• The opinions expressed within the content are solely the author’s and do not reflect the opinions and beliefs of the website or its affiliates.

மதியே... உன் மடிசாயவா???அத்தியாயம் – 33

Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், mspublications1@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலிலோ சைட் அட்மினின் (smteam) தனி செய்தியிலோ தொடர்பு கொள்ளவும்.தளத்தில் கதைகளை பதிவது எப்படி- விளக்கம்

Saranya shanmuganathan

மண்டலாதிபதி
Author
Joined
May 30, 2023
Messages
149
Reaction score
178
Location
Coimbatore
hi dears! 33rd episode posted🥰🥰🥰

மதியே... உன் மடி சாயவா???
அத்தியாயம்
– 33

“சொன்னப் பேச்சை கேட்கிறீயா நீ...??? உன் இஷ்டத்துக்குத் தான் எல்லாம் பண்றது! இப்ப பாரு...! உன்னாலத் தமிழுக்குத் தான் கஷ்டம்!" என மலர் இடைவிடாமல் திட்டிக்கொண்டே இருக்க, எதுவும் பேசாமல் கைகட்டி தலை குனிந்தபடி நின்றிருந்தாள் வான்மதி.

"அம்மா போதும் விடுங்க...! இன்னும் எவ்வளவு நேரம் தான் திட்டுவீங்க...!!! அவ என்ன வேணும்னா பண்ணுனா?"

"ஆமாண்டா...! நான் திட்டுறது மட்டும்தான் உன் கண்ணுக்கு தெரியுதா...? அவப் பண்றது தெரியலயா...? அவ என்னப் பண்ணாலும் இப்படி நீங்க அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிட்டு வரதாலதான் இவளுக்கு இவ்ளோத் திமிரு!" என அவளுக்காகப் பரிந்துப் பேசிய கீதனுக்கும், வஞ்சனையில்லாமல் திட்டுக் கிடைத்தது மலரிடமிருந்து.

கால் தடுமாறி கீழே விழப்போனத் தமிழ்! தனக்கு முன்னால் நடந்தவளின் தோளை தடுமாறியப்படி இறுக்கிப்பிடிக்க, அவன் நிலைத் தெரியாமல் வேகமாய் நடந்துக் கொண்டிருந்தவள், அவன் திடீரெனப் பிடிக்கவும், சட்டென நிலைத் தடுமாறி நேரேக் குப்புற விழுந்துவிட,

அவனோ...! அவளுக்கு சற்றுத் தள்ளி பின்னால் விழுந்துக் கிடந்தான்.

அவளுக்கு கை, கால்களில் சின்ன சிராய்ப்பு மட்டும் தான். அவனுக்குத்தான் வலது கணுக்கால் சுளுக்கிக் கொண்டது.

‘பாம்பு கடித்துப் பிழைத்தவனும் உண்டு!
கல் தடுக்கி செத்தவனும் உண்டு...!!!’

எனவே ஏற்க சிரமமாக இருந்தாலும், இந்த சுளுக்கை நாம் ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும் என் அன்பு நெஞ்சங்களே!!!

ஹாலில் அனைவரும் இருக்க, கீதனின் அறையில் தமிழின் காலை நீவிக் கொண்டிருந்த அம்சவேணியிடம்,

"ஆத்தா அத்தையத் திட்ட வேண்டாம்னு சொல்லுங்க...!!!" என உயிர் போகும் வலியின் நடுவே சொன்னான் தமிழ்எழிலன்.

சுளுக்கு எடுப்பதில் PhD முடிக்காவிட்டாலும், BSc அளவிற்கு தெரியும் அவருக்கு.

"நல்லா வாங்கட்டும்!" என அவனைச் சீண்டும் பொருட்டு வேண்டுமென்றே வேணி சொல்ல,

"பிளீஸ் ஆத்தா போய் சொல்லுங்க...! பாவம் அவ!"

