arrow_back
உன் கொலுசில் குடியேறிடவா அத்தியாயம் – 4

அத்தியாயம் – 4

visibility 312
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
சராசரி 3.0/5 (2 மதிப்பீடுகள்)
பகிர்

அத்தியாயம் – 4

“இதோ மீனாவே வந்துட்டாளே!!!” என்ற சுந்தரியின் ஆரவாரக் குரலைத் தொடர்ந்து, பலவிதமான உற்சாகக் கூச்சல்கள் பெண்ணின் செவியை வந்து நுழைய,

குழப்பத்துடனே தான் வீட்டிற்குள் அடியெடுத்து வைத்தாள் ரதி மீனா.

மாப்பிள்ளையிடம் பேசியாகி விட்டது, இன்று பெண் பார்க்க யாரும் வரப்போவதில்லை எனும் எண்ணத்தில், அனுமதி கேட்ட நேரத்தை விட சற்றுத் தாமதமாகத் தான் மருத்துவமனையில் இருந்து கிளம்பியிருந்த ரதிமீனா,

இந்த சம்மந்தம் தட்டிப் போனதைக் கொண்டு தன் தமக்கையின் மகிழ்ச்சியைக் காண ஆவலுடன் உள்ளே வர, அங்கே அவளுக்கு அதிர்ச்சி அளிப்பதைப் போல் அவளின் வீட்டில் உரிமையாக மாப்பிள்ளை மிடுக்குடன் கால் மேல் காலிட்டபடி அவளை கண்ணடித்து வரவேற்ற அருள்மொழி வர்மனை, அங்கே நூற்றில் ஒரு பங்காக கூட எதிர்பார்த்திராத மங்கையவள் அதிர்ந்து விழித்தது ஒரு நொடி தான்.

அடுத்த நொடியே,

‘ நான் அவ்வளவு சொல்லியும் என்ன திண்ணக்கமா வந்து உட்கார்ந்திருக்கதை பாரேன்.. இவரை!!!!!’ என ஆத்திரத்தில் பற்களைக் கடித்தவள், அவனை அப்பட்டமாக முறைத்து வைக்க,

அவளின் முதுகில் சுளீரென ஒரு வலி!!! ஆம், சுந்தரி தான் யார் கருத்தையும் கவராமல் மகளின் முதுகில் பலமாய் கிள்ளி வைத்திருந்தார்.

அதில் முகத்தைச் சுருக்கி அவள் கவனத்தை அவனிடமிருந்து திருப்ப,

“வந்தவங்களை வான்னு கூப்பிடுன்னு தனியா சொல்லணுமா உனக்கு???”

என்று அடிக்குரலில் மிரட்ட,

அவளும் தன் எரிச்சலை மறைத்துக்கொண்டு, தன் வீடேறி வந்திருப்பவர்களை மதிக்கும் பொருட்டு,

“வாங்க!!!!” என சம்பிரதாயமாக கைக்குவித்து அனைவரையும் வரவேற்றவள்,

அப்போது தான் அங்கு கூடியிருந்த கூட்டத்தையே முழுதாய் கவனித்தாள்.

குறைந்தது இருபத்தி ஐந்தில் இருந்து முப்பது பேருக்கு மேல் கூடியிருக்க, அவர்களின் சிறிய வீடு, இத்தனை பேரை தனக்குள் அடக்கிக் கொண்டதில் இன்னுமே சிறியதாகிப் போனதைப் போல் தோன்றிவிட்டது பெண்ணிற்கு.

‘ நல்லவன் மாதிரி பேசிட்டு போயிட்டு, ஒரு ஊரையே கூட்டிட்டு வந்திருக்காரு!! சரியான கேடி!!!’ பற்களுக்குள் நாயகனைப் போட்டு அவள் மென்று தின்று கொண்டிருக்க, மீண்டும் அதே சுளீர் வலி.

“ப்ச்!! என்னம்மா உன் பிரச்சனை?? எதுக்கு கிள்ளிட்டே இருக்க??”

கடுப்பில் அவள் அன்னையிடம் அடிக்குரலில் எரிந்து விழ,

“இதுதான் எங்க வீட்டு இளைய மருமவளா??? ஆளு அரைக்காப்பிடி மாதிரி இருந்தாலும், அம்சமாத்தேன் இருக்கா!!!”

ரதிமீனாவின் அருகில் வந்து அவளின் முகத்தை அப்படியும் இப்படியும் திருப்பிப் பார்த்தவாறு, பாராட்டுப் பத்திரம்(?) வாசித்தார் அருள்மொழியின் பெரியம்மா.

‘ ஏதே!! மருமகளா???’ என்று அவள் புரியாமல் குழம்ப,

அவளுக்கு மேலும் யோசிக்க அவகாசமே வழங்காமல்,

“நீங்க கேசரி சாப்பிட்டிட்டு இருங்க, நான் இவளை கிளப்பி கூட்டிட்டு வந்துடுறேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டே மகளை அறைக்குள் கிட்டத்தட்ட இழுத்துக் கொண்டு போனார் சுந்தரி.

அவர்கள் சென்ற திசையைப் பார்த்துக்கொண்டே, அருள்மொழியின் சொந்தங்கள் சற்று முன் நடந்த சம்பவங்களை நினைத்து தங்களுக்குள் அலசி ஆராயத் துவங்கிவிட,

திருமலை தான் தன் மருமகனை ஆராய்சியாய் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தார்.

