அத்தியாயம் – 11
அத்தியாயம் – 11
“அச்சச்சோ!! என்னாச்சு.. புடிங்க புடிங்க!!!”
எனும் கூக்குரல்கள் அந்தக் கோவிலெங்கும் ஒலிக்க,
அங்கே மயங்கிச் சரிய இருந்த சிவகாமியை அருகில் இருந்த ஆட்கள் தாங்கிப் பிடித்து கீழே அமர வைத்தனர்.
தன் வீட்டின் அருகே இருக்கும் கோவில் என்பதால், திருமலையின் முன்னால் காதலியான சித்ரா, அங்கே தினமும் வருவதை வழக்கமாக்கி வைத்திருக்க,
அதுபோல் இன்றும் வந்தபோது தான் சிவகாமியைக் கண்டு பதறியடித்து அவரிடம் ஓடி வந்தார்.
“யாரும்மா உனக்குத் தெரிஞ்சவங்களா.?”
கூடியிருந்தவர்கள் சித்ராவின் பதற்றத்தைக் கண்டு, அவளிடம் விசாரிக்க,
“ஆமாங்க எங்க ஊர்க்காரங்க தான்.. கொஞ்சம் தள்ளி நில்லுங்க காத்து வரட்டும்.. யாராவது கொஞ்சம் தண்ணீ கொண்டு வாங்களேன்” என்ற சித்ரா, தன் புடவைத் தலைப்பால் சிவகாமியின் வேர்வையை ஒத்தி எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அதற்குள் தண்ணீரும் வர, மெதுவாய் அதை வைத்து சிவகாமியின் முகத்தில் துடைத்து விட்டவள், அவருக்கு பருகவும் கொடுக்க, சிவகாமியின் மயக்கம் சற்றே தெளிந்தது.
“என்னாச்சுங்கம்மா?? இப்போ பரவாயில்லையா?? என்ன பண்ணுது?!” அக்கறையாய் வந்து விழுந்த குரலில்,
யாரிது என்பது போல் புருவம் சுருக்கி சித்ராவைப் பார்த்த சிவகாமி,
இப்போது பரவாயில்லை என்பது போல் தலையசைக்க, கூடியிருந்த கூட்டமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கலையத் துவங்கியது.
“இங்க வாங்க!! இப்படி தூண்ல சாஞ்சு உக்காருங்க” என்று சிவகாமியை வசதியாய் அமர வைத்தவள்,
மீண்டும் தண்ணீரைப் பருகக் கொடுத்து,
“இருங்க நான் போய் உங்களுக்கு சாப்பிட எதுவும் கொண்டு வரேன்” என்று எழுந்து கொள்ள முயன்றவளை கைபிடித்து தடுத்து விட்ட சிவகாமி,
“வேண்டாம் மா.. இன்னைக்கு விரதம்!!!”
காய்ந்து போன உதடுகளைப் பிரித்து மெதுவாய் உரைத்தார்.
‘ பேசவே சிரமப்படும் அளவிற்கு தொண்டை வறண்டு போயிருக்க, இந்த வயதில் விரதமெல்லாம் தேவையா இவருக்கு??’ என்று ஆதங்கமாய் அவரை நோக்கிய சித்ரா,
“விரதம் எல்லாம் நம்ம நல்லா இருக்க வரை தான் மா.. நமக்கே முடியலைன்னும் போது சாமி அதெல்லாம் கோச்சுக்காது.. உங்களுக்கு பசிக்கிறக்கம் தான்.. இருங்க.. நான் போய் உங்களுக்கு பிரசாதம் வாங்கிட்டு வரேன்.. அது சாப்பிடலாம்” என்றவள் சிவகாமியின் மறுப்பைப் பொருட்படுத்தாமல் கோவிலில் கொடுக்கப்பட்ட பிரசாதத்தை ஒரு தொண்ணையில் வாங்கிக்கொண்டு வந்து அதை சிவகாமியை வம்படியாக சாப்பிட வைத்த பின்பே ஓய்ந்தாள்.
