அத்தியாயம் 2 – அந்த புகைப்படத்தின் பெண்
“கார்த்திகேயன்…”
மாயாவின் உதடுகளில் அவன் பெயர் மட்டும் மெதுவாக உதிர்ந்தது.
அவளுடைய கைகள் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.
அந்தப் புகைப்படத்தை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தாள்.
புகைப்படத்தில் இருந்த பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்தபோது, தன் முகத்தையே கண்ணாடியில் பார்ப்பது போல இருந்தது.
அதே கண்கள்.
அதே புருவம்.
அதே புன்னகை.
வேறுபாடு ஒன்றே…
அந்தப் புகைப்படம் இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு எடுக்கப்பட்டது.
“இது எப்படி சாத்தியம்?”
அவள் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.
அந்த நேரத்தில் கதவுக்கு வெளியே காலடிச் சத்தம் கேட்டது.
மாயா உடனே புகைப்படத்தைத் தன் பின்னால் மறைத்தாள்.
கதவு திறந்தது.
கார்த்திகேயன்.
அவன் பார்வை நேராக அவளுடைய கைகளில் சென்றது.
அவனுக்குப் புரிந்துவிட்டது.
“நான் என்ன சொன்னேன்?”
அவனுடைய குரல் மெதுவாக இருந்தாலும், அதில் கோபம் தெரிந்தது.
“எதை?”
“அந்தப் பெட்டியைத் திறக்காதேன்னு.”
மாயா பதில் சொல்லவில்லை.
புகைப்படத்தை அவனிடம் நீட்டினாள்.
“இவங்க யாரு?”
கார்த்திகேயன் புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றான்.
அவனுடைய கண்களில் ஒரு வலி தெரிந்தது.
அந்த வலியை மறைக்க அவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.
“உங்களுக்கு அது தேவையில்லாத விஷயம்.”
“எனக்கு தேவையில்லையா?”
மாயாவின் குரல் உயர்ந்தது.
“என் முகம் மாதிரி இருக்குற ஒரு பெண் இருபது வருடத்துக்கு முன்னாடி இந்த வீட்டுல இருந்திருக்காங்க. அதுவும் உங்களோட சேர்ந்து. இதை எப்படி எனக்கு தேவையில்லாத விஷயம்னு சொல்றீங்க?”
கார்த்திகேயன் அமைதியாக இருந்தான்.
“அவங்க பெயர் என்ன?”
மீண்டும் மௌனம்.
“கார்த்திகேயன்!”
அவன் மெதுவாக அவளைப் பார்த்தான்.
“மாயா…”
அவன் அவளுடைய பெயரைச் சொன்ன விதம் அவளுக்குள் ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டது.
“அவங்க பெயர்…”
சில நொடிகள் அவன் கண்களை மூடினான்.
“மீரா.”
மாயாவின் இதயம் ஒரு நொடி நின்றது.
“மீரா…”
அந்தப் பெயரைச் சொன்னவுடன் அவளுடைய மனதில் திடீரென ஒரு காட்சி தோன்றியது.
மழை.
ஒரு நீண்ட வராண்டா.
யாரோ ஒருவருடைய கை தன்னுடைய கையைப் பற்றியிருந்தது.
“போகாதே…”
என்று ஒரு ஆண் குரல்.
மாயா திடீரெனத் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
“ஆ…”
கார்த்திகேயன் பதறி அவளிடம் வந்தான்.
“மாயா!”
அவன் அவளுடைய தோளைப் பிடித்தான்.
அவள் கண்களைத் திறந்தபோது…
அவன் முகம் அவளுக்கு மிக அருகில் இருந்தது.
இருவரும் சில நொடிகள் பேசாமல் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
அவளுடைய இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அவனுடைய விரல்கள் மெதுவாக அவளுடைய தோளிலிருந்து விலகின.
“என்ன ஆச்சு?”
“எனக்கு… ஏதோ நினைவு வந்தது.”
கார்த்திகேயனின் முகம் மாறியது.
“என்ன நினைவு?”
“மழை…”
அவள் தயங்கினாள்.
“ஒரு குரல்… யாரோ என்னை விட்டுப் போகாதேன்னு சொன்னாங்க.”
கார்த்திகேயன் உறைந்து போனான்.
“அந்தக் குரல் எப்படி இருந்தது?”
மாயா அவனைப் பார்த்தாள்.
“உங்களைப் போல.”
அவன் ஒரு அடிகூட பின்னால் சென்றான்.
அறை முழுவதும் மீண்டும் அமைதியானது.
—
அந்த இரவு கார்த்திகேயனுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.
அவன் வீட்டின் பின்புற வராண்டாவில் தனியாக அமர்ந்திருந்தான்.
அவனுடைய கையில் அதே பழைய புகைப்படம்.
அவன் விரல்கள் புகைப்படத்தில் இருந்த மீராவின் முகத்தை வருடின.
“நான் உன்னை மறக்கவே இல்லை…”
அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“ஆனா… நீ திரும்பி வரக்கூடாதுன்னு நினைச்சேன்.”
அவன் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது.
“நீ போன நாளே எல்லாம் முடிஞ்சிடுச்சுன்னு நினைச்சேன்.”
அவன் கண்களை மூடினான்.
ஆனால் அவன் மனதில் ஒரு கேள்வி மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தது.
மாயா உண்மையில் யார்?
மீராவின் மகளா?
அல்லது…
மீராவே மீண்டும் வந்தாளா?
—
அடுத்த நாள் காலை.
மாயா வீட்டின் பழைய நூலகத்திற்குள் சென்றாள்.
அங்கே இருந்த பழைய புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு புத்தகம் கீழே விழுந்தது.
அதன் உள்ளே ஒரு சிறிய காகிதம் இருந்தது.
மாயா அதை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அதில் ஒரே ஒரு வரி.
“மீரா இறந்துவிடவில்லை.”
மாயாவின் கண்கள் விரிந்தன.
அதே நேரத்தில் பின்னால் கதவு மூடப்பட்ட சத்தம் கேட்டது.
அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
கதவின் அருகில்…
கார்த்திகேயன் நின்றிருந்தான்.
அவன் பார்வை அவளுடைய கையில் இருந்த காகிதத்தின் மீது இருந்தது.
“அதை யார் உனக்குக் கொடுத்தது?”
மாயா மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
“அதுதான் நானும் கேட்கப் போறேன்.”
கார்த்திகேயன் அவளை நோக்கி ஒரு அடி முன்னே வந்தான்.
“மாயா…”
“இல்லை.”
அவள் கையை உயர்த்தினாள்.
“இந்த முறை நீங்க எதையும் மறைக்க முடியாது.”
அவள் அந்தக் காகிதத்தை அவன் முன்னால் நீட்டினாள்.
“மீரா உயிரோட இருக்காங்களா?”
கார்த்திகேயன் பதில் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அவன் கண்களில் தெரிந்த அந்த அதிர்ச்சி…
மாயாவுக்கு பதில் சொல்லிவிட்டது.
அந்தக் காதல் முடிவடையவில்லை.
அது எங்கோ… இன்னும் உயிரோடு இருந்தது.
forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!