“யோவ் மாமா!!! எதுக்கு இப்படி வயசுப்பொண்ணுங்களை வாலிப பசங்க பார்க்குற மாதிரி குறு குறுன்னு அப்போ இருந்து என்னைப் பார்த்திட்டு இருக்க?? நான் அப்படிப்பட்ட ஆள் இல்லைய்யா மாம்ஸ்.. நீ அதுக்கு வேற ஆளைப் பாரு!!”

கைபேசியில் ரீல்ஸை பார்த்துக்கொண்டே மாமனிடம் வழக்காடிக் கொண்டிருந்தான் நாயகன்.

“உன் நடவடிக்கை ஒன்னும் சரியாப்படலை டா மருமவனே!!! நீ என்னமோ அந்த பிள்ளையைத் தான் கட்டுவேன்னு சொன்ன, அது என்னமோ உன்னை ஜென்ம விரோதி மாதிரி முறைச்சுகிட்டு போகுது.. என்ன சங்கதி உங்களுக்குள்ள??” என்று அவர் சரியாய் நூலைப் பிடித்துக் கேட்க,

“அதெல்லாம் நல்ல சங்கதி தான்.. அந்தப்புள்ளையா நம்மளைப் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்ற வரைக்கும் காத்திருந்தா உன்னை மாதிரி நானும் கட்டை பிரம்மச்சாரி ஆக வேண்டிதான்.. உனக்கு உன் மருமகன் வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும்னு ஆசை இருந்தா, இந்த ஆராய்ச்சி எல்லாம் ஓரங்கட்டி வச்சிட்டு பேசாம அமைதியா மிக்சர் சாப்பிடு மாமா!!!” என இலகுவாகச் சொன்னவன், மீண்டும் தன் கைபேசியில் மூழ்கி விட,

இங்கே உள்ளே வந்த ரதிமீனாவோ,

“என்னம்மா நடக்குது இங்க?? என்னைய எதுக்கு அந்தம்மா மருமகன்னு சொல்லுச்சு?? எதுக்கு ஏதோ ஊர் கூட்டி தேர் இழுக்கப் போற மாதிரி முதல்ல இத்தனை பேர் வந்திருக்காங்க??”

கொஞ்சமும் பொறுமை இல்லாமல் கேள்விகளாக கேட்டுத் துளைக்க,

சுந்தரியோ கோபத்தில் மகளின் முதுகிலே சுளீரென ஒரு அடி வைத்தார்.

வலித்த இடத்தை தேய்த்து விட்டுக்கொண்டே,

“ம்மா!! கிறுக்கா பிடிச்சிருக்கு உனக்கு.. சும்மா அப்போ இருந்து என்னை அடிச்சிட்டே இருக்க??”

மூக்கு விடைக்க அவளும் கோபப்பட,

“எனக்கு வர கோவத்துக்கு, முடியைப் பிடிச்சு ஆஞ்சு விட்டிடுவேன்.. சின்னக்கழுதை!! வயசுக்கு தக்கன வேலையா பார்த்திட்டு வந்திருக்க?? உங்களுக்கு எது நல்லது எது கெட்டதுன்னு எனக்குத் தெரியாதா?? பெரிய இவளாட்டம் மாப்பிள்ளைக்கிட்ட போய் என்ன பேசிட்டு வந்திருக்க?? அவுக என்ன நினைப்பாக நம்மளைப்பத்தி!!!” என்று அவர் நிற்காமல் திட்டிக்கொண்டே போக,

‘ பத்த வச்சுட்டியே பரட்டை!!!!!’ என்பதைப் போல் அருள்மொழி வர்மன் அனைத்தையும் இங்கே அன்னையிடம் போட்டுக் கொடுத்து விட்டான் என்பதை உணர்ந்து அவள் ஆத்திரத்தில் பல்லைக் கடிக்க,

இங்கு சுந்தரியும் தன் வசவுகளை நிறுத்தவே இல்லை.

“ம்மா!! போதும் மா!! விடு அவளை.. அவளே ஒன்னும் புரியாம நிக்குறா பாரு!!”

இடையில் வந்த வான்மதி தான் அன்னையைக் கட்டுப்படுத்த,

மூத்த மகளைக் கண்டதும் இன்னும் கோபம் உச்சிக்கு ஏறியது சுந்தரிக்கு.

“எல்லாம் உன்னால தான்.. பேசாத டி நீ.. ” என்று அவளையும் திட்டி ஓய்ந்தவர்,

“ஒழுங்கா உன் தங்கச்சியைக் கிளப்பி சீக்கிரம் வெளிய கூட்டிட்டு வா.. நான் அவங்களோட போய் பேசிட்டு இருக்கேன்.. ” என வான்மதியிடம் கட்டளையாக சொல்லிவிட்டு அவர் வெளியே செல்ல,

இங்கே ரதிமீனாவோ நடப்பது புரிந்தும் புரியாமலும் குழப்பத்தில் தலையில் கைவைத்து அமர்ந்துவிட்டாள்.

“மீனு குட்டி!!” என்றபடி அவளை நெருங்கிய வான்மதியை சிவப்பேறிய விழிகளுடன் நிமிர்ந்து நோக்கிய நாயகி,

“எந்த டிராமாவையும் பார்க்குற அளவுக்கு எனக்கு பொறுமை இல்லை.. அதுனால ஒழுங்கா என்ன நடந்துச்சுன்னு சீக்கிரம் சொல்லி முடி!!!”

