிப்படையா இருக்காங்க.. உன் அக்கா கண்டிப்பா அவ மனசு போல நல்லா இருப்பா.. நீ மூஞ்சியை இப்படி வைக்காத என்ன???” என்று அவளைத் தேற்றியவர்,
“இந்தாத்தா நந்தினி, இன்னைக்கே பேசாட்டுக்க பரிசம் போடுறதுக்கு சீலையை எடுத்துருவோம்.. வேலையோட வேலையா முடிஞ்சிடும்” என மூத்த மருமகளிடம் கூறியவர்,
“குந்தவ!!! மீனாவையும் வானுவையும் கூட்டிட்டு போய் சீலையை எடு.. நான் உன் மாமனை காசு கொண்டாரச் சொல்றேன்”
“இந்தா ராசாத்தி!! உனக்கு பிடிச்ச சீலையை எடு.. காசெல்லாம் பார்க்காத.. அக்காவுக்கும் எடுத்துக் கொடு என்ன??” என்றவரை உண்மையில் வியந்து போய் பார்த்து நின்றாள் ரதி மீனா.
‘ இந்தக்காலத்துல இப்படி ஒரு மாமியாரா?? ச்சோ ஸ்வீட் அத்தை!!! வானுக்கும் இப்படி ஒரு மாமியார் அமைஞ்சிருக்கலாம்’ என நினைத்துக்கொண்டே நந்தினியுடன் சென்றவள் அங்கே குவிக்கப்பட்டிருந்த சேலைகளைக் கண்டு மலைத்து நிற்க,
“என்ன மீனா?? சூஸ் பண்ண கஷ்டமா இருக்கா??? பேசாம அருள் தம்பியை வர சொல்லுவோமா??”
நந்தினி கிண்டல் செய்ய,
“அதெல்லாம் இல்லைக்கா!! எனக்கு பெருசா சேரி எல்லாம் செலக்ட் பண்ணத் தெரியாது.. நீங்களே பார்த்து எடுங்க” என்றுவிட்டாள் நாயகி.
“உனக்கு அந்த சிரமமே வைக்க வேணாம்னு அருளே வரானாம்” என்று சிவகாமி சொன்னதைக் கேட்டுவிட்டு குந்தவை வந்து சொல்ல,
‘ போச்சுடா!!! ‘ என நாயகனின் வரவை எண்ணி இப்போதே தலையில் கைவைத்துவிட்டாள் ரதிமீனா!!!
அவள் நினைத்ததைப் போல, அவளை மட்டுமல்லாமல் மொத்த கடையையுமே பாடாய் படுத்திவிட்டுத் தான் அங்கிருந்து கிளம்பினான் அருள்மொழி வர்மன்.






🤣🤣🤣🤣🤣👌👌👌👌👌👌👌 epi
Thank you ma ❤️
Cute baby
Thank you ka ❤️
Nice epi da inshuhu semaaa😍