அத்தியாயம் – 3
அத்தியாயம் – 3
“அக்கா!! இன்னைக்கு நான் ஒரு மூணு மணிக்கெல்லாம் கிளம்ப பெர்மிஷன் வேண்டும்.. பானு கிட்ட சொல்லிட்டேன்.. அவ சீக்கிரமே வந்துடறேன்னு சொல்லிட்டா..”
அந்த மருத்துவமனையின் சூப்பர்வைசரிடம் அனுமதி கேட்டு வந்து நின்றாள் ரதி மீனா.
அன்று காலையிலே மருத்துவரிடம் நன்றாக மண்டகப்படி வாங்கிக் கட்டிக்கொண்ட கடுப்பில் இருந்த அந்த பெண்மணியோ,
“இதென்ன உங்க அப்பன் வீடா?? நீ நினைச்ச நேரத்துக்கு வந்துட்டு நினைச்ச நேரத்துக்கு போக?? நீ பாட்டுக்கு கிளம்பிட்டா பிசியோ பண்ண வர பேஷண்டை எல்லாம் என்ன பண்றது??? வனஜா ஆறு மணிக்குத் தான வருவா?? அவ வந்த பின்னாடி கிளம்பு நீ.. இல்லைன்னா அவளை மூணு மணிக்கே வர சொல்லிட்டு நீ கிளம்பு!!”
என்று கறாராக சொல்லிவிட,
ரதிமீனாவிற்கும் அவரின் பேச்சில் எரிச்சல் மிகுந்தாலும், அவரை எதிர்த்துக்கொண்டு இங்கே நிம்மதியாக வேலை பார்க்க முடியாது என்பதால்,
“சரிங்கக்கா!!” என்றபடி அமைதியாக அவளின் அறைக்குத் திரும்பிவிட்டாள்.
அப்போது அங்கே துப்புரவு பணியாளராக வேலை பார்க்கும் மாரியம்மாள் பாட்டி வந்து,
“என்ன மீனாப்பொண்ணு!! என்னவாம் மூஞ்சியே வாடிப்போய் கிடக்கு?? பெரிய சார் எதுவும் திட்டிட்டாரா???” என்று அக்கறையாக விசாரிக்க,
“ப்ச்!! இல்லை பாட்டி!!! இன்னைக்கு அக்காவை பொண்ணு பார்க்க வராங்க.. சீக்கிரம் போகணும்.. வனிதா அக்கா கிட்ட பெர்மிஷன் கேட்டேன்.. கொஞ்சம் கத்தி விட்டுட்டாங்க” என சோர்வுடன் சொன்னவளை சிரிப்புடன் ஏறிட்ட அந்த வயதான பெண்மணி,
“அட!! இம்புட்டு தானா விசயம்?? அவ கிடக்கா சிடுமூஞ்சி சிங்காரி.. நீ பானு பிள்ளையை கொஞ்சம் சீக்கிரம் வர சொல்லிட்டு கிளம்பு.. நல்ல விசேசம் நடக்குறப்போ இப்படி எல்லாம் மூஞ்சியை தூக்கி வச்சிக்கிட்டு இருக்கக் கூடாது கண்ணு.. சரியா.?” என்று அறிவுரை வழங்கியவருக்கு சிறிதாய் ஒரு புன்னகையை பரிசளித்தவள்,
“சரிங்க பாட்டி!! நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று சொல்ல,
அதற்குள் அங்கே ஒரு இடுப்பிற்கு டிராக்ஷன் போட்டிருந்த ஒருவருக்கு, அது முடிந்து விட்டதற்கான சப்தம் வர,
“சரி பாட்டி அப்பறம் பேசலாம்”
என்றவள் தன் வேலையை கவனிக்கச் சென்றுவிட்டாள்.
அன்று ஏனோ அங்கு சற்று அதிகமாகவே கூட்டம் வந்து கொண்டிருக்க, ரதி மீனாவிற்கு ஓய்வறை செல்வதற்குக் கூட நேரம் கிட்டவில்லை.
நேரம் வேறு இரண்டு மணியைக் கடந்திருக்க, பசி ஒரு பக்கம் வயிற்றைக் கிள்ளியது.
