• The opinions expressed within the content are solely the author’s and do not reflect the opinions and beliefs of the website or its affiliates.

ஆகாயப் பந்தலிலே 🌼 14

Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், mspublications1@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலிலோ சைட் அட்மினின் (smteam) தனி செய்தியிலோ தொடர்பு கொள்ளவும்.தளத்தில் கதைகளை பதிவது எப்படி- விளக்கம்

S.M.Eshwari.

அமைச்சர்
SM Exclusive
Joined
Jun 7, 2021
Messages
2,743
Reaction score
6,032
Location
India
Hi friends ❣
இதோ கதையின் அடுத்த பதிவோடு தங்களின் அன்பான ஆதரவை எதிர்பார்த்து என்றென்றும் அன்புடன் 🙏🙏🙏
SM ஈஸ்வரி 🥰🥰🥰🥰🥰
IMG-20231019-WA0000.jpg

14
"இதுக்குதான், கோத்திரமறிஞ்சு பொண்ணெடுக்கணும் பாத்திரமறிஞ்சு பிச்சை போடணும்னு அந்தக்காலத்திலயே சொல்லி வச்சுருக்காங்க. இதுவே நம்ம சாதி சனத்துல, நாலு பக்கம் விசாரிச்சு பொண்ணெடுத்துருந்தா இன்னைக்கு இந்த நெலமை வந்திருக்குமா?"

"சாரதா… நாங்களே நொந்து போயிருக்கோம். நீயும் வெந்த புண்ணுல வேலப்பாச்சாத."

"இப்ப நான் சொன்னதுல என்ன அண்ணி தப்பு. ஏன்... நானெல்லாம் ஒன்னுக்காகாத மனுஷன கட்டிக்கிட்டு இத்தன வருஷமா, கூட இருந்து குப்ப கொட்டல. என்னமோ சந்தேகப்பட்டுட்டானாம். உடனே விவாகரத்துனு வந்து நின்னுட்டா. இப்ப இருக்குறவளுகளுக்கு சம்பாதிக்கிறோம்கற திமிரு." ஆறுதல் எனும் பெயரில் அவரது ஆதங்கத்தையும் சேர்த்து கொட்டிக் கொண்டிருந்தார் சாரதா.

"நம்ம பையன்கிட்டயும் தப்பு இருந்துச்சு சாரதா. தங்க ஊசிங்கறதுக்காக எடுத்து கண்ணுல குத்திக்கமுடியுமா. வாழவந்த பிள்ளைய இனிமே குறை சொல்லி என்னாகப் போகுது." மருதாச்சலம் விரக்தியாய்ப் பேச,

"இப்ப நம்ம தானேண்ணே பிள்ளைய இழந்துட்டு நிக்கிறோம்." என அங்கலாய்க்க, ஒரு மாதமாக அழுதழுது ஓய்ந்து போன லலிதாவின் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் ஊற்றெடுத்தது. ஒரு மாதத்தில் துக்கத்தின் வேக்காடு சற்றே நீர்த்துப் போயிருந்தாலும், துக்கம் விசாரிப்பவர்களால், நினைவுகூட்டும் பொழுதெல்லாம் மீண்டும் விசிறிவிடப்படுகிறது. இதில் சாரதாவும் உடனிருந்து கொண்டு அவ்வப்பொழுது இதைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

"அந்தப் பிள்ளையும்தான் சாரதா வாழ்க்கைய இழந்துட்டு நிக்குது" கண்ணீரோடே மருமகளுக்கு வக்காலத்து வாங்க,

"இப்படி மருமகளுக்கு காவடி தூக்குற குடும்பத்த இப்பதான் பாக்குறேன்."

"அந்தப்பிள்ளைக்கும் யார் இருக்கா. நம்ம தானே ஆதரவு. உன் மகளுக்கு இந்த நிலமை வந்திருந்தாலும் இதையே சொல்லுவியா சாரதா." மருதாச்சலம் தங்கையைக் கடிந்தார். ஏனெனில் முதலில் பெரியவனுக்கு தானே சாரதா அடிபோட்டார்.

"எம்பிள்ளைக்கு ஏண்ணே இந்த நிலமை வரப்போகுது. நம்ம இருக்கோம்ங்கற நெனப்பிருந்தா, அவளா முடிவெடுத்திருப்பாளா? ஒரு ஆம்பள இந்தளவுக்கு நொந்து போயிருந்திருக்கான்னா நூத்துல ஒன்னு உண்மையில்லாமையா இருக்கும்." சந்தடி சாக்கில் பேச்சில் சாரதா ஊசியிறக்க,

"எந்த உண்மைய அத்தை சொல்றீங்க" எனக் கேட்டுக்கொண்டு அறையைவிட்டு வெளியே வந்தான் வீரா. அவனின் குரலில் தெறித்த உக்கிரமே அவனது கோபத்தின் அளவை காட்டிக் கொடுக்க, சாரதாவிற்கு அடிவயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது. வீரா வீட்டில் இல்லை என்றுதான் இவ்வளவு நேரமாக அண்ணனிடமும், அண்ணியிடமும் தனது ஆதங்கத்தை கொட்டிக் கொண்டிருந்தார். மகளின் கல்யாணம் தள்ளிப் போனது வேறு. வீராவும் வெளிநாட்டிற்கு செல்வதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை.‌ குடும்பம் இருக்கும் சூழ்நிலையில் நேரடியாகக் கேட்கவும் முடியவில்லை. மருதாச்சலம் தொழிலைக் கவனிக்க முடியாமல் மகன்‌ இறந்த கவலையில், கேட்பவர்களுக்கு பதில் சொல்லவும் முடியாமல் வீட்டிற்குள் முடங்கிப் போக, வீராதான் கார்மென்ட்சையும் கவனித்துக் கொள்கிறான். சப் கான்ட்ராக்ட் தானே மருதாச்சலம் எடுத்து செய்து கொண்டிருந்தார். ‌அதனால் அவர்கள் கேட்டதை செய்து கொடுப்பது மட்டும் தான். சூப்பர்வைசர் உதவியோடும், அப்பாவிடமும் அவ்வப் பொழுது ஆலோசனை கேட்டுக் கொள்கிறான். அவன் கார்மென்ட்ஸ் சென்றுவிட்டதாக எண்ணிக் கொண்டு சாரதா பேசிக் கொண்டிருக்க, இலேசாக காய்ச்சலடித்த பிள்ளைக்கு மருந்து கொடுத்து தனது அறையில் தூங்க வைத்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

கௌசல்யாவும் , தீப்தியும் அவர்களுக்கான பொருட்கள் சில வாங்கவேண்டுமென, இன்று தான் கௌசல்யாவை அழைத்துக் கொண்டு தீப்தி வெளியே சென்றிருந்தாள்.

"நான் உன்னச் சொல்லல வீரா. நம்ம வீட்டுப் பிள்ளையப் பத்தி நமக்குத் தெரியாதா?” இப்பொழுது குரல் தழைந்து பேச,

“அப்ப... எப்படினே தெரியாத அடுத்த வீட்டுப் பொண்ணப்பத்தி மட்டும் பேசலாமா. அவங்க இந்த வீட்டு மூத்த மருமக. அந்த மரியாதைய எப்பவும் அவங்களுக்கு கொடுக்கணும்.” அண்ணிக்கான உரிமையை வீரா அழுத்தமாகக் கூற,

“ஆஃபிஸ்லயும் பொண்டாட்டி கூடவே இருக்கிறவன், உண்மையில்லாமையா பேசியி..." என்றவரை அடுத்து முடிக்க விடவில்லை.

"அத்தைய்ய்ய்…” என ஓங்கிக் குரலெடுத்து அவரை அடுத்துத் தொடரவிடாமல் அடக்கியவன்,
"நீங்கங்கறதால தான் உங்கள சும்மா விடறேன். இதே வேற யாராவது அண்ணியப் பத்தி பேசியிருந்தா நடக்கிறதே வேற. அவங்களப் பத்தி யாரும் பேசத் தேவையில்லை. அப்படி பேசுறவங்களுக்கு இங்க இடமில்ல." என கண்கள் சிவக்க அத்தை என்றும் பாராமல் ஆவேசமாகப் பேச, அது சாரதாவின் சுயமரியாதையைத் தூண்டிவிட்டது.

"வந்தவளுக்கு ஏன்டுக்குட்டு என்னையே போகச் சொல்றியா? நான் இந்த வீட்டுக்கு பிறந்தமக. எங்க அண்ணே மகன் உசுரவிட்டுருக்கான். அந்த ஆத்திரத்துல நான் பேசக்கூடாதா?"

"உங்கள யாரு பேசவேண்டாம்னு சொன்னது. உங்க அண்ணன் வீட்ல உங்களுக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு. ஆனா, இந்த வீட்டு பொண்ணபத்தி தப்பா பேசாதீங்க. அண்ணன் மகன் போய்ட்டானேங்குற கவலையில நீங்க பேசல. உங்க மக கல்யாணம் தள்ளிப் போச்சேங்குற ஆத்திரத்துல பேசுறீங்க."

"அது எல்லா பெத்தவளுக்கும் இருக்குறது தானே வீரா. நல்ல குடும்பத்துல பிறந்து வளந்த எந்தப் பொம்பளையாவது, வீட்ல நல்ல காரியம் நடக்க இருக்கறப்ப என்னைய அத்துவிட்டுருங்கனு வந்து வக்கீல் நோட்டிஸோட நிப்பாளா? அதனால என்னாச்சு. நம்மதானே பிள்ளைய இழந்துட்டு நிக்கிறோம்."

“அப்ப கல்யாணம் முடிஞ்சு அண்ணி டிவோர்ஸ் கேட்டு, அதுக்குப்பின்னாடி அண்ணன் இறந்திருந்தா பரவாயில்லையா ?”

“என்ன வீரா பேசுற. எனக்கென்னமோ இதுல வருத்தமே இல்லைங்கற மாதிரி பேசுற. எல்லாம் அவளால வந்தது தானே” எனப் பேச, லலிதாவிற்கும் மனம் சஞ்சலப்பட்டது. கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையும்தானே. எதையும் குதர்க்கமாக யோசித்துப் பழக்கமில்லாத, எதார்த்தவாதி லலிதா. ஆனால் பெற்ற மனமாயிற்றே. நெஞ்சம் பதறத்தானே செய்யும். மகனை நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் லலிதாவிற்கு அடி வயிறு கவ்விப் பிடித்தது. ஊண், உறக்கம் மறந்து போயிற்று. என்னதான் தவறிழைத்தவனாக இருந்தாலும் தாய்க்கு தலை மகனல்லவா. தீப்தி பெரியவர்களிடம் பேசியிருக்கலாமே... அவசரப்பட்டிருக்க வேண்டாமே என பெற்றமனம் வெதும்பியது. பெண் பிள்ளையில்லாக் குறைக்கு மருமகளைத் தானே மகளாகத் தாங்கினார். ஒரு சிலரைப் போல் அது கொண்டு வரல, இது கொண்டுவரல, வீட்டு வேலை செய்யல, பிள்ளையக் கவனிக்கல என குறைபடிக்கும் மாமியார் இல்லையே. தன்னிடமாவது ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாம். திடுதிப்பென விவாகரத்து நோட்டிஸோடு வந்திருக்க வேண்டாம். அதனால் வாக்குவாதம் முற்றியதால் தானே அன்று கோபமாக வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினான். நிதானமில்லாமலாவது வீட்டிற்கு வந்துவிடுவான் என எதிர்பார்த்திருக்க, இரவு வெகு நேரமாகியும் வீடு திரும்பவில்லை. யாரும் சாப்பிடவுமில்லை. பிள்ளைக்கு மட்டும் பாலை ஆற்றிக்கொடுத்து தூங்க வைத்தனர்.
வீட்டிலிருந்தவர்களின் பதற்றத்தைப் பார்த்துவிட்டு, வீராவும் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு அண்ணனைத் தேடிச் சென்றான். அருகிருந்த மதுக்கடைகள் அனைத்தும் தேடிவிட்டான். வசந்திற்கென நெருங்கிய நட்புக்களும் எவரும் இல்லை. கைபேசியும் அணைத்து வைக்கப்படிருந்தது. நண்பர்களின் உதவியுடன் அண்ணனைத் தேடி வீரா வெளியே சுற்றிக் கொண்டிருக்க, நள்ளிரவு தாண்டி அவனது இறப்பு செய்திதான் கதவைத் தட்டியது.

