அத்தியாயம் 9
அவன் கிளம்பிச் சென்றதுமே வேதவள்ளியைத் தங்களுடன் அமர வைத்துக் கொண்டு,
“எனக்கு அந்தப் பையனை உனக்குக் கட்டி வைக்கிறதில் இனிமேல் எந்தவித மாற்றுக் கருத்தும் இல்லத்தா”என்று தனது மகளிடம் நெகிழ்வான குரலில் மொழிந்தார் வனக்கிளி.
அதைக் கேட்டதும்,”எங்களுக்கும் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை வள்ளி! நீ அவர் கூடச் சந்தோஷமாக வாழுவ – ன்னு எங்களுக்கு ரொம்பவே நம்பிக்கை வந்துடுச்சு”என்று தாங்களும் தங்களது மனதில் இருந்ததைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள் வைரமணி மற்றும் இளவரசி.
“ம்ஹ்ம். எனக்கும் தான்”என்று ஒற்றைச் சொற்றொடரில் தனது மனக் கருத்தை அவர்களிடம் தெரிவித்து விட்டிருந்தாள் வேதவள்ளி.
அதே நேரத்தில் அவர்களது வீட்டிலிருந்து தனது இல்லத்திற்கு வந்து சேர்ந்திருந்த அமுதினியனின் மனமும், முகமும் அத்துணை நிறைவாகவும், தெளிவாகவும் காணப்பட்டது எனலாம்!
ஏனெனில் வேதவள்ளியும், அவளது மற்றக் குடும்ப உறுப்பினர்களும் தன்னை மிகவும் இயல்பாக நடத்தி, உணவளித்து, தன்னுடைய மனநிலையை நன்முறையில் மாற்றி அனுப்பி வைத்து இருப்பதை எண்ணி அவனது மனம் நெகிழ்ந்து போய் விட்டது.
அதனாலேயே அமுதினியனுக்கு உறக்கம் கண்களைச் சுழற்றியது.
அத்துடன் உண்ட மயக்கமும் சேர்ந்து கொள்ள காலம் தாழ்த்தாமல் தனது கயிற்றுக் கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டு நித்திரையில் ஆழ்ந்து போனான்.
அவன் அந்த வேதவள்ளியின் வீட்டிற்குச் சென்று வந்த தகவல் எப்படியோ சிவமலையின் பெற்றோருக்கு வந்து சேர்ந்திருக்க,
“அவனுக்குத் துணைக் கிடைச்சிருச்சும்மா! அதனால் இனிமேல் நம்மளைக் கண்டுக்க மாட்டான்!”என்று சலித்துக் கொண்டார் குமரிமுத்து.
அவர்கள் இருவருக்கும் இப்பொழுதெல்லாம் அமுதினியனின் நடவடிக்கைகள் எதுவுமே பிடிக்கவில்லை!
அவன் எப்பொழுது தங்களை மதிக்காமல் யார் எதிர்த்தாலும், யாருக்கும் பிடிக்காமல் போனாலும் அந்த வேதவள்ளியைத் தான் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதாகத் தங்களிடம் சவால் விட்டுச் சென்ற நாளில் இருந்து இப்பொழுது வரைக்குமே அவனைக் கரித்துக் கொட்டாத நாளில்லை என்று கூறலாம்!
“அங்கே போய்க் கையை நனைச்சிட்டு வந்து நம்ம மூஞ்சியில் கரியைப் பூசிட்டானே!”எனத் தன்னுடைய கணவனிடம் ஆதங்கத்துடன் கூறினார் பாண்டியம்மாள்.
“ஆமாம்மா. நாம இதுக்கப்புறம் எப்படி ஊருக்குள்ளே நடமாட முடியும்? ஏற்கனவே நம்மளோட வயலில் வேலை செய்றவங்க எல்லாரும் நம்மளை மறைமுகமாக கேலிப் பேச ஆரம்பிச்சிட்டாவம்மா!”என்று தானும் அவரிடம் குமைந்தார் குமரிமுத்து.