வலி நிறைந்த அவன் முகத்தில், அவளுக்காய்த் துடித்த விழிகளிரண்டும் அறை வாசலையே பார்த்திருக்க, ஒரு நொடி அவன் முகத்தை ஆழ்ந்துப் பார்த்த அம்சவேணி, மென்புன்னகையுடன் பார்வையை அவன் காலுக்குத் திருப்பியப்படி,

"உன் பொண்டாட்டிக்காகப் பேசப் போனா உன் அத்தை என்னையும் சேர்த்துக் காய்ச்சி எடுத்துருவா...! கீதனுக்கு கிடச்சதப் பாத்தில்ல...!" என முடித்து விட,

மெல்ல அவரிடமிருந்து தன் காலை உருவிக் கொண்டவன்! கட்டிலை விட்டு எழ முயற்சிக்க,

"எதுக்கு எழுந்திருக்கிற பேசாம படு..!" என்ற வேணியின் பேச்சைக் கேட்காது, கட்டிலில் கையூன்றி மெல்ல முயன்று எழுந்து நின்றவன், அவருக்கு பதில் சொல்லாமல் நடக்க முயல,

"தமிழ்...!!!" என்றவர் தொடங்கிய வார்த்தையை முடிக்கும் முன், அவரைத் திரும்பிப் பார்த்தவன்,

"என் பொண்டாட்டிக்காக நானேப் பேசிக்கிறேன்..!!!" என அழுத்தமாய் சொன்னான்.
அவனையும் மீறி அவன் மனம் வெளிப்பட்டு விட, இப்போதும் அதை உணரும் நிலையில் தான் இல்லைத் தமிழ்.

முகத்தில் முழுதாய்ப் பூத்தப் புன்னகையுடன் மெல்ல நடந்து செல்லும் தமிழின் முதுகையேப் பார்த்தபடி எழுந்து நின்றார் அம்சவேணி.

"ஆள் வளர்ந்த அளவுக்கு அறிவே வளரலடி உனக்கு!" என அப்போதும் முடிவின்றி நீண்டுக் கொண்டிருந்த மலரின் அர்ச்சனை,

"மலர்!" என்ற செழியனின் ஒற்றை அதட்டலில் அடங்கும் முன்,

"அத்தை...!!!" என்றழைத்த தமிழின் குரலில் அடங்கிப் போனது.

அறைக்கு வெளியே சுவரில் சாய்ந்து நின்றபடி, கைகட்டித் தலைகுனிந்து அவள் நின்றிருக்க,

அந்த அறையிலிருந்து தத்தித் தத்தி வெளியே நடந்து வந்தவனின் மேல் அனைவரின் பார்வையும் ஒரே நேரத்தில் படிய, அங்கே அவள் ஒருத்தி மட்டும் தலை நிமிரவேயில்லை.

"மாமா பாத்து!" என கீதன் சட்டென நகர்ந்து அவனுக்குத் தோள் கொடுக்க! அவன் செய்கையில், இதழோரம் பூத்த புன்னகை ஒன்று, தலை குனிந்து நின்றவளைப் பார்த்ததும் பட்டென மறைந்துப் போனது தமிழுக்கு.

"அவமேல எந்தத் தப்பும் இல்ல...!" என அவள் முகத்தையேப் பார்த்தப்படிச் சொன்னவன் பார்வையை அவர்கள் பக்கம் திருப்பி,

“தப்பு என் மேலத் தான்...! நான் தான் கவனிக்காம குழியில கால விட்டுட்டேன்! என்று சற்று நிறுத்தியவன், பாவம்...! நான் விழுந்தது மட்டுமில்லாம அவளையும் சேர்த்துத் தள்ளி விட்டுட்டேன்!" என்றவனின் பார்வை மீண்டும் அவளிடம் நிலைக்க,

அவன் சொன்னதில் சிரிப்பு வந்தது அவளுக்கு.

முயன்று முறுவலை அடக்கிக் கொண்டவளின் புன்னகையை கண்டு கொண்டவனுக்கு மனம் இப்போதுதான் நிதானமானது.

“தமிழ் முதல்ல உட்காரு நீ!" என சிதம்பரம் இருக்கையைக் காட்ட, கீதனின் உதவியுடன் மெல்ல இருக்கையில் அமர்ந்தவன்,

"அவ...!" என மீண்டும் பேசத் தொடங்க,

"சரி கிளம்பலாமா?" என அவசரமாய் கேட்ட குரலில் அனைவரின் பார்வையும் அவள் முகத்தில் நிலைக்க,

அவன் முகத்தை மட்டும் பார்த்திருந்தவள்,

"கிளம்பலாமா?" என இப்போது நிதானமாய்க் கேட்டாள்.

