அத்தியாயம்- 5*( மழையோடு கரைந்தவள்)

visibility 44

star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்

மழை.

விடாமல் பெய்து கொண்டிருந்த மழை, அந்தப்புரத்தின் பழைய கல் சுவர்களை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்றிருந்த மித்ராவின் கண்களில், யாருக்கும் தெரியாமல் கண்ணீர் வழிந்தது.

கையில் அந்த ஓலைச்சுவடி.

“ஆதித்ய வர்மன்… திருமணமாகி ஒரு வருடத்திலேயே போரில் மாண்டான்” – அந்த ஒரு வரி, அவள் நெஞ்சை கூறு போட்டது.

அப்படி என்றால்… அன்று நான் ஓவியத்தில் பார்த்த அவனா? இல்லை அவனை போலவே இருக்கும் வேறு ஒருவனா?

“மித்ரா…”

திடீரென பின்னால் இருந்து குரல். அவன் தான். ஆதித்யன் போலவே இருந்த அந்த மர்ம மனிதன். மழையில் முழுவதுமாக நனைந்திருந்தான்.

“ஏன் அழுகிறாய்?” என்றான் மெதுவாக.

“உனக்கு என்ன தெரியும் என் அழுகையை பற்றி? நீ யார் என்றே எனக்கு தெரியவில்லை!” என்று கத்தினாள் அவள், கண்ணீரோடு.

அவன் அருகில் வந்தான். அவள் கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியை பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஒரு வலி தெரிந்தது.

“சில உண்மைகள் தெரியாமல் இருப்பதே நல்லது மித்ரா. இந்த ஓவியம்… இந்த அந்தப்புரம்… எல்லாமே ஒரு சாபம்.”

“சாபமா? இல்லை காதலா?” என்றாள் அவள் தைரியத்தை வரவழைத்து.

அவன் பதில் சொல்லவில்லை. மழைச் சத்தத்தை தவிர வேறு எதுவும் அங்கு இல்லை. மெதுவாக அவள் கண்ணீரை துடைக்க கை நீட்டினான்… ஆனால் பாதியிலேயே நிறுத்திக் கொண்டான்.

“என்னை தொடாதே… தொட்டால் நீயும் கரைந்து விடுவாய்… இந்த மழையோடு…”

என்று சொல்லிவிட்டு, மழைக்குள் மறைந்து போனான்.

மித்ரா அங்கேயே நின்றாள். மழையோடு கரைந்தவளாய்.

*[தொடரும்]*