அத்தியாயம் 11
## காம்யவனம் – 11
“நீ என்ன சொல்ற தேவ்? இந்தக் காட்டோட கதையா? யார் சொன்னது?”
மாயா அவளது தோள்களைக் குலுக்கியபடி, அவனது கண்களை நேராகச் சந்தித்து விடாப்பிடியாகக் கேட்டாள்.
தேவா ஆழ்ந்த மூச்சை ஒருமுறை தனது நெஞ்சுக்குள் இழுத்து, அந்தச் சோலையின் காற்று அவனது தொண்டையை அடைப்பது போன்ற பிரமைகளைக் கடந்து தனது கவலையை வெளியேற்றினான். அவனது அகத்தை ஒரு பாராங்கல் அழுத்துவது போல் இருந்தது. அவளிடம் இதை எப்படிச் சொல்லிப் புரிய வைக்கப் போகிறோம் என்ற தயக்கம் அவனது நரம்புகளில் ஊடுருவியது.
“சொல்லு தேவா…” அவளது குரலில் கலவரம் படர்ந்தது.
“நேத்து… அந்தப் பளியர் குடியிருப்புல உடுக்கை அடிச்சாரே ஒருத்தர்… ஞாபகம் இருக்கா? அவர்தான் இந்தக் காட்டோட கதையைச் சொன்னாரு. மன்மதனோட அவதாரம்… பெயர் கூட… ஆங்… ப்ரத்யும்னன்! அவன் இந்த காட்டுல பல ஆயிரக்கணக்கான வருஷமா… அதாவது, போன யுகத்துலேந்து இப்போ வரைக்கும் அவளோட காதலிக்காகக் காத்திருக்கானாம்…” தேவா வார்த்தைகளை நிறுத்தி நிறுத்தி, திக்கித் திணறித் தன் அச்சத்தை மறைக்க முயன்றான்.
பின் மூச்சைச் சீரமைத்துக்கொண்டு, அந்தக் கதையின் முடிவைச் சுருக்கமாகச் சொன்னவன், “அந்த ரதி… அதாவது மாயாவதி… நீதான் அப்படின்னு இங்க இருக்கறவங்க நம்பறாங்க. அதனாலதான் அவங்க சொன்ன மாதிரி அந்தத் நீரை உன் மேல தெளிச்சுப் பார்த்தேன். அந்தக்கதைல வந்தது போல, அந்தத் தண்ணீர் உன் உடம்புல அப்படியே உள்ளிழுத்துகிட்டது… என் சந்தேகத்தை அது உறுதியாக்கிடுச்சு, மாயா!” என்று முடித்தான்.
“என்ன சொல்ற தேவா? நான் மாயா தான். ஆனா, நான் வேற… இவங்க சொல்ற ஆள் வேற! அப்படி அந்த கதைல வர மாயாவா இருந்தா, இங்க வந்ததுமே என்னைப் பத்தி நான் உணர்ந்து, இவங்க சொல்ற அந்தப் பழைய ஞாபகம்லாம் எனக்கு வந்திருக்கணுமே!” மாயா தான் அந்தப் பெண் அல்ல என்பதை அவனுக்கு ஆழமாகப் பதிவு செய்ய நினைத்தாள்.
ஆனால், அவள் அவ்வாறு உறுதியாகக் கூறியபோதிலும், அவளது அடிமனதின் ஒரு மூலையில் அந்த வார்த்தைகள் மீது மெல்லிய சந்தேகம் நிழலாடத்தான் செய்தது.
“உனக்கு இப்போ நினைவில்லாம இருக்கலாம். ஆனா, அந்தப் பிரத்யும்னன் உனக்கு நினைவுபடுத்த உன்னைத் தேடி வருவான், மாயா!”
தன் தோழியின் எதிர்காலத்தை எண்ணி தேவா வெகுவாகவே அஞ்சினான். அவன் கூறிய அந்தத் தருணத்தில், ஏற்கெனவே தான் அந்த விசித்திர மனிதனைச் சந்தித்துவிட்டதைப் பற்றி அவனிடம் கூற ஏனோ அவளுக்குத் தெம்பு வரவில்லை. அவளது அந்த மௌனத்திற்குக் காரணம் தேவாவின் மீதான அவளது அன்பும் அவனது அக்கறையுமே!
அவன் மேலும் மேலும் பேசப் பேச, மாயா தன் இதழ்களை மூடிக் கொண்டு வாய் திறக்காமல் நின்றாள்.