இதில் அவளின் தமக்கை ஒரு புறம்,
“மீனா!!! எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு டி!! என.. எனக்கு கல்யாண்.. அவரைத் தான் பிடிச்சிருக்கு.. நீ தான் டி ஏதாவது பண்ணனும்.. பிளீஸ் டி!!” என்று வேறு குரல் வழி செய்தியாக அழுதபடி அனுப்பி வைத்திருக்க,
ரதிமீனாவிற்கு ஆத்திரம் அளவிற்கு அதிகமாகவே வந்தது.
‘ பிடிச்சிருக்கு பிடிக்கலைன்னு தைரியமா பெத்த அம்மாகிட்ட சொல்றதுக்கே பயப்படுறவளுக்கு எதுக்கு முதல்ல இந்த லவ் எல்லாம்???’ என்று நினைத்து மேலும் கடுப்புடன் அவள் வேலைகளைப் பார்க்க,
இரண்டரை மணி போல் அங்கே கூட்டம் குறையத் துவங்கியது.
“மீனா!!! எனக்கு வெளிய கொஞ்சம் வேலை இருக்கு.. முடிச்சிட்டு நான் சாப்பிட்டு ஈவ்னிங் தான் வருவேன்.. நீங்க சாப்பிட்டிட்டு ஒரு மூன்றை போல கிளம்பிடுங்க.. பானு நாலரைக்கே வரேன்னு சொல்லிட்டாங்க.. ஒரு மணி நேரம் தான இடையில?? அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம்” என்று அந்த இயன்முறை மருத்துவர்(பிசியோதெரபிஸ்ட்) சொல்லிக்கொண்டு கிளம்ப,
ரதிமீனாவும் அடுத்த நோயாளி வரும்முன் சாப்பிட்டு விடலாம் என்று அவசரமாக தன் சில்வர் டிபன் பாக்ஸைத் திறக்க,
“என்ன வத்தக் குழம்பா????” என்றபடி வாசலில் வந்து நின்றான் அவன் – நம் நாயகன்.
வெள்ளைச் சட்டையை முழங்கை வரை மடக்கி விட்டிருக்க, அவனின் முறுக்கேறிய புஜங்களும், பரந்து விரிந்த தோள்களும் பெண்ணிற்கு அவளின் ஊரின் காவல் தெய்வமான கருப்பணசாமியை நினைவுபடுத்த,
பட்டென டிபன் பாக்ஸை மூடி வைத்துவிட்டு எழுந்து கொண்டவள்,
“என்ன சார்?? என்ன வேணும்??” என்று விசாரித்தாள்.
“நீ வச்சிருக்க வத்தக்குழம்பு தான்.. வாசனை சும்மா ஆளைத் தூக்குதே!!! மசாலா அம்மில அரைச்சியோ???”
மிகவும் உரிமையாக ஒருமையில் பேசியபடி தன் பூட்ஸ் கால்களுடன் அறைக்குள் ஒரு ஆராய்ச்சிப் பார்வையுடன் நுழைந்தவனை ஏனோ முதல் பார்வையிலே பிடிக்கவில்லை பெண்ணிற்கு!!!
ஆனாலும் அவனின் விரைப்பான தோற்றமும், காக்கிப் பேண்டும், காவல் அதிகாரி அவன் என்று சொல்லாமல் சொல்ல, முயன்று கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தியவள்,
“என்ன விஷயமா சார் வந்திருக்கீங்க??”
மீண்டும் பொறுமையை இழுத்துப் பிடித்தபடி அவள் கேட்க,
அதற்குள் கையில் பிரிஸ்கிரிப்பஷனுடன் வந்து விட்டார் தலைமைக் காவலர் சுப்பிரமணி.
“பாப்பா!!! சார் நம்ம ஏரியா இன்ஸ்பெக்டர்!! திருடனைப் பிடிக்குறப்போ கீழ விழுந்து தோள்பட்டையில அடிபட்டிருச்சு.. டாக்டர் ஒரு வாரத்துக்கு பிசியோ பண்ண சொல்லியிருக்காங்க!! கொஞ்சம் சீக்கிரம் பண்ணி விடு பாப்பா!!!”
இருபத்தி மூன்று வயதென்றாலும் அவளின் உயரம் அவளை இன்னும் சிறுபிள்ளையாகவே காட்ட, சுப்பிரமணியும் இயல்பாய் அவளைப் பாப்பா என்றழைத்து ஒருமையில் பேசினார்.