கட் அண்ட் ரைட்டாக சொல்லிவிட்டவளை பாவமாக பார்த்து வைத்த வான்மதி, ஒரு பெருமூச்சுடன், ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு நடந்த சம்பவங்களை தங்கையுடன் பகிர்ந்து கொள்ளத் துவங்கினாள்.

சரியாக ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு,

“ஊர் உலகத்துல இப்படி ஒரு மனுசனைக் கண்டிருப்போமா?? நல்ல நாள் அதுவுமா குடிச்சிட்டு வந்து விழுந்து கிடக்கிறத பாரு.. எவ்வளவு படிச்சுப் படிச்சு சொன்னேன்.. எழவெடுத்த மனுஷன் என் உசுரை வாங்காம போகாது!!!” என்று தன் போக்கில் புலம்பிக் கொண்டே, அங்கு தன்னிலை மறக்கும் அளவிற்கு குடித்துவிட்டு வந்திருந்த கணவனின் கை கால்களை இறுக்கிக் கட்டியவர்,

அங்கே இன்னும் உளறிக் கொண்டிருந்த அவரின் வாயிலும் மகளின் துப்பட்டா துணியை வைத்து அடைக்க,

“ஆத்தா!! மூச்சு விட முடியாம போயிடப் போகுது டி!!” என்று பதறினார் பவுனுத்தாயி.

“மூச்சு விட முடியலனா சாகட்டும்.. அப்போயாச்சும் எனக்கும் எம் புள்ளைகளுக்கும் ஒரு விடிவுகாலம் பிறக்குதான்னு பார்ப்போம்!!” என மூச்சுவாங்கக் கூறியவர்,

“இந்த ரூமுக்குள்ளையே அவங்க வந்துட்டு போற வரைக்கும் நீங்களும் உங்க மவனும் சத்தங்காட்டாம இருக்கணும்.. வரவக உங்களைக் கேட்டா நான் சமாளிச்சுக்கிறேன்.. எனக்கு எம்பிள்ளை கல்யாணம் நல்லபடியா நடக்கணும்.. அதுனால தயவு செஞ்சு உங்க மகனை அடக்கி வைங்க.. புண்ணியமா போவும்!!!” என்று மாமியாரிடம் கையெடுத்து கும்பிட்டவர்,

இருவருக்கும் தேவையான தின்பண்டங்கள், தண்ணீர் என அனைத்தையும் அந்த அறையில் வைத்துவிட்டு, அறையை வெளியில் தாளிட்டு வந்து அக்கடாவென அமர,

அவரின் ஒன்றுவிட்ட அண்ணனும் அவரின் மனைவியும் வந்துவிட்டனர்.

அவர்களை வரவேற்று உபசரித்து அமர வைத்தவர்,

“மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க கிளம்பிட்டேன்னு தகவல் சொன்னாங்க அண்ணே.. நான் அதுக்குள்ள பாப்பா ரெடியான்னு பார்த்திட்டு வரேன்!!” என்று சொல்லிக்கொண்டு உள்ளே வந்தவர்,

இன்னுமே தயாராகாமல் சுவற்றை வெறித்தபடி அமர்ந்திருந்த வான்மதியைக் கண்டு ஏகத்திற்கும் அதிர்ந்தார்.

“இந்தா வானு!! கிளம்பாம என்ன பண்ணிட்டு இருக்க நீ?? அப்போவே உன்னைய சேலையை மாத்த சொன்னேன் தான??” என்று கோபத்துடன் அவள் தோள்களைப் பற்றி தன்னைப் பார்க்குமாறு திருப்பியவர், அங்கே கலங்கிப் போய் இருந்த மகளின் முகத்தைக் கண்டு உள்ளுக்குள் அதிர்ந்தார்.

“ஏய்!! இந்தாடி!! எதுக்கு இப்போ கண்ணுல தண்ணி விட்டுட்டு நிக்குற.. என்னாச்சு???” என்று அவர் பதற,

பாவையோ பதிலேதும் சொல்லாமல் மேலும் கண்ணீர் உகுத்ததில், ஆத்திரமடைந்த சுந்தரி,

“இந்தா!! மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க வர நேரத்துல என்ன டி இது?? ஏன் டி என் உயிரை வாங்குறீங்க.. என்ன பிரச்சனைன்னு இப்போ வாயைத் திறந்து சொல்லப்போறியா இல்லையா நீ??” என்று அவர் மிரட்தியதில்,

அவளும் மிகுந்த பயத்துடன் எச்சிலைக் கூட்டி விழுங்கிக்கொண்டு,

“ம்மா!!! எனக்கு.. எனக்கு கல்யாண் அவரைத்தான் பிடிச்சிருக்கு மா!!” என்று ஒருவழியாக சொல்லி முடிக்க,

சுந்தரிக்கு வந்த ஆத்திரத்திற்கு அளவே இல்லை.