“இந்த மாதிரி மாய மந்திரம், பூர்வ ஜென்மம் இதெல்லாம் கதையா கேட்க வேணா சுவாரசியமா இருக்கும், மாயா. ஆனா, அதுல நாமளே பங்கெடுத்துகிட்டா… நிறைய கஷ்டங்களையும் விபரீதங்களையும் சந்திக்க வேண்டியதா இருக்கும். அதைத் தாங்கற பலம் உன்னால முடியாது. அதனால…”
தேவா தன் வாக்கியத்தை முடிக்க முடியாமல் தவித்தான்.
“அதனால?!” அவனது விழிகளை ஊடுருவியவளுக்கு அவன் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்று யூகிக்க முடியவில்லை.
“அதனால, நாம இங்கிருந்து உடனே போயிடலாம், மாயா! உன்னோட நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன்.”
அவளது மெலிந்த கைகளைப் பற்றி, பாதுகாப்பான உலகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் தோரணையில் அவன் முன் நின்றான்.
தேவா சொன்னதன் ஆழத்தைப் புரிந்து கொள்ளவே அவளுக்குச் சில நொடிகள் தேவைப்பட்டன.
*‘என்ன இவன்? என்னை இங்கிருந்து கோழியைப் போல ஓடச் சொல்கிறானா?’*
அவனது பிடியிலிருந்து தனது கையைச் சட்டென உருவிப் பிரித்தாள்.
“தேவா! நீயா இப்படிப் பேசற? எதுவா இருந்தாலும் துணிஞ்சு நிக்கணும்னு எனக்குச் சொல்லித் தருவாயே! ஒரு கட்டுக்கதையைக் கேட்டுட்டு இப்படி ஒரு முடிவெடுப்பன்னு நான் கனவுல கூட நினைச்சுப் பார்க்கல!” என்று கூறிவிட்டுத் திரும்பி நின்றாள்.
அவன் கூறிய எதையும் ஒரு சதவிகிதம் கூட அவளது மனம் ஏற்கவில்லை.
“மாயா! பி பிராக்டிகல். இதெல்லாம் ஏதோ ஒரு அட்வென்ச்சர்னு நினைச்சுக்காத. இதுக்குள்ள இறங்கிப் பாக்கப் போனா, அதுக்கு விலையா நீ உன்னையே தர வேண்டியிருக்கும். உன்னை நீயே பலியாக்கிக்காத!” அவனது குரலில் எச்சரிக்கையும் கண்டிப்பும் ஒருசேரத் தொனித்தன.
“என்னை மன்னிச்சிடு தேவா! உன்னோட இந்தக் கருத்தை என்னால அக்செப்ட் பண்ண முடியாது. என் வாழ்க்கைல இதுவரை நடந்த எதுக்குமே நான் காரணமா இருந்தது இல்ல; ஆனா, அது எல்லாத்துக்குமான வலியை அனுபவிச்சது நான் மட்டும்தான்! எல்லாரும் என்னைத்தான் விலையா கேட்டாங்க… விதி உட்பட! அப்படிப்பட்ட ஒரு மோசமான சூழ்நிலைல கூட நான் தளராமத் தெளிவா நின்னேன். ஆனா, இது என்னவோ சாதாரண விஷயம்… இதுக்குப் போய்… ச்சே! என்னால கண்டிப்பா முடியாது.”
அவள் மிகத் தெளிவாகத் தனது நிலையைப் பிரகடனம் செய்தாள்.
தேவாவிற்கு அந்தத் கணத்தில் மாயா முற்றிலும் புதிதாகத் தெரிந்தாள். எப்போதுமே அவன் கூறுவதை ஆமோதிக்கும் அவளா இப்படிப் பேசுகிறாள்? குறைந்தபட்சம் அவன் சொல்ல வருவதில் இருக்கும் நியாயத்தைப் பற்றி விவாதிப்பாள்; அல்லது அவனுக்குத் தெளிவுபடுத்துவாள். இன்று எடுத்த எடுப்பிலேயே அவனது வார்த்தைகளைத் துச்சமெனத் தூக்கி எறிந்துவிட்டாள்.
ஆனால் தேவா அதற்காக அவள் மீது கோபப்படவில்லை; மாறாக, அவளுக்கு மேலும் எப்படி எடுத்துரைப்பது என்று சிந்தித்தான். ஒரு உண்மையான தோழனின் கடமை அதுவல்லவா?