“இன்னும் எப்போ எத்தனை மணிக்கு திருடனை பிடிச்சோம்னு எல்லாம் டீடெயில் கொடுங்க சுப்பு!!! ரொம்ப அவசியம்ல!!!” என்று எப்போதும் போல் நக்கல் குரலில் கூறிய நாயகன்,
“பசியில ரொம்ப உக்கிரமா இருக்க போல நீ!! அதான், ஒரு போலீஸ்னு கொஞ்சம் கூட பயமில்லாம என்னையே முறைக்குற.. கோபத்துல கரெண்டை கொஞ்சம் சேர்த்து வச்சு என் கழுத்தை கருக்கி எதுவும் விட்டுடப் போற.. அதுனால தெம்பா சாப்பிட்டிட்டு என்னைக் கூப்பிடு.. நான் வெளிய வெயிட் பண்றேன்.. ” என்று விளையாட்டாகக் கூறியவன், வெளியே இருந்த காத்திருப்பவர்கள் இருக்கையில் சென்று தோரணையாக கால் மேல் காலிட்டு அமர்ந்து கைபேசி பார்க்கத் துவங்கிவிட,
சுப்புவும்,
“நீ சாப்பிட்டு கூப்பிடு பாப்பா!!” என்றவாறு வெளியேறினார்.
மற்ற காவல் அதிகாரிகளைப் போல் அல்லாது, அவளின் பசிக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து அவன் காத்திருப்பது, பெண்ணின் கண்களில் விழுந்தாலும் மனதில் பதியவில்லை.
இரவெல்லாம் தூங்காதது, தமக்கையின் பிரச்சனை, ஓய்வில்லாத தொடர் வேலை, இதில் பசி வேறு சேர்ந்து கொள்ள, அவள் தன்னிலையிலே இல்லை.
எனவே அவன் நல்லதே செய்த போதும் கூட,
“இவர் வீட்டு வேலையாளா நான்?? சும்மா வா போன்னு பேசுறாரு.. முன்னபின்ன தெரியாத பொண்ணுகிட்ட இப்படித்தான் கிண்டலா பேசுவாங்களா???”
என்று மனதிற்குள் மட்டும் பொறுமித் தள்ளியவள், அவ்வப்போது அவனை முறைத்தபடியே உணவை அள்ளி விழுங்கிக் கொண்டிருக்க,
கைபேசியில் பார்வை இருந்தாலும் காவல்காரன் அல்லவா??? அவளையும் கண்டுகொண்டான், அவளின் முறைப்பையும் கண்டுகொண்டான்.
“நல்லா சுண்டைக்காய் சைஸ்ல இருந்திட்டு என்னையே முறைக்கிறதைப் பாரேன்!!!” என நினைத்து உதட்டிற்குள் சிரித்துக் கொண்டவனுக்கு,
அவளின் முகபாவனைகள், சிறுகுழந்தையின் கோபத்தை ஒத்திருக்க, சுவாரஸ்யத்தை கூட்டியது அவனிடம்.
ஐந்தே நிமிடங்களில் உணவை அள்ளி வாய்க்குள் அடைத்துக்கொண்ட ரதிமீனா,
அவனைத் தாண்டி இருந்த ஓய்வு அறையில் சென்று கைகளையும் டிபன் பாக்ஸையும் கழுவிக்கொண்டு வந்தவள்,
“உள்ள வாங்க சார்!!!”
என்று அவனை அழைத்தாள்.
அதற்குள் சுப்பிரமணிக்கு ஒரு அழைப்பு வர,
“வீட்டுல இருந்து கூப்பிடுறாங்க சார்!! உள்ள டவர் கிடைக்கலை.. நான் போய் பேசிட்டு வந்துடுறேன்” என்றவாறு அவர் வெளியேறிவிட,
இவனோ பொறுமையாக அங்கிருந்த ஒவ்வொரு உபகரணங்களை பார்வையிட்டுக்கொண்டே மெதுவாய் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தான்.
“சார் டிராக்ஷன் ஐ.எஃப்.டி ரெண்டுமே எழுதி கொடுத்திருக்காங்க.. நீங்க ஃபர்ஸ்ட் டிராக்ஷன் போட்டுக்குறீங்களா?? இல்லை ஐ.எஃப்.டி பண்ணிக்கிறீங்களா???”
