Uyir vidum varai unnoduthaan-- epi 20

Maha

Author
Author
SM Exclusive Author
#62
Puriyudhu vani ungha feelings?
padikkura engalukei stress agum phodhum ?
eyludura ungaluku evalo tension stress aagum I can understand??‍♀️?
but FB really superb vani dear?????
((ellam indha monday madhi nala indha name veda Monday maandhi nu payru veikalam loosu loosu ???‍♀️))
madhi ava brain konjam use panne yosecha erundha ellamey negative thought nu purinju erukum ??‍♀️??‍♀️
valli edhuku Chitra kitta anbai maarai mugama kattanum ??‍♀️
evala peitha amma.. Chitra ...thambi... thangai....kadacheya rajesh...yaru eva kitta anbu kaatala ??‍♀️??
eva pakuradhu..... peysuradhu.... yoshikaradhu.... ella seiyal laiyum edir maarai ennam erundha ???‍♀️??‍♀️
eydai veedai kuroma adhu dhan aruvadai aagum ??‍♀️
pavam edhula bali kaada Chitra and rajesh ???‍♀️??‍♀️
Ippo ellam sari aachu nu phatha ? eydhuku peitti yoda vara ??‍♀️villagum phudhichava ?eraivaa ???????
nice ud vani ?????
 
#68
நண்பனை பார்க்க போகிறேன் என மொழிந்துவிட்டு இலக்கில்லாமல் சுற்றி அலைந்த ராஜேஷ் வீடு திரும்பும்போது வீடே அமைதியாக இருந்தது. சித்ரா இருக்கும் அறையை ஏற்கனவே பார்த்திருந்ததால் சத்தம் செய்யாமல், அதற்குள் நுழைந்து கதவைப் பூட்டினான்.

மெல்ல நடந்து கட்டிலை நெருங்கியவன் கண்டது, கன்னத்தில் கண்ணீர் கரையுடன் உறங்கும் சித்ராவைதான்.

அவன் உதடுகள்,

“பாப்பூ” என மெல்ல முனுமுனுத்தது. தொண்டை அடைக்க, கைகள் நடுங்க அவளது கண்ணீர் கரையை துடைத்தான். கைகளின் ஸ்பரிசத்தில் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள் சித்ரா. மூடிய ரூமின் உள்ளே ராஜேஷை காணவும் அதிர்ந்துப் போனாள்.

“இங்க என்ன பண்ணறீங்க ராஜேஷ்? தயவு செஞ்சு வெளிய போங்க” மன்றாடினாள்.

“உன் கிட்ட பேசனும் சித்து” குரலில் ஒரு யாசிப்பு.

“இனிமே பேச ஒன்னும் இல்ல. நீங்க என் அக்கா கணவர். அந்த லிமிட்குள்ளயே நில்லுங்க”

“அக்கா கணவன்! இத கேட்கறப்ப எனக்கு எப்படி கோபம் வருது தெரியுமா சித்து? அப்படியே அவளை கொன்னுட்டு நானும் செத்துரனும்னு தோனுது! அவளாம் ஒரு பொம்பளையா? தோழின்னு நினைச்சு பாசம் காட்டனதுக்கு என் வாழ்க்கையையே நாசம் பண்ணிட்டாளே.” முகத்தை மூடிக் கொண்டு குலுங்கினான்.

“ராஜேஷ், கண்ட்ரோல் யுவர்செல்ப் ப்ளிஸ்.”

“எப்படி சித்து கண்ட்ரோல் பண்ண முடியும்? இப்படி நம்ப வச்சு கழுத்த அறுத்துட்டாளே. இத்தன வருஷமா நீதான் எனக்கு எல்லாம்னு நினைச்சு வாழ்ந்தேனே, அது இல்லைன்னு போறப்ப எனக்கு எப்படி இருக்கும்னு உனக்குப் புரியலயா? அப்பவே கூப்பிட்டேனே, நீ வந்துருந்தா இப்படி ஒரு நிலைமை நமக்கு வந்துருக்குமா?” கோபம் கொப்பளித்தது குரலில்.