“நாமப் பேசாமல் அந்த வேதவள்ளியோட வீட்டாளுங்க கிட்டே பேசிப் பார்ப்போமா?”என அவருக்கு யோசனையைச் சொல்லவும்,
அதைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்டுப் போய்,”அவங்க கிட்ட நாம எப்படிம்மா பேச முடியும்? நாம தான் நம்மப் பையன் இறந்த அன்னைக்கே அவங்களுக்கும், நமக்கும் இடையே எந்த ஒட்டும், ஒறவும் இல்லைன்னு ஒதுங்கி வந்துட்டோமே? அப்பறம் இப்போ எப்படி நாம அவங்க கிட்ட இதைப் பத்திப் பேச முடியும்? நீ புத்தியோடத் தான் பேசுறியா?”என்று மனைவியிடம் அதட்டிக் கேட்க,
“ப்ச்! இப்போ இதை தவிர நமக்கு வேற வழியில்லைங்க. இந்தக் கல்யாணம் மட்டும் நடந்தால் நமக்கு ஊருக்குள்ளே இன்னும் தலைக்குனிவாகப் போயிடும். நம்மளை ஒரு பய மதிக்க மாட்டான்! எனக்கு என்னமோ இது தான் சரியான தீர்வுன்னுத் தோணுது!”என்றவரோ,
மேலும் சில பல வார்த்தைகளைக் கூறி அவரது மனதைக் கரைத்து விட்டிருந்தார் பாண்டியம்மாள்.
அதைக் கேட்டுத் தானும் அவரது யோசனைக்குச் செவிமடுத்து விட்டுச்,
“சரிம்மா. நாம இதை முயற்சிச் செய்து பார்க்கலாம். அவங்க நாமச் சொல்வதைக் காது கொடுத்து கேட்கிறாவளான்னுப் பார்ப்போம்! இல்லைன்னா, அதுக்கப்புறம் நம்மால் வேறெதுவுமே செய்ய முடியாது! அதை மட்டும் நினைவில் வச்சுக்கோம்மா”என்று அவருக்கு அறிவுரை வழங்கினார் குமரிமுத்து.
“ம்ஹ்ம். அதையெல்லாம் பார்த்துக்கலாம்ங்க”என்றுரைத்து விடவும்,
“அவங்களை எங்கே போய்ச் சந்திக்கலாம்மா? வீட்டுலயா? அவங்களோட ஆலையிலேயா?”என்றத் தன்னுடைய கணவரிடம்,
“வீட்டிலேயே சந்திச்சுப் பேசலாம்ங்க. ஆலைக்குப் போனால் நாலு பேர், நாலு விதமாகப் பேசுவாங்க! அது நமக்கு எதுக்கு? அதான் சொல்றேன்”எனப் பதிலளித்தார் பாண்டியம்மாள்.
“அப்போ நாமக் கூடிய சீக்கிரமாகவே அவங்க வீட்டுக்குப் போய்ப் பேசலாம்”என்று அவரிடம் தெரிவித்து விட்டார் குமரிமுத்து.
இவர்களது இந்தத் திட்டத்தை அறியாமல் அமுதினியன் மற்றும் வேதவள்ளியின் பூ வைக்கும் சடங்கிற்குத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்ய ஆரம்பிக்கும் வகையில்,
அடுத்தடுத்து வந்த நாட்களில் வேதவள்ளியிடம்,
“பூ வைக்கிறச் சடங்கை வீட்டில் வைக்கலாமா? இல்லைன்னா, ஏதாவது மண்டபம் பிடிப்போமா?”என்று கேட்டிருந்தான் வைரமணி.
அதற்கு அவளோ,“எனக்கு வீட்டிலேயே வைக்கத் தான் சம்மதம்ண்ணா”என்றுரைத்தாள்.
“ஏன் மண்டபத்தில் வைக்க வேண்டாம்னுச் சொல்றவ?”என்றாள் இளவரசி.
“இது மறு கல்யாணம் தானே இதை ஏன் ஊரைக் கூட்டி, எல்லாருக்கும் தெரியுற மாதிரிச் செய்யனும்? அதனால் தான் எல்லாத்தையும் நம்ம வீட்டிலேயே நடத்திக்கலாம்னு விருப்பப்பட்றேன்”என்றத் தனது மகளிடம்,
“ஏன்ம்மா நம்ம ஊரில் இருக்கிறவங்க விதவிதமாகப் பேசுவாங்கன்னுப் பயப்பட்றியா?”எனக் கனிவாக வினவினார் வனக்கிளி.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லம்மா”என்று தடுமாற்றத்துடன் மொழிந்தாள் வேதவள்ளி.
“ நீ இப்படி தட்டுத், தடுமாறிப் பதில் சொல்லும் போதே எங்களுக்கு உன்னோட மனநிலைப் புரியுதும்மா! நீ ஏன் ஊர்க்காரங்களைப் பத்தி யோசிக்கித? அவங்களா உன்னோட வாழ்க்கையில் கடைசி வரைக்கும் வரப் போறாங்க?”என்று தன் நாத்தனாரிடம் கேள்வி எழுப்பி இருந்தாள் இளவரசி.
