அத்தியாயம் 3 – மறைந்திருந்த அறை
“மீரா… உயிரோட இருக்கிறாளா?”
மாயாவின் குரல் மெதுவாக இருந்தது.
ஆனால் அந்த ஒரு கேள்வி, வானமாளிகையின் அமைதியையே உடைத்தது போல இருந்தது.
கார்த்திகேயன் அவளைப் பார்த்தபடியே நின்றான்.
அவன் கண்களில் இருந்த அதிர்ச்சி, கோபமாக மாறியது.
“இந்தப் பெயரை உனக்கு யார் சொன்னது?”
“என் பாட்டியின் பெட்டியில் இருந்த கடிதம்…”
மாயா தன் கையில் இருந்த பழைய கடிதத்தை அவனிடம் காட்டினாள்.
கார்த்திகேயன் அந்தக் கடிதத்தைப் பார்த்ததும், அவன் முகம் வெளிறியது.
“அதை… எங்கே கண்டாய்?”
“நான் சொன்னேனே. என் பாட்டியின் பொருட்களோடு இருந்தது.”
அவன் மெதுவாக அவளிடம் வந்தான்.
கடிதத்தை வாங்க முயன்றான்.
ஆனால் மாயா உடனே அதைத் தன் பின்னால் மறைத்துக் கொண்டாள்.
“இல்லை.”
அவன் புருவங்களைச் சுருக்கினான்.
“என்ன?”
“இந்தக் கடிதத்தில் என்ன இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரிந்த பிறகுதான் உங்களிடம் கொடுப்பேன்.”
சில நொடிகள் இருவருக்கும் இடையே அமைதி நிலவியது.
பிறகு கார்த்திகேயன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.
அது சிரிப்பு இல்லை.
பல வருடங்களாக மறைத்து வைத்திருந்த ஒரு வலியின் நிழல்.
“நீ உண்மையிலேயே… அவளைப் போலவே பேசுகிறாய்.”
மாயாவின் இதயம் ஒரு நொடி நின்றது.
“யாரைப் போல?”
“மீராவைப் போல.”
அந்தப் பெயர் மீண்டும்.
மாயாவுக்குள் ஏதோ ஒன்று நடுங்கியது.
அவள் கண்களை மூடினாள்.
அடுத்த நொடி—
மழை.
கருமையான வானம்.
ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்.
அவள் கைகளில் சிவப்பு வளையல்கள்.
பின்னால் ஓடி வரும் ஒரு ஆண்.
“மீரா… நில்!”
அந்தக் குரல்…
அது கார்த்திகேயனுடைய குரல்.
“போகாதே…”
மாயா திடீரெனக் கண்களைத் திறந்தாள்.
அவள் மூச்சு வேகமாக இருந்தது.
கார்த்திகேயன் அவளது தோளைப் பிடித்திருந்தான்.
“மாயா!”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“எனக்கு… ஏதோ நினைவுக்கு வருது.”
“என்ன?”
“ஒரு மழை இரவு… நான் ஓடுறேன்… நீங்க என்னைத் தேடி வர்றீங்க…”
கார்த்திகேயனின் கை மெதுவாகத் தளர்ந்தது.
அவன் அவளைப் பார்த்த விதம் மாறியது.
“அது சாத்தியமில்லை.”
“ஏன்?”
அவன் பதில் சொல்லவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக வானமாளிகையின் பழைய மரப்படிக்கட்டுகளை நோக்கிப் பார்த்தான்.
“என்னுடன் வா.”
“எங்கே?”
“நீ பார்க்க வேண்டிய ஒரு இடம் இருக்கு.”
—
வானமாளிகையின் மேல்மாடி பல வருடங்களாக யாரும் பயன்படுத்தாதது போல இருந்தது.
சுவர்களில் பழைய ஓவியங்கள்.
தூசி படிந்த ஜன்னல்கள்.
சிலந்தி வலைகள்.
ஒவ்வொரு அடியிலும் மரத்தளம் சத்தமிட்டது.
கார்த்திகேயன் ஒரு பழைய கதவின் முன் நின்றான்.
கதவுக்கு பூட்டு இல்லை.
ஆனால் அதன் மீது ஒரு சிறிய வெள்ளி சின்னம் இருந்தது.
அதைப் பார்த்ததும் மாயாவின் விரல்கள் நடுங்கின.
அதே சின்னம்…
அவள் பாட்டியின் பெட்டியில் இருந்த வெள்ளி மோதிரத்திலும் இருந்தது.
“இந்த அறை எதற்காக?”
கார்த்திகேயன் கதவைத் திறந்தான்.