அதன் பின்பே சிவகாமி ஓரளவிற்கு நிதானத்திற்கு வர, பார்வையும் நன்றாய் தெரிந்தது.
“நீ யாருத்தா?? எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருக்கே”
கண்களைச் சுருக்கிக் கொண்டு சித்ராவை யோசனையாக பார்த்தவருக்கு சட்டென்று அவளை அடையாளம் காண முடியவில்லை.
“நான் மாரிசோட பொண்ணு சித்ரா தானுங்கம்மா.. உங்க ஊர் தான்” என சித்ரா தன்னை அறிமுகம் செய்துகொள்ள,
“அடடே!! மாரிசு புள்ளையா நீயி!!! சட்டுன்னு தெரியவே இல்லைத்தா.. ஒன்னும் தப்பா நினைச்சிக்காத.. நல்லாயிருக்கியாத்தா?? உனக்கு ஒரு புள்ளை இருக்குன்னு சொன்னாகளே, புள்ளை நல்லா இருக்கா?? எங்க காணோம்?? பள்ளிக்கூடம் போயிருச்சா??”
வரிசையாய் வந்து விழுந்த சிவகாமியின் வாஞ்சையான கேள்விகளில் சித்ராவிற்குத் தொண்டை அடைத்தது.
கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடமாய், பெற்ற தாய் கூட தன்னை பாரமாய் நினைத்து ஒதுக்கி வைத்திருக்க, இன்று எதிர்பாராத இடத்தில் இருந்து வந்த கரிசனம், சித்ராவை பலவீனமாக உணரவைத்தது.
அவரின் தடுமாற்றத்தை உணர்ந்து கொண்ட சிவகாமியும்,
“என்னத்துக்குத்தா கலங்குற?? உன் ஆத்தா கெடக்கா ஒரு கூறுகெட்ட சிறுக்கி!! பெத்த பிள்ளையை பார்க்கக் கூட மேலு வலிக்குதாக்கும் அவளுக்கு.. போகும் போது சேத்து வச்ச அம்புட்டு காசையும் அள்ளிக்கிட்டா போகப்போறா?? போக்கத்தவ!!! நீ அதை யோசிக்காதத்தா!! விடு விடு.. உன் கடையெல்லாம் எப்படிப் போகுது???” என்று பேச்சை மாற்றினார் சிவகாமி.
சித்ராவை சட்டென்று அடையாளம் காண முடியவில்லையே தவிர, அவரின் கதையெல்லாம் அறிந்தே வைத்திருந்தவருக்கு, வாழ வேண்டிய வயதில் இப்படி இருக்கிறாளே என பெண்ணின் மேல் பரிதாபம் அதிகமாகவே இருந்தது.
“கடை.. கடை நல்லாப் போகுதும்மா!!!” என்ற சித்ராவிற்கு வியப்பு மேலிட்டது, தன்னைப்பற்றியெல்லாம் தெரிந்து வைத்திருக்கிறாரே என!!
“நான்.. நான் கடை வச்சிருக்கது எல்லாம் தெரியுமாம்மா??” சந்தேகமாய் அவள் கேட்கவும் செய்ய,
“அருளு என்கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லிப்புடுவியான்”
பெருமிதம் மிதமிஞ்சித் தெரிந்தது அந்தத் தாயின் முகத்தில்.
‘ எல்லாத்தையுமா?? ‘ என உள்ளுக்குள் பதறினாலும்,
“அருளு தம்பி தான் மா கடை போட ரொம்ப உதவியா இருந்துச்சு.. காலம் உள்ள வரைக்கும் இந்த உதவியை நான் மறக்கவே மாட்டேன்..” என்று உண்மையான நன்றியுணர்வுடன் சித்ரா பேசிக்கொண்டிருக்க,
சிவகாமிக்கு மகனை எண்ணி எப்போதும் போல் பூரிப்பு தான்.
“அட அதை விடு!! பாப்பா தான உனக்கு?? பேரென்ன?? என்ன படிக்குது?!”