அவன் பதில் சொல்லாமல் அவளையேப் பார்த்திருக்க,

"ஏன்டி" என மலர் மீண்டும் தொடங்கவும்,

"மலர்...!" என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் அவரை அடக்கிய செழியன் மதியின் புறம் திரும்பி,

"இப்போ எப்படிம்மா போவீங்க! அவரால இப்போ டிரைவ் பண்ண முடியாது!" இருந்துட்டு காலையில போகலாம்!" என்றவர் முடிக்க,

"இல்லங்மாமா நாங்கக் கிளம்புறோம்! நான் மேனேஜ் பண்ணிப்பேன்...!!!" என்றான் தமிழ்.

"தமிழ் இப்போ வண்டி ஓட்டக்கூடாது நீ...! நாளைக்கும் ஒரு நாள் கண்டிப்பா காலுக்கு ரெஸ்ட் குடுக்கணும்!" என்ற வேணியின் புறம் பார்வையைத் திருப்பியவன்,

"ரெஸ்ட்டா..! என இழுத்தவன் நெற்றியை நீவியபடி,

"கண்டிப்பா முடியாது...! நாளைக்கு ஒர்க் போயே ஆகணும்!" என்றான் யோசனையாய்.

"கண்டிப்பா நாளைக்கு ஒருநாளாவது காலுக்கு ரெஸ்ட் கொடுக்கணும்! அப்போதான் சரியாகும்...!" இல்லன்னா உனக்குத்தான் வேதனை அதிகம்!" என்ற அம்சவேணியை இப்போதுத் திரும்பிப் பார்த்தாள் வான்மதி.

அவன் எதுவும் பேசாமல் யோசனையாய் அமர்ந்திருக்க,

"என்னத் தமிழ் நாளைக்கு முக்கியமான வேலையேதும் இருக்கா...!" எனக் கேட்ட சிதம்பரத்திடம்,

"ம் ஆமாங்தாத்தா...! நிறைய கலெக்ஷன் இருக்கு! குணா ஒருத்தனா எல்லாத்தையும் பார்க்க முடியாது...! அதான் யோசிக்கிறேன்...!" என்றான் பின்னங் கழுத்தைத் தேய்த்து விட்டபடியே,

வேணியிடமிருந்து பார்வையைத் திருப்பி அவனை ஆழ்ந்து பார்த்த மதி,

"கிளம்பலாமா?" என்றாள் மீண்டும்.

"ஏன்டி அவங்க சொன்னது உன் காதுல விழலையா...? வண்டி ஓட்டக்கூடாதுன்னு சொல்றாங்கல்ல...! அப்புறம் போலாம் போலாம்-னு குதிக்கிற...!" என எகிறிய மலரை நிதானமாய் நிமிர்ந்துப் பார்த்தவள்,

"போலாம்-னு தான் சொன்னேன்...! பைக்-ல போறோம்-னு சொன்னேனா...?" எனக் கேட்டவள் கீதனின் புறம் திரும்பி,

"கீதா கேப் புக் பண்ணு! நாங்க கேப்ல போறோம். நீ அவரோடப் பைக்கை எடுத்துட்டு வா...! ரிட்டன் வரும்போது கேப் புக் பண்ணி வந்துரு!" என்றாள்.

"ம்ம்...! ரிட்டன் வரும்போது பிரண்ட்ஸ் யாரையாவது பிக்கப் பண்ணிக்க சொல்றேன்!" என்றவனுக்கு சரி என்ற தலையசைப்பை கொடுத்தவள் தமிழின் புறம் திரும்பி,

"அத்தை மாமா நமக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பாங்க கிளம்பலாமா...?” எனக் கேட்டவளுக்கு,

சரி, இல்லை எனத் தலையசைக்க கூடத் தோன்றாமல், இமைக்க மறந்து பார்த்திருந்தான் அவளை!

மதியின் துணையுடன் நொண்டி நொண்டி நடந்து வரும் தமிழைப் பார்த்து பதறிய மாறன், தேனுவிற்க்கு விவரம் சொல்லி சமாதானப்படுத்திய மதிக்கு அவர்களைப் பற்றி நன்கு தெரியும் என்பதால்தான்,

அவர்கள் போன் செய்தப் போது கூட விஷயத்தை சொல்லவில்லை! என்னவோ ஏதோ என்று பயந்து விடுவார்கள் என்றறிந்ததால்.