ஒன்று—எந்த நேரத்திலும் நட்பிற்கு எது நல்லது என்பதை எடுத்துக் கூறுவது. இரண்டு—எந்தத் தவறும் நேர்ந்துவிடாமல் அவளுக்கு அருகிலேயே அரணாகப் பாதுகாப்பாக நிற்பது. இப்போது தேவா இரண்டாவது வழியைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தான்.
“அப்போ… அந்தப் பிரத்யும்னனைச் சந்திக்க நீ தயார்னு சொல்றியா?” நேரடியாய்க் கேட்டான்.
“ரெண்டு விஷயம் சொல்றேன் தேவா! முதல் விஷயம்—என்னைப் பொறுத்தவரை நான் அந்த மாயா இல்லை. அதை என்னால முடிஞ்ச வரைக்கும் எல்லாருக்கும் புரியவைக்க முயலுவேன். ரெண்டாவது—அப்படியே நான் அந்த மாயான்னாலும், அதைத் நான் முழுமையா ஏத்துக்கிட்டு அந்த வாழ்வைத் தொடர்வேன். என்னுடைய சொந்த வாழ்க்கை நான் வாழ்றதுக்கு நான் ஏன் பயப்படணும், தயங்கணும்!?”
அவள் அவனிடமே அந்தத் திருப்புக் கேள்வியை முன்வைக்க, அதற்கு மேல் அவளிடம் வாக்குவாதம் செய்வதில் அர்த்தமில்லை என்பதை தேவா புரிந்துகொண்டான். அவள் சொல்வதிலும் ஒரு நியாயம் இருக்கத்தான் செய்தது.
ஒருவேளை, அவள்தான் அந்த மாயா எனில்… இத்தனை காலம் பிரிந்து வாடிய காதலனிடமிருந்து அவளைப் பிரிக்க அவனுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? அவனது மனசாட்சியே அவனிடம் கேள்வி கேட்டது.
சிறிது நேரம் மௌனமாக யோசித்தவன், ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாக நிமிர்ந்து பார்க்க, மாயாவும் அவனது பதிலுக்காகவே காத்திருந்தாள்.
“சரி மாயா… நீ சொல்றதும் எனக்கு நியாயமாகத்தான் தெரியுது. சோ, நான் சொன்னதை வாபஸ் வாங்கிக்கறேன். ஆனா… உனக்கு என்ன நடந்தாலும் உடனே என்கிட்ட சொல்லணும். சப்போஸ் அந்தப் பிரத்யும்னன் நேர்ல வந்தா… கண்டிப்பா எனக்குத் தெரியப்படுத்தணும். சரியா?” ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் கேட்டான்.
ஆனால், இப்போது மாயாவிற்கு மனம் உறுத்தலாக இருந்தது. தனக்காக இவ்வளவு உயிரைக் கொடுக்கும் தோழனிடமா எதையாவது மறைக்கிறோம் என்ற கசப்பு ஒரு ஓரத்தில் எழத்தான் செய்தது. இருப்பினும், இப்போது சொன்னால் அது அவனுக்கு மேலும் அச்சத்தையே தரும் என்று எண்ணியவள், உரிய நேரத்தில் புரியவைப்பதாகத் தனக்குள் முடிவு செய்துகொண்டாள்.
அவளும் பதிலுக்குச் சிரித்துவிட்டு, “டன்!” என அவனுக்குத் தனது கையை நீட்டி ஹை–ஃபை கொடுத்தாள்.
—
அதற்குள் அங்கே மகதியிடம் அனைத்தையும் குரு ஒப்பித்துவிட்டான். நண்பர்களுக்குள் ஒளிவுமறைவு இருக்கக்கூடாது என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்ததனால், கதையின் சிறு பகுதியைக்கூட மிச்சம் வைக்காமல் அனைத்தையும் அவளிடம் கக்கிவிட்டான்.
எல்லாவற்றையும் மூச்சடைக்கக் கேட்டுப் பிரமித்தாள் மகதி.
“அதான பார்த்தேன்! மாயா இந்தக் காட்டுக்குள்ள இருக்கிற நீரோடையை மட்டும் எப்படி கரெக்டா என்னைக் கூட்டிட்டுப் போனா? பாரேன்… அவளுக்குள்ள அந்த ஞாபகம் இல்லாமயா அவ அப்படி நடந்துப்பா! அன்னிக்கும் கனவு கண்டு கத்தினா… அப்புறம் அந்தப் பூஜைல அவளை உட்கார வச்சது… எல்லாமே ஒரு காரணத்தோடதான் நடக்குதுன்னு எனக்கு அப்பவே பட்டுச்சு. அதுக்குப் பின்னாடி இப்படி ஒரு பெரிய லவ் ஸ்டோரி இருக்கும்னு நான் நினைச்சே பார்க்கல டா!” அவளது கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன.