“ஆராதனா மா.. ஒன்னாவது படிக்குறா.. “
“நல்லது நல்லது.. வீடெங்க இருக்கு”
“இங்க பக்கத்துல தான் மா”
தங்கள் ஜாதிக்காரர்களின் வீட்டிற்கெல்லாம், இதுபோன்ற மேல் தட்டு மக்கள் வரமாட்டார்கள் என்பதால், அவரை வீட்டிற்கு அழைக்க முடியாமல் அவள் சங்கடத்துடன் தலை குனிய,
அவளின் எண்ணம் புரிந்தாலும், பல வருடங்களாய் இப்படியே வளர்ந்துவிட்ட சிவகாமிக்கும் சட்டென்று அதையெல்லாம் உடைத்துவிட்டு அவளின் வீட்டிற்குச் செல்ல முடியும் என்று தோன்றவில்லை.
சக மனுஷியாய் அவளின் மீது அன்பும் அக்கறையும் இருந்தாலும், அவர் வளர்ந்த கட்டமைப்பு, சில கோட்பாடுகளைத் தாண்டி அவரைச் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை.
எனவே வேறொன்றும் பேசாமல் மெதுவாய் அவர் எழுந்து கொள்ள, சித்ரா அவருக்கு உதவினாள்.
“உன்னை இங்க பார்த்ததுல ரொம்ப சந்தோசம் தாயி!! அப்போ நான் கிளம்பட்டா??” என்று அவர் விடைபெற,
“இனிமேல் தனியா எல்லாம் இப்படி வராதீங்கமா!!! உடம்பை பத்திரமா பார்த்துக்கோங்க” என்று மென்முறுவலுடன் அறிவுறுத்தினாள் சித்ரா.
அதற்கும் வெள்ளந்தியாகச் சிரித்தவர்,
“இது என் தம்பிக்கு கல்யாணம் ஆகனும்னு வேண்டிக்கிட்டு வெள்ளிக்கிழமை வெள்ளிக்கிழமை விரதம் இருக்கேன்.. அது வீட்டுல யாருக்கும் தெரியாது.. தெரிஞ்சா இந்த வயசுல சாப்பிடாம இருப்பியான்னு கத்திகிட்டே இருப்பாங்க.. அதுனால அருளை நாளைப்பின்ன பார்த்தாக்கூட நீ எதுவும் சொல்லிக்காதத்தா.. ” என்றவர்,
“நானும் ஊர்ல இருக்க எல்லா கோயில் குளத்துக்கும் ஏறி இறங்கிட்டேன்.. அவனுக்கு இன்னும் ஒரு நல்லது நடக்கக் காணோம்.. இந்த அம்மன் புண்ணியத்துல அவனுக்கு ஒரு கல்யாணம் மட்டும் நடந்துட்டா நான் நிம்மதியா கண்ணை மூடுவேன்!!!” என்று கோவில் கோபுரத்தைக் கண்டு பெருமூச்சு விட்டவரின் குரலில், தம்பியின் வாழ்க்கையைக் குறித்த வேதனை மிதமிஞ்சி தெரிந்தது.
“சரித்தா!!! அப்போ நான் வாரேன்.. பிள்ளையை நல்லா பார்த்துக்க” என்று சிவகாமி கிளம்ப,
வாயில் வரை சென்று அவரை ஆட்டோ ஒன்றில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டு வந்த சித்ராவின் முகமே பலத்த யோசனையைத் தங்கியிருந்தது.
திருமலை தன்னைக்கொண்டு தான் திருமணமே செய்து கொள்ளவில்லை என்று சித்ராவிற்குத் தெரிந்திருந்தாலும், அவரிடம் அதைப்பற்றி பேசும் அளவிற்கு தைரியம் இல்லாததால் இத்தனை நாட்களும் அமைதி காத்திருந்தவளுக்கு, இப்போது சிவகாமியின் வருத்தத்தை நேரில் கண்ட பின், அப்படியே ஒதுங்கிப் போய்விட முடியவில்லை.
