arrow_back
வந்தாயே உறவாக இந்நாள்! அத்தியாயம் 8

அத்தியாயம் 8

visibility 54
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
பகிர்

அதற்குப் பிறகான நாட்களில் அமுதினியன் மற்றும் வேதவள்ளியின் திருமணத்திற்காகப் பூ வைப்பதற்கான நாளைக் குறிப்பதற்காக ஜோசியரைத் தங்களது வீட்டிற்கு வரவழைத்து இருந்தார்கள் வேதவள்ளியின் குடும்ப உறுப்பினர்கள். 

 

அந்த நேரத்தில் அமுதினியனும் வரவழைக்கப்பட்டான். 

 

அவனையும், ஜோசியரையும் வரவேற்று, உபசரித்து விட்டு,

 

“இப்போ பூ வைக்கிறதுக்கான நாளைக் குறிச்சுக் கொடுங்க ஜோசியரே”என்றிருந்தார் வனக்கிளி. 

 

“ஆமாம்ங்க ஐயா. நல்ல நாளாகப் பார்த்துச் சொல்லுங்க!”எனத் தானும் மாமியாருக்கு ஒத்து ஊதினாள் இளவரசி. 

 

அந்தச் சமயத்தில் தாங்கள் இருவரும் மிகவும் பதட்டமாக காணப்பட்டனர் அமுதினியனும், வேதவள்ளியும். 

 

ஏனென்றால் தங்கள் இருவருக்குமே இது இரண்டாம் திருமணம் என்பதால், அனைத்தும் நல்லபடியாக நடந்தேற வேண்டும் என்று கலக்கத்துடன் ஜோசியரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். 

 

சில நிமிடங்கள் கழிந்ததுமே அமுதினியன் மற்றும் வேதவள்ளியின் ஜாதகங்களை நன்றாக ஆராய்ந்து பார்த்து விட்டு, 

 

“இவங்களுக்கு நல்லபடியாக மறு கல்யாணம் செய்து வைக்கலாம்! அதுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வராது! அதே மாதிரி கல்யாணத்தை நடத்தி முடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி சின்னச், சின்னப் பிரச்சினைகள், இடையூறுகள் வரத் தான் செய்யும். அதையும் நீங்க எல்லாரும் சேர்ந்து எதிர்கொண்டு நடத்தி முடிச்சிடுவீங்க! இவங்களுக்கு இடையில் இருக்கிறப் பொருத்தததை வச்சுப் பார்த்தால் இவங்க ரெண்டு பேரும் வாழ்நாள் முழுக்கப் பிரியவே மாட்டாங்க! எப்பவும் எல்லாத்தையும் ஒன்னாகவே சேர்ந்து எதிர்கொள்வாங்க!”என்றதைக் கேட்டதுமே, 

 

வேதவள்ளியின் குடும்பத்தாரின் மனக்கவலைகள் அனைத்தும் வடிந்து போயிற்று எனலாம்! 

 

அதேபோல் தாங்கள் இருவரும் தங்கள் ஒருவரையொருவர் வியப்பாக நோக்கிக் கொண்டார்கள் அமுதினியன் மற்றும் வேதவள்ளி. 

 

இதை இவர்கள் இருவருமே எதிர்பார்க்கவில்லை என்பது இவர்களது முகத்தில் வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது! 

 

“ரொம்ப சந்தோஷம் ஜோசியரே!”என்று அவரிடம் மன மகிழ்வுடன் தெரிவித்தாள் இளவரசி. 

 

அவளைத் தொடர்ந்து தானும்,”அப்படியே அந்த நாளைக் குறிச்சுக் கொடுத்துட்டு இரண்டு பேரையும் ஆசீர்வாதம் செஞ்சிட்டீயன்னா எங்களுக்கு இன்னுமே சந்தோஷமாக இருக்கும்!”எனக் கேட்டுக் கொண்டான் வைரமணி. 

