arrow_back
உன் கொலுசில் குடியேறிடவா அத்தியாயம் – 10

அத்தியாயம் – 10

visibility 98
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
சராசரி 5.0/5 (2 மதிப்பீடுகள்)
பகிர்

அத்தியாயம் – 10

சிவகாமி உடை எடுப்பதற்காக திருமலையிடம் பணம் கொண்டு வரச் சொல்லியிருக்க, அவரோ ஒரு வேலையாக வெளியே சென்றிருந்ததால் அருளை அழைத்து அவனைக் கொண்டு போய் கொடுத்து வரச் சொல்லியிருந்தார்.

எனவே வாசலிலே சிவகாமி மகனுக்காக காத்திருக்க, பத்தே நிமிடங்களில் கடையை வந்தடைந்தது அவனின் புல்லட்!!!

“அடடே அருளே வந்துட்டானே!!!” என்ற சிவகாமியின் கூக்குரலைத் தொடர்ந்து அனைவரின் பார்வையும் வாயில் பக்கம் திரும்ப,

அங்கே காக்கிச் சீருடையில் வேக நடையில் மிடுக்குடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான் அருள்மொழி வர்மன்.

‘ வந்துட்டான்யா வந்துட்டான்!!’ என மீனா உள்ளுக்குள் கதற, அவள் நினைத்ததைப் போலவே அவளின் அருகில் வந்தவன்,

“மீனு குட்டி!! வா வா சீக்கிரம் சேலையை செலக்ட் பண்ணிட்டு கிளம்பனும் நான்.. எம்.எல்.ஏ கூட ஒரு பஞ்சாயத்துக்கு போகணும்.. நீ வர சொன்னன்னு அவரை வெயிட் பண்ண வச்சிட்டு வந்திருக்கேன்.. சீக்கிரம் வா வா!!”

என்று அனைவரின் முன்பும் அவன் அவசரப்படுத்த, கூடியிருந்த பெண்களின் பார்வை மொத்தமும் மீனாவின் மீது ஆச்சர்யமாய் குவிந்தது!!

“அப்போ நீ காசு கொண்டு வார வரலையா கண்ணு??”

சிவகாமி அப்பாவியாய் சந்தேகம் கேட்க,

இடுப்பில் கை வைத்து அவரை முறைத்தவன்,

“ப்ச்!! என்னம்மா நீ?? காசு கொடுக்கணும்னா ஏட்டு கிட்ட கொடுத்து விட்டிருக்க மாட்டேனா?? உன் மருமக தான் நீங்க வந்து சேலை எடுத்து கொடுத்தாலே ஆச்சுன்னு பிடிவாதமா மெசேஜ் பண்ணிருந்தா.. அதான் வேலையை விட்டுட்டு ஓடி வரேன்.. சரி சரி தள்ளுங்க.. நாங்க போய் புடவை எடுக்கணும்”

அனைவரும் நம்பும்படியே இருந்த அவனின் பேச்சைக் கண்டு பல்லைக் கடித்த நாயகி,

‘ என்னைக் கோர்த்து விடலைனா இந்த மனுஷனுக்கு தூக்கமே வராது போல ‘ என்று கடுகடுப்புடன் எழுந்து கொள்ள, சுந்தரி ஒரு பக்கம் மகளை முறைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

“இப்படியா உன்னை நான் வளர்த்தேன்?? இப்போ அவர் வந்து எடுத்துக் கொடுத்தா தான் உனக்கு நிறையுமா?? எதுக்கு இப்படி பிடிவாதம் பிடிச்சு வேலையில இருக்க தம்பியை வர வச்சிருக்க?? உன் மாமியார் என்ன நினைப்பாங்க??” என்று அவர் ஒரு பக்கம் அடிக்குரலில் மகளை வசை பாடிக் கொண்டிருக்க,

கல்யாணின் தாயாரோ அதை அனைவரின் முன்பும் வெளிப்படையாகவே கேட்டுவிட்டார்.

“ஏம்மா மீனா!! இதென்ன பழக்கம்?? வேலைக்குப் போறவங்களுக்கு ஒண்ணு தொட்டு ஒண்ணுன்னு ஆயிரம் ஜோலி கிடக்கும்.. அவங்ககிட்ட இப்படி தான் பிடிவாதம் பிடிக்கிறதா?? அதுவும் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே இதென்ன பழக்கம்??” என்று முகம் சுழித்தவர் வான்மதியைக் கண்டு,

“நீயும் உன் தங்கச்சி மாதிரி அதிகப்பிரசங்கித்தனம் பண்ணுவன்னா அதெல்லாம் உங்க வீட்டோட விட்டுட்டு வந்திடும்மா.. எங்க வீட்டு மருமக பொறுப்பா லட்சணமா இருக்கணும் சரியா??” என்று கண்டிப்புடன் கேட்க,

அதுவரை அங்கு நீடித்த இதமான மனநிலை பட்டென்று கலைந்து போனது.