‘ முடிஞ்சு போன ஒன்னை நினைச்சிட்டு இவர் ஏன் இப்படி ஒண்டிக்கட்டையா இருந்து தான் கஷ்டப்படுறதும் இல்லாம, அவரைச்சுத்தி இருக்கவங்களையும் கஷ்டப்படுத்துறாரு ‘
திருமலையை எண்ணி ஆதங்கம் கொண்டவள், அவரிடம் நிச்சயம் இதைப்பற்றி பேச வேண்டும் என மனதிற்குள் குறித்துக் கொண்டு, தினசரி செய்கையாய் அம்மனை வணங்கிவிட்டு வீட்டிற்குக் கிளம்பினாள்.
***
“இந்தாடி மீனா!!! கோன்(மெஹந்தி) எல்லாம் டிசைன் டிசைனா போடுறாங்க தான?! அதைப்போடாம இப்படி மருதாணி வச்சுகிட்டு இருக்க??”
நாளை மகள் அணிய வேண்டிய நகைகளை அப்போது தான் வங்கியில் இருந்து எடுத்துக் கொண்டு வந்திருந்த சுந்தரி, மகள்கள் இருவரும் பின்பக்கம் அமர்ந்து மருதாணி வைத்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு விசாரித்தார்.
“ப்ச்!! மருதாணியில இருக்க ஃபீல் மெஹந்தியில கிடைக்காதும்மா.. அது ஏதோ சாணியை குழப்பி வச்ச மாதிரி இருக்கும்”
என்று முகத்தைச் சுருக்கினாள் நாயகி.
“அது சாணின்னா, இது மட்டும் சந்தனமாக்கும்??” என நொடித்துக் கொண்ட சுந்தரி,
“உனக்கு நாளைக்கு போட கல்லு வச்ச நெக்லசும், தாமரை டிசைன் ஆரமும் எடுத்துட்டு வந்திருக்கேன் டி.. அதை பீரோவுல வைக்கிறேன்.. உங்கப்பன் கண்ணுல படாம பார்த்துக்கோங்க.. இல்லை அதையும் தூக்கிட்டு குடிக்க போயிரும் துப்புக்கெட்ட மனுஷன்”
கணவரை எண்ணி பல்லைக் கடித்தவர்,
“வானு!! உனக்கு அம்மாவோட ரெட்டை வட சங்கிலி இருக்கு, அதையும் கழுத்தை ஒட்டின சங்கிலி ஒண்ணு இருக்குல்ல, அதையும் போட்டுக்க நீயி” என்று மகள்களுக்கு அறிவுறுத்தியவர், நகைகளை மிகவும் பத்திரமாக காபந்து செய்துவிட்டு வந்தார்.
சுந்தரி அவரின் திருமணத்தின் போது சீராகக் கொண்டு வந்த நகைகளை, கருப்பையா குடித்தே அழித்திருக்க, கணவரின் குணமறிந்த பின், மிகவும் சிக்கனம் பிடித்து சீட்டுப் போட்டு சிறுகச் சிறுக இரண்டு பெண்களுக்கும் இருபது இருபது என மொத்தமாய் நாற்பது பவுன் சேர்த்து வைத்திருந்தார் சுந்தரி.
கருப்பையாவிற்கு பயந்தே வாங்கிய நகைகள் மொத்தத்தையும் வங்கியிலே பாதுகாப்பாக வைத்துவிடும் சுந்தரி, ஒரு நல்ல நாள் பெரிய நாளிற்குக் கூட பெண்களுக்கு நகை அணிவித்து அழகு பார்த்ததில்லை.
வாழ்க்கை அவருக்கு வலிக்க வலிக்க பல பாடங்களைக் கற்றுத் தந்திருக்க மகள்களின் எதிர்காலத்தை ஒரு நல்லவனின் கைகளில் சேர்ப்பதிலே, தன் மொத்த வாழ்க்கையையும் அந்தப் பெண்மணி தொலைத்துவிட்டார்.