முழுபோதையில் போரூர் நான்கு வழிச் சாலையில் நிதானமின்றி முழுவேகத்தில் வண்டியோட்டியவன், முன்சென்று கொண்டிருந்த பஸ்ஸில் இடித்து திருப்பி கீழே விழ, பின்வந்த சரக்கு லாரியின் சக்கரத்தில் சிக்கியிருந்தான். நடந்ததை நிதானிக்கும் சுரணைகூட இல்லாமல் உயிர் பிரிந்திருந்தது. அவனோடு சேர்த்து கைபேசியும் உயிரை விட்டிருந்தது.

ஆயிற்று… வசந்த் இறந்து ஒரு மாதத்திற்கு மேலாகிவிட்டது. செய்தி கேட்டு மயங்கி விழுந்தவர் தான். மகனின் இறுதிச் சடங்கிற்கு கூட எழுந்திரிக்கவில்லை லலிதா.

மருதாச்சலம் மொத்தமாக இடிந்து போய்விட்டார். விழுதுகள் தாங்கிப் பிடிக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் தானே வேர்கள் உயிர்பிடித்து வைத்திருக்கின்றன. விழுதுகளே சாய்ந்து விட்டால், வேரின் பிடிமானம் தளரத்தானே செய்யும். முப்பது வயது மகனுக்கு ஈமக்காரியம் செய்வதென்றால் சின்ன காரியமா?

அமைதியான குடும்பம், அழகான மனைவி, அன்பான குழந்தை என எல்லாம் இருந்தும் மகனுக்கு வாழத் தெரியவில்லையே என்ற ஆற்றாமையை ஐம்பத்தைந்து வயதில், இயலாமையோடு அழுது தீர்த்தார்.

வீராவிற்கு சக உதிரமான சகோதரன் அல்லவா. மற்ற சகோதரர்கள் போல் பழகவில்லையே ஒழிய, தன் தசை ஆடத்தானே செய்யும். உள்ளுக்குள் கண்ணீர்விட்டவன், எல்லாரும் உடைந்து விட்டால் தாங்கிப் பிடிப்பது யார் எனத் தனக்குத்தானே தேற்றிக் கொண்டு, எல்லாரையும் கவனித்துக் கொண்டான்.‌ அதுவும் எப்பொழுதும் அழுது கொண்டிருக்கும் அம்மா, பாட்டி மற்றும் வழமையில்லாத வீட்டுச் சூழல் என மகிழினி எப்பொழுதும் சித்தப்பனையே தேட, பிள்ளைக்காகவாவது அவன் தெளிய வேண்டியிருந்தது.

அதிலும் தீப்தி பைத்தியம் பிடித்தவள் போல் எல்லாம் என்னால் தான் எனப் பிதற்றவே ஆரம்பித்துவிட்டாள். உறவு வலைக்குள் சிக்காதவள். வசந்த் என்ன எண்ணத்தில் காதல் என இவளை கைபிடித்தானோ தெரியாது. ஆனால் இவள் அவன் மீது ஆசைப்பட்டுதானே சம்மதம் கூறினாள். அவனோடு காதலோடு தானே கூடிக்களித்தாள். தனியாகவே வளர்ந்தவளுக்கு, குடும்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தவன் மீது அலாதிப் பிரியத்துடன் தானே வாழ்ந்தாள். அதன் பிறகு அவனது கீழ்த்தரமான நடத்தையினாலும், நித்தம் நித்தம் தேளாய்க் கொட்டும் வார்த்தைகளாலும் வந்த வெறுப்புதானே அவன் மீது.
பிரியவேண்டும் என நினைத்தாலே ஒழிய, அவன் இறக்க வேண்டுமென்ற வன்மமில்லையே. இப்படி ஆகுமென்று யாரும் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

ஆனால் இறந்தபிறகு பொறுத்துப் போயிருக்கலாமோ, அவன் இறப்பிற்கு நாம் தான் காரணமோ, என்னால் தான் இவர்கள் பிள்ளையை இழந்து நிற்கிறார்களோ, பிள்ளைக்கு அப்பா இல்லாமல் போய்விட்டதே என்ற குற்றவுணர்வு அவளை பீடித்துக் கொண்டது. கோபமாக வெளியேறியவனை வெள்ளைத் துணியில் சுருட்டிய பொட்டலமாகப் பார்த்த பிறகு, சுயசிந்தனையின்றி பிரமை பிடித்துப் போய் அமர்ந்துவிட்டாள். அவனது குற்றங்கள் எல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு மொட்டைமாடியில் மென்னிருட்டில் தன் கைபிடித்து காதல் சொன்ன வசந்த்தின் சிரித்த முகம் தான் கண்முன்னே வந்தது. பிள்ளையின் மீது கூட சிந்தனையில்லை.

இதற்காகத் தான் தற்கொலை செய்து கொள்ளப்போவதாக மிரட்டி அனுதாபம் சம்பாதித்து காரியம் சாதித்துக் கொள்கிறார்களோ என்று கூட தோன்றுகிறது. வீட்ல ஆம்பளைனு பேருக்கு இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமென்று மறந்து மன்னிப்பது காலங்காலமாக நடப்பது தானே.

துக்கத்திற்கு வந்தவர்களும், சாரதாவின் வாயைக்கிளறி அன்று நடந்தவற்றை அரையும் குறையுமாகத் தெரிந்து கொண்டு, ஒன்றுக்கு இரண்டாக இட்டுக்கட்ட, பொண்டாட்டி மேல சந்தேகத்துல தான் அவன் செத்துட்டான் போல என கதை கட்டப்பட்டது.

போலீசும் இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் இவர்களைத் துருவித்‌துருவி விசாரிக்க, மேலும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானாள் தீப்தி. வீராவின் போலீஸ் நண்பன் ஒருவனின் துணை கொண்டுதான் இது போதையில் நடந்த விபத்துதான் என கேஸை முடித்து வைத்தான்.

பெண்கள் இருவரும் இந்த நிலமையில் இருக்க, ஆண்கள் தான் துக்கத்தை விழுங்கிக் கொண்டு மெள்ள சுதாரித்தனர். அதுவரை சாரதாவும், கௌசல்யாவும் வீட்டுப் பொறுப்பை பார்த்துக் கொள்ள, பிள்ளையின் பொறுப்பு வீரா என்றானது. கவினும் கல்லூரியில் சேரவேண்டிய தேதி வந்ததால், நல்லசிவமும், கவினும், சாரதாவையும் கௌசல்யாவையும் இவர்கள் உதவிக்கு விட்டுச்சென்றனர்.

பிள்ளைக்கு பாட்டியிடமும், வீராவிடமும் தான் ஒட்டுதல். லலிதா கவனிக்கும் நிலையில் இல்லை. மூன்று வயதுகூட முடியாத குழந்தைக்கு நேரநேரத்திற்கு சாப்பாடு கொடுத்து, அதைக் குளிக்கவைத்து, அதுக்கு பக்குவம் செய்யும் பொறுமை கௌசல்யாவிற்கு இல்லை. வீட்டுச்சூழல் பிடிக்காததாலோ என்னவோ சும்மா அழ ஆரம்பித்து தன் பக்கம் வீட்டாரின் கவனத்தைத் திருப்ப முயற்சி செய்தது பிள்ளையும். எப்பொழுதும் சித்தப்பனையே அண்டியது.

*****

"மாமா…" என அழைத்தாள் இரவின் தனிமையில் தோட்டத்தில் கல் பென்ச்சில் படுத்திருந்தவனை.

"வா… கௌசி." என எழுந்து அமர்ந்தவன், அவள் உட்கார இடம் விட்டு நகர்ந்து அமர்ந்தான். இப்பொழுது லலிதா சற்று தெளிந்து பிள்ளையைப் பார்த்துக் கொள்கிறார். அதற்காகவே அம்மாவிடம் அடிக்கடி பிள்ளையைக் கவனிக்குமாறு கூறினான். தீப்தியிடம் இது வேலைக்காகவில்லை. ஒரு மாதம் கடந்தும் இன்னும் அவள் பித்துப் பிடித்த நிலையிலிருக்க, அவளை வேலைக்குச் செல்லுமாறு கூறினான். அவளுக்கும் ஒரு மாற்றமாக இருக்குமெனக் கூற, இனிமேல் அங்கு தன்னால் வேலை பார்க்க முடியாது எனக் கூறிவிட்டாள். இருவரும் ஒன்றாக வேலை பார்த்த‌ இடம். விவாகரத்து வாங்கிவிட்டு இவனை விட்டு மொத்தமாக விலகிவிட வேண்டுமென நினைத்தவளுக்கு இப்பொழுது அவனை மறப்பது இயலாத காரியமாகப்பட்டது.

அது இறந்தவர்களுக்கு செய்யும் மரியாதை. உயிரோடிருக்கும் பொழுது ஒருவர் செய்யும் தவறுகளை எல்லாம் அவரே இறந்து விட்டால் மன்னிக்கும் மனப்பக்குவம் தன்னால் வந்துவிடுகிறது. உயிரோடிருக்கும் பொழுது வரும் வெறுப்பு, இறந்த பிறகு இறக்கமாக மாறிவிடுகிறது. எத்தனை துவேஷமிருந்தாலும், இறந்தவர்களைப் பற்றி நம்மால் தவறாக நினைக்க முடியாது.

இதற்கு ஒரு கதை சொல்லப்படுவதுண்டு. (குட்டிக்கதைதான்🙈) வீதியில் ஒரு சவ ஊர்வலம் செல்ல, தன் வீட்டுவாசலில் நின்றிருந்த பெண்ணொருத்தி, தன் வீட்டு வேலைக்காரியை அழைத்து செத்தவர் சொர்க்கம் செல்கிறாரா, நரகம் செல்கிறாரா என பார்த்து வரச் சொன்னாளாம். அவளும் சென்று சிறிது நேரத்தில் திரும்பிவந்தவள், சொர்க்கத்துக்குதான் போறார்ன்னு வந்து சொல்ல, இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வழிப்போக்கர், ஆச்சர்யமாக எப்படி என விளக்கம் கேட்க, ஊர்வலத்தில் பின் செல்பவர்கள் இறந்தவரைப் பற்றி நல்லவிதமாக பேசுறாங்களா, கெட்டவிதமாக பேசுறாங்களாங்கறத வச்சுதான்னு சொன்னாளாம். எமதர்மனுக்கும் இதுதாங்க ஷார்ட்கட். ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு ஃபோல்டர் தனித்தனியா ஓபன் பண்ணி, வாழ்நாள் முழுதும் கண்காணித்து பாவபுண்ணியக்கணக்கு நோட் பண்றதைவிட இறந்த அன்று அவனைப் பற்றி என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பதை கணக்கிட்டால் போதும். அதை வைத்தே அவனுக்கு சொர்க்கமா, நரகமா என முடிவு செய்து கொள்வார் எனவும் இந்தக்கதை சொல்லப்படுவதுண்டு. இருக்கிறவன் கணக்குவழக்கு செத்தன்னைக்கு தெரியும்னும் ஒரு பேச்சுவழக்குண்டு. இதனால் தான் இறந்தவர்களைப் பற்றி, என்றைக்கும் அவதூறாக நம்மால் பேசவோ நினைக்கவோ முடிவதில்லை.

"அண்ணி… இப்படியே இருந்தா பைத்தியம் தான் பிடிக்கும். உங்களுக்கு என்ன தோணுதோ செய்ங்க. ஒரு ஃப்ரென்ட்டா என்ன ஹெல்ப் வேணும்னாலும் உங்களுக்காக செய்றேன்" என தனது தோழியை ஆற்றுப்படுத்த முயன்று கொண்டிருந்தான்.