அதிலும் அனைவரின் முன்பும் குற்றவாளியைப் போல் தன்னை நிற்க வைத்து அவர் பேசிவிட்டதில் ரதிமீனாவிற்கு சட்டென்று கண்கள் கலங்கிவிட,

அதைக் கண்டுவிட்ட காக்கிச்சட்டைக்காரனுக்கு மனம் ஏனோ பிசைந்தது.

‘ யார் இந்த புது பர்னிச்சர்?? என்னோட மீனுக்குட்டியே அழுக வச்சிருச்சு.. இதை உடைச்சே ஆகணுமே??’ என அவரை ஆராய்ச்சியாய் பார்த்தவன்,

“நல்லா பேசுறீங்களே மா.. என்ன வேலை பார்க்குறீங்க??” என்று அவரிடம் பேச்சு வளர்க்க,

அவனின் உள்குத்து புரியாத அந்தப் பெண்மணியும்,

“நான் வீட்டுல தான் இருக்கேன் தம்பி.. நான் வேலைக்கு போயிட்டா என் வீட்டு ஆம்பளைங்களை யார் பார்த்துக்குறது.. நான் ஒரு நாள் ஊருக்கு போயிட்டாக் கூட எங்க வீட்டுல ஒரு துரும்பும் அசையாது!!”

அவரின் குரலில் ஏகத்திற்கும் பெருமை பொங்கி வழிய,

விஷமக்காரனின் கண்களில் சட்டென ஒரு குறும்பு வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

“ஏங்கம்மா மேஜிக் கீஜிக் எதுவும் செஞ்சு உங்க வீட்டையே பிரீஸ் பண்ணிட்டு போயிடுவீங்களா???” என்று எகத்தாளம் செய்தவன்,

“ஏங்கம்மா பொறுப்பா லட்சணமான மருமகன்னா எப்படி ?? கொஞ்சம் சொன்னீங்கன்னா எங்கம்மாவும் தெரிஞ்சு என் மீனுகுட்டிக்கு அட்வைஸ் பண்ணுவாங்க” என்று பவ்யமாகக் கேட்க,

இவனின் குணத்தை அறியாத கல்யாணின் தாயாரோ,

“என்ன தம்பி இது கூடத் தெரியாத அப்பாவியா இருக்கீங்க?? குடும்ப மானமே வீட்டுக்கு வர பொம்பளைங்க கையில தான் இருக்கு.. அதான் அந்தக் காலத்துல பொம்பளை பிள்ளைகளை இப்படி இப்படி தான் வளர்க்கணும்னு பெரியவங்க சொல்லிட்டு போயிருக்காங்க.. ஆனா இந்தக்காலத்து பிள்ளைங்க என்ன அப்படியா அடக்கம் ஒடுக்கமா இருக்கு!!!” என்று பெருமூச்சு விட்டவர்,

“ஆனா என் வீட்டுக்கு வர மருமக, இப்படி இப்படித்தான் இருக்கணும்னு நான் ரொம்ப அலசி ஆரஞ்சி தான் வான்மதியைத் தேடிப் பிடிச்சேன்.. என் தேர்வு என்னைக்கும் சோடை போகாது!!” என்று பெருமிதத்துடன் கூறியவர்,

“பொண்ணுன்னா குனிஞ்ச தலை நிமிராம நடக்கணும்!!” என்று அவரின் அகராதியில் பெண்ணுக்கான இலக்கணத்தை வரிசைப்படுத்த துவங்க,

நம் சேட்டைக்காரனோ,

“எனக்கு ஒரு சந்தேகம் அம்மா!! குனிஞ்ச தலை நிமிரவே கூடாதுன்னா கழுத்து பிடிச்சுக்காதா???”

மிகவும் தீவிர தொனியில் அவன் சந்தேகம் கேட்க,

அதுவரை கல்யாணின் தாயாரின் பேச்சில் கடுப்பில் இருந்த அனைவருக்கும் அவனின் எள்ளலில் பக்கென சிரிப்பு வரப்பார்த்தது.