இதோ இப்போது கூட, மறுநாள் நிச்சயதார்த்ததிற்கு இன்றே வந்துவிடும் உறவினர்களுக்கு தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்து கொண்டிருந்த சுந்தரியை வெளியே அழைத்த மீனா,
“ம்மா!! எப்போப்பாரு என்ன வேலை பார்த்துட்டே இருக்க?? வா நீயும் வந்து மருதாணி போட்டுக்கோ.. ” என்று அழைக்க,
“ம்க்கும்!! நான் கையில இதை பூசிட்டு உக்காந்துட்டா, என் வேலையை யார் வந்து பார்ப்பா?? அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம்.. நீங்க ரெண்டு பேரும் வைங்க.. வச்சிட்டு கொஞ்சம் மிச்சம் வையுங்க.. ராத்திரி உங்க அத்தை, பெரியம்மா எல்லாம் வந்து வைப்பாங்க” என்று மறுத்துவிட்ட சுந்தரி, அப்போதும் பரபரப்பாகவே இருக்க,
பெண்கள் இருவருக்குமே, நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்து, சுந்தரி ஓய்வாக அமர்ந்து நிறுத்தி நிதானமாக ஒரு பொழுதையும் கழித்ததில்லை.
எனவே தன் அன்னையை கவலையுடன் ஏறிட்ட மீனா,
“இப்படி எப்போ பாரு வேலை வேலைன்னு ஓடிட்டே இருக்கியே, உனக்கு டயர்டாவே இல்லையாம்மா???” என்று ஆதங்கத்துடன் கேட்க,
செய்து கொண்டிருந்த வேலையை விட்டுவிட்டு, மகளைத் திரும்பி ஒரு நொடி பார்த்தவர், பதிலேதும் சொல்லாமல் மீண்டும் விட்ட வேலையைத் தொடர, மீனாவிற்கு அவரின் மனநிலை நன்றாக புரிந்திருந்தது.
“எனக்குக் கல்யாணம் ஆன பின்னாடி பேசாம எங்கூட வந்திரும்மா நீ!!! இந்த வானு மாமியார் தான் ரொம்ப விறைப்பா இருக்காங்க.. என் மாமியார் ரொம்ப ஸ்வீட்.. அவங்க ஒன்னும் நினைச்சுக்க மாட்டாங்க.. அதுனால நீ என்கூட வந்துரு.. நான் உன்னை சந்தோஷமா பார்த்துப்பேன்”
மீனா சிறு வயதாக இருந்த போது, வயல்வெளி வேலைக்கும் சென்று வந்து, வீட்டில் கைத்தொழிலும் செய்து சுந்தரி கஷ்டப்படும் சமயங்களில்,
‘ நான் வளர்ந்து பெரிய வேலைக்குப் போய் உன்னை நல்லாப் பார்த்துப்பேன் மா.. நீ கவலைப்படாத!!!’ என்று சொல்லிய குழந்தையாகத் தான் இப்போதும் அவர் கண்களுக்கு மகள் தெரிந்தாள்.
மகளின் அன்பில் உள்ளே நெகிழ்ந்த போதும், வெளியே காட்டிக்கொள்ளாத சுந்தரி,
“ஆகுற கதையைப் பேசுடி வாயாடி!!! நான் என்ன உனக்கு இலவச இணைப்பா?? அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம்.. நான் இங்கேயே நல்லாத்தான் இருக்கேன்.. நீ கண்டதையும் யோசிக்காம கையில மருதாணியை வச்சிட்டு அமைதியா உட்காரு” என்று மகளை அடக்கியவர்,
“வானு!!! நீயும் வச்சுக்கோ.. மதியம் நான் சமைச்சுக்கிறேன்” என்றவாறு அவர் உள்ளே சென்றுவிட,
செல்லும் அன்னையைப் பார்த்து பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்ட மீனாவும், அதன்பின் வான்மதிக்கு புகுந்த வீட்டில் போய் எப்படி தைரியமாய் பேச வேண்டும் என எப்போதும் போல் வகுப்பெடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்.