 

உடனே,”இதோ இப்போவே குறிச்சித் தர்றேன் தம்பி”என்று,

 

சிறிது நேரத்திலேயே பூ வைப்பதற்கான நன்னாளைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சொல்லி விட்டிருந்தார் அந்த ஜோதிடர். 

 

அதைக் கேட்டு விட்டு,”இன்னும் ரெண்டு வாரம் இருக்கு. அதுக்குள்ளே எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செஞ்சிடுவோமா?”என்று தவிப்புடன் கேட்டார் வனக்கிளி. 

 

“அதப் பத்தி எல்லாம் நீங்க எதுக்குக் கவலைப்பட்றீய? நானும், நம்ம ஆளுங்களை வச்சு அதைக் கவனிச்சுப்பேன்! இதோ நம்ம வீட்டு மாப்பிள்ளையும் கூடச் சேர்ந்து ஏற்பாடுகளைப் பார்த்துக்குவோம்! நீங்க மூனுப் பேரும் மத்ததைப் பார்த்துக்கோங்க!”என அவருக்கு அறிவுறுத்தினான் வைரமணி. 

 

அதில் தானும் நிம்மதியாக உணர்ந்து,”அப்போ சரிப்பா!”என்றவரோ,

 

“நீங்க எங்க வீட்டுப் பொண்ணோட மறு கல்யாணத்துக்குப் பூ வைக்க நாள் குறிச்சுத் தந்த மாதிரி நிச்சயத்துக்கும், கல்யாணத்துக்கும் நல்ல நாட்களாகப் பார்த்துக் குறிச்சுக் கொடுத்துடுங்க சாமி!”என்று ஜோதிடரிடம் கேட்டுக் கொண்டார் வனக்கிளி. 

 

அவரும் அப்பொழுதே அந்த இரண்டு மங்கல நிகழ்வுகளுக்கும் நாட்களைக் குறித்துக் கொடுத்து விடவும், 

 

அதில் மகிழ்ந்து போய் அவருக்குக் காணிக்கை அளித்து அனுப்பி வைத்து விட்டனர் அந்தக் குடும்பத்தினர். 

 

உடனே தங்களது வீட்டின் வருங்கால மருமகனிடம், 

 

“அப்பறம் மாப்பிள்ளை! அது தான் நாளை எல்லாம் குறிச்சாச்சே! நீங்க இங்கே கை நனைக்கலாம் தானே?”என்று வினவினாள் இளவரசி. 

 

அதை மறுக்கத் தோன்றாமல்,”ஹாங்! சரிங்க”என அங்கு உணவு உண்பதற்கு ஒப்புக் கொண்டான் அமுதினியன். 

 

“உங்களுக்கு என்னச் சாப்பிட பிடிக்கும்னு இன்னைக்குச் சொல்லிடுங்க. அடுத்த தரம் வரும் போது அதையே சமைச்சு வைக்கிறோம்”எனத் தன்னிடம் கனிவாக கூறிய வனக்கிளியை விழிகள் பனிக்க ஏறிட்டு, 

 

“நான் எங்கம்மாவோட சமையலைச் சாப்பிட்டுப் பல வருஷம் ஆச்சுத்தா! அந்த ருசியே எனக்கு இப்போ ஞாவகத்தில் இல்லை! அதே மாதிரி பாண்டியம்மாவோட கை மனத்தில் சோறு சாப்பிட்டு இருக்கேன். அவ்வளவு தான்! அதனால் நீங்க எனக்கு என்னச் சாப்பாடு சமைச்சுக் கொடுத்தாலும் நான் சாப்பிட்டுக்குவேன்!”என்று அவருக்குப் பதிலளிக்க, 

 

அவனது குரலில் தென்பட்ட நெகிழ்ச்சியை அவதானித்து விட்டு அவனையே இமைக்காமல் பார்த்தாள் வேதவள்ளி. 