இத்தனை பிரச்சினைகளுக்கிடையில் அவனுக்கு வந்த வெளிநாட்டு வாய்ப்பை தவிர்த்துவிட்டான். இன்னும் வீட்டில் சொல்லவில்லை.

கெட்டது நடந்த வீட்ல ஒரு நல்லது நடக்கவேண்டும் என சாடைமாடையாக கல்யாணப் பேச்சை சாரதா எடுக்க,

"தொன்னூறு வயசு கெழவனா செத்துருக்கான். நான் கல்லுக்குண்டாட்டம் இருந்துட்டு வாழ வேண்டிய பிள்ளைய தூக்கிக் கொடுத்துருக்கேன். ஒரு வருஷம் போகட்டும்" என மருதாச்சலம் கூறிவிட அண்ணனை மீறி ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை.

இதைப்பற்றி தான் வீராவிடம் பேசவந்தாள் கௌசல்யா. அவன் எழுந்தமர்ந்து இடம் கொடுக்க அருகில் அமர்ந்து கொண்டாள். "கல்யாணம்தான் தள்ளிப் போச்சு. நீங்க ஃபாரின் போலியா மாமா?' என மெதுவாகக் கேட்டுப் பார்த்தாள்.

"என்ன கௌசி… இப்படிக் கேக்குற. அண்ணனும் இல்ல. அப்பாவும் வெளிய காட்டிக்கலியே ஒழிய, அவரும் உள்ளுக்குள்ள உடஞ்சு போயிருக்காரு. அம்மாவுக்காகத்தான் தெம்பா இருக்குற மாதிரி காட்டிக்கிறாரு. இந்த நிலமையில இவங்கள விட்டுட்டு எப்படிப் போக முடியும்."

"அப்ப… நம்ம எதிர்காலம்?" என்றவளை புருவம் இடுக்கிப் பார்த்தான்.

"இதுல நம்ம எதிர்காலத்துக்கென்ன… வெளிநாடு போனாத்தான் சம்பாதிக்க முடியுமா? இது வெளிநாட்டுக்காரனுக்கு இராப்பகல்னு பாக்காம நாம உழைச்சதுக்கு அவன் கொடுக்கற ஆஃபர். நாய்க்கு பிஸ்கட் போட்டு ஆசைகாட்டுற மாதிரி. அப்பா அடிக்கடி சொல்லுவாரு. உள்ளூர்ல கூரையேறி கோழி புடிக்க முடியாதவன், வானம் ஏறி வைகுண்டம் போக ஆசைப்பட்டானாம்னு. அந்த மாதிரி தான் இதுவும். சம்பாதிக்கறதுன்னா, இங்கேயே சம்பாதிக்கலாம். இப்ப கார்மென்ட்ஸ் ஓரளவுக்கு புரியுது. இப்ப பாக்குற ஐ.டி. வேலையைக் கூட விட்டுறலாம்னு பாக்குறேன். ஆஃபிஸ் போனா நம்ம நெனச்ச நேரத்துக்கு வந்து வீட்டப் பாக்கமுடியாது. இந்த இன்சிடன்ட்ல இருந்து தீப்தியும் இன்னும் வெளிவரல. பிள்ளையையும் கவனிக்கணும்ல."

"யாரக் கேட்டு வேலையவிட முடிவு பண்ணி இருக்கீங்க மாமா?" சற்று குரல் ஓங்கியதாகப்பட்டது வீராவிற்கு.

"யாரக் கேக்கணும் கௌசி?" இவன் நிதானமாகத்தான் கேட்டான்.

"என்னையும் ஒரு வார்த்தை கேக்கணும் மாமா. இதுல என்னோட எதிர்காலமும் சேந்திருக்கு. பிள்ளையப் பாக்க பெத்தவ இருக்காங்க."

"நான் அப்பா பிசினஸ எடுத்து பாக்கப்போறேன்னு தானே சொல்றேன்?"

"இப்பதான் புரியவே ஆரம்பிக்குதுனு சொல்றீங்க. ஆழம் தெரியாம கால் வைக்கப் போறீங்க. மாமாவே இன்னும் சப்காண்ட்ராக்ட் தான் எடுத்து நடத்துறாரு. இப்ப நீங்க ஆரம்பிச்சீங்கனா அம்பதுவயசுல தான் ஸ்டான்ட் பண்ணி நிப்பீங்க. அடுத்த தலைமுறைதான் அனுபவிக்கும். நீங்க ஃபாரின் போவீங்க... நானும் உங்க கூட வரலாம்னு கனவு கண்டேன். இப்ப என்னடான்னா இருக்குற வேலையும் விடப் போறேனு சொல்றீங்க. இருக்குறது விட்டுட்டு பறக்கறதப் புடிக்க ஆசைப் படுறீங்களோனு தோனுது மாமா." அவளது கருத்தை சற்று உரக்கவே தெரிவிக்க,

"அப்பாவுக்கு கை கொடுக்க அன்னைக்கி யாருமில்ல கௌசி. இதைவச்சே இந்த வீடு, இடம், நம்ம படிப்பு, சேவிங்க்ஸ்னு இவ்வளவு பண்ணியிருக்கார்னா நாமலே நேரடியா ஆர்டர் எடுத்துப் பண்ணினா நல்ல லாபம் வரும்னு நம்பிக்கை இருக்கு. இன்னைக்கு ஈஸியா பேங்க்ல பிசினஸ் லோன் வாங்கலாம்." என அவளுக்கும் புரியவைக்க முயற்சி செய்தான். எதிர்காலம் பற்றிய பயம் அவளுக்கும் இருக்கும் என்ற எண்ணத்தில். ஆனால் கௌசல்யாவிற்கு இதில் துளியும் விருப்பமில்லை என்பதை அவளது முகமே காட்டிக் கொடுத்தது. முதல் போட்டு, அதில் லாபம் பார்த்து, மீண்டும் அதிலேயே போட்டு என்று ரிஸ்க் எடுப்பதென்பது ஒப்பவில்லை. சொந்தத் தொழிலுக்கு நேரம் காலம் எல்லாம் கூடிவர வேண்டும். அவளுக்கு வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை என்ற பந்தா தேவைப்பட்டது.

"இந்த தடவ ஃபாரின் ஆஃபர யூஸ் பண்ணிக்கலாம்ல மாமா. திரும்பி வந்துட்டு கூட பிஸினசப் பாக்கலாம்ல." என அவளது பேச்சு அவனை அனுப்புவதிலேயே குறியாயிருக்க,

"இப்ப என்ன சொல்ல வர்ற. எதுவாயிருந்தாலும் வெளிப்படையா கேளு" என இவனும் நேரிடையாகக் கேட்க, எப்படி‌ சொல்வதென அவளுக்குள் பெரும் தயக்கம். எப்படி புரிந்து கொள்வானோ, கோபப்பட்டு விட்டால் என பலவாறாக சிந்தனை ஓடியது அவளுக்குள். தனக்குள் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு,

"இல்ல மாமா… ஏற்கனவே உங்களுக்கும் அக்காவுக்கும்…" என இழுக்க,

"கௌசி…" என ஓங்கி அதட்டியவன் பட்டென எழுந்து நின்றான்.

"பெரிய மாமாவும் டெஸ்ட் வரைக்கும் போயிருக்காரு. இப்ப ஒரே வீட்ல நீங்க ரெண்டு பேரும் இருந்தா ஊரும் அதையே பேச வாய்ப்பிருக்கு. நம்ம கல்யாணம் முடிச்சுட்டு ஃபாரின் போய்ட்டா இந்தப் பேச்சு வராதில்ல." என அவளது எண்ண ஓட்டத்தை அவனிடம் தெரிவிக்க,

"இப்ப என்ன சொல்ல வர்ற. ஊர் பேசறது இருக்கட்டும். அண்ணன் சொன்னத நீயும் நம்புறியா?" என்றான் அழுத்தமாகப் பார்த்தபடி. அந்தப் பார்வையிலேயே அவளுக்குள் கிலி பரவியது.

"நம்பறது நம்பாதது இல்ல மாமா இங்க பிரச்சினை. நாம விலகியிருந்தா இந்தப் பேச்சு வராதில்ல." என்றாள் உள்ளிறங்கிய குரலில். ஸ்திரமில்லாத குரலே அவளது நம்பிக்கையின்மையை சுட்டியது.

"இப்பவும் நான் நம்பல மாமான்னு உன் வாயில இருந்து ஒரு வார்த்தை வரல. இதே எண்ணத்தோட கல்யாணம் பண்ணினா இன்னொரு வசந்த்தா நீயும், அடுத்த தீப்தியா நானும் மாற‌வேண்டியிருக்கும். உனக்கு ஃபாரின் மாப்பிள்ளை‌தான் வேணும்னா இந்தக் கல்யாணத்த நிறுத்தியிறலாம். அதுதான் ரெண்டு பேத்துக்கும் நல்லது. இப்போதைக்கு எனக்கு என் குடும்பம் தான் முக்கியம்." என உறுதியாகவும், இறுதியாகவும் கூறிவிட்டு அங்கே நிற்காமல் உள்ளே வந்துவிட்டான். மீண்டும் ஒரு தேவையில்லாத வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட அவனுக்கு விருப்பமில்லை.‌

சிறிது நேரம் யோசனையாக அங்கே அமர்ந்திருந்தாள். வீராவின் எண்ணம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. குடும்பத்தை விட்டு வேறு சிந்தனை அவனுக்கு இல்லை. அதைச் சுற்றியே யோசிக்கிறான். அதனால் தான் வேலையைக்கூட விட முடிவு செய்துவிட்டான்.

பிள்ளைக்கும், தீப்திக்கும் சேரவேண்டியதைப் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டு, அவளை அவள் அம்மா வீட்டோடு அனுப்பி வைக்கும் எண்ணம் தான் கௌசல்யாவிற்கும், சாரதாவிற்கும். வீராவின் பேச்சில் அதற்கு வாய்ப்பேயில்லை என்பது நன்றாகத் தெரிந்தது இவளுக்கு. இதில் இந்தப் பிள்ளையின் பொறுப்பும் நம்ம நிலையில்தான் விழும் போலிருக்கே என நினைத்தாள்.
*******
அதிகாலை வீராவின் அறைக்கதவு படபடவென தட்டப்பட, பட்டென உலுக்கி எழுந்தான். கடிகாரத்தைப் பார்க்க மணி ஐந்தரை எனக்காட்டியது‌. உடையை சரிசெய்து கொண்டு, அவசரமாகக் கதவைத் திறக்க, லலிதா கண்ணீரோடு நின்று கொண்டிருந்தார்.

"என்னம்மா… அப்பா எங்க?" என்றான் முதலில். மகன் இறந்த கவலையில் இருந்தவருக்கு ஏதோவென மனம் பதற,

"பிள்ளையையும், தீப்தியையும் காணாம்டா" என்றார் நெஞ்சில் கைவைத்துக் கொண்டு.

நேற்றிரவு கௌசல்யாவிடம் கோபித்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தவன், தூங்க வைக்க, அம்மாவின் மடியிலிருந்து பிள்ளையைத் தூக்க முயல, அப்பொழுது மேலிருந்து இறங்கி வந்த தீப்தி மாமியாரிடம் பிள்ளையை வாங்கி கொண்டாள். அவனும், பிள்ளை உடனிருந்தால் அவளுக்கும் மாற்றமாக இருக்குமென நினைத்து இவன் அறைக்குச் சென்றுவிட்டான். காலையில் ஐந்து மணிக்கெல்லாம் ஒரு தடவை பிள்ளை பால் குடிப்பாளென, பாலை எடுத்துக் கொண்டு லலிதா மேலே செல்ல, அறைக்கதவு திறந்தே கிடந்தது. இருவரையும் காணவில்லை.