அதிலும் அருள்மொழி வர்மனை முழுதாய் அறிந்திருந்த பெண்மணிகளுக்கு, கல்யாணின் தாயார் அவனிடம் வசமாக சிக்கிக் கொண்டதை எண்ணி பெருத்த நிம்மதி தான்.

அவனின் கேலி புரியாத கல்யாணின் தாயாரோ,

“அட என்னப்பா நீ?? விளையாட்டுப் பிள்ளையாவே இருக்க??” என்று நொந்து கொண்டவர்,

“பொண்ணுங்க சத்தம் போட்டு சிரிக்கக் கூடாது!! அப்பறம் குடும்ப மானம் சந்தி சிரிச்சிட்டு போயிடும்” என்று அவர் தீவிர தொனியில் சொல்லிக் கொண்டிருக்க,

இவனோ, “எங்க போகும்???” என்று மீண்டும் சந்தேகம் கேட்க,

” என்ன தம்பி நக்கல் பண்றியா??” என்று கோபம் கொண்டார் அந்தப் பெண்மணி.

“அதையே இப்போ தான் கண்டுபிடிக்கிறீங்களா!! சுத்தம்!!” என முணுமுணுத்துக் கொண்டவன், அதுவரை இருந்த விளையாட்டைக் கைவிட்டுவிட்டு முகத்தைத் தீவிரமாக மாற்றியிருந்தான்.

“நீங்க என்ன மாதிரியான சிந்தாந்தம் வேதாந்தம் பார்த்து வளர்ந்தீங்கன்னு எனக்குத் தெரியலை.. அது எப்படி இருந்தாலும், உங்களோட கண்ணோட்டம் ரொம்ப தப்பா இருக்கு.. அதை இப்போவே மாத்திக்கிறது தான் உங்களுக்கு நல்லது!!!”

அமைதியாக வெளிவந்தாலும் அவன் குரலில் தெரிந்த அழுத்தம், எச்சரிக்கை விடுப்பது போலிருக்க, கல்யாணின் தாயாருக்கும் கோபம் முணுக்கென்று வந்தது.

“என்ன தம்பி!! பேச்செல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு?? நீங்க பெரிய இன்ஸ்பெக்டரா இருந்தா, அது உங்களோட.. குடும்பத்துக்குள்ள உங்க அதிகாரத்தை காட்ட நினைக்காதீங்க.. அப்பறம் ரொம்பத் தப்பாகிடும்”

அவரின் கோபத்தில் சுந்தரிக்கு பயந்து கொண்டு வர,

“மாப்பிள்ளை!! விட்டுடுங்களேன்”

பெண்ணின் வாழ்க்கையைக் குறித்த பயத்தில் சுந்தரி அருள்மொழியை இறைஞ்சுதலாகப் பார்க்க,

ஆறுதலாக கண்களை மூடித் திறந்த நாயகன்,

“நான் இன்ஸ்பெக்டரா தானே பேசக்கூடாது.. உங்களோட புள்ளையா பேசலாம் தானேம்மா?? கல்யாண் எனக்கு சகலைன்னா நீங்க எனக்கு பெரியம்மா தான?? புள்ளை தப்பு பண்ணா அம்மா கண்டிக்கிறது எப்படி வழக்கமோ, அதுமாதிரி அம்மா தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டதை புள்ளை எடுத்து சொல்றதும் உலக வழக்கம் தானேம்மா?? உங்களுக்குத் தெரியாததா??” என்று அவன் சாமர்த்தியமாகப் பேச,

கல்யாணின் தாயார் கப்சிப்!!

அவரின் அமைதியில் சிரித்துக் கொண்டவன்,

“எத்தனை வருஷத்துக்கு தான் குடும்ப மானத்தை பொண்ணுங்க கையிலையும், புருஷன் உசுரை பொண்ணுங்க தாலியிலையும் போட்டு பிடிச்சு வச்சிருக்கப் போறீங்க??? அவங்களையும் கொஞ்சம் ஃப்ரீயா விடுங்களேன்.. பல வருஷத்துக்கு முன்னாடியே நிறைய பொண்ணுங்க விண்ணைத்தாண்டி போயிட்டாங்க.. ஆனா நீங்க இன்னும் இவங்களை வாசலைத் தாண்டக்கூட விட மாட்டேன்னு கையைப் பிடிச்சு வச்சிருக்கது என்ன நியாயம்??” என்று விளையாட்டு போல் கேட்டவன்,

