arrow_back
கொண்டவன் கொடுத்தானடி கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 12
கொண்டவன் கொடுத்தானடி chevron_right பகுதி 12 / 12

கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 12

visibility 80
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
சராசரி 5.0/5 (1 மதிப்பீடுகள்)
பகிர்

கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 12

நடு சாமம், ஊத காற்று உடலை துளைக்க, அதனை கூட உணராமல் வெற்று உடம்புடன் படுத்திருந்த தகப்பனை என்ன செய்வது? என்பது போல் பார்த்து வைத்தான் கருப்பன்.நேற்றைய தினம் நிழல் போல் கண் முன் காட்சியானது. வெண்ணெய் திரண்டு வரும் நேரம், தாழியை உடைத்த கதையாகி போனது அவன் நிலை.

முத்துவின் திருமணம் நின்றதை அறிந்த கருப்பன் அத்தனை நிம்மதியாக உணர்ந்தான்.இனி எப்படியும் பெரியவர்களிடம் பேசி, தனது தங்கையைத் தாய் மாமனுக்கு மனம் முடித்து வைத்து விடலாம் என்று அவன் எண்ணிருக்க.தந்தையின் ஆவேசமும், கோபமும் பெரும் அதிர்ச்சியை அளித்தது.அதுவும் தந்தையின் எண்ண போக்கு அவனைப் பெரும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாகியது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

முத்துக் காளையிடம் அவர் அத்தனை சுமுகமாகப் பழகி பார்த்ததில்லை.முத்துவும் அவனைக் கண்டால் தலையைக் குனிந்து கொண்டு சென்று விடுவான்.அவனது தேவை, பேச்சு அனைத்தும் அவனது அம்மாளுவிடம் தான்.அப்படி இருக்க, கந்தசாமியின் இந்த எண்ணம் அவனுக்கு பெரும் குழப்பத்தைக் கொடுத்தது.

அதனை எண்ணி கொண்டே தந்தையைப் பார்த்தவன், “ப்பா!” என்றழைக்க.

“ஹ்ம்ம்! சொல்லு சாமி!”

“உறங்கலையா?” என்றதும் மெதுவாக எழுந்து அமர்ந்த கந்தசாமி.

“இருக்குற இருப்புக்கு, எங்கன உறக்கம் கண்டு நிற்க?”

“இதுக்கு என்னத்தேன் முடிவு?” என்றதும் கந்தசாமி மௌனம் கொள்ள.அந்த மௌனத்தை மேலும் தொடர விடமால் பிடிவாதமாக அதனை உடைத்தான் கருப்பன்.

“ப்பா! ஆத்தா சரியாவே சோறு பறிக்கல, அப்பாத்த சொல்லி ரொம்பச் சங்கடப்பட்டுப் போனாக.ஆருக்குன்னு ஆத்தா பேசி நிக்கும்? நீக ஏன் ஆத்தா கூடப் பேசாம கிடகீக” என்றதும் வெடுக்கெனத் திரும்பி மகனை கந்தசாமி முறைக்க.

“இப்போ என்னத்துக்கு முறைக்கிறீக?”

“நான் பேசலன்னு உம்ம ஆத்தாகாரி சொன்னாலா?”

“இல்ல அப்பத்தாதேன் சொல்லுச்சு”

“உம்ம ஆத்தாகாரிதேன் போனகி கிட்டு எம்ம கிட்ட பேசாம கிடக்கா” என்றதும் புரியாமல் முழித்தவன்.

“ஏன்ப்பா?”

“எம்ம மனசுல கிடந்ததை அவ கிட்ட சொல்லலன்னு கோபம்”

“எமக்கும் அதுல வருத்தம் உண்டுதேன், கூடவே இருக்கோம், நீக மாமா மேல இம்புட்டு நம்பிக்கை வச்சிருப்பீகன்னு எண்ணி வைக்கவே இல்லை.” என்றதும் மகனை பார்த்து புன்னகை செய்தவன்.

“நம்பிக்கை மட்டுமா வச்சேன்? அவன் எமக்கு மூத்த மகேன் உமக்கு முன்னாடி அவந்தேன் புள்ள” என்றதும் பெரிதாகக் கண்களை விரித்த கருப்பன் என்ன சொல்லுதீக?”

“நெசந்தேன் கருப்பா! பேச்சி சின்னாயி இருக்குல்ல?”