அவன் முகத்தைப் பார்த்து பேச முடியாமல், அவனுக்கு முதுகைக் காட்டி நின்று கொண்டவள்,

“எப்ப கூப்டீங்க ராஜேஷ்? எங்க அக்காவோட மேட்டர முடிச்சதுக்கு அப்புறமா?” கண்ணீர் குரலில் கேட்டாள்.

“பாப்பூ!” அதிர்ச்சி அவன் குரலில்.

“இனி ஒரு தடவை அப்படி கூப்பிட்டீங்க, அப்புறம் என்னோட மறுபக்கத்த பார்க்க வேண்டி இருக்கும்”

அவளின் கோபத்தில் கூட அவனுக்கு மெல்லிய சிரிப்பு வந்தது.

அவள் முகத்தைப் பார்ப்பதற்காக அவள் முன்னே போய் நின்றவன்,

“இதப் பத்தி உன் கிட்ட சொல்லி மன்னிப்பு கேட்கதான் உள்ள வந்தேன். முதல்ல என்னால ஏத்துக்கவே முடியல நான் செஞ்ச செயல. என் கண் முன்ன வந்து நின்னது உன்னை இழந்துருவோமோன்ற பயம் தான். அதனால தான் உன் கிட்ட ஓடி போயிரலாம்னு கேட்டேன். நீ மறுத்ததும் நல்லா யோசிச்சுப் பார்த்தேன். போதையில நடந்திருந்தாலும் நான் செஞ்சது தப்பு சித்து. உனக்கும் என் காதலுக்கும் துரோகம் பண்ணிட்டேன். அதுக்கு தண்டனையா இந்த வாழ்க்கைய ஏத்துகிட்டேன். இனிமே என்னால உனக்கு எந்த தொல்லையும் வராது”

திரும்பி செல்ல போனவன், மறுபடியும் அவள் அருகில் வந்து அவள் கழுத்தைத் தடவிப் பார்த்தான்.

“யார் பண்ண வேலை இது?” சிவந்து ரத்தக்கரையுடன் இருந்த அவள் கழுத்தைப் பார்த்து கோபத்துடன் கேட்டான்.

“அது வந்து, நிலா விளையாடறப்ப கீறிட்டா” சமாளித்தாள்.

“நான் எங்க?” என கேட்க வந்த நிலாவை பார்வையால் அடக்கினாள் சித்ரா. இவ்வளவு நேரம் ரூமின் ஒரு மூலையில் படுத்தவாறு இவர்களையே கவனித்துக் கொண்டிருந்த நிலாவை அப்பொழுது தான் கவனித்தான் ராஜேஷ்.

அவள் சொன்னது காதில் விழுந்தது என்பது போல தலை அசைத்தவன், தூக்கு தண்டனை கைதி தூக்குக்கு போகும் முன் கால் வழுவிழந்து எப்படி நடப்பானோ அது போல் மெதுவாக அடி எடுத்து வைத்து வெளியேறினான். கதவை திறக்கும் முன் மீண்டும் ஒரு முறை சித்ராவை விழிகளில் நிரப்பிக் கொண்டு கண்களை இறுக மூடி, தன்னை சமன் செய்து கொண்டான்.

சித்ராவின் ரூமிலிருந்து வந்தவனைப் பார்த்து பதறி போனார் நவநீதம். அவன் அருகில் விரைந்தவர்,

“மாப்பிள்ளை, இதுக்கு முன்ன எப்படியோ, இனி நீங்க மாதியோட கணவர். எங்க சித்து கல்யாணம் ஆக வேண்டிய பொண்ணு. அவள மறந்துருங்க, விட்டுருங்க. இனியாச்சும் அவ நல்லா இருக்கட்டும்.” கண் கலங்க கையெடுத்து கும்பிட்டார்.

அவர் கைகளைப் பற்றி கொண்டவன்,

“அத்தை, இனிமே மாதி தான் என் வைப். சித்ரா பௌர்ணமி என் வைப்போட தங்கச்சி மட்டும் தான். கவலைப் படாம போய் சமைங்க.” என சொல்லியவன் ஹாலில் அமர்ந்து கொண்டான்.

பிரச்சனைகளை சமாளித்து இவர்களை நல்லபடியாக தனிக்குடித்தனம் வைத்துவிட்டு வந்தார்கள். இது எதற்குமே சித்ராவோ, பிள்ளைகளோ போகவில்லை. மாதி இல்லாத வாழ்க்கை வள்ளியைத் தவிர மற்றவர்களுக்கு நிம்மதியாகவே போனது.