அவனின் மருத்துவச்சீட்டை பார்த்துவிட்டு ரதிமீனா கேட்க,
அவனோ அதற்கு சிறிதும் சம்பந்தமில்லாமல்,
“சாரி!! நான் பி.சி.ஏ (BCA) தான் படிச்சிருக்கேன்.. பி.பி.டி(BPT – physiotherapy)” என்று பதிலளித்ததில்,
ரதிமீனா திருதிருவென விழித்தாள்.
“என்ன முழிக்குற?? பி.சி.ஏன்னா என்னன்னு தெரியாதா??” என்று வேறு அவன் இடக்காகக் கேட்க,
பெண் அப்படமாகவே முறைக்கச் செய்தாள்.
“ஓய்!! ஒரு இன்ஸ்பெக்டரையே முறைக்கிற நீ?? அவ்ளோ தைரியமா??”
என சட்டென மாறிவிட்ட முகத்துடன் நாக்கை மடக்கி அவன் மிரட்ட,
அதில் உண்மைக்கும் ரதிமீனாவிற்கு பயத்தில் உடல் தூக்கிப்போட்டுவிட்டது ஒருநொடி.
அதைக்கண்டு நன்றாய் இதழ் மலர்ந்து சிரித்தவன்,
“என்ன பயந்துட்டியா.?? இவளோ தானா உன் தைரியம்” என்று கேலியாகக் கேட்க,
அவளுக்கு பற்றிக்கொண்டு வந்தது.
‘ இன்னைக்கு நேரமே சரியில்லை!!!’ என்று மனதிற்குள் மட்டும் புலம்பியவள்,
“அந்த பெட்ல படுங்க சார்!! ஃபர்ஸ்ட் டிராக்ஷன் போட்டுடலாம்”
அவனிடம் அனாவசியமாக பேச்சை வளர்க்கப் பிடிக்காமல், தன் வேலையில் மட்டும் அவள் கவனமாக,
அவனும் அதற்கு மேல் எதுவும் வம்பு செய்யாமல் சமர்த்தாய் அவள் சொன்னபடி படுத்துக் கொண்டான்.
அதில் அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்களும் அமைதியாய்க் கழிய,
இடைப்பட்ட நேரத்தில் இரண்டு முறை சுப்பு வந்து இவனைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே சென்றுவிட்டார்.
ஒருவழியாக டிராக்ஷன் முடிந்து, அடுத்ததாக மின்னாற்றல் உதவியுடன் வழங்கப்படும் குறுக்கீடு சிகிச்சை, அதாவது IFT (Interferential Therapy) வழங்குவதற்காக,
“உங்க ஷர்ட்டை ரிமூவ் பண்ணுங்க சார்!!!” என்றாள் ரதிமீனா.
“எதேய்!!!” என பட்டென்று இருக்கையில் இருந்து எழுந்தவன்,
“ஹலோ!!! அதுக்கெல்லாம் வேற ஆளைப் பாருங்க!!!” என்று அவனின் இயல்பான குறும்பு தலைதூக்க, கையிரண்டையும் அவனின் திண்ணிய மார்பை மறைத்தபடி வைத்துக்கொண்டு அவன் சொன்னதில்,
பெண்ணிற்கு வந்ததே ஆத்திரம்.
“சார்!! ரொம்ப பண்ணாதீங்க சொல்லிட்டேன்.. ஷோல்டர் பெயின் இருக்குன்னு சொல்லியிருக்கீங்க.. அப்போ அங்க கரண்ட் வைக்கணும் தானே?? நானும் வந்ததுல இருந்து பார்க்குறேன், ரொம்ப அநியாயம் பண்றீங்க நீங்க.. உங்க உத்தியோகத்துக்கு தகுந்த மாதிரி நடந்துக்கோங்க!!”
என கடுமையுடன் அவள் எச்சரித்து விட,
அதையெல்லாம் வாசலில் நின்று கேட்டிருந்த சுப்புவிற்கு ஆச்சர்யத்தில் கண்கள் விரிந்தது.
அருள்மொழியின் இயல்பே இதுவென அவருக்குத் தெரியும், ரதிமீனாவின் இடத்தில் வேறு யார் இருந்தாலும் அவனின் நடவடிக்கை இப்படித்தான் இருந்திருக்கும் என்பது அவர் அறிந்ததே. ஆனால், முதன்முறையாக, ஒரு காவல் அதிகாரி என்று தெரிந்தும், அவனிடம் இப்படிக் கடுமையாக முகத்தில் அடித்ததைப் போல் பேசிய பெண்ணை முதன்முறை பார்த்ததில் அவர் அதிசயித்து நிற்க,
அருள்மொழியின் பார்வையிலும் சுவாரஸ்யம் கூடியது!!!