“ஹே லூசு! ஓவரா எக்சைட்டாகி, அவகிட்ட எதையாவது ஏடாகூடமா கேட்டுத் தொலைச்சிடாத. தேவா அவகிட்ட பக்கா பேசுவான்; பாப்போம் என்ன நடக்குதுன்னு” குரு அவளை அடக்க முயன்றான்.
“இவன் ஒரு பெரிய டேஷ்… போடா!”
கையில் கிடைத்த ஒரு சிறிய குச்சியை எடுத்து அவன் மேல் வீசினாள் மகதி.
அதை லாவகமாகப் பிடித்துவிட்டவன், “பண்ணி! உன்னையெல்லாம் கூட்டிட்டு வந்தோம் பாரு… அரவேக்காடு!” என்று அவனும் பதிலுக்குச் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்க, அப்போது மாயாவும் தேவாவும் சிரித்த முகமாக உள்ளே வந்தனர்.
“மாயா!” மகதி ஆர்வத்துடன் அழைக்க,
“ஹே ஹே! லிசென்… நான் அந்த மாயாவா இல்லையான்னு யோசிச்சு என்னை ஏதோ வேற்றுக்கிரக வாசி மாதிரி ட்ரீட் பண்ணாதீங்க. நான் எப்பவும் உங்க ப்ரெண்ட் தான்! நடக்கறது போகப் போகப் பாப்போம்.” என்று தெளிவாக அனைவர் முன்னிலையிலும் கூறிவிட்டாள்.
அவளது மனநிலையைப் புரிந்துகொண்ட நண்பர்களும் அந்தப் பேச்சை அத்தோடு விடுத்தனர்.
குருவும் தேவாவும் தண்ணீர் குடங்களை எடுக்க வெளியே சென்றனர். வழியில் சகஜமாக மற்ற விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தவன், சட்டெனத் திரும்பி,
“நீ என்ன நினைக்கிற குரு? மாயாவைப் பத்தி…” என்று விசாரித்தான்.
“என்னக்கென்னவோ… இவ அந்த மாயா தான்னு உறுதியாத் தெரியுது டா!” பளிச்சென்று கூறினான் குரு.
“எப்படி டா அவ்வளவு தெளிவா சொல்ற?”
“இங்க வந்த பிறகு அவகிட்ட நிறைய மாற்றங்கள் இருக்கு தேவா! இதுதான் அப்படின்னு குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியலை; ஆனா என் மனசு பர்சனலா அதை ஃபீல் பண்ணுது.” தான் உணர்ந்ததை உள்ளபடியே சொன்னான்.
அதே நிலைதான் தேவாவிற்கும் இருந்தது. அவளிடமிருக்கும் அந்த சூட்சும மாற்றங்களை அவனும் தினமும் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருந்தான்.
“நீ சொல்றது சரிதான்… ஆனா இந்தப் பிரத்யும்னன் எப்படி திடீர்னு வருவான்? மாயாவை எப்படி அப்ரோச் பண்ணுவான்? இதான் எனக்குப் புரியல. அவன் இந்தக் காலத்துக்குத் தகுந்த மாதிரி இருப்பானா? மாயாவுக்கு அவனைப் பிடிக்குமா?” தன் மண்டைக்குள் ஓடிய கேள்விகளை எல்லாம் அவனிடம் கொட்டினான் தேவா. அவன் ஏதோ மாயாவிற்குப் பார்க்கப்பட்ட ஒரு சாதாரண மாப்பிள்ளை வரனைப் போலவே பிரத்யும்னனை நினைத்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
“டேய் டேய்… நிறுத்துடா! அவர் யாருன்னு உனக்குத் தெரியுமில்ல? நமக்கு வர லவ்வெல்லாம் சும்மா ஜுஜூபி மா! அவரு காதலுக்கே கடவுள்! சிவனுக்கே காதல் வரணும்னா இவர்கிட்டதான் ரெக்கமெண்டேஷன் கேக்கணும்! நீ என்னடான்னா ரொம்ப சர்வ சாதாரணமா கேட்டுட்ட… எனக்கு என்னவோ இனிமேதான் அவர் வருவாருன்னு தோணல; ஆல்ரெடி மாயாவை அவர் நெருங்கியேட்டிருப்பாரு!”