இருவரையும் காணவில்லை எனக் கூற, வீராவிற்கு ஏதோ சரியில்லை எனப்பட்டது. என்றுமில்லாமல் நேற்றைக்கு வந்து குழந்தையைத் தூக்கிச் செல்ல வேண்டிய அவசியமென்ன வந்தது. அண்ணன் இறந்ததிலிருந்து அம்மாவுடன் தான் தீப்தியும் படுத்துக் கொள்கிறாள்.‌ நேற்று ஏன் தனியாக அவளது அறைக்கு குழந்தையைத் தூக்கிச் சென்றாள் எனத் தோன்றியது.

ஒரு வேளை தானும் கௌசியும் தோட்டத்தில் அமர்ந்து பேசியதைக் கேட்டிருப்பாளோ என்ற சந்தேகம் வந்தது. இரவின் அமைதியில், மேலே பால்கனியில் நின்றால் பேசியதைக் கேட்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

"அப்பா எங்கம்மா?" என்றான் வேகமாக.

"உன்கிட்ட சொல்லச்சொல்லிட்டு, வெளியே தேடிப் போயிட்டார்டா."

"எங்கேனு தேடிப் போவார்மா. அவருக்கு ஃபோன் போட்டுக் கூப்பிடுங்க. நான் போய் பாக்குறேன்." என அவசரமாகக் கூறிவிட்டு சிசிடிவியைப் பார்க்க, நள்ளிரவிலேயே கையில் ஒரு சிறு பேக்கோடு, தூங்கும் குழந்தையைத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு வெளியேருவது தெரிந்தது. குழந்தைக்கு விபத்து நடந்த பொழுதுதான் குழந்தையை கவனிக்க அம்மாவிற்கு உதவியாக இருக்குமென சிசிடிவியை பொருத்தினான்.

விடிய ஆரம்பித்து விட்டது. நள்ளிரவே வெளியேறியிருக்கிறாள். எங்கே எனத் தேடுவது. பஸ் ஸ்டான்டா, இரயில்வே ஸ்டேஷனா, அம்மா வீடா, அப்பா வீடா அங்கெல்லாம் செல்ல வாய்ப்பில்லை. மருமகன் இறப்பிற்கே மூன்றாம் மனிதர்கள் போல் தலையைக் காட்டிச் சென்றவர்கள். எங்கே இவள் நம் பொறுப்பாகிவிடுவாளோ என பொறுப்பைத் தட்டிக் கழித்துச் சென்றவர்கள்.

ஒரு வேளை வேறு கைகளில் ஏதும் சிக்கிக் கொண்டால் என்னாவது என ஒரு நொடிக்குள் ஓராயிரம் எண்ணங்கள் மின்னல் வேகத்தில் வந்து அச்சுறுத்தியது. கையில் பெண் குழந்தை வேறு. எங்கு தேடுவதென்று எட்டுத்திக்கும் அடைபட்டது போல் தவிக்க, ஆபத்பாந்தவனாக வந்தது அலைபேசி அழைப்பு.

கோயம்பேடு காவல் நிலையத்திலிருந்து அழைப்பு வந்தது. இருவரது பெயரைச் சொல்லி அங்கிருப்பதாக தகவல் வர, அப்பாவை அழைத்துக் கொண்டு விரைந்தான்.

மகளிர் காவல் நிலையத்தில் பென்ச்சின் ஒரு ஓரத்தில் பிள்ளையை அணைத்துப் பிடித்தபடி அநாதரவாய் அமர்ந்திருந்தாள். இவனைப் பார்த்ததும் அவளிடமிருந்து குதித்து இறங்கிய பிள்ளை,
"சித்தூஊஊ" என ஓடிவந்து காலைக் கட்டிக் கொள்ள, அள்ளியெடுத்து நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான். இப்பொழுதுதான் அவனுக்கு உயிரே வந்தது.
கன்னத்தில் அழுந்த முத்தம் வைக்க, "சித்து…’’ என்றாள் மகள் அவன் தாடையை திருப்பி. பிள்ளையின் முகம் பார்த்தவன்,

"என்னடாம்மா" என்றான் கரகரத்த குரலில்.

‘’நான் ஸ்ட்ராங்கா இல்ல. நடக்க முடியல" எனக் கூற, ஒரு கணம் யோசித்தவன், பசிக்குது எனக்கு பால் வேண்டுமென்று சொல்லத் தெரியாத மகளை அணைத்துக் கொண்டு கதறிவிட்டான். ஆண்பிள்ளை அழக்கூடாதென்ற நியதியெல்லாம் கட்டவிழ்ந்து போயிற்று. அண்ணன் இறப்பிற்குக் கூட இந்தளவு கலங்கவில்லை. சுற்றியிருப்பவர்கள் வேடிக்கை பார்ப்பது கூட கவனத்தில் இல்லை. மருதாச்சலம் தான் மகனிடம் வந்து பிள்ளையை வாங்கிகொண்டு, "நான் போய் பால் வாங்கிக் கொடுக்கிறேன். நீ பேசிட்டு கூட்டி வா" என பேத்தியை அருகிருந்து டீக்கடைக்கு தூக்கிச் சென்றார்.

முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டவன், அதிகாரி முன் செல்ல,
"வாங்க சார். நீங்க யாரு?" என்றார் இரவுப் பணியிலிருந்த பெண் அதிகாரி.

"நான் அவங்களோட கொழுந்தன் மேடம்."

"பஸ் ஸ்டான்ட்ல, குழந்தையோட ரொம்ப நேரமா எந்தப் பஸ்லயும் ஏறாம உக்காந்திருந்தாங்க. முகத்தப் பார்த்தாலே சந்தேகமா இருந்துச்சு. வீட்டுக்குத் தெரியாம ஓடிவந்த கேஸூ போலன்னு கூட்டிவந்தோம். வீட்ல என்ன சார் பிரச்சினை. ஏன்னா குடும்ப வன்முறை தான் இப்ப எல்லாம் எங்க பாத்தாலும்" என்றவர்,

‘’என்னம்மா இவர் கூடப் போறியா. இவரால உனக்கு பிரச்சினை ஏதும் இல்லையே. எதுவாயிருந்தாலும் தைரியமா சொல்லும்மா’’ என இவனையே சந்தேகமாகப் பார்த்தார் அந்த பெண் அதிகாரி. அவரது பார்வையில் உள்ளுக்குள் சுருங்கிப் போனவனாக, திரும்பி தோழியைப் பார்த்த பார்வையில் உயிர் இல்லை.
தீப்திக்கும் அவனை ஏறிட்டுப் பார்க்கும் தைரியமில்லை.

ஏதோ ஒரு மனஸ்தாபத்தில் தானாகத்தான் வெளியேறி வந்ததாகக் கூற,
"இந்தாங்க… இதுல ஒரு சைன் போட்டுட்டு கூட்டிப் போங்க. அந்த குழந்தை மட்டும் ஆசையா உங்க காலக்கட்டலைனா உங்க கூட அனுப்ப மாட்டோம்." என்றார்.

கையெழுத்திட்டு வெளியே வர, பின்னாலே எழுந்து வந்தாள்.
"வீரா…" எனத் தொண்டயடைக்க அழைக்க,

‘’முதல்ல வீட்டுக்குப் போவோம். பிள்ள ரொம்ப பயந்திருக்கா." என அவள் முகத்தைக் கூட பார்க்க விருப்பமில்லாதவனாக கால் டாக்ஸி புக் செய்து வீட்டிற்கு வந்தனர்.

நேற்றிரவு கௌசல்யாவும் சந்தேகப்பட்டு, இங்கே இருக்க வேண்டாம், விலகியிருக்கலாம் என பேசியதைக் கேட்டவுடன் அவளுக்கு அங்கிருக்கவே பிடிக்காமல் போனது. கல்யாணம் தள்ளிப் போவது, வீரா வெளிநாட்டிற்கு செல்லாதது, வேலையை விட இருப்பது, எல்லாம் தன்னால் தான் என நினைக்க, ஒரு பிள்ளையின் உயிரை எடுத்தது போதும், இன்னொருத்தன் எதிர் காலத்தையும் கேள்விக்குறியாக்க வேண்டாமென கிளம்பிவிட்டாள்.

ஏதோ ஒரு வேகம், குழப்பம் என வெளியேறி விட்டாளே ஒழிய எங்கு செல்வதென்று தெரியவில்லை.

அந்நேரத்திற்கு ஆட்டோவில் கோயம்பேடு பஸ் ஸ்டான்ட் வந்தாள். வந்த பிறகுதான் நள்ளிரவு தாண்டிய வேளையில் ஒவ்வொரு பார்வையும் பயமுறுத்துவதாக இருக்க, ஆள் நடமாட்டம் அதிகமிருக்கும் இடமாகப் பார்த்து உட்கார்ந்து கொண்டாள். சாதாரணமாக கடந்து சென்ற பார்வை, ஆராய்ச்சியாகப் பார்த்து சென்ற பார்வை, ஓநாயாய் வேட்டைப் பார்வையென பார்வைகள் பலவிதமாக இருந்தது. பிள்ளைக்கு காய்ச்சல் மருந்து கொடுத்திருக்க தூங்கிவிட்டாள். அங்கு ரோந்துப் பணியிலிருந்த பெண் காவலாளிக்கு வெகு நேரமாக ஒரே இடத்தில், எந்த பேருந்திலும் ஏறாமல் விடியும் வரை அமர்ந்திருப்பவள் மீது சந்தேகம் வந்தது.

அவ்வப்பொழுது கண்ணீர் பொங்கிய முகமே காட்டிக் கொடுத்தது. எத்தனை பேரை இது மாதிரி பாரத்திருப்பார். காவல் நிலையம் அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர். அவளுக்கும் பயம் தொற்றிக் கொள்ள, அழைத்ததும் பிள்ளையைத் தூக்கிக் கொண்டு சென்றுவிட்டாள்.

வீடே அமைதியாக இருந்தது. அவளிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.‌ வந்தவன் அம்மாவிடம் காஃபி கேட்டுவிட்டு பிள்ளையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு சோபாவில் அமர, தீப்தியும் அவனருகே அமர்ந்து கொண்டாள். முன்பெல்லாம் சகஜமாக அமர்ந்தவள் தான். வெகு நாட்கள் கழித்து நண்பன் அருகில் அமர்ந்தவள், அவன் தோள் சாய்ந்து கதறி அழுதாள் தன் துக்கமெல்லாம் தீர...

தோழா தோழா தோள் கொடு கொஞ்சம் சாஞ்சுக்கணும்

நட்ப பத்தி நாமும் பேசி தீர்த்துக்கணும்

ஆணும் பெண்ணும்
பழகிக்கிட்டா காதல் ஆகுமா
அது ஆயுள் முழுதும்
தொடர்ந்தாலும் நட்பு மாறுமா

நட்புக்குள் பொய்கள் கிடையாது
நட்புக்குள் தவறுகள் நடக்காது
நட்புக்குள் தன்னலம் இருக்காது
நட்புக்கு ஆண் பெண் தெரியாது
நட்பு என்னும் நூல் எடுத்து
பூமியை கட்டி நீ நிறுத்து

நட்பு நட்புதான்
காதல் காதல்தான்
காதல் மாறலாம்
நட்பு மாறுமா…

வீரா வெகுநாட்கள் கழித்து தன் தோழியை தோளணைத்து ஆற்றுப் படுத்தினான் அன்று.











 




Nirmala senthilkumar

அமைச்சர்
Joined
Jan 25, 2022
Messages
2,579
Reaction score
6,721
Location
Salem
Hi friends ❣
இதோ கதையின் அடுத்த பதிவோடு தங்களின் அன்பான ஆதரவை எதிர்பார்த்து என்றென்றும் அன்புடன் 🙏🙏🙏
SM ஈஸ்வரி 🥰🥰🥰🥰🥰
View attachment 40390

14
"இதுக்குதான், கோத்திரமறிஞ்சு பொண்ணெடுக்கணும் பாத்திரமறிஞ்சு பிச்சை போடணும்னு அந்தக்காலத்திலயே சொல்லி வச்சுருக்காங்க. இதுவே நம்ம சாதி சனத்துல, நாலு பக்கம் விசாரிச்சு பொண்ணெடுத்துருந்தா இன்னைக்கு இந்த நெலமை வந்திருக்குமா?"