ஆனால் அதை வெளியில் சிறிதும் காட்டிக்கொள்ளாத அந்த மாபாதகன்,
“உங்க ஹாஸ்பிடலை மதிச்சு, இங்க ட்ரீட்மெண்ட் பார்க்க வந்த ஒரு இன்ஸ்பெக்டரை இப்படியா இல் ட்ரீட் பண்ணுவ?? எங்க உங்க சூப்பர்வைசர்?? கூப்பிடு முதல்ல” என்று அவன் அரட்டல் போட,
ரதிமீனாவிற்கு சூப்பர்வைசரை எண்ணி உள்ளே கதிகலங்கினாலும்,
நான் ஏதும் தவறாய் பேசவில்லை என்பதைப் போல் அவனின் கண்களை நேர்பார்வை பார்த்தபடி அசையாமல் நின்றிருந்தாள் அவள்.
அவளின் இந்த தைரியம் அருள்மொழியை ஈர்க்க, அவன் புருவங்கள் உயர்ந்தது.
அதற்குள் உள்ளே வந்த சுப்பு,
“சார்!! வேண்டாம் சார்.. பார்க்க ரொம்ப சின்னப்பிள்ளையா இருக்கு.. பிரச்சனை எல்லாம் வேண்டாம்” என்று சமாதானம் செய்து அவனை மீண்டும் இருக்கையில் அமர வைத்தவர்,
“இந்தா பாப்பா!! சீக்கிரம் இதை பண்ணி விடு.. எங்களுக்கு லேட் ஆச்சு!!” என்று அவளிடமும் அறிவுறுத்த,
“சட்டையைக் கழட்டாம இருந்தா கழுத்துக்கு மட்டும் தான் வைப்பேன்.. அப்பறம் ஷோல்டர் பெயின் போகலைன்னு எல்லாம் சொல்லக்கூடாது!!!”
கறாராக நின்றாள் நாயகி.
‘ கொஞ்சம் கூட பயமே இல்லை பாரேன்!!!’
மீசைக்கடியில் சிரிப்பை மறைத்தவன்,
ஏதோ போனால் போகிறது என்பதைப் போல் சட்டையைக் கழற்ற,
கிண்ணென்று இருந்த அவனின் தோள்களையும் தூண்களைப் போல் இருந்த அவனின் புஜங்களையும் கண்டு பயத்தில் எச்சிலைக் கூட்டி விழுங்கிய ரதிமீனா, தன் வேலையில் கவனமாக,
“இப்போ சுர்ருன்னு இருக்கும்.. ரொம்ப இருந்தா சொல்லுங்க!!” என்றவாறே அதை சரி செய்தவள், அவனிடம் அளவு போதுமா என்று கேட்டு உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு தன் இருக்கைக்கு வர,
இங்கே அவனுக்கோ மீண்டும் திருமலையிடமிருந்து அழைப்பு,
“கிளம்பிட்டியா?? சீக்கிரம் வா டா!! மாமா கத்திகிட்டே இருக்காரு.. ஆமா ஏன் இன்னும் நீ பொண்ணு போட்டோவே பார்க்காம இருக்க?? ஒழுங்கா பாரு!!!”
என்று அவர் கத்துவது வெளியே வரை கேட்டது.
சலிப்புடன் அவருக்கு பதிலேதும் சொல்லாமல் அழைப்பைத் துண்டித்தவன்,
“ஹலோ!! இதை கொஞ்சம் கூட்டணும்.. ஒன்னுமே வரலை!!!”
அளவை உயர்த்தி வைக்க மீனாவிடம் கூறிவிட்டு, அசுவாரசியமாக மாமன் அனுப்பிய புகைப்படத்தை அவன் திறந்து பார்க்க,
இங்கே இவனை நெருங்கி மின்னாற்றலின் அளவை சரிசெய்த ரதிமீனாவின் கண்களும் எதேச்சையாக அவனின் கைபேசியை நிறைத்திருந்த புகைப்படத்தில் பதிந்து அதிர்ச்சியில் விரிந்தது.