“மீராவுக்காக.”
மாயா மெதுவாக உள்ளே சென்றாள்.
அறையின் நடுவில் ஒரு பழைய மேசை.
அதன் மீது மஞ்சள் நிறமாக மாறிய பல கடிதங்கள்.
ஒரு பழைய இசைப்பெட்டி.
சில புகைப்படங்கள்.
மற்றும்…
ஒரு பெரிய மரப்பெட்டி.
மாயாவின் கண்கள் அந்தப் பெட்டியில் நிலைத்தன.
“இது என்ன?”
“மீரா போன இரவுக்குப் பிறகு… அவள் விட்டுச் சென்ற எல்லா பொருட்களும் இதில் தான்.”
மாயா மெதுவாகப் பெட்டியின் அருகில் சென்றாள்.
அவள் கையை நீட்டியபோது—
கார்த்திகேயன் அவளைத் தடுத்தான்.
“அதைத் திறக்காதே.”
மாயா அவனைப் பார்த்தாள்.
“ஏன்?”
“ஏன்னா… அதுக்குள்ள இருக்கிற உண்மை, உன் வாழ்க்கையையே மாற்றிடும்.”
அவள் கண்களில் பயம் இல்லை.
மாறாக ஒரு விசித்திரமான உறுதி இருந்தது.
“என் வாழ்க்கை ஏற்கனவே மாறிடுச்சு, கார்த்திகேயன்.”
அவன் அமைதியாக நின்றான்.
மாயா பெட்டியைத் திறந்தாள்.
மேலே இருந்த துணியை விலக்கியவுடன்—
ஒரு புகைப்படம் கீழே விழுந்தது.
மாயா அதை எடுத்தாள்.
அதில்…
மீரா.
அவளுக்கு அருகில் கார்த்திகேயன்.
ஆனால் அது பழைய புகைப்படம் இல்லை.
அது சமீபத்தில் எடுத்த புகைப்படம் போல இருந்தது.
மீரா வயதானிருந்தாள்.
ஆனால் அவள் முகம்…
மாயாவின் முகத்தைப் போலவே இருந்தது.
மாயாவின் கைகளிலிருந்து புகைப்படம் நழுவியது.
“இது… எப்படி?”
கார்த்திகேயன் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.
“நான் சொல்ல வேண்டாம் என்று நினைத்த உண்மை இதுதான்.”
அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“மீரா இறக்கவில்லை.”
மாயாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
“அப்படின்னா… அவங்க எங்கே?”
கார்த்திகேயன் பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த நேரத்தில்—
அறையின் வெளியே ஒரு சத்தம் கேட்டது.
யாரோ நடந்து சென்றது போல.
இருவரும் ஒரே நேரத்தில் கதவை நோக்கித் திரும்பினர்.
“இங்கே யாராவது இருக்காங்களா?”
மாயா மெதுவாகக் கேட்டாள்.
கார்த்திகேயன் அவளுக்கு முன்பாகச் சென்று கதவைத் திறந்தான்.
வெளியில் யாரும் இல்லை.
ஆனால் தரையில்…
ஒரு வெள்ளை மல்லிகைப்பூ கிடந்தது.
மாயா அதை எடுத்தாள்.
அதன் வாசனை அவளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமாக இருந்தது.
அதே வாசனை…
அவள் சிறுவயதில் பாட்டியின் அறையில் அடிக்கடி உணர்ந்த வாசனை.
அவள் மெதுவாக அந்தப் பூவைப் பார்த்தாள்.
அதன் கீழே ஒரு சிறிய காகிதம் இருந்தது.
அதில் ஒரே ஒரு வரி.
“அவள் திரும்பி வந்துவிட்டாள்.”
மாயாவின் இதயம் உறைந்து போனது.
கார்த்திகேயன் அந்தக் காகிதத்தைப் பார்த்ததும் பின்னால் ஒரு அடி நகர்ந்தான்.
“இல்லை…”
அவன் உதடுகள் நடுங்கின.
“அவள்… வரக்கூடாது.”
மாயா அவனைப் பார்த்தாள்.
“யார்?”
கார்த்திகேயன் பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த நேரத்தில் கீழ்மாடியில் இருந்து ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.
மிகவும் மெதுவாக…
ஆனால் தெளிவாக.
“கார்த்திகேயா…”
கார்த்திகேயனின் முகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்தது.
மாயா அவனைப் பார்த்தாள்.
“யாரது குரல்?”
அவன் மெதுவாகக் கண்களை மூடினான்.
பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவன் கேட்கும் அந்தக் குரல்—
அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.
அது…
மீராவின் குரல்.
forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!