"சாரதா… நாங்களே நொந்து போயிருக்கோம். நீயும் வெந்த புண்ணுல வேலப்பாச்சாத."

"இப்ப நான் சொன்னதுல என்ன அண்ணி தப்பு. ஏன்... நானெல்லாம் ஒன்னுக்காகாத மனுஷன கட்டிக்கிட்டு இத்தன வருஷமா, கூட இருந்து குப்ப கொட்டல. என்னமோ சந்தேகப்பட்டுட்டானாம். உடனே விவாகரத்துனு வந்து நின்னுட்டா. இப்ப இருக்குறவளுகளுக்கு சம்பாதிக்கிறோம்கற திமிரு." ஆறுதல் எனும் பெயரில் அவரது ஆதங்கத்தையும் சேர்த்து கொட்டிக் கொண்டிருந்தார் சாரதா.

"நம்ம பையன்கிட்டயும் தப்பு இருந்துச்சு சாரதா. தங்க ஊசிங்கறதுக்காக எடுத்து கண்ணுல குத்திக்கமுடியுமா. வாழவந்த பிள்ளைய இனிமே குறை சொல்லி என்னாகப் போகுது." மருதாச்சலம் விரக்தியாய்ப் பேச,

"இப்ப நம்ம தானேண்ணே பிள்ளைய இழந்துட்டு நிக்கிறோம்." என அங்கலாய்க்க, ஒரு மாதமாக அழுதழுது ஓய்ந்து போன லலிதாவின் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் ஊற்றெடுத்தது. ஒரு மாதத்தில் துக்கத்தின் வேக்காடு சற்றே நீர்த்துப் போயிருந்தாலும், துக்கம் விசாரிப்பவர்களால், நினைவுகூட்டும் பொழுதெல்லாம் மீண்டும் விசிறிவிடப்படுகிறது. இதில் சாரதாவும் உடனிருந்து கொண்டு அவ்வப்பொழுது இதைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

"அந்தப் பிள்ளையும்தான் சாரதா வாழ்க்கைய இழந்துட்டு நிக்குது" கண்ணீரோடே மருமகளுக்கு வக்காலத்து வாங்க,

"இப்படி மருமகளுக்கு காவடி தூக்குற குடும்பத்த இப்பதான் பாக்குறேன்."

"அந்தப்பிள்ளைக்கும் யார் இருக்கா. நம்ம தானே ஆதரவு. உன் மகளுக்கு இந்த நிலமை வந்திருந்தாலும் இதையே சொல்லுவியா சாரதா." மருதாச்சலம் தங்கையைக் கடிந்தார். ஏனெனில் முதலில் பெரியவனுக்கு தானே சாரதா அடிபோட்டார்.

"எம்பிள்ளைக்கு ஏண்ணே இந்த நிலமை வரப்போகுது. நம்ம இருக்கோம்ங்கற நெனப்பிருந்தா, அவளா முடிவெடுத்திருப்பாளா? ஒரு ஆம்பள இந்தளவுக்கு நொந்து போயிருந்திருக்கான்னா நூத்துல ஒன்னு உண்மையில்லாமையா இருக்கும்." சந்தடி சாக்கில் பேச்சில் சாரதா ஊசியிறக்க,

"எந்த உண்மைய அத்தை சொல்றீங்க" எனக் கேட்டுக்கொண்டு அறையைவிட்டு வெளியே வந்தான் வீரா. அவனின் குரலில் தெறித்த உக்கிரமே அவனது கோபத்தின் அளவை காட்டிக் கொடுக்க, சாரதாவிற்கு அடிவயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது. வீரா வீட்டில் இல்லை என்றுதான் இவ்வளவு நேரமாக அண்ணனிடமும், அண்ணியிடமும் தனது ஆதங்கத்தை கொட்டிக் கொண்டிருந்தார். மகளின் கல்யாணம் தள்ளிப் போனது வேறு. வீராவும் வெளிநாட்டிற்கு செல்வதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை.‌ குடும்பம் இருக்கும் சூழ்நிலையில் நேரடியாகக் கேட்கவும் முடியவில்லை. மருதாச்சலம் தொழிலைக் கவனிக்க முடியாமல் மகன்‌ இறந்த கவலையில், கேட்பவர்களுக்கு பதில் சொல்லவும் முடியாமல் வீட்டிற்குள் முடங்கிப் போக, வீராதான் கார்மென்ட்சையும் கவனித்துக் கொள்கிறான். சப் கான்ட்ராக்ட் தானே மருதாச்சலம் எடுத்து செய்து கொண்டிருந்தார். ‌அதனால் அவர்கள் கேட்டதை செய்து கொடுப்பது மட்டும் தான். சூப்பர்வைசர் உதவியோடும், அப்பாவிடமும் அவ்வப் பொழுது ஆலோசனை கேட்டுக் கொள்கிறான். அவன் கார்மென்ட்ஸ் சென்றுவிட்டதாக எண்ணிக் கொண்டு சாரதா பேசிக் கொண்டிருக்க, இலேசாக காய்ச்சலடித்த பிள்ளைக்கு மருந்து கொடுத்து தனது அறையில் தூங்க வைத்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

கௌசல்யாவும் , தீப்தியும் அவர்களுக்கான பொருட்கள் சில வாங்கவேண்டுமென, இன்று தான் கௌசல்யாவை அழைத்துக் கொண்டு தீப்தி வெளியே சென்றிருந்தாள்.

"நான் உன்னச் சொல்லல வீரா. நம்ம வீட்டுப் பிள்ளையப் பத்தி நமக்குத் தெரியாதா?” இப்பொழுது குரல் தழைந்து பேச,

“அப்ப... எப்படினே தெரியாத அடுத்த வீட்டுப் பொண்ணப்பத்தி மட்டும் பேசலாமா. அவங்க இந்த வீட்டு மூத்த மருமக. அந்த மரியாதைய எப்பவும் அவங்களுக்கு கொடுக்கணும்.” அண்ணிக்கான உரிமையை வீரா அழுத்தமாகக் கூற,

“ஆஃபிஸ்லயும் பொண்டாட்டி கூடவே இருக்கிறவன், உண்மையில்லாமையா பேசியி..." என்றவரை அடுத்து முடிக்க விடவில்லை.

"அத்தைய்ய்ய்…” என ஓங்கிக் குரலெடுத்து அவரை அடுத்துத் தொடரவிடாமல் அடக்கியவன்,
"நீங்கங்கறதால தான் உங்கள சும்மா விடறேன். இதே வேற யாராவது அண்ணியப் பத்தி பேசியிருந்தா நடக்கிறதே வேற. அவங்களப் பத்தி யாரும் பேசத் தேவையில்லை. அப்படி பேசுறவங்களுக்கு இங்க இடமில்ல." என கண்கள் சிவக்க அத்தை என்றும் பாராமல் ஆவேசமாகப் பேச, அது சாரதாவின் சுயமரியாதையைத் தூண்டிவிட்டது.

"வந்தவளுக்கு ஏன்டுக்குட்டு என்னையே போகச் சொல்றியா? நான் இந்த வீட்டுக்கு பிறந்தமக. எங்க அண்ணே மகன் உசுரவிட்டுருக்கான். அந்த ஆத்திரத்துல நான் பேசக்கூடாதா?"

"உங்கள யாரு பேசவேண்டாம்னு சொன்னது. உங்க அண்ணன் வீட்ல உங்களுக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு. ஆனா, இந்த வீட்டு பொண்ணபத்தி தப்பா பேசாதீங்க. அண்ணன் மகன் போய்ட்டானேங்குற கவலையில நீங்க பேசல. உங்க மக கல்யாணம் தள்ளிப் போச்சேங்குற ஆத்திரத்துல பேசுறீங்க."

"அது எல்லா பெத்தவளுக்கும் இருக்குறது தானே வீரா. நல்ல குடும்பத்துல பிறந்து வளந்த எந்தப் பொம்பளையாவது, வீட்ல நல்ல காரியம் நடக்க இருக்கறப்ப என்னைய அத்துவிட்டுருங்கனு வந்து வக்கீல் நோட்டிஸோட நிப்பாளா? அதனால என்னாச்சு. நம்மதானே பிள்ளைய இழந்துட்டு நிக்கிறோம்."

“அப்ப கல்யாணம் முடிஞ்சு அண்ணி டிவோர்ஸ் கேட்டு, அதுக்குப்பின்னாடி அண்ணன் இறந்திருந்தா பரவாயில்லையா ?”

“என்ன வீரா பேசுற. எனக்கென்னமோ இதுல வருத்தமே இல்லைங்கற மாதிரி பேசுற. எல்லாம் அவளால வந்தது தானே” எனப் பேச, லலிதாவிற்கும் மனம் சஞ்சலப்பட்டது. கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையும்தானே. எதையும் குதர்க்கமாக யோசித்துப் பழக்கமில்லாத, எதார்த்தவாதி லலிதா. ஆனால் பெற்ற மனமாயிற்றே. நெஞ்சம் பதறத்தானே செய்யும். மகனை நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் லலிதாவிற்கு அடி வயிறு கவ்விப் பிடித்தது. ஊண், உறக்கம் மறந்து போயிற்று. என்னதான் தவறிழைத்தவனாக இருந்தாலும் தாய்க்கு தலை மகனல்லவா. தீப்தி பெரியவர்களிடம் பேசியிருக்கலாமே... அவசரப்பட்டிருக்க வேண்டாமே என பெற்றமனம் வெதும்பியது. பெண் பிள்ளையில்லாக் குறைக்கு மருமகளைத் தானே மகளாகத் தாங்கினார். ஒரு சிலரைப் போல் அது கொண்டு வரல, இது கொண்டுவரல, வீட்டு வேலை செய்யல, பிள்ளையக் கவனிக்கல என குறைபடிக்கும் மாமியார் இல்லையே. தன்னிடமாவது ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாம். திடுதிப்பென விவாகரத்து நோட்டிஸோடு வந்திருக்க வேண்டாம். அதனால் வாக்குவாதம் முற்றியதால் தானே அன்று கோபமாக வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினான். நிதானமில்லாமலாவது வீட்டிற்கு வந்துவிடுவான் என எதிர்பார்த்திருக்க, இரவு வெகு நேரமாகியும் வீடு திரும்பவில்லை. யாரும் சாப்பிடவுமில்லை. பிள்ளைக்கு மட்டும் பாலை ஆற்றிக்கொடுத்து தூங்க வைத்தனர்.
வீட்டிலிருந்தவர்களின் பதற்றத்தைப் பார்த்துவிட்டு, வீராவும் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு அண்ணனைத் தேடிச் சென்றான். அருகிருந்த மதுக்கடைகள் அனைத்தும் தேடிவிட்டான். வசந்திற்கென நெருங்கிய நட்புக்களும் எவரும் இல்லை. கைபேசியும் அணைத்து வைக்கப்படிருந்தது. நண்பர்களின் உதவியுடன் அண்ணனைத் தேடி வீரா வெளியே சுற்றிக் கொண்டிருக்க, நள்ளிரவு தாண்டி அவனது இறப்பு செய்திதான் கதவைத் தட்டியது.

முழுபோதையில் போரூர் நான்கு வழிச் சாலையில் நிதானமின்றி முழுவேகத்தில் வண்டியோட்டியவன், முன்சென்று கொண்டிருந்த பஸ்ஸில் இடித்து திருப்பி கீழே விழ, பின்வந்த சரக்கு லாரியின் சக்கரத்தில் சிக்கியிருந்தான். நடந்ததை நிதானிக்கும் சுரணைகூட இல்லாமல் உயிர் பிரிந்திருந்தது. அவனோடு சேர்த்து கைபேசியும் உயிரை விட்டிருந்தது.

ஆயிற்று… வசந்த் இறந்து ஒரு மாதத்திற்கு மேலாகிவிட்டது. செய்தி கேட்டு மயங்கி விழுந்தவர் தான். மகனின் இறுதிச் சடங்கிற்கு கூட எழுந்திரிக்கவில்லை லலிதா.