‘ அக்கா!!!!’
அவளின் அதரங்கள் மெல்லமாய் முணுமுணுக்க, அவளின் இரவுத் தூக்கத்தை கொள்ளை கொண்டவன் இவன் தான் என்பது, விளக்கங்கள் ஏதுமில்லாமலே அவளுக்கு அப்போது நன்றாக புரிந்து போக,
அவளின் உடலில் சட்டென ஒரு பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது.
‘ தேங்க் யூ பிள்ளையாரப்பா!!! நல்லவேளை பொண்ணு பார்க்க வரதுக்கு முன்னாடியே, இவர் தான் அந்த திடீர் மாப்பிள்ளைன்னு தெரிஞ்சு போச்சு..
மீனா!!! எப்படியாச்சும் இவர்கிட்ட பேசி பொண்ணு பார்க்க வர விடாம பண்ணிடு டி.. ‘ என்று தனக்குத் தானே கூறிக்கொண்டவள்,
என்ன பேசுவது எப்படிப் பேசுவது என தனக்குள் ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டிருக்க,
“ஓய் பொண்ணே!!! எனக்கு கரெண்டை வச்சி விட்டுட்டு நீ என்ன கனவு கண்டுட்டு நிக்குற?? இப்படித்தான் வேலை பார்ப்பியா நீ??? இது முடிஞ்சு போய் அப்போ இருந்து சவுண்ட் வரது கூடத் தெரியாம இவளோ கேர்லெஸா இருக்க?? உன்னை எல்லாம் டாக்டர் கிட்ட கம்ப்ளையன்ட் பண்ணனும்”
என்று அவள் முன் சொடுக்கிட்டுக் கூறியவன்,
“சீக்கிரம் அதை ஆஃப் பண்ணிட்டு எடுத்து விடு!! இன்னும் என்னையே பார்த்திட்டு இருக்க” என்று அவசரப்படுத்த,
உண்மை தெரியாமல் இருந்திருந்தால், இந்நேரம் அவன் பேசிய பேச்சிற்கு நன்றாக திருப்பிக் கொடுத்திருப்பாள் பெண்!!! ஆனால் இப்போது அது முடியாதே. அவனிடம் அடக்கி வாசிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த பெண்ணவளோ,
கோபத்தை உள்ளுக்குள் மறைத்துக் கொண்டு அசட்டுச் சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தவள்,
“சாரி சாரி சார்!! கவனிக்கலை” என்றவாறே அனைத்தையும் சரிபார்த்து சுத்தப்படுத்தி முடித்தவள்,
“கிளீன் பண்ணிட்டேன் சார்.. நீங்க இன்னொரு டைம் காட்டன் வச்சு துடைச்சிட்டு ஷர்ட் போட்டுக்கோங்க!!” என்று வேறு பவ்யமாக சொல்ல,
அருள்மொழியின் பார்வையில் அப்பட்டமான ஆராய்ச்சி!!!
‘ இவளோ நேரமும் தலையை வெட்டப் போற ஆடு மாதிரி துள்ளிட்டு இருந்தா.. இப்போ என்ன ஓவரா பம்முறா?? ஒன்னும் சரியில்லையே!!’
என நினைத்துக்கொண்டே, சட்டையை மாட்டியவன்,
“நாளைக்கு வரேன்!!!” என அதிகாரமாய் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்ப எத்தனிக்க,
“சார்!! சார்!! சார்!! ஒரு நிமிஷம்.. ஒரு நிமிஷம்!!”
என வேகமாய் அவனின் முன் மறிப்பதைப் போல் வந்து நின்ற ரதி மீனா,
“உங்ககிட்ட ஒண்ணு பேசணும் சார்!!!” என்று தொடங்க,
புருவம் சுருக்கி அவளை ஆராய்ச்சியாக பார்த்தவன், கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றுவிட,
அவனின் அமைதியை சம்மதமாய் எடுத்துக்கொண்டு,
“நீங்க.. நீங்க இன்னைக்கு பொண்ணு பார்க்கப் போறீங்க தான சார்??” என்று ஒரு வழியாய் கேட்டவள்,
அவனின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல்,
“அங்க போகாதீங்க சார்.. இது நடக்காது!!” என்று ஒரே போடாய் போட்டுவிட,
அருள்மொழியிடம் பலத்த ஆச்சர்யம்!!