“வர மாட்டாங்க தான் அண்ணி. நான் அப்படியான ஆளுங்களுக்காக ஒன்னும் எல்லாமே எளிமையாக நடக்கனும்னு ஆசைப்படலை! எனக்கு அப்படி நடந்தால் இந்த வாழ்க்கையாவது நிலைக்கும்னுத் தோணுது! அதனால் தான் இப்படி ஒரு முடிவெடுத்தேன்! அதே மாதிரி எங்க மேலே ஊர்க் கண்ணு எதுவும் பட்டுடக் கூடாது! அதுவும் ஒரு முக்கியமான காரணம்ன்னுச் சொல்லுவேன்”என்று தனது அண்ணிக்கு மட்டுமின்றி அங்கிருந்த மற்ற இருவருக்கும் சேர்த்துப் பதில் அளித்து விட்டிருக்க,
“பரவாயில்லையே! நீ எல்லா பக்கமும் யோசிச்சு முடிவு எடுத்து இருக்க ஆத்தா! இதை நாம அமுதினியன் கிட்டேயும் கலந்து பேசிடலாம்”என்று ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தனர் வேதவள்ளியின் மற்றக் குடும்ப உறுப்பினர்கள்.
ஆனால் இவர்கள் நினைத்த மாதிரியே அமுதினியன் மற்றும் வேதவள்ளியின் திருமண ஏற்பாடுகளில் திருஷ்டி படும் வகையில் அவர்களது வீட்டிற்கு வந்திருந்தார்கள் சிவமலையின் பெற்றோரான குமரிமுத்துவும், பாண்டியம்மாளும்.
அவர்களின் வருகையை எதிர்கொண்ட வேதவள்ளியும், அவளது குடும்பத்தாரும் மிகவும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய் விட்டார்கள்!
ஆனாலும் தங்களை அந்த அதிர்வில் இருந்து மீட்டுக் கொண்டு,”வணக்கம்! வாங்க! உட்காருங்க”என்று அவர்களை வரவேற்றனர் வனக்கிளி, இளவரசி மற்றும் வைரமணி.
அதேபோல் அவர்களுக்குக் குடிக்கத் தண்ணீரைக் கொடுத்து உபசரிக்கவும் செய்தனர்.
தனது முன்னாள் கணவனின் பெற்றோர் இருவரும் தங்களது கூர்மையானப் பார்வைகளால் தன்னை மொய்த்துக் கொண்டு இருப்பதைக் கவனித்து விட்டுத் தனக்குள் இனம் புரியாத நடுக்கம் உண்டாகி விட்டதை உணர்ந்தாள் வேதவள்ளி.
ஆனாலும் அங்கேயிருந்து அகன்று செல்லும் அளவிற்கு அவளது கால்கள் இரண்டும் அவளுக்கு ஒத்துழைக்கவில்லை!
ஆகவே அங்கேயே தனது அன்னைக்கு அருகிலேயே நின்றுக் கொண்டாள்.
அப்பொழுதும் அவளிடமிருந்து தங்களது விழிகளை அகற்றும் மனநிலையில் குமரிமுத்துவும், பாண்டியம்மாளும் இல்லை!
அதே வேளையில்,“இவுக எதுக்கு இங்கே வந்திருக்காவ?”எனத் தன் கணவனிடம் முணுமுணுத்தாள் இளவரசி.
அதற்கு,”என்னன்னுத் தெரியலை! நீ எதுக்கும் வள்ளியை அறைக்குக் கூட்டிட்டுப் போயிரு. இல்லைன்னா இவுக ரெண்டுப் பேரும் அவளைப் பேசியே நோகடிச்சுடுவாக!”என்று அவளுக்கு வலியுறுத்தினான் வைரமணி.
“சரிங்க”என அவனிடம் உரைத்து விட்டு,
“நீ வந்து நம்ம ஆலையோட கணக்கு, வழக்குகளைப் பாரு வள்ளி. ரொம்பக் குமிஞ்சிக் கெடக்கு! அதான். நானும் உனக்கு ஒத்தாசைப் பண்றேன்!”எனத் தன் நாத்தனாரிடம் அறிவுறுத்தி அவளை அங்கிருந்து அகற்றித் தன்னுடன் அழைத்துப் போகப் பார்த்தாள் இளவரசி.
உடனே,”அந்த வேலையை எல்லாம் நாங்கப் பேசிட்டுப் போனதுக்கு அப்பறமாகப் பார்த்துக்கலாம்ல – த்தா? நாங்க ரொம்ப நாள் கழிச்சு உங்க எல்லாரையும் பார்க்க வந்திருக்கோம். அப்படி இருக்கும் போது வள்ளி மட்டும் இங்கே இல்லைன்னா அது எங்களுக்குச் சங்கட்டமாக இருக்கும்ல? அதனால் அவளும் நாங்க கிளம்பிப் போற வரைக்கும் இங்கே இருக்கட்டும்த்தா”என்று அவளிடம் கேட்டுக் கொண்டார் பாண்டியம்மாள்.