அந்த நிம்மதிக்கும் ஐந்து மாதங்களிலேயே ஆப்பு வந்தது. வாழ போய் சரியாக ஐந்தாவது மாதத்தில் கையில் பெட்டி படுக்கையுடன் தனியாக வந்து நின்றாள் மாதி.

(தொடர்ந்து உன்னோடுதான்)
mondayoda mandaya polakkanum...?
 

SAROJINI

Author
Author
SM Exclusive Author
#70
நண்பனை பார்க்க போகிறேன் என மொழிந்துவிட்டு இலக்கில்லாமல் சுற்றி அலைந்த ராஜேஷ் வீடு திரும்பும்போது வீடே அமைதியாக இருந்தது. சித்ரா இருக்கும் அறையை ஏற்கனவே பார்த்திருந்ததால் சத்தம் செய்யாமல், அதற்குள் நுழைந்து கதவைப் பூட்டினான்.

மெல்ல நடந்து கட்டிலை நெருங்கியவன் கண்டது, கன்னத்தில் கண்ணீர் கரையுடன் உறங்கும் சித்ராவைதான்.

அவன் உதடுகள்,

“பாப்பூ” என மெல்ல முனுமுனுத்தது. தொண்டை அடைக்க, கைகள் நடுங்க அவளது கண்ணீர் கரையை துடைத்தான். கைகளின் ஸ்பரிசத்தில் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள் சித்ரா. மூடிய ரூமின் உள்ளே ராஜேஷை காணவும் அதிர்ந்துப் போனாள்.

“இங்க என்ன பண்ணறீங்க ராஜேஷ்? தயவு செஞ்சு வெளிய போங்க” மன்றாடினாள்.

“உன் கிட்ட பேசனும் சித்து” குரலில் ஒரு யாசிப்பு.

“இனிமே பேச ஒன்னும் இல்ல. நீங்க என் அக்கா கணவர். அந்த லிமிட்குள்ளயே நில்லுங்க”

“அக்கா கணவன்! இத கேட்கறப்ப எனக்கு எப்படி கோபம் வருது தெரியுமா சித்து? அப்படியே அவளை கொன்னுட்டு நானும் செத்துரனும்னு தோனுது! அவளாம் ஒரு பொம்பளையா? தோழின்னு நினைச்சு பாசம் காட்டனதுக்கு என் வாழ்க்கையையே நாசம் பண்ணிட்டாளே.” முகத்தை மூடிக் கொண்டு குலுங்கினான்.

“ராஜேஷ், கண்ட்ரோல் யுவர்செல்ப் ப்ளிஸ்.”

“எப்படி சித்து கண்ட்ரோல் பண்ண முடியும்? இப்படி நம்ப வச்சு கழுத்த அறுத்துட்டாளே. இத்தன வருஷமா நீதான் எனக்கு எல்லாம்னு நினைச்சு வாழ்ந்தேனே, அது இல்லைன்னு போறப்ப எனக்கு எப்படி இருக்கும்னு உனக்குப் புரியலயா? அப்பவே கூப்பிட்டேனே, நீ வந்துருந்தா இப்படி ஒரு நிலைமை நமக்கு வந்துருக்குமா?” கோபம் கொப்பளித்தது குரலில்.

அவன் முகத்தைப் பார்த்து பேச முடியாமல், அவனுக்கு முதுகைக் காட்டி நின்று கொண்டவள்,

“எப்ப கூப்டீங்க ராஜேஷ்? எங்க அக்காவோட மேட்டர முடிச்சதுக்கு அப்புறமா?” கண்ணீர் குரலில் கேட்டாள்.

“பாப்பூ!” அதிர்ச்சி அவன் குரலில்.

“இனி ஒரு தடவை அப்படி கூப்பிட்டீங்க, அப்புறம் என்னோட மறுபக்கத்த பார்க்க வேண்டி இருக்கும்”

அவளின் கோபத்தில் கூட அவனுக்கு மெல்லிய சிரிப்பு வந்தது.