அப்போதுதான், தான் பேசுவது தன் தோழியைப் பற்றியது என்ற உணர்வின்றி எதையோ பேசிவிட்டோம் என்பதை தேவா உணர்ந்தான். அவன் மீது எந்தத் தவறும் இல்லை; அவனது நட்பின் நெருக்கமும் பயமும் அப்படிப் பேச வைத்துவிட்டது.
“ஆமா டா… நான் சாதாரணமா நினைச்சுட்டேன். இனி மாயா அவரோட பொறுப்பு… இனிமே எல்லாமே தேவ ரகசியம்தான்!”
மனதில் மாயா தனக்குத் தொலைதூரத்திற்கு விலகிச் செல்வது போன்ற ஒரு பிரமை எழுந்தது. அதைத் தாங்காமல் அவனது கண்கள் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் சிந்தத் துடித்தன.
அதை உற்று நோக்கிய குரு, கனிவுடன் அவனது தோளைப் பற்றினான்.
“டேய் மச்சான்! ஃபீல் பண்ணாத டா… அவ எப்போதுமே நம்ம மாயா! சரி, இப்படி வச்சுக்கலாம்… பிரத்யும்னனை ஒரு தெய்வமா பார்க்க வேண்டாம்; நம்ம மாப்பிள்ளையா பார்ப்போம்! அப்போ உனக்கு மாயாவை வேற ஒருத்தியா நினைக்கத் தோணாது. என்ன சொல்ற?”
நண்பனைத் தேற்றுவதற்காக அவன் கூறினாலும், அந்தச் சொற்கள் தேவாவின் நெஞ்சில் ஒரு சிறிய ஆசுவாசத்தைத் தந்தன.
“ம்ம்… பாப்போம்! உடனே அப்படி நினைக்க முடியுமா டா?” தேவா தன் விழியோரக் கண்ணீரை உள்ளிழுத்துக் கொண்டான். அவனுக்கும் இதைத் தவிர வேறு வழி தெரியவில்லை. அவளது விதி அதுவாக இருப்பின், அதை மாற்ற இவன் என்ன சர்வவல்லமை படைத்த கடவுளா?
—
மாயா அன்று மாலை வரை எப்படியோ தன் பொழுதைப் பேசிச் கழித்துவிட்டாள். ஆனால், சோலையைச் சுற்றிலும் இருள் குகைபோல் பரவத் தொடங்கியதும், அவளது மனம் மீண்டும் பிரத்யுவை நினைக்கத் தொடங்கியது; தேடவும் ஆரம்பித்தது.
அவனது கம்பீரமான பேச்சும், அவனது காந்தப் பார்வையும், அவளது கால் வலியைக் கூடத் தன் கரங்களால் வருடிக் கொடுத்த அந்தத் தருணமும் அவளது நினைவுகளில் அலைமோத, அவனுடன் கழிந்த பொழுதை அவள் மீண்டும் அசைபோடத் தொடங்கினாள்.
*‘ஒருவேளை நான் உண்மையிலேயே அவனுடைய மாயாதானா? அப்படியென்றால், எனக்கு அவன் எப்படி நினைவுபடுத்தப் போறான்? மறுபடியும் விடுகதை பேசுவானா? இல்லை நேரில் வந்து கதையைச் செயலாக்கப் போவானா?’*
அவளது மனசு கற்பனைக் கோட்டைகளைக் கட்டிக் காதல் சேற்றில் மெல்ல இறங்கத் தயாரானது.
ஒரு பெண்ணின் ஏக்கம் கலந்த அந்தக் காதலின் தவிப்பு ஒன்று போதும்… காம்யவனத்தின் விதிகளுக்கு உயிர் கொடுக்க!
இரவு மணி ஏழாகக் காடு முழுவதுமே அடங்கி அமைதியானது. அவர்களும் தங்களது இரவு உணவை முடித்துக்கொண்டு, நிலத்தில் படுக்கைகளை விரித்துத் தூங்கத் தயாராகினர்.
அதே வேளையில், பிரத்யும்னன் மாயாவை மீண்டும் சந்திக்கத் தன்னைத் முழுமையாகத் தயாரித்துக்கொண்டான். காதலின் அடுத்த பாடத்தை ஆரம்பிக்க நேரம் வந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்தவனாய், தன் மாயவைத் தேடி அந்த இருள் சோலைக்குள் கம்பீரமாகப் புறப்பட்டான்.
forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!