‘ எப்போ வந்து என்ன சொல்றா பாரு!!! நல்லவேளை கல்யாண மேடையில நிக்க வச்சு என் கழுத்தறுக்காம போனா!!!’ என நினைத்து கடுப்புடன் மகளைத் திட்டி ஓய்ந்தவர்,

இறுதியில் அவளின் அழுகையைக் காணச் சகியாமல்,

“அவுக கிளம்பி வந்திட்டு இருக்காங்க.. இப்போ ஒன்னும் பண்ண முடியாது.. அவங்க வந்துட்டு போகட்டும்.. ஜாதகம் சரியில்லைன்னு என்னமாச்சும் சொல்லி ஒலட்டி விட்டுடலாம் என்ன சரியா???” என்று இறங்கி வர,

வான்மதி அழுகையுடனே அன்னையைக் கட்டிக்கொண்டவள்,

“ரொம்ப பயந்துட்டேன் மா!!! தேங்க்ஸ் மா!!!” என்று உளமார புன்னகைக்க,

“சரி சரி!! போய் ரெடியாகு நீ முதல்ல.. இப்படியே வெளிய வர முடியாதுல்ல”

என்று சொல்லிக்கொண்டு அவளை அனுப்பிவைத்துவிட்டு, சமையலறையில் தன் வேலையில் அவர் மும்முரமாகி விட,

அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் நான்கு பெரிய கார்களில் வந்து இறங்கியது அருள்மொழி வர்மனின் குடும்பம்.

‘ அடியாத்தி!! இதென்ன நிச்சயம் பண்ணப்போற மாதிரி இத்தனை பேர் வந்திருக்காங்க??’ என்று அதிர்ந்து போன சுந்தரி, சம்பிரதாயமாக புன்னகையுடன் அவர்களை வரவேற்க,

முன்பே மணப்பெண்ணின் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலையை அறிந்து வந்ததாலோ என்னவோ பெரிதாய் ஆராய்ச்சி ஏதும் இல்லாமல் வந்தவர்கள் அனைவரும் இயல்பாய் சுந்தரியிடம் பழக,

உண்மைக்கும் அவருக்கு பெரும் மனத்தாங்கலாய் இருந்தது.

‘ எம்புட்டு அருமையான சம்மந்தம்?? பணம் இருக்குன்னு கொஞ்சம் கூட பகட்டு காமிக்காம எம்புட்டு தன்மையா பழகுறாங்க.. ஹம்ம்!! நம்ம புள்ளைக்கு கொடுத்துவைக்கலை!!’ என்று மனதிற்குள் நினைத்து ஏக்கப் பெருமூச்சு விட்டவர், அவர்களுக்கு காபி பலகாரங்கள் கொடுத்து முறையாக உபசரிக்க,

பெண்ணின் தகப்பன் மற்றும் ஆச்சியைப் பற்றி விசாரித்தவர்களிடம், உடம்பு முடியாமல் மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருக்கின்றனர் என்று சமாளித்தார் அவர்.

அதற்குள்ளே இங்கே அருள்மொழி வர்மனின் பார்வை யாரோயோ தேடியபடி அங்குமிங்கும் அலைபாய்ந்ததை கண்டு,

“மாமா!! பொண்ணை வர சொல்ல சொல்லுங்க.. அருளு பார்க்கணும்ல!!”

வைத்தியநாதனின் காதைக் கடித்தார் திருமலை.

“அப்பறம் தங்கச்சி!! நல்ல நேரம் முடியுறதுக்குள்ள பிள்ளையைக் கூப்பிடுறது தான??”

வைத்தியநாதன் தொண்டையைச் செரும,

“இதோ!! வர சொல்றேன் அண்ணே!!” என்ற சுந்தரி மகளை அழைத்துக்கொண்டு வந்தார்.

குனிந்த தலை நிமிராமல் வெளியே வந்த வான்மதி, அனைவருக்கும் அன்னையின் கட்டளைப்படி வணக்கம் வைத்தவள், அன்னையின் பின்னே மறைந்தவாறு நின்று கொண்டாள் ஓரமாக.

“பொண்ணு ரொம்ப பயந்த சுபாவம் போல.. “

“இம்புட்டு கூட்டத்தைப் பார்க்கவும் மிரண்டிருச்சு”

“ஒருவேளை மாப்பிள்ளை போலீஸ்னு பயமோ என்னமோ??”

“அதெல்லாம் அருளு கூட ரெண்டு நிமிஷம் பேசுனா புள்ளைக்கு பயமெல்லாம் காத்தோட போயிரும்!!”

என்று அவர்கள் ஆள் ஆளுக்கு ஒன்று பேசிக்கொண்டிருக்க,

அவர்களை அமைதிப்படுத்தியது அருள்மொழி வர்மனின் குரல்.

வான்மதியை ஆராய்சியாகப் பார்த்தவாறே இருக்கையில் இருந்து எழுந்தவன்,

அவளை நெருங்க,

“ஏய் உன் மவன் என்ன டி பண்றான்?? கூப்பிடுடி அவனை!!!”

கடுப்புடன் மனைவியின் காதைக் கடித்தார் வைத்தியநாதன்.

அதற்குள் வான்மதியை நெருங்கி விட்டிருந்தவன்,

“உங்களுக்கு வேற ஒருத்தரை பிடிச்சிருந்தா, எதுக்குத் தேவையில்லாம எங்களை வரவைச்சு அசிங்கப்படுத்துறீங்க??”

என்று நேருக்கு நேராய் வான்மதியைப் பார்த்து அவன் கோபமாய்க் கேட்க,

சுந்தரியும் வான்மதியும், ‘ இவருக்கு எப்படி தெரியும்?’ என அதிர்ந்து விழித்தனர் என்றால்,

மற்றவர்கள் அனைவரும்,

‘ என்ன பேசுகிறான் இவன்??’ என்று குழம்பிப் போய் பார்த்திருந்தனர்.