 

இவனால் எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரமாகத் தனது குடும்பத்துடன் இயல்பாகப் பழக முடிந்தது? என்ற எண்ணமும் அவளுக்குத் தோன்றாமல் இல்லை! 

 

அதே சமயம்,”நீங்க இப்படி இத்தனைச் சீக்கிரத்திலேயே எங்க கூட இயல்பாகப் பேசுறது எங்களுக்கு இன்னும் யானைப் பலம் வந்த மாதிரி இருக்குப்பா! இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் சாப்பாடு எல்லாம் தயாராகிடும்”என அவனிடம் தன் மனதில் இருந்ததை அப்படியே தெரிவித்து விட்டிருந்தாள் இளவரசி. 

 

அதைக் கேட்டுத் தானும் அவளுக்குப் புன்னகையைப் பதிலாக கொடுத்திருந்தான் அமுதினியன். 

 

அப்போது,”நாம மூனுப் பேரும் சமையலைச் செஞ்சி முடிப்போம். வாங்க”எனத் தன் மருமகள் மற்றும் மகளிடம் கூறி விட்டு, 

 

“நீ மாப்பிள்ளையைக் கூட்டிட்டுப் போய் நம்ம வீட்டைச் சுத்திக் காட்டு வைரா”என்று மகனுக்கு அறிவுறுத்தி விட்டு மற்ற இரண்டுப் பெண்களையும் அழைத்துக் கொண்டுச் சமையலறைக்குச் சென்று விட்டார் வனக்கிளி. 

 

அவரது அறிவுறுத்தலிற்கு இணங்கி,”வாங்க மாப்பிள்ளை! நாம வீட்டைச் சுத்திப் பார்ப்போம்”என்று அமுதினியனைத் தன்னுடன் கூட்டிக் கொண்டுத் தங்களது வீட்டிலிருந்த ஒவ்வொரு அறைகளையும் அவனுக்குக் காண்பிக்கத் தொடங்கினான் வைரமணி. 

 

தங்களது தனிப்பட்ட அறைகளைத் தவிர்த்து மற்றப் பூஜை அறை, பொருட்கள் வைத்திருக்கும் அறைக்குள் நுழைந்து அங்கு இருந்தவற்றைப் பார்வையிட்டு விட்டு, 

 

“இந்த அறைகள் எல்லாம் ரொம்ப நேர்த்தியாக இருக்கே!”என்று பாராட்டுதலாக கூறினான் அமுதினியன். 

 

“ம்ஹ்ம். நாங்களே முடிஞ்சளவுக்குச் சுத்தம் செஞ்சிடுவோம். ரொம்பத் தூசித், தும்பட்டை இருந்தால் வேலையாட்களை வரவழைப்போம். அங்கே உங்க வீட்டில் எப்படி?”என விசாரித்தான் வைரமணி. 

 

அதற்கு அவனோ,”நான் யாரையும் வீட்டுக்குள்ளே விட மாட்டேனுங்க! நானே அப்பப்போ சுத்தம் செஞ்சிடுவேன்!”என்று கூறவும், 

 

“ஓஹோ! சரிங்க”என்றுரைத்து விட, 

 

அங்குள்ள சுவர்களில் எல்லாம் தன்னுடைய நண்பன் சிவமலையின் புகைப்படம் ஒன்று கூட இல்லாதிருப்பதைக் கண்டுப் நெற்றிப் புருவங்களைச் சுருக்கி யோசித்தாலும் கூட, 

 

அதைப் பற்றிய விளக்கத்தை வைரமணியிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள முயலவில்லை அமுதினியன். 