மருதாச்சலம் மொத்தமாக இடிந்து போய்விட்டார். விழுதுகள் தாங்கிப் பிடிக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் தானே வேர்கள் உயிர்பிடித்து வைத்திருக்கின்றன. விழுதுகளே சாய்ந்து விட்டால், வேரின் பிடிமானம் தளரத்தானே செய்யும். முப்பது வயது மகனுக்கு ஈமக்காரியம் செய்வதென்றால் சின்ன காரியமா?

அமைதியான குடும்பம், அழகான மனைவி, அன்பான குழந்தை என எல்லாம் இருந்தும் மகனுக்கு வாழத் தெரியவில்லையே என்ற ஆற்றாமையை ஐம்பத்தைந்து வயதில், இயலாமையோடு அழுது தீர்த்தார்.

வீராவிற்கு சக உதிரமான சகோதரன் அல்லவா. மற்ற சகோதரர்கள் போல் பழகவில்லையே ஒழிய, தன் தசை ஆடத்தானே செய்யும். உள்ளுக்குள் கண்ணீர்விட்டவன், எல்லாரும் உடைந்து விட்டால் தாங்கிப் பிடிப்பது யார் எனத் தனக்குத்தானே தேற்றிக் கொண்டு, எல்லாரையும் கவனித்துக் கொண்டான்.‌ அதுவும் எப்பொழுதும் அழுது கொண்டிருக்கும் அம்மா, பாட்டி மற்றும் வழமையில்லாத வீட்டுச் சூழல் என மகிழினி எப்பொழுதும் சித்தப்பனையே தேட, பிள்ளைக்காகவாவது அவன் தெளிய வேண்டியிருந்தது.

அதிலும் தீப்தி பைத்தியம் பிடித்தவள் போல் எல்லாம் என்னால் தான் எனப் பிதற்றவே ஆரம்பித்துவிட்டாள். உறவு வலைக்குள் சிக்காதவள். வசந்த் என்ன எண்ணத்தில் காதல் என இவளை கைபிடித்தானோ தெரியாது. ஆனால் இவள் அவன் மீது ஆசைப்பட்டுதானே சம்மதம் கூறினாள். அவனோடு காதலோடு தானே கூடிக்களித்தாள். தனியாகவே வளர்ந்தவளுக்கு, குடும்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தவன் மீது அலாதிப் பிரியத்துடன் தானே வாழ்ந்தாள். அதன் பிறகு அவனது கீழ்த்தரமான நடத்தையினாலும், நித்தம் நித்தம் தேளாய்க் கொட்டும் வார்த்தைகளாலும் வந்த வெறுப்புதானே அவன் மீது.
பிரியவேண்டும் என நினைத்தாலே ஒழிய, அவன் இறக்க வேண்டுமென்ற வன்மமில்லையே. இப்படி ஆகுமென்று யாரும் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

ஆனால் இறந்தபிறகு பொறுத்துப் போயிருக்கலாமோ, அவன் இறப்பிற்கு நாம் தான் காரணமோ, என்னால் தான் இவர்கள் பிள்ளையை இழந்து நிற்கிறார்களோ, பிள்ளைக்கு அப்பா இல்லாமல் போய்விட்டதே என்ற குற்றவுணர்வு அவளை பீடித்துக் கொண்டது. கோபமாக வெளியேறியவனை வெள்ளைத் துணியில் சுருட்டிய பொட்டலமாகப் பார்த்த பிறகு, சுயசிந்தனையின்றி பிரமை பிடித்துப் போய் அமர்ந்துவிட்டாள். அவனது குற்றங்கள் எல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு மொட்டைமாடியில் மென்னிருட்டில் தன் கைபிடித்து காதல் சொன்ன வசந்த்தின் சிரித்த முகம் தான் கண்முன்னே வந்தது. பிள்ளையின் மீது கூட சிந்தனையில்லை.

இதற்காகத் தான் தற்கொலை செய்து கொள்ளப்போவதாக மிரட்டி அனுதாபம் சம்பாதித்து காரியம் சாதித்துக் கொள்கிறார்களோ என்று கூட தோன்றுகிறது. வீட்ல ஆம்பளைனு பேருக்கு இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமென்று மறந்து மன்னிப்பது காலங்காலமாக நடப்பது தானே.

துக்கத்திற்கு வந்தவர்களும், சாரதாவின் வாயைக்கிளறி அன்று நடந்தவற்றை அரையும் குறையுமாகத் தெரிந்து கொண்டு, ஒன்றுக்கு இரண்டாக இட்டுக்கட்ட, பொண்டாட்டி மேல சந்தேகத்துல தான் அவன் செத்துட்டான் போல என கதை கட்டப்பட்டது.

போலீசும் இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் இவர்களைத் துருவித்‌துருவி விசாரிக்க, மேலும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானாள் தீப்தி. வீராவின் போலீஸ் நண்பன் ஒருவனின் துணை கொண்டுதான் இது போதையில் நடந்த விபத்துதான் என கேஸை முடித்து வைத்தான்.

பெண்கள் இருவரும் இந்த நிலமையில் இருக்க, ஆண்கள் தான் துக்கத்தை விழுங்கிக் கொண்டு மெள்ள சுதாரித்தனர். அதுவரை சாரதாவும், கௌசல்யாவும் வீட்டுப் பொறுப்பை பார்த்துக் கொள்ள, பிள்ளையின் பொறுப்பு வீரா என்றானது. கவினும் கல்லூரியில் சேரவேண்டிய தேதி வந்ததால், நல்லசிவமும், கவினும், சாரதாவையும் கௌசல்யாவையும் இவர்கள் உதவிக்கு விட்டுச்சென்றனர்.

பிள்ளைக்கு பாட்டியிடமும், வீராவிடமும் தான் ஒட்டுதல். லலிதா கவனிக்கும் நிலையில் இல்லை. மூன்று வயதுகூட முடியாத குழந்தைக்கு நேரநேரத்திற்கு சாப்பாடு கொடுத்து, அதைக் குளிக்கவைத்து, அதுக்கு பக்குவம் செய்யும் பொறுமை கௌசல்யாவிற்கு இல்லை. வீட்டுச்சூழல் பிடிக்காததாலோ என்னவோ சும்மா அழ ஆரம்பித்து தன் பக்கம் வீட்டாரின் கவனத்தைத் திருப்ப முயற்சி செய்தது பிள்ளையும். எப்பொழுதும் சித்தப்பனையே அண்டியது.

*****

"மாமா…" என அழைத்தாள் இரவின் தனிமையில் தோட்டத்தில் கல் பென்ச்சில் படுத்திருந்தவனை.

"வா… கௌசி." என எழுந்து அமர்ந்தவன், அவள் உட்கார இடம் விட்டு நகர்ந்து அமர்ந்தான். இப்பொழுது லலிதா சற்று தெளிந்து பிள்ளையைப் பார்த்துக் கொள்கிறார். அதற்காகவே அம்மாவிடம் அடிக்கடி பிள்ளையைக் கவனிக்குமாறு கூறினான். தீப்தியிடம் இது வேலைக்காகவில்லை. ஒரு மாதம் கடந்தும் இன்னும் அவள் பித்துப் பிடித்த நிலையிலிருக்க, அவளை வேலைக்குச் செல்லுமாறு கூறினான். அவளுக்கும் ஒரு மாற்றமாக இருக்குமெனக் கூற, இனிமேல் அங்கு தன்னால் வேலை பார்க்க முடியாது எனக் கூறிவிட்டாள். இருவரும் ஒன்றாக வேலை பார்த்த‌ இடம். விவாகரத்து வாங்கிவிட்டு இவனை விட்டு மொத்தமாக விலகிவிட வேண்டுமென நினைத்தவளுக்கு இப்பொழுது அவனை மறப்பது இயலாத காரியமாகப்பட்டது.

அது இறந்தவர்களுக்கு செய்யும் மரியாதை. உயிரோடிருக்கும் பொழுது ஒருவர் செய்யும் தவறுகளை எல்லாம் அவரே இறந்து விட்டால் மன்னிக்கும் மனப்பக்குவம் தன்னால் வந்துவிடுகிறது. உயிரோடிருக்கும் பொழுது வரும் வெறுப்பு, இறந்த பிறகு இறக்கமாக மாறிவிடுகிறது. எத்தனை துவேஷமிருந்தாலும், இறந்தவர்களைப் பற்றி நம்மால் தவறாக நினைக்க முடியாது.

இதற்கு ஒரு கதை சொல்லப்படுவதுண்டு. (குட்டிக்கதைதான்🙈) வீதியில் ஒரு சவ ஊர்வலம் செல்ல, தன் வீட்டுவாசலில் நின்றிருந்த பெண்ணொருத்தி, தன் வீட்டு வேலைக்காரியை அழைத்து செத்தவர் சொர்க்கம் செல்கிறாரா, நரகம் செல்கிறாரா என பார்த்து வரச் சொன்னாளாம். அவளும் சென்று சிறிது நேரத்தில் திரும்பிவந்தவள், சொர்க்கத்துக்குதான் போறார்ன்னு வந்து சொல்ல, இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வழிப்போக்கர், ஆச்சர்யமாக எப்படி என விளக்கம் கேட்க, ஊர்வலத்தில் பின் செல்பவர்கள் இறந்தவரைப் பற்றி நல்லவிதமாக பேசுறாங்களா, கெட்டவிதமாக பேசுறாங்களாங்கறத வச்சுதான்னு சொன்னாளாம். எமதர்மனுக்கும் இதுதாங்க ஷார்ட்கட். ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு ஃபோல்டர் தனித்தனியா ஓபன் பண்ணி, வாழ்நாள் முழுதும் கண்காணித்து பாவபுண்ணியக்கணக்கு நோட் பண்றதைவிட இறந்த அன்று அவனைப் பற்றி என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பதை கணக்கிட்டால் போதும். அதை வைத்தே அவனுக்கு சொர்க்கமா, நரகமா என முடிவு செய்து கொள்வார் எனவும் இந்தக்கதை சொல்லப்படுவதுண்டு. இருக்கிறவன் கணக்குவழக்கு செத்தன்னைக்கு தெரியும்னும் ஒரு பேச்சுவழக்குண்டு. இதனால் தான் இறந்தவர்களைப் பற்றி, என்றைக்கும் அவதூறாக நம்மால் பேசவோ நினைக்கவோ முடிவதில்லை.

"அண்ணி… இப்படியே இருந்தா பைத்தியம் தான் பிடிக்கும். உங்களுக்கு என்ன தோணுதோ செய்ங்க. ஒரு ஃப்ரென்ட்டா என்ன ஹெல்ப் வேணும்னாலும் உங்களுக்காக செய்றேன்" என தனது தோழியை ஆற்றுப்படுத்த முயன்று கொண்டிருந்தான்.

இத்தனை பிரச்சினைகளுக்கிடையில் அவனுக்கு வந்த வெளிநாட்டு வாய்ப்பை தவிர்த்துவிட்டான். இன்னும் வீட்டில் சொல்லவில்லை.

கெட்டது நடந்த வீட்ல ஒரு நல்லது நடக்கவேண்டும் என சாடைமாடையாக கல்யாணப் பேச்சை சாரதா எடுக்க,

"தொன்னூறு வயசு கெழவனா செத்துருக்கான். நான் கல்லுக்குண்டாட்டம் இருந்துட்டு வாழ வேண்டிய பிள்ளைய தூக்கிக் கொடுத்துருக்கேன். ஒரு வருஷம் போகட்டும்" என மருதாச்சலம் கூறிவிட அண்ணனை மீறி ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை.

இதைப்பற்றி தான் வீராவிடம் பேசவந்தாள் கௌசல்யா. அவன் எழுந்தமர்ந்து இடம் கொடுக்க அருகில் அமர்ந்து கொண்டாள். "கல்யாணம்தான் தள்ளிப் போச்சு. நீங்க ஃபாரின் போலியா மாமா?' என மெதுவாகக் கேட்டுப் பார்த்தாள்.