அங்கே தன் வருங்கால மாமியாரை அச்சத்துடன் நோக்கியவாறு நின்றிருந்த வான்மதியை சுட்டிக்காட்டி,

“கொஞ்சம் உங்க மருமகளைப் பாருங்க!! உங்களைப் பார்த்து அரண்டு போய் நிக்குறாங்க.. இப்படியா ஒரு குழந்தைப் பிள்ளையை பயமுறுத்தி வைப்பீங்க பெரியம்மா??? உங்க பாஷையில சொல்லணும்னா வீட்டுக்கு வரப்போற மகாலக்ஷ்மியை இப்படி பயமுறுத்தி கூட்டிட்டு வந்தா, உங்க வீட்டுல நிம்மதி இருக்குமா???” என்று அவன் நியாயம் கேட்க,

அந்தப் பெண்மணியும் வான்மதியின் அரண்ட முகத்தை அப்போது தான் கவனித்தார்.

“உங்களுக்குத் தெரியாதது ஒன்னுமே இல்லை.. அவங்களை அவங்களா இருக்க விட்டாலே, உங்க வீட்டை அவங்க ரொம்ப சந்தோஷமா வச்சுப்பாங்க.. அதுனால பெரியம்மா!! இந்த வயசுல கண்ட சீரியலையும் பாத்துட்டு மாமியாரா எப்படி எப்படியெல்லாம் இருக்கக்கூடாதுன்னு டிரெய்னிங் எடுக்கிறதை விட்டுட்டு, கொரியன் டிராமா பாருங்க!!! ஒப்பா சிலுக்கு ஜிப்பான்னு ஜாலியா இருக்கலாம்” என குறுஞ்சிரிப்புடன் கூறியவன்,

அங்கே தன்னை இன்னமும் முறைப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மீனாவைக் கண்டு,

“தேடுறதுக்கும் திட்டுறதுக்கும் ஒரு பொண்ணு இருக்க வரைக்கும் தான் ஆம்பளை நல்லா இருப்பான்னு ஆட்டோ பின்னாடியே எழுதி வச்சிருக்காங்க பெரியம்மா!!! அதுனால என் மீனு குட்டியை நீங்க அப்படி திட்டிருக்கக் கூடாது.. அவ பாவம்!!” என்று சொல்ல,

அவனின் அலும்புகளில் மீனாவிற்கும் லேசாய் புன்னகை எட்டிப் பார்த்தது.

“சிரிப்பு வந்தா உடனே சிரிச்சுடனும் மீனு குட்டி!!! இல்லைனா சாமி குத்தம் ஆகிடும்” என்றவன் அவளை நெருங்கியிருக்க,

மீனா சட்டென இரண்டடி பின்னே நகர்ந்திருந்தாள்.

“மீனுன்னு கூப்புடுறதுக்காக, இப்படி கையில சிக்காம நழுவி நழுவிப் போறது நல்லா இல்லை மீனு குட்டி!!! வா போய் சீக்கிரம் டிரஸ் எடுப்போம்” என்றவன் அவளையும் அழைத்துக்கொண்டு உள்ளே போக,

செல்லும் அவர்கள் இருவரையும் பார்க்க, சுந்தரிக்கு அத்தனை நிறைவாய் இருந்தது.

“மாப்பிள்ளையை ரொம்ப அருமையா வளர்த்திருக்கீங்க மதினி!!!”

சுந்தரி சொன்னதைக் கேட்டு நிறைவாய் புன்னகைத்துக் கொண்டார் சிவகாமி!!

‘ இதைவிட ஒரு தாய்க்கு வேறென்ன வேண்டுமாம்??’

என எப்போதும் போல் இன்றும் மகனைப் பற்றி உயர்வாய் நினைத்துக் கொண்டவர், தன் மூத்த மருமகள் மற்றும் மகளிடம், அவர்களுக்கு உடை பார்க்குமாறு கூறி அனுப்பி வைத்தார்.

இங்கே கல்யாணின் தாயாருக்கு அவனின் கூற்றை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்றாலும், வான்மதியின் இருண்ட முகம் அவரை அதற்கு மேல் பேச விடவில்லை.

எனவே அவர் அமைதியாகிவிட, தங்களுக்கென உடையெடுக்கப் போயிருந்த கல்யாண் மற்றும் அவனின் தகப்பனுக்கு, இங்கு நடந்த களேபரம் தெரியாமலே போனது.

“என்ன மீனு?? கோவமா?? பேசவே மாட்டேங்குற??”