 

ஆனால் அவனது முகத்தில் தெரிந்த மாறுதல்களைக் கண்டுத், தானே அவனது எண்ணவோட்டத்தைப் புரிந்து கொண்டு, 

 

“எங்கப்பாவும், சிவமலையும் ஒரே நேரத்தில் நான் இறந்து போனாங்கன்னு உங்களுக்கே தெரியும்? நீங்களும் அங்கே ஆஸ்பத்திரியில் தான் இருந்தீங்க! அதுக்கப்புறம் அவங்க எங்க வள்ளியை என்னவெல்லாம் பேசினாங்கன்னும் உங்களுக்கே தெரியும்ன்னு நினைக்கிறேன்”என்று அவனைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்தான் வைரமணி. 

 

அந்த நிகழ்வுத் தனக்கு நன்றாகவே ஞாபகம் இருந்ததாலேயே, 

 

“ஆமாம். எனக்கு அதெல்லாம் நல்லாவே தெரியும்ங்க”என்று அதை ஒப்புக் கொண்டு விட்டிருந்தான் அமுதினியன். 

 

“ம்ஹ்ம். அதனால் தான் அந்தச் சிவமலையோட புகைப்படங்கள் எதையுமே வீட்டுச் சுவத்துல மாட்டி வைக்கலைங்க! அதே மாதிரி, செத்தவரைப் பழிச் சொல்வது மகா பாவம்! ஆனால் அவரோட அப்பாவும், அம்மாவும் எங்க வீட்டுப் பொண்ணையும், எங்களையும் நிறையவே அவமானப்படுத்திப் பேசிட்டாங்க! அதான், சிவமலையோட எந்தவொரு நினைவுகளும் எங்க வீட்டில் இருக்கக் கூடாதுன்னு எல்லாத்தையும் எடுத்துட்டோம்! இன்னொரு விஷயம் என்னன்னா, சிவமலையோட நினைவுகள் வள்ளியோட மனசைப் பாதிக்கக் கூடாதுன்ற எண்ணமும் எங்களுக்கு இருந்துச்சு. அதான்!”என்று அவனுக்கு விளக்கம் அளித்தான் வைரமணி. 

 

அதை தானுமே ஆமோதிக்கும் விதமாக அவனைப் பார்த்து ஆமென்றுத் தலையை அசைக்க, 

 

“சரி வாங்க. இன்னும் சமையலறை மட்டும் தான் பாக்கி. அதையும் சுத்திக் காட்றேன்”என்றுரைத்து விட்டு அவனைக் கூட்டிச் செல்ல,  

 

அதே நேரத்தில்,”எனக்கு என்னமோ இந்த அமுதினியன் ரொம்பவே வேற மாதிரியான குணநலன் உள்ளவராகத் தெரியிறாரு”என்று தனது மாமியார் மற்றும் நாத்தனாரிடம் பகிர்ந்து கொண்டாள் இளவரசி.

 

அதைக் கேட்டு விட்டு,”நீ என்னடி சொல்ல வர்ற? தெளிவாகச் சொல்லு”என அவளுக்கு அறிவுறுத்தினார் வனக்கிளி.

 

அதேபோல், தானும் தனது அண்ணியின் விளக்கத்திற்காக காத்திருந்தாள் வேதவள்ளி. 

 

“அத்தை! நாஞ்சொல்றது எதைப் பத்தி அப்படின்னா சிவமலையை விட இந்த அமுதினியன் கொஞ்சம் நிதானமாவராகத் தெரியிறாருன்னுச் சொல்ல வர்றேன்!”என்றிருந்தாள் இளவரசி. 

 

“அப்படியா சொல்ற?” என்றத் தன் அத்தையிடம்,

 

“அட ஆமாத்தை”என்றவளோ, 

 

“நீ ஏன் கல் உருண்டையை முழுங்குனா மாதிரி இருக்கிற? நான் சொன்ன அந்த வித்தியாசம் உனக்குத் தெரியலையா என்ன?”என்று தன்னுடைய நாத்தனாரிடம் அதட்டிக் கேட்டிருந்தாள் இளவரசி. 