அன்றிரவு உணவை முடித்து, தன் கட்டிலில் கண்மூடி சாய்ந்திருந்தவனின் அருகில் பால் டம்ளருடன் வந்து நின்றவளை கண்விழித்துப் பார்த்தவன்,

மௌனமாய் டம்ளரை வாங்கிக் கொள்ள, அவனை நிமிர்ந்துப் பார்க்காமல் நகர போனவளை,

"கோபமா...?" என்ற அவன் குரல் தடுத்து நிறுத்தியது.

"ப்ச்ப்ச்...!" என்றபடி அவள் அவனைத் திரும்பிப் பார்க்க,

"அப்புறம் ஏன் பேச மாட்டேங்குற...!!!"

"பேசிட்டுத் தானே இருக்கேன்...!" என்றவளை புன்னகையுடன் அவன் முறைத்துப் பார்க்க,

"வலிக்குதா...?" எனக் கேட்டவளின் கண்கள் அவன் காலில் சுற்றியிருந்த bandage-ல் பதிய,
அவனும் அவளைப் போலவே,

"ப்ச்ப்ச்...!" என்றான்.

அவன் செய்கையில் அவள் இதழ்களும் புன்னகையில் லேசாய் விரிய, அவன் விழிகளை நேராய் நோக்கியவள்,

"நிஜமா வலிக்கலையா?" எனக் கேட்க,

"லை...ட்டா!" என்றான் மெல்லியப் புன்னகையின் நடுவே!

அவனை விழிகள் சுருங்க பார்த்தவள், "நம்பிட்டேன்...!!!" என்றாள்.

சின்ன சிரிப்புடன் பின்னங்கழுத்தைத் தேய்த்து விட்டவன் ஏதோ தோன்றியவனாக,

"ஆமா எதுக்கு தல குனிஞ்சு நின்ன...?" என கேட்க,

முதலில் என்ன கேட்கிறான் எனப் புரியாமல் விழித்தவள், ஒரு நொடி புருவம் சுருங்க யோசிக்க,

"ஹோ... அதுவா...!" என்றபடி தன்னிடத்திற்க்கு நகர்ந்து சென்றவள்,

"என் மேலயும் சில தப்பு இருக்கு அதான்...!" என்றவள் அவன் என்ன எனக் கேட்கும் முன் அவளேச் சொன்னாள்.

"ஆத்தா போன் பண்ணி என்னைத் திட்டினதுக்கு நான் உங்ககிட்ட கோவிச்சிக்காம இருந்திருக்கலாம்! நான் மூஞ்சத் திருப்பிக்கிட்டு சீன் போடாம இருந்திருந்தா...! நீங்க என் மூஞ்சையேப் பார்த்துட்டு நடக்காம ஒழுங்கா வழியைப் பார்த்து நடந்திருக்கலாம்...! கால்ல அடிப் படாம தப்பிச்சிருக்கலாம்...!!!" என்றபடித் தன் படுக்கையில் அமர்ந்தவள்,

"so என் மேலயும் தப்பு இருக்குத் தானே...!" என்றாள்.

அவர்கள் இருவரின் இடையே இருந்த வெண்ணிற மறைப்பின் பின்னால் தெரிந்த அவள் உருவத்தையேப் பார்த்திருந்தவனிடம்,

"Good night! தூங்குங்க காலையில சீக்கிரம் எழனும்ல...!" என்றபடி படுக்கப் போனவளுக்கு,

"ப்ச்...!" என்ற அவனின் சலிப்புச் சத்தம் கேட்க, எழுந்து அமர்ந்தவள் திரையை விலக்கி,

"என்ன?" எனக் கேட்டாள்.

"நாளைக்கு என்னப் பண்றதுன்னேத் தெரியல...!” அவனால மட்டும் எல்லாத்தையும் பார்க்க முடியாது! Schedule change பண்றதும் கஷ்டம்...! Late night ஆயிருச்சி இதுக்கு மேல patience- கிட்ட call பண்ணி விவரம் சொல்லவும் முடியாது...!!!" என்றவன் கண்களை மூடி, புருவத்தைத் தேய்த்து விட்டபடி பெருமூச்சொன்றை வெளியிட்டவன், எக்கி டேபிளில் இருந்த அவன் போனை எடுத்தான் குணாவிற்கு போன் செய்யும் பொருட்டு.