அவன் முகத்தைப் பார்க்காமல் தவிர்த்த பெண்ணவளை சீண்டிக் கொண்டிருந்தான் நாயகன்.

“சார்!! என்ன கலர்ல சேரி பார்க்குறீங்க??”

கடையின் ஊழியர் வேறு இடைப்புக,

“சேலை என்ன நானா கட்டப்போறேன்.. நீ வேற ஏன் யா??” என்று சலித்தவன்,

“இப்போ எதுக்கு நீ கோவமா இருக்க மீனு??” என்று அவளிடம் பட்டெனத் திரும்ப,

அவனின் அருகாமையில் மீனாவிற்குத் தான் படபடவென்று வந்துவிட்டது.

பெரிய மூச்சுக்கள் விட்டு தன்னை சமன்படுத்தியவள்,

“எதுக்கு பொய் பொய்யா சொல்றீங்க?? நான் உங்களை வர சொன்னேனா?? எல்லார் முன்னாடியும் அப்படி சொல்லி வச்சு, எல்லாரும் என்னை ஏதோ வில்லி மாதிரி பார்க்கிறாங்க” அவள் கடுப்புடன் தன் கோபத்திற்கான காரணத்தைக் கூற,

கோபம் கொள்ளும் போது துடிக்கும் அவள் அதரங்களின் மீது ரசனையாய் படிந்தது கள்வனின் பார்வை.

“பதில் சொல்லுங்க!!” அவள் மீண்டும் தன் முட்டைக்கண்ணை விரித்து முறைக்க,

“கோவப்படுறப்போ கூட நல்லா கோவப்பழம் மாதிரி அழகா இருக்க மீனம்மா!!!” என்று கொஞ்சிக் கொண்டவன்,

“பொய்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கும் எனின் – அப்படின்னு வள்ளுவரே சொல்லியிருக்காரு மீனு!!” என்று சமாளிக்க,

“அது மத்தவங்களுக்கு அதுனால கெடுதல் ஆகாத வரைக்கும் தான்.. ஆனா நீங்க சொல்ற பொய் எல்லாம் எனக்கு டார்ச்சரா வந்து விடியுதே!!” என்று பல்லைக் கடித்தாள் நாயகி.

“சரி!! சரி!! ரொம்ப டென்ஷன் ஆகாத.. இனி உனக்கு பாதகம் ஆகாத மாதிரி பொய் சொல்றேன்”

“அப்போ கூட உண்மையை பேசுறேன்னு சொல்றீங்களா??”

“கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி அழகா இருக்கன்னு சின்னதா ஒரு பொய் சொல்லப்போய் தான, உன் கோவம் கொஞ்சமாச்சும் குறைஞ்சுச்சு.. அப்பப்போ இந்த மாதிரி பொய் சொன்னா தான் வாழ்க்கை அழகா இருக்கும் மீனு!!” என்ற அந்த குறும்புக்காரனை முறைக்க முயன்று தோற்று,

“உங்களுக்கெல்லாம் சப்ஸ்டியூட்டே இல்லை!! சரியான சேட்டை!!” என சிரித்துக் கொண்டவள்,

“சரி, சேரி செலக்ட் பண்ணத்தான வேலையை விட்டுட்டு ஓடி வந்தீங்க.. சீக்கிரம் செலக்ட் பண்ணுங்க!!”

பொறுப்பை அவனிடமே ஒப்படைத்துவிட்டு அவள் கைகட்டி அமர்ந்துவிட,

“சின்னதா ஒரு பொய் சொன்னதுக்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனை கொடுத்திருக்க வேண்டாம் நீ!!” என சலித்துக் கொண்டே அங்கிருந்த புடவைகளை ஆராய்ந்தவன் அந்தக் கடை ஊழியர்களை பாடாய் படுத்தி எடுத்து வைத்துவிட்டான்.

“இந்தக்கலர்ல அந்த டிசைன் போட்ட சேரி இருக்கா??”

“இந்த டிசைன்ல அந்தக்கலர்ல சேரி இல்லையா??”

“இதுல பூ ரொம்ப பெருசா இருக்கு??”

“இதென்ன ரெண்டு இலை?? நாங்க என்ன தேர்தல் பிரச்சாரமா பண்ணப்போறோம்??”

“மஞ்சக்கலர் வேண்டாம்”

“மயிலோட கண்ணு கலர்ல சேரி இருக்கா??”

“குறிஞ்சிப்பூ டிசைன்ல எல்லாம் சேலை வராதா??”

