அத்தியாயம் – 13
13
மித்ரா தனது அறைக்குள் எங்கோ ஒரு மூலையை வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருப்பதை பார்த்து தயங்கியபடியே அவளருகில் வந்து அமர்ந்த நந்தினி, “மித்ராக்கா, ஏதாவது பேசு. நீ ஹாஸ்பிடலிலிருந்து வந்த நாளிலிருந்து யார் கூடவும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் இப்படி அமைதியாக இருக்குறதைப் பார்க்கும் போது ரொம்ப பயமாக இருக்குக்கா, தயவுசெய்து ஏதாவது பேசு. அட்லீஸ்ட் வாய் விட்டு அழுகையாவது செய்யேன். தயவுசெய்து இப்படி இருக்காதேக்கா” என்று கூற,
தன் முகத்தில் எந்தவொரு உணர்வையும் பிரதிபலிக்காது அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தவள் சிறிது நேரம் அவளது கண்களை உற்று நோக்கி விட்டு பின்னர் மறுபடியும் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இடத்தையே பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.
மித்ராவின் அந்த நடவடிக்கைகளைப் பார்த்து கவலை கொண்ட நந்தினி அவளை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது என்று புரியாமல் அவளது கைகளை ஆதரவாகப் பற்றிக் கொள்ளப் பார்க்க அவளோ சட்டென்று தன் கைகளை பின்னிழுத்துக் கொண்டாள்.
அன்று நந்தினி ஹாஸ்பிடலில் வைத்து மித்ராவின் பெற்றோரின் இரத்தம் தோய்ந்த ஆடைகளை காண்பிக்கும் போது எதுவுமே பேசாமல் அமர்ந்திருந்தவள் நந்தினியை தன் அருகில் வரும்படி சைகை செய்து விட்டு அவள் தன்னருகே வந்ததுமே அவளது கையிலிருந்த ஆடைகளைப் பறித்து எடுத்து தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டு அதன் பின்னர் யாரிடமும் எதுவும் பேசவே இல்லை.
முக்கியமாக நந்தினியை தன் அருகில் நெருங்கவே விடவில்லை, நந்தினி ஆரம்பத்தில் அதைப்பற்றி பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை, ஆனால் இப்போது மித்ராவின் நடவடிக்கைகளைப் பார்க்கும் போது அவளது பெற்றோரின் இறப்பை அவளுக்கு முதலில் காண்பித்தது தன் கையிலிருந்த அவர்களது இரத்தம் தோய்ந்த ஆடைகள் என்பதனால் தான் தன்னை அவள் அவளருகில் சேர்த்துக் கொள்ள தயங்குகிறாள் என்பது புரிந்ததும் நந்தினிக்கு கண்கள் இரண்டும் கலங்கிப் போகவே அவசரமாக அங்கிருந்து எழுந்து கொண்டவள் நேராக தன் அன்னையை நோக்கி ஓடிச் சென்று அவரை இறுக அணைத்துக் கொண்டு தேம்பி தேம்பி ஆழ ஆரம்பித்தாள்.
நந்தினி அழுவதைப் பார்த்து பதட்டம் கொண்ட விஜயா, “என்ன ஆச்சு நந்தினி எதுக்காக அழுவுற? என்ன ஆச்சுன்னு சொல்லுமா” என்றவாறே அவளது முகத்தை வலுக்கட்டாயமாக நிமிர்த்த,
அவளோ அழுகையினூடே தேம்பிக் கொண்டே, “அக்கா! அக்கா!” என்று மட்டுமே சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.
ஏற்கனவே ஹாஸ்பிடலில் இருந்து வந்தது முதலும் சரி, தன் பெற்றோரின் இறுதிக் கிரியைகளில் கலந்து கொண்ட போதும் சரி மித்ரா எதுவுமே பேசாமல், எந்தவொரு உணர்வையும் பிரதிபலிக்காமல் கல்லென இறுகிப் போய் இருந்ததைப் பார்த்து விஜயாவும், முருகவேலும் வெகுவாக கவலை கொண்டிருந்தனர்.