 

அதற்கு அவளோ,”எனக்கு அவரையும், இவரையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கத் தோனலை அண்ணி. அது என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் ரொம்பவே தப்பு! அதை நான் எப்பவுமே செய்ய மாட்டேன்”என்று அவளுக்கு உறுதியானப் பதிலை அளித்திருந்தாள் வேதவள்ளி.

 

அதைக் கேட்டவுடனேயே அவளைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைத்தான் அமுதினியன். 

 

ஆனால் தனது மனைவியின் அந்தக் கேள்வியில் கோபம் கொண்டு,

 

“அரசி!”என்று வாயிலில் இருந்து அவளை அதட்டி அழைத்தான் வைரமணி.

 

அதில் பெண்கள் மூவரும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்து விட்டு, 

 

அங்கே நின்றிருந்த ஆண்களைக் கண்டதுமே திகைத்துப் போயினர். 

 

அதுவும் இளவரசியின் முகம் இருட்டடித்துப் போய்க் கலவரமாக மாறியது. 

 

தனது கேள்வியில் தன்னைப் பற்றி அமுதினியனின் மனதில் ஏதாவது எதிர்மறையான எண்ணம் உருவாகி விடுமோ? என்று அவளுக்குக் கலக்கம் உண்டானது. 

 

அவளது எண்ணவோட்டத்தை தாங்களும் கண்களில் தாங்கிக் கொண்டு அமுதினியனை ஆராய்ச்சிப் பார்வையுடன் நோக்கினார்கள் வனக்கிளியும், வேதவள்ளியும். 

 

ஆனால் அவனோ எந்தவித அலட்டலும் இல்லாத உடல்மொழியுடன், 

 

“ரொம்ப நன்றிங்க வள்ளி!”என்று வேதவள்ளியிடம் நன்றிக் கூறி விட்டு, 

 

“இந்தச் சந்தேகம் எனக்கும் இருந்துச்சுங்க! ஆனால் என்னால் வெளிப்படையாக கேட்க முடியலை! எனக்குப் பதிலாக நீங்க கேட்டு எனக்குப் பதில் வாங்கிக் கொடுத்ததுக்கு உங்களுக்கும் நன்றிங்க”என இளவரசியிடம் தெரிவித்தான் அமுதினியன். 

 

அதைக் கேட்டு விட்டு ஆச்சரியத்தின் உச்சிக்கே போய் விட்டார்கள் மற்றவர்கள். 

 

அதில் புன்னகைத்து விட்டு,”நானும் என்னோட கடந்த கால வாழ்க்கையில் இருந்தவங்களோட உங்களை ஒப்பிட்டுப் பேசவே மாட்டேன்னு நான் உங்களுக்கு வாக்குத் தர்றேனுங்க!”என்றவனை ஆயாசமாகப் பார்த்தாள் வேதவள்ளி. 

 

“நம்மளோட கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே எல்லா சங்கடங்களையும் பேசித் தீர்த்துக்கிட்டால் நல்லதுன்னு நினைச்சேனுங்க! மத்தபடி உங்க மனசைக் கஷ்டப்படுத்த நினைக்கலை”என்று அவளுக்கு உறுதி அளிக்கவும், 

 

அதில் அவளுடைய தலை தானாகவே சரியென்று ஆடியது எனலாம்! 

 

“என்ன இருந்தாலும் எம்பொஞ்சாதி இதைப் பேசினது, அதுவும் நீங்க இருக்கும் போது பேசியது தப்புத் தானுங்க! அதுக்கு நான் உங்க கிட்ட…”என்ற வைரமணியை இடைமறித்து, 

 

“தயவு செஞ்சி மன்னிப்புக் கேட்டு என்னைத் தள்ளி வச்சிடாதீங்க!”என அவனிடம் கேட்டுக் கொண்டான் அமுதினியன். 