என்று அந்தப் பட்டுப் பிரிவில் இருந்த அத்தனை சேலைகளையும் பார்த்து அங்கிருந்த அனைவரையும் தலையைப் பிய்த்துக் கொள்ளச் செய்தவன்,

“இந்தக்கடை நல்லாவே இல்லை மீனு!! நீ நாளைக்கு ரெடியா இரு.. வேற கடைக்குப் போகலாம்” என்று சொல்ல,

‘ நீங்க ஆணியே புடுங்க வேண்டாம் ‘ என நினைத்து கையெடுத்துக் கும்பிட்டவள்,

“இனி சத்தியமா உங்களை புடவை எடுங்கன்னு சொல்லவே மாட்டேன்.. போதும் விட்டுடுங்க” என்றவள்,

அங்கே காபி பிரவுன் நிறத்தில் மஞ்சள் கரை வைத்த ஒரு சாஃப்ட் சில்க் புடவையை தேர்ந்தெடுக்க,

“இவ்வளவு நேரம் தேடுனேன்.. என் கண்ணுல இது படவே இல்லை பாரேன்.. ஒளிச்சு வச்சுட்டாங்க போல.. ” என்று அதைக் கையில் வாங்கி சிலாகித்தவன், அதையே தேர்ந்தெடுத்து பில் போட செல்ல,

‘ அப்பாடி!!!’ என ஊழியர்கள் அனைவரும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடும் அளவிற்கு அவர்களை படுத்தி வைத்துவிட்டான் நாயகன்.

அதன்பின் அவளையும் அழைத்துக்கொண்டு ஆண்கள் பிரிவிற்குச் சென்று அவளைக் கதறவைத்துவிட்டே தனக்கும் ஒரு உடை எடுத்தவன்,

“சரி மீனு!! நைட்டு பேசலாம்” என்று விடைபெற,

அங்கே ஒரு ஊருக்கே உடை எடுத்து வைத்துவிட்டு காத்திருந்த சிவகாமியோ,

“டேய் அருளு!! காசு கொடுத்துட்டுப் போடா” என்று கத்த,

“நீ உன் தம்பியைத் தான காசு கொண்டு வரச்சொன்ன?? என்கிட்ட எதுக்குமா கேட்கிற?? அவர்கிட்டயே கேளு!!” என்று சொல்லிக்கொண்டு போய்விட்டான் நல்லவன்.

“கோட்டிப்பய!! இவன் வரேன்னு சொல்லவும் அவனை வேற வர வேணாம்னு சொல்லிட்டேன்” என்று புலம்பிக்கொண்ட சிவகாமியும் மீண்டும் தம்பிக்கு அழைத்து பணத்தை எடுத்துவரச் சொல்ல, மீனாவிற்கு தாயையும் மகனையும் காண அத்தனை சிரிப்பாய் இருந்தது.

இடைப்பட்ட நாட்களில் அருளுடன் மட்டுமல்லாது, அவனின் குடும்பத்தோடும் மீனாவிற்கு நல்ல ஒட்டுதல் வந்திருக்க,

அருளின் மீதும் சிறிது சிறிதாய் நம்பிக்கை வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அவனின் இயல்பைப் புரிந்து கொண்ட பின், ஆடவனின் குறும்பில் கோபம் கொள்ளாமல் அதை ரசிக்கக் கற்றுக் கொண்டிருக்கும் பெண்ணிற்கு, நிச்சயம் அவனுடனான வாழ்க்கை சுவாரசியமாகச் செல்லும் என நம்பிக்கை பிறந்திருந்தது.

ஆனாலும் அவளின் ஆசைப்படி காதல் திருமணம் செய்ய முடியவில்லையே எனும் ஏக்கம் மட்டும் பெண்ணின் அடிமனதில் அப்படியே ஒரு ஓரமாய் தேங்கிவிட்டது.

நாட்களும் விரைவாய் ஓட, விடிந்தால் அருளுக்கும் ரதிமீனாவிற்கும் நிச்சயம் என்றிருக்க, அவளுக்காக ஒரு அதிர்ச்சியுடன் காத்திருந்தான் காவலன்.

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 4

  1. Vasantha_priyaபொதுக் கருத்துVasantha_priya

    He is really a rare pieceee😍😍 but very good and bold athey pola orutharoda manashu kasta paduthama avangaluku advice pana teriyuthu nalla kalaii that is... Atheyy pola inshuu ku Meenu kutty mela over loveshum polavae semaa epi sis😍

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்