அப்படியான ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் நந்தினி இவ்வாறு மித்ராவை சுட்டிக்காட்டி அழுதது விஜயாவிற்கும், முருகவேலிற்கும் அவர்களது பதற்றத்தை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்யவே, நந்தினியின் தோளைப் பற்றி உலுக்கியவர், “மித்ராவுக்கு என்ன ஆச்சுன்னு அழாமல் சொல்லு நந்தினி” என்று அதட்டவே,
சட்டென்று தன் அழுகையை நிறுத்திக் கொண்டவள், “அக்கா ஹாஸ்பிடலில் இருந்து வந்ததிலிருந்து என்கூட பேசவும் இல்லை, என்னைப் பார்த்தாலே ஒதுங்கி ஒதுங்கி போறாம்மா. பெரியம்மா, பெரியப்பாவோட ஆக்சிடெனட் ஆன விஷயத்தை முதன்முதலில் அவ கிட்ட சொன்னது நான் தானே, அது மட்டுமில்லாமல் அவங்களோட இரத்தம் படிந்த டிரஸ்ஸை அக்காகிட்ட கொடுத்ததும் நான் தான், அதனாலதான் அவ என்னைப் பார்த்தாலே விலகி விலகிப் போறா.
அக்கா இப்படி நடந்து கொள்ளுறது எனக்கு ரொம்ப கவலையாக இருக்கும்மா. மித்ராக்கா இனி என்கூட பேசவோ, பழகவோ மாட்டாங்களா அம்மா?” என்று கேட்க அவளது அந்த வார்த்தைகளை கேட்டு விஜயா மற்றும் முருகவேல் சிறிது ஆசுவாசமாகிக் கொண்டனர்.
அழுது கொண்டிருந்த தனது மகளின் அருகில் வந்து அவளது தலையை வருடிக் கொடுத்த முருகவேல், “நந்தினிமா, இந்த சின்ன விஷயத்துக்காக போய் இப்படி அழலாமா? நீயே இப்படி அழுது கொண்டிருந்தால் உன்னோட அக்காவுக்கு யார் ஆறுதல் சொல்றது? அவளுடைய நிலைமை என்னன்னு உனக்கு நன்றாகவே தெரியும். அப்படி இருக்கும் போது நீதானே அவளுக்காக கொஞ்சம் ஆறுதலாக துணையாக இருக்க வேண்டும், அதை விட்டுவிட்டு நீ இப்படி அழுது கொண்டிருந்தால் அப்புறம் மித்ராவுக்கும் சரி, எங்களுக்கும் சரி யாரு ஆறுதல் சொல்றது சொல்லு?” என்று வினவ,
சட்டென்று தன் அழுகையை நிறுத்திக் கொண்டு மெல்ல தன் தந்தையின் புறம் திரும்பியவள், “நீங்க சொல்றதும் சரிதான்ப்பா, ஆனா எத்தனை நாளைக்கு மித்ரா அக்காவை இப்படியே விடுறது? அவங்க கண்ணுல இருந்து ஒரு சொட்டு தண்ணீர் கூட வரவே இல்லப்பா, ஹாஸ்பிடல்ல பெரியம்மா, பெரியப்பா இறந்து செய்தியை சொன்ன போதும் சரி, அவங்களுக்கு கடைசி இறுதி காரியங்கள் செய்தபோதும் சரி, இப்போ வீட்டுக்கு வந்து நாலு ஐந்து நாட்களாகவும் சரி அவ இப்படி கல்லு மாதிரியே உட்கார்ந்து இருக்காளேப்பா. அவ இப்படியே இருந்தால் அவ நிலைமை என்ன ஆகும்? அவளோட மனசை சரி செய்யவே முடியாதா? நம்ம ஏதாவது பண்ணவே முடியாதாப்பா?” என்று பதிலுக்கு அவரைப் பார்த்து கேட்க அவளது கேள்வியில் ஆழமாக பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டவர் மித்ராவின் அறையை நோக்கி சென்றார்.