அவனையே பார்த்திருந்தவள், "என்ன செய்யப் போறீங்க...?" என கேட்க,

“first குணாக்கிட்ட விஷயத்தை சொல்லணும்!" என்றபடி தமிழ் அவன் நம்பரை டயல் செய்ய, பட்டென எக்கி அவன் போனை பறித்தவள் line - னை cut செய்தாள்.

அவளது இந்த திடீர் செய்கையை எதிர்பார்க்காதவன்,

"ஹே... என்ன பண்ற...?" என புரியாமல் கேட்க,

"பேசாமப் படுங்க பாஸ்...! காலையிலப் பேசிக்கலாம்...!" என்றவள் அவன் பதிலைக் கூட எதிர்பார்க்காமல், அவன் போனுடன் தன்னிடத்தில் படுத்துக்கொண்டாள்.

அவள் செய்கையின் அர்த்தம் புரியாமல் விழித்தபடி அமர்ந்திருந்தவனோ,

"ஹே... விளையாடாத...! ஃபோனைக் குடு!" எனக் கேட்க,

ம்ஹும் no பதில் அவளிடமிருந்து,

"வான்மதி வேலை விஷயத்துல விளையாடாத! சொன்னா கேளு...!"

"............"

" இவள...!" என வாய்க்குள் முணுமுணுத்தவன், கட்டிலை விட்டு எழப்போக,

அவனுக்கு முதுகு காட்டிப் படுத்திருந்தவள் தலையை மட்டும் திருப்பி,

"ஏதாவது ஹெல்ப் வேணும்னா எழுப்புங்க...! தனியாப் போகாதீங்க!" என்றவளின் விழிகள் பாத்ரூம் கதவை காட்ட, அவன் பதில் சொல்லும் முன் திரும்பி படுத்துக்கொண்டாள்.
அவள் சொன்னதைக் கேட்டவனுக்குக் கூச்சத்துடன் கூடிய புன்னகை உதட்டில் அரும்பினாலும்,

"நான் என்ன கேட்டுட்டு இருக்கேன்...! நீ என்ன பேசிட்டு இருக்க...! போனைத் தரப் போறியா? இல்லையா?" என எகிறியவனுக்கு, மௌனம் மட்டுமே அவளிடம் இருந்து பதிலாய் கிடைத்தது.

அதற்கு மேல் முடியாமல் பொறுமையிழந்தவன்,

"ஹே... இம்ச! போனைக் கொடுடி...!!!” எனக் காட்டத்துடன் கத்த,

அவன் கத்தலுக்கு பதிலாய் அவளிடம் இருந்து குறட்டைச் சத்தம் தான் வந்தது.

விழி விரித்து அவள் முதுகை வெறித்தவனின் முகத்தில் கோபம் வடிய தானாய் புன்னகைப் பூக்க, "ஐயோ... இவளை என்னதான் பண்றது...!" என வெளிப்படையாய்த் தலையில் அடித்துக் கொண்டவன்,

சற்று நேரம் எதுவும் செய்ய முடியாமல் அப்படியே அமர்ந்திருக்க,

அப்போதுதான் குறட்டை சத்தம் நின்றிருப்பதைக் கவனித்தான் தமிழ்.

"இப்போதான் தூங்குறா...!" என வாய்க்குள் முணுமுணுத்தவனுக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது! அவள் இவ்வளவு நேரம் தூங்குவது போல் பாசாங்கு தான் செய்திருக்கிறாள் என்று.

வரப்பார்த்த சிரிப்பை அடக்கி, முகத்தை முயன்று இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டவன்,

"ந...ல்லா நடிக்கிறா...! குறட்டை சத்தம் கூட ரியலா விட்டாலே...! நடிப்புக்காரி....!!!" என சத்தம் வராமல் முணுமுணுத்தவனின் பார்வை ஆழ்ந்து தூங்கும் அவள் முதுகில் படிய, அவன் இதழ்கள் மென்மையாய்ப் புன்னகைத்துக் கொண்டது.