அதில் மற்றவர்களுக்குத் திக்கென்று ஆகி விட்டது!
இவர்கள் எதற்காகத் தங்களிடம் இப்படியெல்லாம் பசப்பு வார்த்தைகளைப் பேசிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்? என்றக் குழப்பத்துடன் தங்களை ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்ட போதே,
“ஆமாம். உங்கக் குடும்பத்தில் ஒரு விசேஷம் நடக்கப் போகுதாமே? ஊருக்குள்ளே பேசிக்கிட்டாவ! அது உண்மையா?”என்று நேரடியாக விஷயத்திற்கு வந்து விட்டிருந்தார் குமரிமுத்து.
அதைக் கேட்டதுமே வேதவள்ளியின் இதயம் சில கணங்கள் வேகமாகத் துடித்து அடங்கியது என்று கூறலாம்!
அதை அவதானித்து விட்டு,”நீ இப்படி வந்து உட்காரு”என அவளைத் தன்னருகில் அமர வைத்துக் கொண்டாள் இளவரசி.
அந்தக் காட்சியைக் குரூரமாகப் பார்த்து விட்டு,
“எம்புருஷன் கேட்டதுக்கு நீங்க இன்னும் பதில் சொல்லலையே!”என்று வனக்கிளியிடம் எகத்தாளமாக வினவினார் பாண்டியம்மாள்.
அதற்கு,”ஆமாம்ங்க. எங்க வீட்டில் ஒரு விசேஷம் நடக்கப் போகுது தான்! அது வேற ஒன்னுமில்லை. அதான், ஊருக்குள்ளே இருக்கிறவங்களே உங்க கிட்ட இதைப் பத்தி விவரமாகச் சொல்லி இருப்பாவளே? அதனால் தானே நீங்க இங்கே வந்திருக்கீய? அப்பறம் என்னச் சுத்தி வளைச்சிப் பேசுறீய? நேராக விஷயத்துக்கு வாங்க”என்று தானும் அவர்களுக்குச் சூடாகப் பதிலளித்தான் வைரமணி.
அதில் எரிச்சல் மேலோங்க,”ஆமாம். ஆனால் அவுக எல்லாரும் சும்மா மேலோட்டமாகத் தான் சொன்னாவ! அதையும் நாங்க நம்பலை! அதை உறுதிப்படுத்திக்கத் தான் உங்க கிட்ட வந்து பேசிட்டு இருக்கோம்! இங்கே வந்ததுக்கு அப்பறமாகத் தான் தெரியுது! அவுக எல்லாரும் சொன்னது உண்மை தான்னு!”எனத் தங்களுக்கு அமுதினியன் மற்றும் வேதவள்ளியின் திருமணத்தைப் பற்றிய மேலோட்டமானத் தகவல் மட்டுமே தெரிந்து உள்ளதாகவும், அதைப் பற்றிய மேற்படி விவரங்களைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளத் தான் இங்கு வந்துள்ளதாகவும் பொய்யாகப் பாசாங்குச் செய்து கொண்டிருந்தனர் சிவமலையின் பெற்றோர்.
“அப்படியே வச்சுக்கோங்க! இப்போ நீங்க எதுக்கு இந்த விஷயத்தைப் பத்திப் பேச வந்திருக்கீயன்னு நாங்கத் தெரிஞ்சிக்கலாமா?”என அவர்களின் முகத்திற்கு நேராக வினவி இருந்தாள் இளவரசி.
அதற்கு,”உங்களுக்குக் கொஞ்சம் கூடக் குற்ற உணர்ச்சியே இல்லைப் போலிருக்கே? அது இருந்து இருந்தால் நீங்க எங்க வீட்டுக்கு வந்து இப்படியெல்லாம் பேசுவீங்களா?”என்று கோபமாக இரைந்தான் வைரமணி.
அதற்கு அவர்கள் இருவரும் பதிலைச் செல்வதற்குள்ளாகவே,”நீங்க ரெண்டு பேரும் அவங்க கிட்ட கொஞ்சம் பொறுமையாக, நிதானமாகப் பேசுங்க!”என்று தன் மகன் மற்றும் மருமகளுக்கு அறிவுரை வழங்கினார் வனக்கிளி.
– தொடரும்






forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!