‘ நானே பொண்ணு பார்க்கப் போற ஐடியால இல்லை!! இவ எதுக்கு இப்போ வாண்டடா வந்து என் கையைப் பிடிச்சு இழுக்குறா?? ஒண்ணு பண்ணாதன்னு சொன்னாதான் நமக்கு வேற உடனடியா அதைப் பண்ணத் தோணும்!! நம்ம கேரக்டரையே புரிஞ்சுக்க மாட்றாளே!!!’ என அவனுக்குள் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தவன்,
முழுதாய் சொல்லி முடி என்பதைப் போல் அவளைப் பார்த்திருக்க,
“நீங்க பொண்ணு பார்க்க போறது என் அக்காவைத் தான் சார்.. ஆனா அக்கா.. அக்காவுக்கு வேற ஒருத்தரை பிடிச்சிருக்கு!!” என்று அவள் சொல்ல,
‘ சர்தான்!!!! அதான் புலி பதுங்குதா??’ என நினைத்து உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டவன்,
வெளியே முறைப்புடன்,
“என்ன விளையாடுறீங்களா நீங்க?? வேற ஒருத்தரை பிடிச்சிருந்தா எங்களை எதுக்கு பொண்ணு பார்க்க வர சொன்னீங்க?? அங்க எங்க குடும்பத்துல எல்லாரும் ரெடியா கிளம்பி உட்கார்ந்திருக்காங்க.. அதுவும் எங்க ஆயா எல்லாம் என் கல்யாணத்தை பார்த்திட்டு தான் சாகணும்னு உசுரை உள்ளங்கையில பிடிச்சிட்டு உட்கார்ந்திருக்கு.. நீங்க என்னடான்னா எங்களை வச்சு விளையாடிட்டு இருக்கீங்க??” என்று அவன் பட்டாசாய் வெடிக்க,
அவன் கோபத்தில் நியாயம் இருப்பதால் கெஞ்சலுடன் அவனை அமைதி படுத்திய ரதிமீனா, சென்ற வாரம் கல்யாண் வந்து சென்றது, அவளின் குடும்ப நிலவரம், அதனால் அவளின் தாயின் விருப்பம், தமக்கையின் ஆசை என அனைத்தையும் கடகடவென ஒப்பித்தவள்,
“அக்கா ரொம்ப சைலண்ட் சார்.. அவளுக்கு பிடிச்சதைக் கூட வாய்விட்டு கேட்டு வாங்கிக்க மாட்டா.. அம்மா சொல்றதுக்கு தலையாட்டியே பழகிட்டா.. இப்பவும் அதுனால தான் அம்மா பேச்சை மீற முடியாம ரொம்ப கஷ்டப்படுறா.. பிளீஸ் சார்.. நீங்க ரொம்ப வசதியான இடம், உங்க வீட்ல வந்து வாழ்ந்தா அக்கா ரொம்ப சந்தோஷமா இருப்பான்னு அம்மா ரொம்ப நம்புறாங்க.. நாங்க என்ன சொன்னாலும் கேட்க மாட்டாங்க.. அக்காவும் அம்மாவை எதிர்த்து எதுவும் பண்ணமாட்டா.. அவங்க பேச்சைக்கேட்டு உங்களைக் கல்யாணம் பண்ணா, அவளும் சந்தோஷமா இருக்க மாட்டா அண்ட் உங்க வாழ்க்கையும் வீணாப் போயிடும் சார்.. அதுனால பிளீஸ் நீங்களே இந்த ஏற்பாட்டை நிறுத்திடுங்க சார்!!”
கையெடுத்து கும்பிடாத குறையாக பெண் கெஞ்ச,
அவனோ அதை ரசனையாகப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான்.
ஆம், ரசனையே தான்.
சற்று முன் வரை, தன் பதவியைக் கண்டு கூட பயப்படாமல் சண்டைக்கோழியாய் முட்டிக்கொண்டு நின்றவள், இன்று அவளின் தமக்கையின் வாழ்க்கைக்காக சட்டென தன்னிடமே கெஞ்சிக் கொண்டு நிற்பது, குடும்பத்தின் மீதான அவளின் பாசத்தை அவனுக்கு புடம் போட்டு விளக்க, அவளின் குணம் அவனுக்குள் ரசனையைத் தோற்றுவித்தது.