“ஆமா”

“அவளைத்தேன் கிட்டிக்கிட இருந்தேன், பரிசம் போடுற நேரத்துல என் மாமங்காரனும், அவேன் மவனும் லந்து பண்ணிபுட்டாய்ங்க.அதேன் நானே கண்ணாலத்தை நிறுத்திப்புட்டு, உம்ம ஆத்தாக்காரியை பொண்ணு பார்க்க போனேன்.அப்போ இந்த முத்துப் பைய்ய பொடிசா கிடந்தான்.உம்ம ஆத்தா முந்திவிட்டு இறங்க மாட்டான்.

பால் கன்னம் வச்சு புசு, புசுன்னு கிடந்தான்.உம்ம ஆத்தாளை கொஞ்சம் கவனிச்சு பார்த்து புட்டேனாம், அவன் அக்காகாரியை நான் பார்க்க கூடாதுன்னு முறைச்சு கிட்டு கிடந்தான்” முகம் முழுக்கப் புன்னகையோடு கந்தசாமி பேச முற்றிலும் குழம்பி போனான் கருப்பன்.

“கருப்பு உமக்குத் தெரியுமா? நித்தமும் அவனை அழுக வச்சுக்கிட்டே கிடப்பேன், அப்போதேன் உம்ம ஆத்தாக்காரி சண்டை கட்ட வருவா.இரண்டு போரையும் வம்பு செய்யாட்டி அந்த நாளே எமக்கு விடியாது போ”

“ப்பா?”

“ஆமா கருப்பு என்றவன் முகத்தை இறுக்கமாக வைத்து கொண்டு, உமக்குக் கண்ணாலம் வயசு வந்திருச்சு, எல்லா விவரமும் இப்போ புரியும், நான் சுருக்கா சில சங்கதிய சொல்லுதேன் புரிஞ்சிகிடு. எம்ம மாமே மக மேல கிடந்த மயக்கம், பாசம் எல்லாம் உம்ம ஆத்தாளை கண்டதும் சறுக்கி போச்சு.

அவளைக் காணுற வரை இறுகி போயித்தேன் கிடந்தேன்.அதுவும் அவளுக்குப் பேச்சி மேல விருப்பட்டது, கண்ணாலம் நின்னது எதுவுமே தெரியாது.கண்ணாலம் முடிஞ்ச ராவுத்தேன் பேச்சி புள்ள ஒரண்டையை இழுத்து வச்சிருச்சு.

வெளில விறைப்பா கிடந்தாலும், உள்ளுக்குள்ள பதறிதேன் வச்சேன், ஆனா நான் பயந்தது போல எம்ம பொஞ்சாதி இல்லடா,எம்ம மனசை கனிச்சது போல ரொம்பப் பக்குவமா பேசி வச்சா. அப்போ உசுருக்குள்ள எம்ம பொஞ்சாதிய புதைச்சு புட்டேன்” என்றவன் மகனை பார்த்து சிரிக்க.

“இம்புட்டு நேரம் என் ஆத்தாக்காரி, இப்போ மட்டும் உங்க பொஞ்சாதியா?” என்றதும் கல கலவெனச் சிரித்த கந்தசாமி.

“ஆமா என் பொஞ்சாதிதேன்” என்றவன் முகத்தில் மங்கல நாச்சியை எண்ணி அத்தனை வாஞ்சை வழிந்தது.

“அம்புட்டு புடிக்குமோ உங்க பொஞ்சாதிய?” மகனும் குறும்புடன் வம்பு செய்ய.

மகனுக்கு நிகராக பேசி வைத்தான் கந்தசாமி, “பின்ன அவளைக் கொண்டுதேன் எல்லாம். அவளுக்கு வேண்டிதேன் முதல உன் மாமனை வளர்த்தேன்.என்னமோ கிடக்கு அவ கிட்ட? இன்னும் தேடி கிட்டுக் கிடக்கேன்” என்றதும் அழகாகச் சிரித்த கருப்பு.

“இன்னும் ஆத்தா பிடிபடலையா?”

“இல்லையே இன்னும் அவளை ஆழம் கண்டு படிக்கனும் போலடா”

“அது சரி இன்னும் காலம் கிடக்கு நீக பொறுமையா படிக என்றவன் கொஞ்சமாக இறுகி ப்பா!”

“சொல்லு சாமி?”

“பாப்பா பாவம்! அது மாமா மேல உசரையே வச்சிருக்கு”

“உமக்கே தெரியும் போது இந்தச் சங்கதி எமக்குத் தெரியாத என்ன?” இந்த முறை கருப்பன் அதிரவில்லை.

“அப்போ எல்லாம் தெரிஞ்சும் ஏன்ப்பா?”