“உன் மாமியார் ரொம்ப ரூல்ஸ் பேசுனாங்கனா நீயும் பதிலுக்கு பேசணும் வானு!! இல்லைன்னா அவங்க இஷ்டத்துக்கு உன்னை வளைச்சுட்டே இருப்பாங்க.. அதுக்காக எல்லாத்துக்கும் எதிர்த்து பேசணும்னு இல்லை.. ஆனா உனக்கு தப்புன்னு தோணுறதை தைரியமா பேசணும்..சரியா???”
கடந்த பல நாட்களாக கேட்டுக் கேட்டு சலித்துப் போனாலும், வான்மதி இப்போதும் தங்கையின் பேச்சிற்கு அமைதியாக ஆமோதிக்க, அதன்பின்னான அவர்களின் நேரங்கள் ரெக்கை கட்டிக்கொண்டு பறந்தது.
மறுநாள் மாலை தான் நிச்சயதார்த்தம் என்றாலும், இன்று இரவே மீனாவின் நெருங்கிய உறவுகள் சிலர் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டிருக்க, பெண்ணிற்கு கைபேசியை எடுக்கவே நேரமில்லாமல் போனது.
ஒருவழியாக அனைவரும் பேசி முடித்து அறைக்கு உறங்க வந்த போது நேரம் பத்தரையை கடந்திருந்தது.
‘ இன்ஸ் எதுவும் கூப்பிட்டிருப்பாரோ??’ எனும் சந்தேகத்துடன் மீனா கைபேசியை எடுத்துப் பார்க்க,
ம்ஹூம் அவனிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை.
‘ ரொம்ப பிசி போல சார்!!’ என நினைத்துக் கொண்ட மீனாவும்,
தினசரி வழக்கமாக,
“குட் நைட்!!” என்று புலனத்தில்(வாட்ஸ்அப்) குறுஞ்செய்தி அனுப்பி வைத்தவள்,
“வீட்டுல ரிலேட்டிவ்ஸ் எல்லாரும் இருக்காங்க.. போன் பேச முடியாது.. அதுனால தூங்குங்க”
இன்று அழைக்க முடியாததற்கான காரணத்தையும் சேர்த்து அனுப்பி வைத்தவள் கட்டிலில் வந்து விழுக,
அங்கு வான்மதியோ வெட்கச் சிரிப்புடன் கைபேசியைப் பார்த்திருந்தாள்.
“பெரியம்மா வந்து பார்த்தா அதுக்கும் ஏதாவது அட்வைஸ் பண்ணி கொல்லும்.. அதுனால கடலை போட்டது போதும்.. சீக்கிரம் தூங்கு டி வானு!!” என்று தமக்கையை எச்சரித்தவள் தலையோடு போர்வையைப் போர்த்தி படுத்து விட,
வான்மதியும் சிறிது நேரத்தில் கைபேசியை வைத்துவிட்டு படுத்துவிட்டாள்.
நேரம் நடுநசியைக் கடந்திருக்க, மீனாவின் வீடு மொத்தமும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சமயம், மீனாவின் கைபேசி அதிர,
‘ எதிர்பார்த்தேன் ‘ என்பதைப் போல தூக்கம் கலைந்த கடுப்பில் கைபேசியை தேடி எடுத்தவள், மறுமுனை பேசுவதற்கு அவகாசமே கொடுக்காமல்,
“நான் தான் சொன்னனேங்க.. வீட்டுல ஆள் இருக்காங்க பேச முடியாதுன்னு.. அப்பறம் ஏன் இந்நேரத்துக்கு கால் பண்ணி வச்சிருக்கீங்க??”
என்ன முயன்றும் குரலில் சிறிதாய் கோபம் எட்டிப் பார்த்திருக்க,
மறுபுறம் அதைக் கேட்டிருந்தவனுக்கு உல்லாசம் தொற்றிக் கொண்டது.
‘ இந்த மீனம்மாவை டென்ஷன் படுத்திப் பார்க்கிறதே தனி ஆனந்தம் தான் பா!!’ என நினைத்து சிலாகித்துக் கொண்டவன்,
“சரி சரி வீட்ல தான ஆள் இருக்காங்க.. நீ உங்க வீட்டுக்கு பின்னாடி வா.. அங்க யாரும் இல்லை” என்றான் குறும்பு கூத்தாடும் குரலில்.