எனவே பதிலேதும் சொல்லாமல் அவன் பார்த்தபடியே இருக்க,
“சார்!!!!” என தயக்கமாய் அழைத்து அவன் சிந்தனையைக் கலைத்தாள் பெண்.
“இப்போ என் குடும்பத்துக்கு நான் என்ன பதில் சொல்றது?? எல்லாரும் அங்க கிளம்பி இருக்காங்க??”
அவளிடமே யோசனை கேட்டவனின் மறைமுக ஒப்புதலில் பெண்ணின் முகம் பூவாய் மலர்ந்து போக,
அவளின் இதழோரம் ஒட்டிக் கொண்ட மென்னகையில் அவன் இதயத்தில் மெலிதாய் ஒரு சலனம்.
‘ சிரிச்சா அழகாத் தான் இருக்காப்பா!!!’ என்று அவன் நினைத்துக்கொள்ள,
இங்கே பெண்ணோ,
“பொண்ணு போட்டோ பார்த்தேன் பிடிக்கலைன்னு சொல்லிடுங்க சார்.. நீங்களே போலீஸ் உங்களை எதிர்த்து யாராவது கேள்வி கேப்பாங்களா என்ன??” என்று பிரச்சனை தீர்ந்து விட்ட திருப்தியில் இலகுவாகக் கூற,
“கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி கூட நான் போலீஸ் தான்.. ஆனா முன்னப்பின்ன தெரியாத நீயே என்னை முறைச்சிட்டு நிக்கலை”
என்று இடக்காகக் கூறியவன்,
“நீ இவ்வளவு தூரம் கெஞ்சுனதுனால, போனாப் போகுதுன்னு எங்க வீட்டுல பேசிப் பார்க்கிறேன்.. ஆனா அதையும் மீறி அவங்க பொண்ணு பார்க்க வந்தா நான் பொறுப்பில்லை.. இப்போவே சொல்லிட்டேன்..” என்று பெருந்தன்மையாக அவன் கூறியதில்,
இங்கே மீனாவின் மனதில் அவன் மேல் இருந்த அபிப்பிராயம் மாறி,
‘ ச்ச!! ரொம்ப நல்ல மனுஷன்!! இவரைப் போய் மனசுக்குள்ள நிறைய திட்டிட்டோமே!!’ என்று வருத்தப்பட்டாள், அவனின் உண்மையான முகத்தை அறியாமல்.
“அதெல்லாம் உங்க விருப்பத்தை மீறி எதுவும் நடக்காது சார்.. நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க.. உங்க நல்ல மனசுக்கு கூடிய சீக்கிரமே உங்களுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி பொண்ணு அமையும் சார்!!”
இவ்வளவு சுலபமாக அவள் நினைத்த காரியம் முடிந்ததில் உற்சாக மிகுதியில் அவள் பேசிக் கொண்டிருக்க,
அவன் ஒரு மார்க்கமாய் தலையசைத்து அவளிடமிருந்து விடைபெற்று அங்கிருந்து கிளம்ப,
“மறக்காம உங்க கல்யாணத்துக்கு இன்வைட் பண்ணுங்க சார்!!!” என்று முதுகிற்குப் பின்னால் கேட்ட பெண்ணின் குரலில், இவனிடம் ஒரு மர்மப் புன்னகை.
“உன்னைக் கூப்பிடாமையா?? கண்டிப்பா நீ இல்லாம கல்யாணமே நடக்காது போதுமா.. ” என்றவன் அதற்கு மேலும் அங்கு நிற்காமல் கிளம்பிச் சென்றுவிட,
இங்கே ரதி மீனாவும் நேற்றிலிருந்து மனதை அழுத்திக் கொண்டிருந்த பெரிய பாரமொன்று நீங்கியதில் நிறைவான புன்னகையுடன் சூப்பர்வைசரிடம் சொல்லிக்கொண்டு நான்கு மணி போல் வீட்டிற்குக் கிளம்பினாள், அங்கே அவளுக்கு காத்திருக்கும் கண்ணிவெடியைப் பற்றி அறியாமல்.






Superrr hero heroine meeting vera level🤣🤣😍😍 super ah fun ah jolly ah irunthuchu ivan yana designohhh aana rendu perum vera levelll😍😍 superr epi sis😍
Lovely dear
Thank you ka ❤️
Thank you da ❤️