அவள் முகத்தைப் பார்ப்பதற்காக அவள் முன்னே போய் நின்றவன்,

“இதப் பத்தி உன் கிட்ட சொல்லி மன்னிப்பு கேட்கதான் உள்ள வந்தேன். முதல்ல என்னால ஏத்துக்கவே முடியல நான் செஞ்ச செயல. என் கண் முன்ன வந்து நின்னது உன்னை இழந்துருவோமோன்ற பயம் தான். அதனால தான் உன் கிட்ட ஓடி போயிரலாம்னு கேட்டேன். நீ மறுத்ததும் நல்லா யோசிச்சுப் பார்த்தேன். போதையில நடந்திருந்தாலும் நான் செஞ்சது தப்பு சித்து. உனக்கும் என் காதலுக்கும் துரோகம் பண்ணிட்டேன். அதுக்கு தண்டனையா இந்த வாழ்க்கைய ஏத்துகிட்டேன். இனிமே என்னால உனக்கு எந்த தொல்லையும் வராது”

திரும்பி செல்ல போனவன், மறுபடியும் அவள் அருகில் வந்து அவள் கழுத்தைத் தடவிப் பார்த்தான்.

“யார் பண்ண வேலை இது?” சிவந்து ரத்தக்கரையுடன் இருந்த அவள் கழுத்தைப் பார்த்து கோபத்துடன் கேட்டான்.

“அது வந்து, நிலா விளையாடறப்ப கீறிட்டா” சமாளித்தாள்.

“நான் எங்க?” என கேட்க வந்த நிலாவை பார்வையால் அடக்கினாள் சித்ரா. இவ்வளவு நேரம் ரூமின் ஒரு மூலையில் படுத்தவாறு இவர்களையே கவனித்துக் கொண்டிருந்த நிலாவை அப்பொழுது தான் கவனித்தான் ராஜேஷ்.

அவள் சொன்னது காதில் விழுந்தது என்பது போல தலை அசைத்தவன், தூக்கு தண்டனை கைதி தூக்குக்கு போகும் முன் கால் வழுவிழந்து எப்படி நடப்பானோ அது போல் மெதுவாக அடி எடுத்து வைத்து வெளியேறினான். கதவை திறக்கும் முன் மீண்டும் ஒரு முறை சித்ராவை விழிகளில் நிரப்பிக் கொண்டு கண்களை இறுக மூடி, தன்னை சமன் செய்து கொண்டான்.

சித்ராவின் ரூமிலிருந்து வந்தவனைப் பார்த்து பதறி போனார் நவநீதம். அவன் அருகில் விரைந்தவர்,

“மாப்பிள்ளை, இதுக்கு முன்ன எப்படியோ, இனி நீங்க மாதியோட கணவர். எங்க சித்து கல்யாணம் ஆக வேண்டிய பொண்ணு. அவள மறந்துருங்க, விட்டுருங்க. இனியாச்சும் அவ நல்லா இருக்கட்டும்.” கண் கலங்க கையெடுத்து கும்பிட்டார்.

அவர் கைகளைப் பற்றி கொண்டவன்,

“அத்தை, இனிமே மாதி தான் என் வைப். சித்ரா பௌர்ணமி என் வைப்போட தங்கச்சி மட்டும் தான். கவலைப் படாம போய் சமைங்க.” என சொல்லியவன் ஹாலில் அமர்ந்து கொண்டான்.

பிரச்சனைகளை சமாளித்து இவர்களை நல்லபடியாக தனிக்குடித்தனம் வைத்துவிட்டு வந்தார்கள். இது எதற்குமே சித்ராவோ, பிள்ளைகளோ போகவில்லை. மாதி இல்லாத வாழ்க்கை வள்ளியைத் தவிர மற்றவர்களுக்கு நிம்மதியாகவே போனது.

அந்த நிம்மதிக்கும் ஐந்து மாதங்களிலேயே ஆப்பு வந்தது. வாழ போய் சரியாக ஐந்தாவது மாதத்தில் கையில் பெட்டி படுக்கையுடன் தனியாக வந்து நின்றாள் மாதி.

(தொடர்ந்து உன்னோடுதான்)
maathi .....rangi....
 

Sponsored

Latest Episodes

Advertisements

Latest updates

Top