“ப்ச்!! விளையாடாதீங்க.. நாளைக்குப் பார்க்கலாம்.. போனை வச்சிட்டுப் போய் படுங்க”
நாயகி எரிச்சல் பட,
அவனா அடங்குவான்.
“டைம் வேஸ்ட் பண்ணாம, உங்க வீட்டு பின் பக்கம் வந்துட்டு பேசுற நீ இப்போ!!!” என்றான் அவன் அமர்த்தலாக.
‘ சரியான இம்சை!!!’ என அவள் முணுமுணுக்க,
“என்ன சொன்ன? இம்சையா??” என்று அவன் ஒரு அதட்டல் போட, அவ்வளவு தான் இங்கே பெண்ணிற்கு கதி கலங்கி விட்டது.
“அதெல்லாம் இல்லை இல்லை.. நான் பேசவே இல்லை” என உடனடியாக மறுத்தவள்,
“இதோ வரேன்” என்று படுக்கையில் இருந்து எழுந்துகொள்ள,
அவளின் பயத்தை ரசித்து சிரித்துக் கொண்டான் எமகாதகன்.
மீனாவும் இங்கே கடுப்புடன் யார் கருத்தையும் கவராதவாறு மெதுவாய் பூனை போல் கதவைத் திறந்து பின் பக்கம் வர,
அவளின் முன் படெக்கென தோன்றி, பெண்ணை அலற வைத்தான் நாயகன்.
“அம்மே!!!!” என்று அவள் பயத்தில் கத்தப்போக,
சடுதியில் அதை உணர்ந்து, ஒரே சுற்றில் அவளைத் தன் கை வளைவிற்குள் கொண்டு வந்து மறுகரம் கொண்டு அவளின் வாயை அடைத்திருந்தான் அருள்மொழி!!!
ஆடவனின் இதயத் துடிப்பை உணர்ந்த அணங்கிவளின் இதய ஓட்டம் இருநூறை நெருங்கி ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
அர்த்த ராத்திரியில், தன் வீட்டிற்கே அவன் வந்து நின்ற அதிர்ச்சியில் இருந்தே அவள் வெளிவரும் முன், அவனின் முதல் ஸ்பரிசம், பெண்ணிற்குள் இதுவரை அவளே அறிந்திடாத பல உணர்ச்சிகளை உள்ளுக்குள் நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தது.
அவனின் மூச்சுக்காற்று பெண்ணின் காது மடலோரம் சூடேற்ற, அதற்கு நேர்மாறாய் அவனின் அணைப்பில் நடு நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது அவளின் தேகம்!!!
திட்டமிட்டு செய்யவில்லை என்றாலும், அவளின் அருகாமை ஆடவனுக்குள்ளும் பல வேதியியல் மாற்றங்களை நிகழ்த்தியிருக்க, இதுவரை சிந்தையில் தோன்றியிராத பல எண்ணங்கள் அவன் கண் முன் தோன்றி வண்ணம் சேர்த்தது!!!
‘ கிட்ட பார்க்குறப்போ இன்னும் இன்னும் அழகா இருக்காளே இந்த முனிம்மா!!!!’
கிறங்கிப் போய் அவன் பார்த்திருக்க, மயங்கிப் போய் மாது அவள் நின்றிருக்க,
அவர்களின் மோன நிலையைக் கலைப்பதைப் போல் வீட்டின் கதவு படக்கெனத் திறக்க, மாட்டிக்கொண்ட திருடர்களாய் இருவரும் அதிர்ந்து பிரிந்தனர்!!!






Yavlo nallavangala irunthalum avangalukum saathi pakrathu irukula... Ivangalachum Thirumailai ku nallathu panuvanga patha kastam than polavae ithuku viratham irunthu onum pryojanam illaii.... Insuhhh yana ipdi shock kodukrafuu yarathu karadii.... Sundhari amma is really great Meenuku amma mela kolla pasamthan polaa nice ud sis...
Thank you da ❤️