“அம்புட்டு சுளுவா உம்ம மாமனுக்குப் பொண்ணு தூக்கி தர முடியாது கருப்பு, எம்புள்ள கண்ணைக் கசக்கி நின்னு, இவனுக்கு வேண்டி ஜன்னி வந்து கிடக்கு, இவன் சோக்கா கிளம்பி கண்ணாலம் பண்ண போவானாமா? சுளுவா கிடைச்சா அருமை தெரியாது, கொஞ்ச நாள் அலைய விடுவோம். அதேன் ஐயா தூக்கி கட்டிக்கிடுறேன்னு சொன்னாரே பார்ப்போம் எப்படி தூக்குறான்னு”

“ப்பா! என்னது இது விளையாட்டு, விளையாண்டு கிட்டு? அதுக்கு மாமனை இரண்டு ஏசு ஏசிப்புட்டுக் கண்ணாலம் பண்ணி வைக்கலாம் தானே”

“செய்யலாந்தேன், ஆனா மனசு கிடந்து கொதிக்குத்தே, நான் என்ன செய்ய? அந்தச் சுந்தரி புள்ள பேசும் போதே, இவன் கண்ணாலத்தை நிறுத்திருக்கனும்.அந்த புள்ள எம்புள்ளைய பேசுனதை கேட்டும் உம்ம மாமே கண்ணாலத்துக்குத் தாயார இருந்தான்.

அதை என்னால தாங்கவே முடியலடா கருப்பு, அவன் ஒரு வார்த்தை கேட்கலடா.என்ன செஞ்சு இருக்கனும்.சுந்தரி என்ன மிரட்டி வச்சாலும், வாக்களி போடின்னு நாச்சி பின்னாடி வந்திருக்கனுமா?  இல்லையா?” என்றவன் கேள்வில் இருந்த உரிமை, நியாயம், எதிர்பார்ப்பு அனைத்தும் சரியாக இருக்க, தந்தையின் மனம் நன்றாக உணர முடிந்தது.

“எல்லாச் சரித்தேன் எமக்கே அதை எண்ணி கோபந்தேன், ஆனா இப்போ அழகு புள்ளைய பார்க்கணுமே, பாப்பா கிடந்து அலைமோதி வைக்குதுப்பா ” என்றதும் ஓர் நொடி கந்தசாமிக்கு மகளது முகம் தோன்றி மறைய இருந்தும் அத்தனை எளிதாக மனம் சமன் படவில்லை.

“ஹ்ம்ம்! இன்னும் கொஞ்சம் காலம் என் மனசு ஆறி வைக்கிற வரை”

“என்னப்பா! இது? சின்ன புள்ள கணக்கா பிடிவாதம்” என்றதற்கு அழுத்தமாக கந்தசாமி அமர்ந்திருக்க, தந்தையின் மனம் நன்றாக பிடிபட்டது.அதற்கு மேல் அவரிடம் பேச்சை வளர்க்க எண்ணவில்லை.இந்த வரையில் கந்தசாமி வந்ததே போதும் என்ற எண்ணத்துடன் மௌனமாகி விட்டான் கருப்பன்.

இதே வேளை வீட்டில் மகளிடம் ஆதங்கமாகப் பேசி கொண்டிருந்தாள் மங்கல நாச்சி.

“ஏன் புள்ள அழகு! உமக்கும், உம்ம அப்பனுக்கும் நான் ஆரு புள்ள?”

“ஆத்தா! அப்பாருக்கு இப்படி ஒரு எண்ணமிருக்குனே எமக்குத் தெரியாது.நாந்தேன் மாமே மேல ஆசை வச்சு கிடந்தேன்.நேரம் பிடிபட்டா உங்க எல்லார் கிட்டையும் சொல்லி புடலாம்னு கிடந்தேன்.அதுக்குள்ள என்ன என்னமோ ஆகி போச்சு” என்றவள் கண்ணில் மீண்டும் கண்ணீர் பெருக, இழுத்து அவளை அனைத்து கொண்டாள் சாந்தா.

“இந்தாரு அழகு இன்னொரு தரம் அழுதுகிட்டு கிடந்த, அப்புறம் இந்த அப்பத்தா என்ன செய்வேன்னு தெரியாது பார்த்துக்கிடு” பேத்தியை கடிந்து கொண்ட சாந்தா, மருமகளிடம் திரும்பி அவளையும் கடிந்து கொண்டாள்.