“உங்ககிட்ட தான கேட்கிறேன்.. பதில் சொல்லுங்க!!!”

அருள் சற்றே குரல் உயர்த்த, வான்மதிக்கு பயத்தில் அழுகையே வந்துவிட்டது.

அதைக்கண்டு சுந்தரியின் ஒன்று விட்ட அண்ணன் எழுந்து வந்துவிட்டார்.

“தம்பி என்ன குரலை உசத்துறீங்க?? போலீஸ் ஆபீசர்னா எல்லாரையும் சந்தேகமாத் தான் பார்ப்பீங்களா?? எங்க வீட்டுக்கு வந்து எங்க பிள்ளையவே சந்தேகப்படுறீங்க.. அவளே ஒரு வாயில்லா பூச்சி.. நாங்க அவளை அப்படியெல்லாம் வளர்க்கலை.. கொஞ்சம் பார்த்து பேசுங்க!!” என்று நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொண்டு தங்கை குடும்பத்துக்கு ஆதரவாக குரல் கொடுக்க,

சுந்தரியோ தர்மசங்கடத்துடன் கைகளைப் பிசைந்தபடி நின்றிருந்தார்.

“டேய் மாப்ள!! என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க!!”

திருமலை மருமகனை அடிக்குரலில் கண்டிக்க,

அவனோ அழுத்தமாய் சுந்தரியையும் அவரின் மகளையும் தான் பார்த்திருந்தான்.

காவலனின் பார்வையில் மாட்டிக்கொண்ட திருடனாய் திருதிருவென விழித்த சுந்தரி,

“மன்னிக்கணும் எல்லாரும் எங்களை!!!” என்று பொதுவாய் அனைவரையும் பார்த்துச் சொல்லியவர்,

சென்ற வாரம் கல்யாண் வந்து வான்மதியை பெண் பார்த்து விட்டுச் சென்றதைக் கூறியவர்,

“பொண்ணுன்னா மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரவுக வந்து பார்க்கிறது வழக்கம் தான?? அவுக இன்னும் எந்த தாக்கலும் சொல்லலை.. அதுனால தான் நீங்க பொண்ணு பார்க்க வாரதா சேதி வரவும் நானும் நல்ல இடமே, பொண்ணு நல்லா இருப்பாளேன்னு வாரச் சொல்லிட்டேன்.. என் மவகிட்ட ஒரு வார்த்தை கேட்டிருக்கணும்.. எந்தப்பு தான்.. அவ செத்த முன்ன தான் சொன்னா, எனக்கே அவ மனசு இப்போ தான் தெரியும்.. மன்னிச்சிக்கிடுங்க.. என்ன சொன்னாலும் நாங்க பண்ணது தப்பு தான்” என்று அவர் சங்கடத்துடன் கூற,

“என்ன டி இப்படி ஆகிப்போச்சு!!!”

என்று ஆளாளுக்கு தங்களுக்குள் பேசத்துவங்க,

வைத்தியநாதனுக்கு என்னடா இதுவென்று ஆகிவிட்டது.

வானதி கிடைக்கவில்லை என்றால் என்ன வான்மதியாவது கிடைத்ததே என்று அவர் மனதைத் தேற்றிக்கொண்டு வந்திருக்க, இப்போது அதுவும் இல்லையென்றானதில் மானசீகமாக தலையில் கைவைத்து விட்டவர்,

எப்போதும் போல் துண்டை உதறி தோளில் போட்டுக்கொண்டு எழுந்துகொண்டு,

“பரவாயில்லைமா விடுங்க!! உங்க பிள்ளைக்கு ஆசைப்பட்ட வாழ்க்கையை அமைச்சுக் கொடுங்க!! அப்போ நாங்க வரோம்!!” என்று சொல்லிக்கொண்டு அவர் கிளம்பப் பார்க்க, மற்றவர்களும் அவரைத் தொடர்ந்து எழுந்து கொண்டதில்,

“ஹலோ பட்டீஸ்!! எங்க?? எங்க கிளம்புறீங்க?? சிட்!!! சிட்!!!”

இரு கைகளையும் கீழே மடக்கி உட்காருமாறு சைகை செய்த அருள்மொழி வர்மன்,

தனக்கு வான்மதி – கல்யாண் சங்கதி எப்படித் தெரியவந்ததென்று அச்சுப் பிசகாமல் ரதிமீனா சொன்னவற்றை அங்கே ஒலிபரப்பிவிட்டு,

“பாவம் உங்க ரெண்டாவது பொண்ணு என்னை வரவேண்டாம்னு தான் சொன்னாங்க.. ஆனா எனக்கு நியாயம் கிடைக்கணும்ல.. அதான் வந்தேன் நான்!!” என்றும் சொல்ல,

என்ன சொல்கிறான் இவன் என்று மற்றவர்கள் யோசனையாய்ப் பார்த்தார்கள் என்றால், சுந்தரியோ தன் இரண்டாம் மகளின் துடுக்குத்தனத்தை எண்ணி கோபத்தில் முகம் சிவந்தார்.

“ஏலேய்!! என்னடா சொல்ற?? முன்னாடியே தெரிஞ்சிருந்தா கம்மின்னு வீட்டுல இருந்திருக்கலாம்ல.. என்னாத்துக்கு எங்க எல்லாரையும் இழுத்துட்டு இங்க வந்த??”