"என்ன கௌசி… இப்படிக் கேக்குற. அண்ணனும் இல்ல. அப்பாவும் வெளிய காட்டிக்கலியே ஒழிய, அவரும் உள்ளுக்குள்ள உடஞ்சு போயிருக்காரு. அம்மாவுக்காகத்தான் தெம்பா இருக்குற மாதிரி காட்டிக்கிறாரு. இந்த நிலமையில இவங்கள விட்டுட்டு எப்படிப் போக முடியும்."

"அப்ப… நம்ம எதிர்காலம்?" என்றவளை புருவம் இடுக்கிப் பார்த்தான்.

"இதுல நம்ம எதிர்காலத்துக்கென்ன… வெளிநாடு போனாத்தான் சம்பாதிக்க முடியுமா? இது வெளிநாட்டுக்காரனுக்கு இராப்பகல்னு பாக்காம நாம உழைச்சதுக்கு அவன் கொடுக்கற ஆஃபர். நாய்க்கு பிஸ்கட் போட்டு ஆசைகாட்டுற மாதிரி. அப்பா அடிக்கடி சொல்லுவாரு. உள்ளூர்ல கூரையேறி கோழி புடிக்க முடியாதவன், வானம் ஏறி வைகுண்டம் போக ஆசைப்பட்டானாம்னு. அந்த மாதிரி தான் இதுவும். சம்பாதிக்கறதுன்னா, இங்கேயே சம்பாதிக்கலாம். இப்ப கார்மென்ட்ஸ் ஓரளவுக்கு புரியுது. இப்ப பாக்குற ஐ.டி. வேலையைக் கூட விட்டுறலாம்னு பாக்குறேன். ஆஃபிஸ் போனா நம்ம நெனச்ச நேரத்துக்கு வந்து வீட்டப் பாக்கமுடியாது. இந்த இன்சிடன்ட்ல இருந்து தீப்தியும் இன்னும் வெளிவரல. பிள்ளையையும் கவனிக்கணும்ல."

"யாரக் கேட்டு வேலையவிட முடிவு பண்ணி இருக்கீங்க மாமா?" சற்று குரல் ஓங்கியதாகப்பட்டது வீராவிற்கு.

"யாரக் கேக்கணும் கௌசி?" இவன் நிதானமாகத்தான் கேட்டான்.

"என்னையும் ஒரு வார்த்தை கேக்கணும் மாமா. இதுல என்னோட எதிர்காலமும் சேந்திருக்கு. பிள்ளையப் பாக்க பெத்தவ இருக்காங்க."

"நான் அப்பா பிசினஸ எடுத்து பாக்கப்போறேன்னு தானே சொல்றேன்?"

"இப்பதான் புரியவே ஆரம்பிக்குதுனு சொல்றீங்க. ஆழம் தெரியாம கால் வைக்கப் போறீங்க. மாமாவே இன்னும் சப்காண்ட்ராக்ட் தான் எடுத்து நடத்துறாரு. இப்ப நீங்க ஆரம்பிச்சீங்கனா அம்பதுவயசுல தான் ஸ்டான்ட் பண்ணி நிப்பீங்க. அடுத்த தலைமுறைதான் அனுபவிக்கும். நீங்க ஃபாரின் போவீங்க... நானும் உங்க கூட வரலாம்னு கனவு கண்டேன். இப்ப என்னடான்னா இருக்குற வேலையும் விடப் போறேனு சொல்றீங்க. இருக்குறது விட்டுட்டு பறக்கறதப் புடிக்க ஆசைப் படுறீங்களோனு தோனுது மாமா." அவளது கருத்தை சற்று உரக்கவே தெரிவிக்க,

"அப்பாவுக்கு கை கொடுக்க அன்னைக்கி யாருமில்ல கௌசி. இதைவச்சே இந்த வீடு, இடம், நம்ம படிப்பு, சேவிங்க்ஸ்னு இவ்வளவு பண்ணியிருக்கார்னா நாமலே நேரடியா ஆர்டர் எடுத்துப் பண்ணினா நல்ல லாபம் வரும்னு நம்பிக்கை இருக்கு. இன்னைக்கு ஈஸியா பேங்க்ல பிசினஸ் லோன் வாங்கலாம்." என அவளுக்கும் புரியவைக்க முயற்சி செய்தான். எதிர்காலம் பற்றிய பயம் அவளுக்கும் இருக்கும் என்ற எண்ணத்தில். ஆனால் கௌசல்யாவிற்கு இதில் துளியும் விருப்பமில்லை என்பதை அவளது முகமே காட்டிக் கொடுத்தது. முதல் போட்டு, அதில் லாபம் பார்த்து, மீண்டும் அதிலேயே போட்டு என்று ரிஸ்க் எடுப்பதென்பது ஒப்பவில்லை. சொந்தத் தொழிலுக்கு நேரம் காலம் எல்லாம் கூடிவர வேண்டும். அவளுக்கு வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை என்ற பந்தா தேவைப்பட்டது.

"இந்த தடவ ஃபாரின் ஆஃபர யூஸ் பண்ணிக்கலாம்ல மாமா. திரும்பி வந்துட்டு கூட பிஸினசப் பாக்கலாம்ல." என அவளது பேச்சு அவனை அனுப்புவதிலேயே குறியாயிருக்க,

"இப்ப என்ன சொல்ல வர்ற. எதுவாயிருந்தாலும் வெளிப்படையா கேளு" என இவனும் நேரிடையாகக் கேட்க, எப்படி‌ சொல்வதென அவளுக்குள் பெரும் தயக்கம். எப்படி புரிந்து கொள்வானோ, கோபப்பட்டு விட்டால் என பலவாறாக சிந்தனை ஓடியது அவளுக்குள். தனக்குள் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு,

"இல்ல மாமா… ஏற்கனவே உங்களுக்கும் அக்காவுக்கும்…" என இழுக்க,

"கௌசி…" என ஓங்கி அதட்டியவன் பட்டென எழுந்து நின்றான்.

"பெரிய மாமாவும் டெஸ்ட் வரைக்கும் போயிருக்காரு. இப்ப ஒரே வீட்ல நீங்க ரெண்டு பேரும் இருந்தா ஊரும் அதையே பேச வாய்ப்பிருக்கு. நம்ம கல்யாணம் முடிச்சுட்டு ஃபாரின் போய்ட்டா இந்தப் பேச்சு வராதில்ல." என அவளது எண்ண ஓட்டத்தை அவனிடம் தெரிவிக்க,

"இப்ப என்ன சொல்ல வர்ற. ஊர் பேசறது இருக்கட்டும். அண்ணன் சொன்னத நீயும் நம்புறியா?" என்றான் அழுத்தமாகப் பார்த்தபடி. அந்தப் பார்வையிலேயே அவளுக்குள் கிலி பரவியது.

"நம்பறது நம்பாதது இல்ல மாமா இங்க பிரச்சினை. நாம விலகியிருந்தா இந்தப் பேச்சு வராதில்ல." என்றாள் உள்ளிறங்கிய குரலில். ஸ்திரமில்லாத குரலே அவளது நம்பிக்கையின்மையை சுட்டியது.

"இப்பவும் நான் நம்பல மாமான்னு உன் வாயில இருந்து ஒரு வார்த்தை வரல. இதே எண்ணத்தோட கல்யாணம் பண்ணினா இன்னொரு வசந்த்தா நீயும், அடுத்த தீப்தியா நானும் மாற‌வேண்டியிருக்கும். உனக்கு ஃபாரின் மாப்பிள்ளை‌தான் வேணும்னா இந்தக் கல்யாணத்த நிறுத்தியிறலாம். அதுதான் ரெண்டு பேத்துக்கும் நல்லது. இப்போதைக்கு எனக்கு என் குடும்பம் தான் முக்கியம்." என உறுதியாகவும், இறுதியாகவும் கூறிவிட்டு அங்கே நிற்காமல் உள்ளே வந்துவிட்டான். மீண்டும் ஒரு தேவையில்லாத வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட அவனுக்கு விருப்பமில்லை.‌

சிறிது நேரம் யோசனையாக அங்கே அமர்ந்திருந்தாள். வீராவின் எண்ணம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. குடும்பத்தை விட்டு வேறு சிந்தனை அவனுக்கு இல்லை. அதைச் சுற்றியே யோசிக்கிறான். அதனால் தான் வேலையைக்கூட விட முடிவு செய்துவிட்டான்.

பிள்ளைக்கும், தீப்திக்கும் சேரவேண்டியதைப் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டு, அவளை அவள் அம்மா வீட்டோடு அனுப்பி வைக்கும் எண்ணம் தான் கௌசல்யாவிற்கும், சாரதாவிற்கும். வீராவின் பேச்சில் அதற்கு வாய்ப்பேயில்லை என்பது நன்றாகத் தெரிந்தது இவளுக்கு. இதில் இந்தப் பிள்ளையின் பொறுப்பும் நம்ம நிலையில்தான் விழும் போலிருக்கே என நினைத்தாள்.
*******
அதிகாலை வீராவின் அறைக்கதவு படபடவென தட்டப்பட, பட்டென உலுக்கி எழுந்தான். கடிகாரத்தைப் பார்க்க மணி ஐந்தரை எனக்காட்டியது‌. உடையை சரிசெய்து கொண்டு, அவசரமாகக் கதவைத் திறக்க, லலிதா கண்ணீரோடு நின்று கொண்டிருந்தார்.

"என்னம்மா… அப்பா எங்க?" என்றான் முதலில். மகன் இறந்த கவலையில் இருந்தவருக்கு ஏதோவென மனம் பதற,

"பிள்ளையையும், தீப்தியையும் காணாம்டா" என்றார் நெஞ்சில் கைவைத்துக் கொண்டு.

நேற்றிரவு கௌசல்யாவிடம் கோபித்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தவன், தூங்க வைக்க, அம்மாவின் மடியிலிருந்து பிள்ளையைத் தூக்க முயல, அப்பொழுது மேலிருந்து இறங்கி வந்த தீப்தி மாமியாரிடம் பிள்ளையை வாங்கி கொண்டாள். அவனும், பிள்ளை உடனிருந்தால் அவளுக்கும் மாற்றமாக இருக்குமென நினைத்து இவன் அறைக்குச் சென்றுவிட்டான். காலையில் ஐந்து மணிக்கெல்லாம் ஒரு தடவை பிள்ளை பால் குடிப்பாளென, பாலை எடுத்துக் கொண்டு லலிதா மேலே செல்ல, அறைக்கதவு திறந்தே கிடந்தது. இருவரையும் காணவில்லை.

இருவரையும் காணவில்லை எனக் கூற, வீராவிற்கு ஏதோ சரியில்லை எனப்பட்டது. என்றுமில்லாமல் நேற்றைக்கு வந்து குழந்தையைத் தூக்கிச் செல்ல வேண்டிய அவசியமென்ன வந்தது. அண்ணன் இறந்ததிலிருந்து அம்மாவுடன் தான் தீப்தியும் படுத்துக் கொள்கிறாள்.‌ நேற்று ஏன் தனியாக அவளது அறைக்கு குழந்தையைத் தூக்கிச் சென்றாள் எனத் தோன்றியது.

ஒரு வேளை தானும் கௌசியும் தோட்டத்தில் அமர்ந்து பேசியதைக் கேட்டிருப்பாளோ என்ற சந்தேகம் வந்தது. இரவின் அமைதியில், மேலே பால்கனியில் நின்றால் பேசியதைக் கேட்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

"அப்பா எங்கம்மா?" என்றான் வேகமாக.

"உன்கிட்ட சொல்லச்சொல்லிட்டு, வெளியே தேடிப் போயிட்டார்டா."

"எங்கேனு தேடிப் போவார்மா. அவருக்கு ஃபோன் போட்டுக் கூப்பிடுங்க. நான் போய் பாக்குறேன்." என அவசரமாகக் கூறிவிட்டு சிசிடிவியைப் பார்க்க, நள்ளிரவிலேயே கையில் ஒரு சிறு பேக்கோடு, தூங்கும் குழந்தையைத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு வெளியேருவது தெரிந்தது. குழந்தைக்கு விபத்து நடந்த பொழுதுதான் குழந்தையை கவனிக்க அம்மாவிற்கு உதவியாக இருக்குமென சிசிடிவியை பொருத்தினான்.