“நாச்சி இனி கேள்வி கேட்டு என்னத்த செய்யப் போற நீ? எதா இருந்தாலும் உம்ம புருஷனை கேளு, அதை வுட்டுப்புட்டு இந்தப் புள்ளையை நோக வைக்காதீக, எமக்கு ராணி கணக்கா ஒரே பேத்தி, அது சீரும் சிறப்பும் வாழ்றதை பார்க்க வேண்டி தவகிடக்கேன்.

அதுக்கு ஒரு வழி செய்றதை பாரு.வெஞ்சி கிட்டு நிக்கிற புருஷனை பேசி சரி கட்டு, உம்ம தம்பிக்காரன் கிட்டையும் பேசி கண்ணாலத்தை முடிக்கிற வழியைப் பாரு.ஒருத்தர் காட்டுக்கும், ஒருத்தர் மேட்டுக்கும் இழுத்து வைக்காதீக.

உங்க சண்டையிலே அல்லோல பட்டு நிக்கிறது எம்ம பேத்தித்தேன்” என்றவர் கோபமாக அழகு நாச்சியை இழுத்துக் கொண்டு வெளியில் சென்று விட்டார்.பெரும் கவலையும், சிறு குழப்பும் சூழ செய்வதறியாது அமர்ந்திருந்தாள் மங்கல நாச்சி.

இங்கு நிலை இப்படி இருக்க, அங்கே வாடிபட்டியில் சுந்தரியின் கழுத்தை நெறித்துக் கொண்டிருந்தான் முத்து காளை. செழியன், சொக்கப்பன், மருது மூன்று ஆண்களும், அவனைத் தடுக்கப் பார்த்தும் முடியாமல் திமிறிக் கொண்டு அவளது கழுத்தை பிடித்திருந்தான்.

வள்ளி,” ஐயா! சாமி வுட்டுரு ஐயா செத்து தொலைய போறா”

“சாகட்டும் ஆத்தா! இது கிடந்து என்னத்துக்கு ஆகப் போகுது” என்றவன் மூச்சுக்கு திணறி நின்ற தமக்கையை ச்சை! என்று தள்ளிவிட்டான், அவன் தள்ளிவிட்ட வேகத்துக்குக் கீழே விழ போனவளை தாங்கி அமர வைத்தாள் அம்சவேணி.

“என்னத்துக்கு வேணி உம்ம ஆத்தாளை தாங்கி நிக்கிற, அது உமக்குப் பண்ண வேலைக்கு நீ அதைச் சீண்ட கூடக் கூடாது புள்ள”

“மாமா!”

“இவளை கண்டா அப்படித்தேன் காந்தி வருது புள்ள எமக்கு” தமக்கையின் மேல் அத்தனை கொதிப்பாக இருந்தான் முத்து காளை, திருமணம் முடிந்து ஒரு நாள் அமைதியாக இருந்த சுந்தரி. இதோ விடிந்த உடனே செழியன் வீட்டுக்கு சென்று வம்பை தொடங்கி விட்டாள். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் பேச்சு எல்லையைக் கடக்க.

செழியனின் தாய், தந்தை இருவரும் பேச தொடங்விட்டனர்.அம்சவேணி சுந்தரியை கெஞ்சியும் எதுவும் நடக்கவில்லை. சூழ்நிலை கை மீறி செல்ல செழியன் முத்து காளையை வர, அங்கிருந்து சுந்தரியை கையோடு தனது வீட்டுக்கு இழுத்து வந்திருந்தான் முத்து காளை.அதற்கு அவள் தகாத வார்த்தையைக் கொண்டு தம்பியை பேசி வைக்க அமைதியாக இருந்தவன்.பேச்சு நாச்சியின் பக்கம் திரும்பி மீண்டும் அழகை பதம் பார்த்து வைக்க அதற்கு மேல் பொறுமை காக்க முடியாமல் கழுத்தை பிடித்து விட்டான்.

“நீயெல்லாம் பொம்பளையா? வள்ளி இப்பவே இந்தப் புள்ளைய அது வூட்டுக்கு அனுப்பு.நான் என்ன சொன்னேன்? எம்ம வூட்டு வாசப்படி ஆரும் ஏறக்கூடாதுன்னு தானே சொன்னேன்” மருது மகளின் செயலில் அத்தனை கோபமாக கத்தி வைத்தார்.