வைத்தியநாதன் கத்த,

அவனோ மிகவும் இலகுவாக மீண்டும் தான் அமர்ந்திருந்த இருக்கையில் வசதியாக போய் அமர்ந்து கொண்டவன்,

“எனக்கு கல்யாணம்னு சொல்லி சின்னபையன் மனசுல ஆசையை வளர்த்து விட்டுட்டீங்க.. இப்போ வந்து கல்யாணம் இல்லைன்னு சொன்னா?? என் பிஞ்சு மனசு ஏமாந்து போயிராதா?? அதான் என் வாழ்க்கைக்கு ஒரு வழி கிடைக்கணும்னு உங்க எல்லாரையும் கூட்டிட்டு வந்தேன்.” என்று அவன் நியாயம் பேச,

‘ யாரு நீயா???’ என்பது போல் அவனின் மொத்த குடும்பமும் அவனை கடுப்புடன் பார்த்து வைத்ததையெல்லாம் கண்டுகொள்ளவில்லை அந்த காரியக்காரன்.

“இதோ பாருங்க!! நான் சுத்தி வளைச்சுப் பேச விரும்பலை!!! அக்காவைப் பொண்ணு பார்க்க வரப்போ அவங்க வேற ஒருத்தனை லவ் பண்ணா, தங்கச்சியை அந்த மாப்பிள்ளைக்கு கட்டி வைக்கிறது தான உலக வழக்கம்.. அதுனால, நானும் ஏமாந்து போகக்கூடாது, அதே சமயம் சுந்தரி அத்தைக்கு என்னை மாப்பிள்ளையாக்கனுன்ற ஆசையும் நிறைவேறனும்.. அதுக்கு ஒரே வழி இவங்களோட இரண்டாவது பொண்ணை நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறது தான்.. அதுனால டைம் வேஸ்ட் பண்ணாம சீக்கிரம் பேசி முடிங்க!!!”

என்று ஒரு வெடியைக் கொளுத்தி போட்டுவிட்டு அவன் சாவகாசமாக அமர்ந்துவிட,

அங்கிருந்த அனைவரும் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் ஒரு நொடி விழித்து நின்றனர்.

“என்ன டி இவன் இப்படி பண்றான்?? உன் மகனுக்கு அறிவே இல்லையா??”

சிவகாமியிடம் எரிந்து விழுந்தார் வைத்தியநாதன்.

“அக்காவை பொண்ணு பார்க்க வந்துட்டு தங்கச்சியைக் கல்யாணம் பண்றது ஒன்னும் புதுசில்லையே நம்ம குடும்பத்துல.. உங்க ரத்தம் அவன்.. வேற எப்படி இருப்பான்??” என்று கணவருக்கு கொட்டு வைத்தவர்,

மகனின் விருப்பத்தை சரியாய் கண்டுகொண்டு நிலைமையை தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டார்.

“என்ன மதினி?? என்ன யோசனை பண்றீங்க?? உங்க பொண்ணை எங்க வீட்டுக்கு நம்பி அனுப்புங்க.. தங்கமா பார்த்துக்கிடுவேன்.. வேணும்னா என் மூத்த மருமவளைக் கேளுங்க.. அங்க அவ எம்புட்டு சவுரியமா இருக்கான்னு” என்றவர் மித்ர நந்தினிக்கு கண்ணைக் காண்பிக்க,

அதை சரியாய் புரிந்து கொண்ட மருமகளும்,

“ஆமா சித்தி!! எங்க அம்மா வீட்டை விட புகுந்த வீட்டுல தான் நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன்.. அருள் தம்பி பார்க்க தான் விறைப்பா இருப்பாரு.. ஆனா பச்சைக் குழந்தை மாதிரி.. ஒரே விளையாட்டு தான்.. அவர் இருந்தா வீடே கலகலன்னு இருக்கும்.. நீங்க பயப்படாம நம்பி, உங்க இரண்டாவது பொண்ணை எங்க வீட்டுக்கு அனுப்புங்க” என்று மாமியாருடன் சேர்ந்து கொள்ள,

இவர்களுடன் குந்தவையும் சேர்ந்து கொண்டு சுந்தரியின் மண்டையைக் கழுவியதில், அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் அவரே,

“எனக்கு இது நடந்தா ரொம்ப சந்தோஷம் தான் மதினி.. ஆனா பாப்பா கிட்ட கேட்கணுமே.. பாப்பா இன்னும் வேலையில இருந்து வரலை.. அவ வரட்டும் ஒரு வார்த்தை கேட்டுட்டு பேசி முடிச்சுக்கிடலாம்..” என்று தன் சம்மதத்தை வழங்க,

திருமணத்தைக் குறித்த தங்கையின் கனவுகளை அறிந்த வான்மதியோ, தனக்கு உதவப்போய் தான் தங்கை இந்த இக்கட்டில் மாட்டிக்கொண்டாளோ என வருந்திக் கொண்டிருந்த சமயம் தான், ரதிமீனா வேலை முடித்து வீட்டிற்குள்ளே பிரவேசித்தது.

அனைத்தையும் தமக்கையின் வாய்மொழியாக கேட்டு முடித்த ரதிமீனாவிற்கு நாயகனின் மேல் வந்த கோபத்திற்கு அளவே இல்லை.