அவளைச் சுற்றிப் பார்வையை சுழல விட்டவன் தன் போனை தேட,

"ஒரு வேல அது மேலதான் படுத்திருக்காளோ...? படுத்தாலும் படுத்திருப்பா...! சொல்ல முடியாது! ஐயோ உன் wait தாங்காம போன் உடைஞ்சிடப் போகுதுடி ராட்சசி!’ என அவளை திட்டி தீர்த்தவன்,

"இப்படி லூசு மாதிரி தனியா புலம்ப விட்டுட்டியேடி...!" எனக் கடுப்புடன் தனக்குத் தானே புலம்பியவனுக்கு ஏனோ சிரிப்பு தான் வந்தது.

கண்மூடி தன் தலைமுடியை அழுந்தக் கோதியவனின் கை! அப்படியேக் கீழிறங்கி தன் பின்னங்கழுத்தை அழுத்திப் பிடிக்க, நீண்டப் பெருமூச்சிட்டபடிக் கண்களைத் திறந்தவன்,

இதற்கு மேல் குணாவிற்கு ஃபோன் செய்வதும் நல்லா இருக்காது என நினைத்தவன், காலை சீக்கிரமே பேசிவிடலாம் என முடிவெடுத்தான்.

இவன்தான் கல்யாணம் செய்தும் சிங்கிளாய் வாழ்கிறான். ஆனால்! குணா பக்கா ஃபேமிலி மேன். மூன்று வயது பெண் குழந்தையின் தந்தை.

தன் கட்டிலில் கண் மூடி நன்கு சாய்ந்தமர்ந்தவனின் கால் வேறு நல்ல வலி எடுத்தது. அதனாலயே தூங்க முடியாமல் தவித்தவன்,

வெகுநேரம் விழி மூடி தூங்காமல் விழித்தேக் கிடந்தவனுக்கு, நேரம் என்னவென்று கூட அறிய முடியவில்லை.

அவன் போனைத் தான் காணோம் என்றுப் பார்த்தால்! அவள் போனும் அவன் கண்ணில் படவில்லை!

அவர்கள் அறையில் கடிகாரமும் இருக்கவில்லை!!!

அவன் மூடிய விழிகள் இடையிடையேத் திறந்த போதெல்லாம், அதில் விழுந்தது என்னவோ திரைக்கு அந்தப் பக்கம் தெரிந்த அவளின் உருவம் மட்டும்தான்.

கடைசியாய் அவனிடம் பேசிவிட்டு எந்த பொசிஷனில் படுத்தாலோ அதே பொசிஷனில் தான் இப்போதும் படுத்திருந்தாள். ஆடாமல் அசையாமல் அப்படியே!!!

'ஒரு வேலை இப்பத்தான் நடிக்கிறாளோ...!’ என்றுக் கூடத் தோன்றியது தமிழுக்கு.
தேவையென்றால் தனியே செல்ல வேண்டாம்...! தன்னை எழுப்பும்படி சொன்னவளை,

இருமுறை மெல்ல நடந்து பாத்ரூம் சென்று வந்தவனுக்கு, எழுப்பத் தோன்றவில்லை.
காரணம்!!!

ஒன்று கூச்சம்...! மற்றொன்று அவளை உரிமையோடு தனக்குத் துணையாய் வரும்படி அழைக்கும் அளவிற்கு நெருக்கமும் இல்லையே இருவரும்.

நடக்க சிரமமாய் இருந்தாலும், அவளைத் தொல்லை செய்யாமல் இரண்டாம் முறை சத்தம்மின்றி தன் அவசரத் தேவையை முடித்துவிட்டு வந்தவன், dressing டேபிளை பேலன்ஸிற்காக பிடிக்க, அதில் ஓரமாய் இருந்த perfume பாட்டில் அவன் கைப்பட்டுக் கீழே விழுந்தது.

அதை விழும் முன் பிடிக்க அவன் கால் ஒத்துழைக்கவில்லை! அது கீழே விழுந்த சத்தத்தில் எங்கே அவள் விழித்து விடுவாளோ...! என அவசரமாய் அவளை நிமிர்ந்து பார்க்க, அப்போதும் கொஞ்சம் கூட அசையாமல் அப்படியேப் படுத்திருந்தாள் வான்மதி.

அவளைப் பார்க்க ஆச்சரியமாய் இருந்தது தமிழுக்கு!!!

மெல்ல குனிந்து பாட்டிலை எடுத்து டேபிளில் வைத்தவனின் மனமோ...!!!