மித்ராவின் அறைக் கதவை தட்டி விட்டு, “மித்ராம்மா உள்ளே வரலாமா?” என்றவாறே முருகவேல் தயங்கி நிற்க, சிறிது நேரம் கழித்து, “ஹ்ம்ம்” என்ற ஒரு வார்த்தை மட்டுமே மித்ராவின் வாயிலிருந்து வெளிவந்திருந்தது. மித்ராவின் குரலைக் கேட்டு நிம்மதியாக பெருமூச்சு விட்டபடியே அவளது அறைக்குள் நுழைந்தவர் மித்ரா அமர்ந்திருந்த தோற்றத்தை பார்த்து மனதளவில் முற்றாக நொறுங்கித்தான் போனார்.
அந்த அறையின் ஒரு பக்கச் சுவற்றை வெறுத்து பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த மித்ராவின் அருகில் கவலையுடன் வந்து அமர்ந்து கொண்டவர், “மித்ராம்மா இங்க என்னம்மா பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?” என்று வினவ, தன் அருகில் கேட்ட சித்தப்பாவின் குரலில் மெல்ல அவரை திரும்பிப் பார்த்தவள் மறுப்பாக தலை அசைத்துவிட்டு மீண்டும் தன் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டாள்.
மித்ராவின் அந்த உடைந்து போன தோற்றத்தை பார்த்து முருகவேலுக்கு மனதளவில் பெரிதும் கவலையாக இருந்தது, மித்ராவின் சிறு வயதிலிருந்து அவரைப் பார்த்து வந்தவருக்கு இப்போது அவளது அந்த நிலையைப் பார்ப்பது மனதை சம்மட்டி கொண்டு யாரோ பலமாக அடிப்பது போல அவ்வளவு வேதனையாக இருந்தது.
தன் மனதிற்குள் பல்வேறு கவலையான உணர்வுகள் தோன்றினாலும் அதை எல்லாம் சிறிது நேரம் ஒதுக்கி வைத்தவர் கலங்கிய கண்களை துடைத்து விட்டு, “இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இப்படியே இந்த அறைக்குள் அடைந்து இருக்கப் போற மித்ராம்மா. நடந்தது நடந்து போச்சு, நடந்த விடயத்தை கடந்து வந்துதான் ஆகணும். நம்ம வாழ்க்கையில நடந்து முடிந்த ஒரு விஷயத்தை யோசித்து நம்மளோட மீதி வாழ்க்கையையும் அழிச்சுக் கொள்ளுவது ரொம்ப தப்பும்மா. அண்ணாவும், அண்ணியும் உன்னை எப்போதும் சந்தோஷமாக பார்க்கணும்னு தான் ஆசைப்பட்டாங்க, இப்போ அவங்க உன் பக்கத்தில் இல்லேன்னாலும் உன்னை இந்த நிலைமையில் பார்க்கும் போது அவங்க மனசு எவ்வளவு வேதனை படும் சொல்லு?
அவங்க உயிரோடு இல்லேன்னாலும் அவங்க நினைப்பு எல்லாம் உன்னை மட்டும் தான்ம்மா சுற்றி வந்துகிட்டே இருக்கும். நீ இப்படி இருக்குறதைப் பார்க்கும்போது அவங்க மனசு ரொம்ப வேதனை படாதா சொல்லு. அண்ணாவுக்கு நீ படிச்சு ஒரு நல்ல நிலைமைக்கு வரணும், அவருக்கு ரொம்ப விருப்பமான விதவிதமான பயிர்ச்செய்கை பற்றி நீ படிச்சு ஏதாவது ஒரு வகையில் அவரு இத்தனை வருஷமா பாதுகாத்து வந்த தோட்டங்களை எல்லாம் பாதுகாக்க வேண்டும், இதெல்லாம் தானே அவரோட ஆசை. அண்ணா, அண்ணி இறந்ததை யாராலும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது தான், ஆனா நடந்து முடிந்த விஷயத்தை விட்டு வெளியே வந்துதானே ஆகணும், அதுமட்டுமல்லாமல் நீ அண்ணாவோட ஆசையை நிறைவேற்றும் போது அது அவருக்கு ரொம்ப சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கும் தானே? இதைப் பற்றி எல்லாம் கொஞ்சம் யோசிக்க கூடாதா மித்ராம்மா? இப்படி ஒரு மூலையிலேயே உட்கார்ந்திருந்தால் இதற்கு என்ன தான் தீர்வு?” என்று முருகவேல் வினவ, அவரைத் திரும்பியும் பாராமல் தன் உதட்டை இறுக கடித்து தன் அழுகையை கட்டுப்படுத்த மித்ரா வெகுவாக முயன்று கொண்டிருந்தாள்.