‘ சரியான பிராட்!!! என்ன நேக்கா என்னைக் கோர்த்து விட்டிருக்காரு!!!’ என கடுப்புடன் அவள் உடையை மாற்றாமல் அமர்ந்திருக்க,

மீண்டும் உள்ளே வந்த சுந்தரி,

“இந்தாடி!! ஒழுங்கா எந்திச்சு கிளம்பு!! மாப்பிள்ளை எவ்வளவு நேரம் வெயிட் பண்ணுவாரு” என்று அவளை அவசரப்படுத்த,

கோபத்தில் கையில் இருந்த பட்டுப்புடவையை அறையின் மூலையில் தூக்கி வீசிய நாயகியோ,

“இந்தா பாரும்மா.. மாப்பிள்ளை வேப்பிலைன்னு சும்மா கடுப்பேத்தாத சொல்லிட்டேன்.. முதல்ல அந்த கும்பலை இங்க இருந்து கிளம்ப சொல்லு.. எனக்கு இந்தக் கல்யாணத்துல இஷ்டம் இல்லை!!”

சற்று சப்தமாகவே அவள் சொல்லிவிட,

அவசரமாய் மகளின் வாயை மூடி தலையில் ஒரு கொட்டு வைத்த சுந்தரி,

“ஆக்கங்கெட்ட கூவை!! வாயை மூடு டி!!!” என்று அடக்கியவர்,

“இதோ பாரு மீனா!! நான் சும்மா பேருக்கு தான் உன்கிட்ட கேட்டு சொல்றேன்னு சொன்னேன் அவங்ககிட்ட.. ஆனா நெசத்துக்கும் இந்த சம்மந்தத்தை விட எனக்கு மனசே இல்லை.. பணக்காரகன்னு சொல்லலை.. குடும்பத்துல இருக்க எல்லாரும் ரொம்ப குணசாலியா இருக்காங்க… இங்க வாழ்ந்தா நீ நல்லா இருப்ப டி சாமி.. என் வாழ்க்கை மாதிரி கருமாயப்படாம நீங்க ரெண்டு பேரும் நல்லா இருக்கணும் எனக்கு..

உங்க அப்பனை வச்சிட்டு உங்களை நல்ல முறையில கரையேத்த நான் வம்பாடு படுறேன்.. நான் கும்புடுற கடவுளாப் பார்த்து உங்க ரெண்டு பேத்துக்கும் நல்ல ஒரு வழியைக் காட்டுறாரு.. இந்த நேரம் எதுவும் வீம்பு காட்டாம, அம்மா சொல்றதைக் கேளுடி.. புண்ணியமாப் போகும் உனக்கு.. அம்மாக்காக ஒத்துக்கோடி உன்னைக் கெஞ்சிக் கேக்குறேன்..”

என்று அவர் இறைஞ்சுதலாய் கேட்டு வைக்க,

தாயின் கஷ்டங்களை உடனிருந்து பார்த்து வளர்ந்த பிள்ளைகள் என்பதால், அவரை இப்படி கெஞ்சுவதைப்போல் பேசுவதைக் காணச் சகியவில்லை பெண்ணிற்கு.

“ம்மா!! எனக்கு இருபத்தி மூணு தான் ஆகுது.. அதுக்குள்ள என்னம்மா?? அக்காவுக்கு முதல்ல முடிப்போம்.. அதுக்குள்ள நானும் கொஞ்சம் சம்பாரிச்சுகிறேன்.. “

மகளின் மறுப்பில் முன்பிருந்த வீரியம் இப்போது இல்லை.

அதை உணர்ந்து கொண்ட சுந்தரியும், கெஞ்சலும் கொஞ்சலுமாய் அவளைச் சமாளித்து உடைமாற்றி அலங்கரித்து வெளியே அழைத்து வர,

அவளும் வேறு வழி இல்லாமல், அருள்மொழி மூலமாகவே இந்தத் திருமண ஏற்பாட்டை நிறுத்தி விட வேண்டும் எனும் எண்ணத்துடன் இறுக்கமான முகத்துடன் சபைக்கு வந்தாள்.

“பொண்ணுக்கு பெருசா விருப்பம் இல்லை போலயே டா தம்பி!!!”

குந்தவை தம்பியிடம் முணுமுணுக்க,

நாயகியை பாதாதி கேசம் வரை பார்வையால் அளந்தவாறே,

“இப்போ பிடிக்கலைன்னா என்ன!? இனி பிடிக்க வச்சிருவோம்!!!” என்று ஒரு மார்க்கமாகச் சொன்னவன், தன் அன்னைக்கு கண்ணைக் காட்ட,

சிவகாமியும் வேகமாய் எழுந்து மருமகளின் அருகில் சென்றவர்,

“ராசாத்தி!! அம்சமா இருக்க ம்மா!!”

என்று அவளின் கன்னம் வழித்து திருஷ்டி கழித்தவர்,

“நல்ல நேரம் முடியப்போகுது சம்மந்தி!! வாங்க வந்து தட்டை மாத்திக்கலாம்.. “

“குந்தவை!! போய் மருமகளுக்கு பூ வச்சு விடு நீ!!!”

“நந்தினி!! தட்டுல எல்லாத்தையும் எடுத்து வையுங்க மா, நீயும் மதினியும் சேர்ந்து!!!”

“ஏங்க!! எந்திச்சு வாங்க.. மசமசன்னு உட்கார்ந்துட்டே இருக்கீங்க??”