“நானும் போக சொல்லிப்புட்டேன் மாமா, அங்கன மாப்பிள்ளை வூட்டுல சேர்கல போல”

“எப்படிச் சேர்ப்பாய்ங்க வள்ளி! மனசுக்குள்ள இம்புட்டு அழுக்கும், வஞ்சமும் நஞ்சு கிடந்தா ஆரு அண்டி நிற்பா? அந்தக் குடும்பம் விளங்குமா? அதேன் அனுப்பி வச்சுப்புட்டாய்ங்க.நமக்கு வந்த பாவம் வரட்டும் வள்ளி அவளை வெளில தள்ளு” என்றதும் வெடுக்கென எழுந்த சுந்தரி சடுதியில் பையைத் தூக்கி கொண்டு.தலை ஒரு கோலமாக, உடை ஒரு கோலமாக இருக்கக் கிளம்பி விட்டாள்.

அம்சவேணி அதிர்ந்து தாயின் பின்னே கெஞ்சி கொண்டு ஓட அவளைத் திட்டி விட்டு சென்று விட்டாள் சுந்தரி.

போகும் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே, அவள் எங்கே செல்வாள்? என்ற பதட்டத்தில் வள்ளி “மாமா!” என்று கணவனை அழைக்க,அவளது எண்ணத்தைப் படித்தவர் போல்.

“அவ எங்கன போயிட போரா? அவ அக்காகாரிங்க கிட்டதேன் போவா வள்ளி! வுடு எம்புட்டு நாள் அவளுக வச்சு வடிப்பாளுங்கன்னு பார்க்கேன்” மருது மகளைக் கருவி நிற்க.

“மிஞ்சி போனா பொன்னி வூட்டுல இரண்டு நாள் தாங்கும், அங்குலக்ஷ்மி வூட்டுல ஒரு இரண்டு நாள் கணக்கு, இன்னொரு அக்காளு வூட்டுல ஒரு நாள் கிடந்து நிக்கிறதே பெருசு.

அதுக்கு மேல தாங்காது இங்னத்தேன் வந்து நிற்கணும்” தம்கைகளின் குணம் அறிந்தவனாக முத்துகாளை சொல்ல.எல்லாரும் அமைதியாகக் கேட்டு கொண்டனர்.சில நொடிகள் மௌனத்தில் கழிய.மெல்ல சொக்கப்பன் முத்துவின் கை பற்றிச் செழியனை கண்ணைக் காட்ட,ஒரு பெரு மூச்சுடன்,”செழியா!”

“ஹான்! சொல்லு மாப்பு”

“மனிச்சுக்கிடு”

“ஏய்! நீ என்னடா செய்வ? நாந்தேன் கண்ணு முன்னுக்கு நடக்கிற கூத்தை பார்க்குறேன் பொறவு என்னடா? ” என்றவன் நண்பனின் கையை ஆறுதலாகப் பிடித்துக் கொண்டான்.

சொக்கப்பன், “இல்ல செழியா இவீங்க குடும்பச் சண்டையில ஒண்ணுமே பண்ணாம நீ பலி பாவம் தாகி நிக்கிற அதேன் முத்து சங்கடப்படுறான் “

“பெரியப்பு எம்ம வூட்டை பொருத்த வரைக்கும் அப்பாரு பார்த்துகிடுவாரு அவர்கிட்ட தேன்நீங்களும், முத்துவும் எல்லாம் பேசி புட்டீகளே பொறவு என்ன? வுடுக, இனி இதுவும் எம்ம குடும்பத்தேன்” என்றவனை முத்து பாய்ந்து தழுவி கொள்ள, அவனும் அவனைக் கட்டி கொண்டான்.

“என்னய்யா?”

“ரொம்பக் குழம்பி கிடக்கேன் செழியா” என்றவனை அணைப்பில் இருந்து நீக்கி தன்னைப் பார்க்க செய்த செழியன்.

“எதுவா இருந்தாலும் சமாளிக்கலாம் முத்து, அம்புட்டு பேரும் உம்ம கூட நிற்போம்” என்றதும் மீண்டும் அவனை அனைத்து கொண்டான் முத்துக்காளை மருதுவும், வள்ளியும் ஓய்ந்து போய் அமர்ந்து விட்டனர்.

அவர்களைப் பார்த்துப் பெருமூச்சை விட்ட சொக்கப்பன்.மனம் பாரமாக அவர் வீட்டை நோக்கி நடையைக் கட்டினார்.என்னதான் தூரத்து உறவு என்றாலும் நாச்சியின் மீது உள்ள பிடித்தம் தான், அவர் இந்தக் குடும்பத்துக்கு முன் நின்று அனைத்தும் செய்வது.இப்போது நாச்சியின் நிலை, அவள் மகள் என்று கண் முன் வர அத்தனை கவலையாக இருந்தது அவருக்கு.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0

இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்