 

உடனே அவனிடம்,”அப்படியெல்லாம் உங்களை எப்பவுமே தள்ளி வச்சிட மாட்டோம் மாப்பிள்ளை! இப்போ நீங்கப் பேசினது எல்லாத்தையும் கேட்டு நாங்க எங்கப் பொண்ணோட மறு கல்யாணத்தை அவளுக்கு ஏததவரோட தான் நடத்தி வைக்கப் போறோம்ன்றதை நினைச்சு எனக்கு ரொம்பவும் சந்தோஷமாக இருக்கு!”என அவனிடம் நெகிழ்ச்சியாக கூறினார் வனக்கிளி. 

 

“நன்றிங்கத்தை”என்றவனிடம்,

 

“இப்போ நாமத் தோட்டத்தைச் சுத்திப் பார்த்துட்டு வருவோமா?”எனக் கூறி அவனைத் தன்னுடன் இணைத்துக் கொண்டுச் சென்று விட்ட சமயத்தில், 

 

“ப்ச்! நான் இனிமேல் என் வாயை அடக்கிக்கனும்த்தை!”என்று தன் மாமியாரிடம் முணுமுணுத்தாள் இளவரசி. 

 

“அப்படி இல்லைண்ணி. நீங்க நாலா பக்கமும் பார்த்துப் பேசுங்க. அது போதும்!”என அவளுக்கு அறிவுறுத்தினாள் வேதவள்ளி. 

 

அதற்கு,“ம்ஹ்ம். சரி”எனத் தானும் ஒப்புக் கொண்டு விடவும், 

 

அந்தச் சமயத்தில் அவர்களது சமையல் வேலையும் முடிந்து விட்டிருந்தது. 

 

தங்களது வீட்டைச் சுற்றி இருக்கும் தோட்டத்தையும், அதில் இருந்த மரங்கள், செடி, கொடிகளைப் பற்றியும் அமுதினியனுக்கு விவரித்துக் கொண்டு இருந்தான் வைரமணி. 

 

அதையெல்லாம் அவனும் பொறுமையாக கேட்டுக் கொண்டான். 

 

அப்போது,”ஐயா! சாப்பாடுத் தயார் ஆகிடுச்சாம். உங்க ரெண்டு பேரையும் வரச் சொன்னாக!”என்று அவர்கள் இருவரிடமும் தெரிவித்து விட்டுப் போனார் அந்த வீட்டில் மேல் வேலை செய்யும் நடுத்தர வயதுப் பெண்மணி. 

 

உடனே,”நாமச் சாப்பிடப் போகலாம். வாங்க இனியன்”என்றான் வைரமணி. 

 

அவர்கள் இருவரும் வீட்டினுள் நுழைந்ததைப் பார்த்ததுமே, 

 

தரையில் பாயை விரித்து, அதில் வாழையிலைகளை வைத்ததுமே தாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் அனைவரும் அமர்ந்து சாப்பிடத் தொடங்கி விட்டனர். 

 

அந்த உணவின் மணம் மற்றும் சுவையையும் நன்றாக ரசித்து விட்டு ருசிக்கவும் ஆரம்பித்தான் அமுதினியன். 

 

அவனது முக பாவனைகளை ஆராய்ந்து கொண்டே அவனுடன் சேர்ந்து மற்றவர்களும் தங்களது உணவை உண்டு முடித்தனர். 

 

அதற்குப் பிறகு அவர்கள் அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்று விட்டான் அமுதினியன். 

 

               – தொடரும்

அடுத்த அத்தியாயம்

அத்தியாயம் 9

அவன் கிளம்பிச் சென்றதுமே வேதவள்ளியைத் தங்களுடன் அமர வைத்துக் கொண்டு,  “எனக்கு அந்தப் பையனை உனக்குக் கட்டி வைக்கிறதில் இனிமேல் எந்தவித மாற்றுக் கருத்தும் இல்லத்தா”என்று தனது மகளிடம் நெகிழ்வான குரலில் மொழிந்தார் வனக்கிளி.  அதைக் கேட்டதும்,”எங்களுக்கும் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை வள்ளி!…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0

இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்