என்று யாரும் யோசிக்கவே அவகாசம் அளிக்காமல், கண்மூடித் திறப்பதற்குள் தட்டு மாற்றி அருள்மொழி வர்மன் – ரதிமீனா திருமணத்தை உறுதி செய்துவிட்டிருந்தார் சிவகாமி.

“சரி சம்மந்தி!! நீங்க உங்க மொத பொண்ணுக்கு கல்யாணத் தேதி குறிச்சிட்டு சொல்லுங்க.. அதுக்குப் பின்னாடி ஒரு ரெண்டு மாசஞ்செண்டு கூட இவங்க கல்யாணத்தை வச்சிக்கிடுவோம்.. கல்யாண வேலையெல்லாம் நாங்க பாத்துக்கிடுதோம்.. நீங்க ஒன்னும் கலங்காதீங்க.. இனி நீங்களும் நம்ம குடும்பம் தான?? ரெண்டு பிள்ளைக கல்யாணத்தையும் ஜாம் ஜாம்னு நடத்திப்புடலாம்” என்று தைரியம் சொல்லிக்கொண்டு ஒருவழியாக மாப்பிள்ளை வீட்டார் கிளம்ப,

ரதிமீனா இன்னுமே நடந்து முடிந்ததை நம்ப முடியாமல், அருள்மொழியை முறைத்துக் கொண்டு தான் நின்றிருந்தாள்.

அதை உணர்ந்தவனும் பெரிதாய் அலட்டிக் கொள்ளாமல், புன்னகையுடனே அவன் எழுந்து கொண்டான்.

அவனின் குடும்பம் மொத்தமும், தங்களை ஒவ்வொருவராய் அவளிடம் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு நன்முறையில் விடைபெற்றுக் கிளம்ப,

பெயருக்கு ஒட்ட வைத்த புன்னகையுடன் அவர்களை வழியனுப்பி வைத்தாள் நாயகி.

அப்போது அவளிடம் சொல்லிக்கொண்டு இரண்டு எட்டு வைத்த வைத்தியநாதன்,

“ஆமா, கேட்கவே மறந்துட்டேன் தாயி!! உம் பேரென்ன???” என்று அவருக்கு மிகவும் முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்க,

‘ பேரே தெரியாமையா டா பரிசம் போட்டீங்க?? நல்ல குடும்பம்!!!’ என மனதில் நினைத்துக்கொண்ட நாயகியும்,

“ரதி மீனா!!!” என்று மெதுவாய் சொல்ல,

மனிதரின் முகத்தில் தன்னாலே ஒரு ஏமாற்றம் வந்து குடிகொண்டது.

‘ பேர் சொன்னதுக்கு இவர் ஏன் இவ்வளவு சோகமா போறாரு??’ என்று அவள் குழம்பிப் போக,

அவளை சமீபித்திருந்த அருள்மொழி,

“அப்போ நான் வரட்டா இன்ஸ்பெக்டரம்மா!!!!” என்று தன் வழக்கமான கேலியுடன் விடைபெற,

‘ ஏதோ கல்யாணமே ஆகிட்ட மாதிரி இன்ஸ்பெக்டரம்மாவாம்ல.. கொல்லப் போறேன் இவரை!!’ என்று பல்லைக் கடித்தாள் நாயகி.

அதைக்கண்டு ரகசியமாய் சிரித்தவன்,

“என்னங்க அத்தை!! நானும் அப்போ இருந்து பார்க்குறேன், உங்க மக என்னை முறைச்சுட்டே இருக்காங்க.. என் வருங்காலப் பொண்டாட்டி தானன்னு நான் கண்டுக்கலைனாலும், எல்லார் பார்வையும் ஒரே மாதிரி இருக்குமா?? கொஞ்சம் பார்த்து சொல்லி வைங்க!!!”

சிறப்பாக ஒரு வெடியை சுந்தரியிடம் கொளுத்திப் போட்டுவிட்டு அவன் சிரிப்புடன் கிளம்ப,

‘ யூ!!!! யூ!!! இர்ரிடேட்டிங் இடியட்!!!’

அவன் சென்ற திசையை கொலைவெறியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நாயகி..

அடுத்த அத்தியாயம்

அத்தியாயம் – 5

அத்தியாயம் - 5"ஏண்டி நீங்கெல்லாம் எப்படி?? வீட்டுல இருந்து கிளம்பும்போதே எல்லாம் திட்டம் போட்டு பேசி வச்சிட்டு தான் வருவீங்களா?? இல்லை அங்க போய் கூட்டு சேர்ந்துக்குவீங்களா???"அந்தப் பெரிய வீட்டின் கூடத்தில் வேஷ்டியை மடக்கிப் பிடித்தவாறு அங்குமிங்கும் நடை போட்டபடி கடுப்புடன்…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 6

  1. Vasantha_priyaபொதுக் கருத்துVasantha_priya

    Sarithann ninaichathan nadathikra thiramai Iruku police sir ku.... Romba straight forward kuda pola Vanathi ta pesunathu apdithan thonichu... Unmaiya romba nalla family understanding too... Rathi inum yana pana poraloo ivanoda... Interesting da waiting for next one😍

  2. Lakshya Akshaya (Laddus)பொதுக் கருத்துLakshya Akshaya (Laddus)

    Enna iyya sami innaki intha bitu pothumanu sollura mathiri senjutu poetan policekar🤣🤣🤣🤣🤣🤣👌👌👌👌

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்