விடிய ஆரம்பித்து விட்டது. நள்ளிரவே வெளியேறியிருக்கிறாள். எங்கே எனத் தேடுவது. பஸ் ஸ்டான்டா, இரயில்வே ஸ்டேஷனா, அம்மா வீடா, அப்பா வீடா அங்கெல்லாம் செல்ல வாய்ப்பில்லை. மருமகன் இறப்பிற்கே மூன்றாம் மனிதர்கள் போல் தலையைக் காட்டிச் சென்றவர்கள். எங்கே இவள் நம் பொறுப்பாகிவிடுவாளோ என பொறுப்பைத் தட்டிக் கழித்துச் சென்றவர்கள்.

ஒரு வேளை வேறு கைகளில் ஏதும் சிக்கிக் கொண்டால் என்னாவது என ஒரு நொடிக்குள் ஓராயிரம் எண்ணங்கள் மின்னல் வேகத்தில் வந்து அச்சுறுத்தியது. கையில் பெண் குழந்தை வேறு. எங்கு தேடுவதென்று எட்டுத்திக்கும் அடைபட்டது போல் தவிக்க, ஆபத்பாந்தவனாக வந்தது அலைபேசி அழைப்பு.

கோயம்பேடு காவல் நிலையத்திலிருந்து அழைப்பு வந்தது. இருவரது பெயரைச் சொல்லி அங்கிருப்பதாக தகவல் வர, அப்பாவை அழைத்துக் கொண்டு விரைந்தான்.

மகளிர் காவல் நிலையத்தில் பென்ச்சின் ஒரு ஓரத்தில் பிள்ளையை அணைத்துப் பிடித்தபடி அநாதரவாய் அமர்ந்திருந்தாள். இவனைப் பார்த்ததும் அவளிடமிருந்து குதித்து இறங்கிய பிள்ளை,
"சித்தூஊஊ" என ஓடிவந்து காலைக் கட்டிக் கொள்ள, அள்ளியெடுத்து நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான். இப்பொழுதுதான் அவனுக்கு உயிரே வந்தது.
கன்னத்தில் அழுந்த முத்தம் வைக்க, "சித்து…’’ என்றாள் மகள் அவன் தாடையை திருப்பி. பிள்ளையின் முகம் பார்த்தவன்,

"என்னடாம்மா" என்றான் கரகரத்த குரலில்.

‘’நான் ஸ்ட்ராங்கா இல்ல. நடக்க முடியல" எனக் கூற, ஒரு கணம் யோசித்தவன், பசிக்குது எனக்கு பால் வேண்டுமென்று சொல்லத் தெரியாத மகளை அணைத்துக் கொண்டு கதறிவிட்டான். ஆண்பிள்ளை அழக்கூடாதென்ற நியதியெல்லாம் கட்டவிழ்ந்து போயிற்று. அண்ணன் இறப்பிற்குக் கூட இந்தளவு கலங்கவில்லை. சுற்றியிருப்பவர்கள் வேடிக்கை பார்ப்பது கூட கவனத்தில் இல்லை. மருதாச்சலம் தான் மகனிடம் வந்து பிள்ளையை வாங்கிகொண்டு, "நான் போய் பால் வாங்கிக் கொடுக்கிறேன். நீ பேசிட்டு கூட்டி வா" என பேத்தியை அருகிருந்து டீக்கடைக்கு தூக்கிச் சென்றார்.

முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டவன், அதிகாரி முன் செல்ல,
"வாங்க சார். நீங்க யாரு?" என்றார் இரவுப் பணியிலிருந்த பெண் அதிகாரி.

"நான் அவங்களோட கொழுந்தன் மேடம்."

"பஸ் ஸ்டான்ட்ல, குழந்தையோட ரொம்ப நேரமா எந்தப் பஸ்லயும் ஏறாம உக்காந்திருந்தாங்க. முகத்தப் பார்த்தாலே சந்தேகமா இருந்துச்சு. வீட்டுக்குத் தெரியாம ஓடிவந்த கேஸூ போலன்னு கூட்டிவந்தோம். வீட்ல என்ன சார் பிரச்சினை. ஏன்னா குடும்ப வன்முறை தான் இப்ப எல்லாம் எங்க பாத்தாலும்" என்றவர்,

‘’என்னம்மா இவர் கூடப் போறியா. இவரால உனக்கு பிரச்சினை ஏதும் இல்லையே. எதுவாயிருந்தாலும் தைரியமா சொல்லும்மா’’ என இவனையே சந்தேகமாகப் பார்த்தார் அந்த பெண் அதிகாரி. அவரது பார்வையில் உள்ளுக்குள் சுருங்கிப் போனவனாக, திரும்பி தோழியைப் பார்த்த பார்வையில் உயிர் இல்லை.
தீப்திக்கும் அவனை ஏறிட்டுப் பார்க்கும் தைரியமில்லை.

ஏதோ ஒரு மனஸ்தாபத்தில் தானாகத்தான் வெளியேறி வந்ததாகக் கூற,
"இந்தாங்க… இதுல ஒரு சைன் போட்டுட்டு கூட்டிப் போங்க. அந்த குழந்தை மட்டும் ஆசையா உங்க காலக்கட்டலைனா உங்க கூட அனுப்ப மாட்டோம்." என்றார்.

கையெழுத்திட்டு வெளியே வர, பின்னாலே எழுந்து வந்தாள்.
"வீரா…" எனத் தொண்டயடைக்க அழைக்க,

‘’முதல்ல வீட்டுக்குப் போவோம். பிள்ள ரொம்ப பயந்திருக்கா." என அவள் முகத்தைக் கூட பார்க்க விருப்பமில்லாதவனாக கால் டாக்ஸி புக் செய்து வீட்டிற்கு வந்தனர்.

நேற்றிரவு கௌசல்யாவும் சந்தேகப்பட்டு, இங்கே இருக்க வேண்டாம், விலகியிருக்கலாம் என பேசியதைக் கேட்டவுடன் அவளுக்கு அங்கிருக்கவே பிடிக்காமல் போனது. கல்யாணம் தள்ளிப் போவது, வீரா வெளிநாட்டிற்கு செல்லாதது, வேலையை விட இருப்பது, எல்லாம் தன்னால் தான் என நினைக்க, ஒரு பிள்ளையின் உயிரை எடுத்தது போதும், இன்னொருத்தன் எதிர் காலத்தையும் கேள்விக்குறியாக்க வேண்டாமென கிளம்பிவிட்டாள்.

ஏதோ ஒரு வேகம், குழப்பம் என வெளியேறி விட்டாளே ஒழிய எங்கு செல்வதென்று தெரியவில்லை.

அந்நேரத்திற்கு ஆட்டோவில் கோயம்பேடு பஸ் ஸ்டான்ட் வந்தாள். வந்த பிறகுதான் நள்ளிரவு தாண்டிய வேளையில் ஒவ்வொரு பார்வையும் பயமுறுத்துவதாக இருக்க, ஆள் நடமாட்டம் அதிகமிருக்கும் இடமாகப் பார்த்து உட்கார்ந்து கொண்டாள். சாதாரணமாக கடந்து சென்ற பார்வை, ஆராய்ச்சியாகப் பார்த்து சென்ற பார்வை, ஓநாயாய் வேட்டைப் பார்வையென பார்வைகள் பலவிதமாக இருந்தது. பிள்ளைக்கு காய்ச்சல் மருந்து கொடுத்திருக்க தூங்கிவிட்டாள். அங்கு ரோந்துப் பணியிலிருந்த பெண் காவலாளிக்கு வெகு நேரமாக ஒரே இடத்தில், எந்த பேருந்திலும் ஏறாமல் விடியும் வரை அமர்ந்திருப்பவள் மீது சந்தேகம் வந்தது.

அவ்வப்பொழுது கண்ணீர் பொங்கிய முகமே காட்டிக் கொடுத்தது. எத்தனை பேரை இது மாதிரி பாரத்திருப்பார். காவல் நிலையம் அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர். அவளுக்கும் பயம் தொற்றிக் கொள்ள, அழைத்ததும் பிள்ளையைத் தூக்கிக் கொண்டு சென்றுவிட்டாள்.

வீடே அமைதியாக இருந்தது. அவளிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.‌ வந்தவன் அம்மாவிடம் காஃபி கேட்டுவிட்டு பிள்ளையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு சோபாவில் அமர, தீப்தியும் அவனருகே அமர்ந்து கொண்டாள். முன்பெல்லாம் சகஜமாக அமர்ந்தவள் தான். வெகு நாட்கள் கழித்து நண்பன் அருகில் அமர்ந்தவள், அவன் தோள் சாய்ந்து கதறி அழுதாள் தன் துக்கமெல்லாம் தீர...

தோழா தோழா தோள் கொடு கொஞ்சம் சாஞ்சுக்கணும்

நட்ப பத்தி நாமும் பேசி தீர்த்துக்கணும்

ஆணும் பெண்ணும்
பழகிக்கிட்டா காதல் ஆகுமா
அது ஆயுள் முழுதும்
தொடர்ந்தாலும் நட்பு மாறுமா

நட்புக்குள் பொய்கள் கிடையாது
நட்புக்குள் தவறுகள் நடக்காது
நட்புக்குள் தன்னலம் இருக்காது
நட்புக்கு ஆண் பெண் தெரியாது
நட்பு என்னும் நூல் எடுத்து
பூமியை கட்டி நீ நிறுத்து

நட்பு நட்புதான்
காதல் காதல்தான்
காதல் மாறலாம்
நட்பு மாறுமா…

வீரா வெகுநாட்கள் கழித்து தன் தோழியை தோளணைத்து ஆற்றுப் படுத்தினான் அன்று.
Nirmala vandhachu 😍😍😍
 




SarojaGopalakrishnan

முதலமைச்சர்
Joined
Jul 20, 2018
Messages
5,497
Reaction score
7,734
Location
Coimbatore
அர்த்தமிள்ளா சந்தேகம்
அனர்த்தம்
கௌசல்யா இவனுக்கு
பொருந்தாத சுமை
சாரதா ஓசியில் வாழ்க்கை
பேச்சு பாரு பக்கம் இருந்து
பாத்த மாதிரி
 




Shimoni

அமைச்சர்
Joined
Nov 13, 2020
Messages
3,788
Reaction score
6,697
Location
Germany
எதே வசந்த் இறந்துட்டானா 😳😳😳, எங்கயாச்சும் ஓடிப்போய்ட்டான்னுல்ல நினைச்சேன் 🙄🙄🙄

தோழிக்கு உருதுணையா இருந்தா, சந்தேகப்படுதுங்க 😡😡😡 சுயநலக்காரிங்க 😠😠😠
 




amuthasakthi

இணை அமைச்சர்
Joined
Sep 10, 2019
Messages
517
Reaction score
747
Location
Kamuthi
வசந்த்தால ஏற்கனவே தீப்தி வாழ்க்கை இப்படி ஆச்சு...இதுல அம்மாவும் பொண்ணும் ஓட ஓட விரட்ற மாதிரி அவ மேல பழி போடுறாங்க...தீப்தி நிலைமை ரொம்ப பரிதாபம்...தனிமைல வளர்ந்து திருமணமாகி நல்ல குடும்பம் அமைந்தும் கணவன் சரியில்லாம...அவள ரொம்ப படுத்துறிங்க ஆதரே🤧
 




KalaiVishwa

இளவரசர்
Joined
Jul 3, 2018
Messages
18,532
Reaction score
43,669
Age
38
Location
Tirunelveli
ஆமா இப்ப எமதர்மருஉஉஉஉ அப்டேட் ஆயிருப்பாரு தானே 🙄🙄🙄🙄

கௌசல்யா இப்ப உள்ள வரணுமே கூடவே அவ அம்மாவும 🧐🧐🧐🧐🧐

நல்ல இருக்கு சிஸ்டர் அப்டேட் 👍 👍 👍
 




Advertisements

Latest Episodes

Advertisements

Top