‘சரியான கும்பகர்ணியா இருப்பா போலியே...! தூங்கும்போது தலையில இடியே விழுந்தாலும் madam க்கு தெரியாதுப் போல...!!!’ என்றவள் weakness-யை சரியாகக் கண்டு கொண்டது.

கால் வலியில் வெகு நேரம் விழித்திருந்தவன், எப்போது தூங்கினான் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை!

"பாஸ்...! பாஸ்...!"

"ம்...!"

"பாஸ் எழுந்திருங்க...!"

"ம்..!" என முணங்கியவன் மறுபுறம் திரும்பி படுக்க, வலது காலில் சுள்ளென்றெடுத்த வலியில், சட்டென இமைகளைத் திறந்துக் கொண்டான் தமிழ்.

"எழுந்திருங்க பாஸ் மணி அஞ்சாகுது...!" என்றவள்,

"கால் வலி இப்போ எப்படி இருக்கு..!" எனக் கேட்க,

மெல்ல எழுந்தமர்ந்தவன் அவளுக்குப் பதில் சொல்லாமல், தன் இருக்கைகளாலும் முகத்தை முழுதாய் மூடி மென்மையாய் துடைத்தவன், மார்புக்கு குறுக்காகக் கைகளைக் கட்டியபடி விழிவிரித்து, அதாவது நன்கு முறைத்துப் பார்த்தான் அவளை!

அவன் கோபம் அவளுக்கு புரிந்தாலும் அதை அவனிடம் காட்டிக் கொள்ளாமல்,
என்ன பாஸ் ஹாயா உட்காந்திருக்கிறீங்க! ம்... கிளம்புங்க!!!" என்றவள்,

அவன் அசையாமல் அப்படியே அமர்ந்திருக்க,

"பாஸ் இப்போ எதுக்கு இப்படி பாத்துட்டு இருக்கீங்க...! டைம் ஆகுதுன்னு சொல்லிட்டு இருக்கேன்!" என்றவள் அவசரப்படுத்த,

"........."

ம்ஹூம்...! இப்போது no பதில் அவனிடம்,

அவனது மௌனத்தில் தன் பொறுமையிழந்தவள்,

"ஹலோ பாஸ்...! என்ன பார்வை இது...! முதல்ல வாயத் தொறந்துப் பேசுங்க...!!!" என்றவளை அசராமல் பார்த்திருந்தவன்,

நேற்றிரவு தன்னைக் கடுப்பாக்கியவளை சற்று வெறுப்பேற்றி விட்ட திருப்தியில்,

"ஃபோனக் குடு...!!!" எனக் கேட்க வாய் திறந்தவன், அந்த வார்த்தையை முடிக்கும் முன்,

“ஒக்க minute பாஸ்! வந்தற்றேன்!” என்று விட்டு அவசரமாய் நகர்ந்து வெளியேச் செல்பவளை, எதுவும் செய்ய முடியாமல் பார்த்திருந்தவனின் முகம் காட்டிய பாவம் என்னவென்று எழுத வார்த்தை இல்லை என்னிடம்!!!

“இவ நம்மள டைம் பாஸ்-க்குனே யூஸ் பண்றாப் போல...!!!” என வடிவேலு சார் போல் வாய்விட்டுப் புலம்ப மட்டும்தான் முடிந்தது அவனால்.


-மடி சாய்வான்-​
 




Last edited:

KalaiVishwa

இளவரசர்
Joined
Jul 3, 2018
Messages
18,532
Reaction score
43,669
Age
38
Location
Tirunelveli
நல்ல இருக்கு சிஸ்டர் அப்டேட் 👍 👍 👍


அவன் போன்ல தான் அவளை போண்டா டீ னு save பண்ணிருக்கிறதை பாக்கலையா அவ🧐🧐🧐🧐
 




Saranya shanmuganathan

மண்டலாதிபதி
Author
Joined
May 30, 2023
Messages
149
Reaction score
178
Location
Coimbatore
நல்ல இருக்கு சிஸ்டர் அப்டேட் 👍 👍 👍


அவன் போன்ல தான் அவளை போண்டா டீ னு save பண்ணிருக்கிறதை பாக்கலையா அவ🧐🧐🧐🧐
நன்றி சகோ🙏

அவ தான் தூங்கிட்டாளே சகோ😂
 




Advertisements

Latest Episodes

Advertisements

Top