சிறுவயதில் இருந்தே தன் தாய் தந்தையோடு பழகிய தருணங்களும், அவர்களோடு சந்தோசமாக தான் கழித்த நிமிடங்களும் அவள் மனக் கண் முன்னால் மாறி வந்து கொண்டிருந்த அதேவளை, திடீரென அவள் மனக்கண் முன்னே சில நாட்களுக்கு முன்னர் நடந்த விபத்து காட்சியாக விரிய அதைப் பார்த்து தூக்கி வாரிப் போட எழுந்து நின்று கொண்டவள், “இல்லை, இல்லை!அம்மா!அப்பா! அம்மா! அப்பா!” என்று மாறி மாறி சத்தம் போட்டுக்கொண்டே,
“அம்மா, அப்பா என்னை விட்டுட்டு போகாதீங்க. என்னை விட்டுட்டுப் போகாதீங்க, தயவுசெய்து என்னை தனியா விட்டுடாதீங்க” எனப் பெருங்குரலெடுத்து அழுது கொண்டிருக்கும் போதே திடீரென தன் நெஞ்சில் கை வைத்து இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு தன் கண்கள் இரண்டும் சொருக அப்படியே மயங்கி சரிந்திருந்தாள்.
மித்ரா மயங்கி விழுந்ததை பார்த்து பதற்றம் கொண்ட முருகவேல் , “நந்தினி! விஜயா! சீக்கிரமாக, சீக்கிரமாக வாங்க” என்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டே மித்ராவை தன் கைகளில் ஏந்தி கொண்டு அவசர அவசரமாக அருகிலிருந்த மருத்துவமனையை நோக்கி விரைந்து சென்றார்.
மித்ராவை அவசர சிகிச்சை பிரிவில் அனுமதித்து அவளுக்குரிய சிகிச்சைகளையும், பரிசோதனைகளையும் செய்து முடித்து விட்டு சிறிது நேரம் கழித்து முருகவேல் மற்றும் வள்ளியின் அருகில் வந்த மருத்துவர் , “முருகன் நான் சொல்லப் போகும் விடயத்தை கொஞ்சம் கவனமாக கேளுங்கள், மித்ராவுக்கு நடந்தது ஒரு பெரிய ஆக்சிடென்ட், அது உடல் ரீதியாக அவங்களுக்கு எந்தளழ பாதிப்பு ஏற்படுத்தி இருக்கோ அதை விட அதிகமான அளவு அவங்க மனசையும் ரொம்ப பாதிச்சிருக்கு. அதனால அவங்களுக்கு பேனிக் அட்டாக் வந்திருக்கு” என்று கூற,
முருகவேல் மற்றும் விஜயா, “அய்யய்யோ! அது ரொம்ப பெரிய பிரச்சினையா டாக்டர்?” எனப் பதட்டத்துடன் அவரைப் பார்த்து வினவினர்.
அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து சிறு புன்னகையுடன் முருகவேலினது தோளில் தட்டிக் கொடுத்தவர், “நீங்க பயப்படும் அளவுக்கு இது ஒண்ணும் பெரிய பிரச்சினை கிடையாது, ஆனால் கொஞ்சம் அதிகமாக அவங்களைக் கவனம் எடுத்து பார்த்துக் கொண்டால் மறுபடியும் அவங்களுக்கு பேனிக் அட்டாக் வராமல் பார்த்துக் கொள்ளலாம், அதோடு நீங்க தான் தைரியமாக இருந்து அவங்களை இந்த நிலைமையில் இருந்து வெளியே கொண்டு வர உதவி செய்யணும். எந்த அளவுக்கு அவங்க அந்த பழைய விஷயங்களை நினைக்காம, முக்கியமாக அவங்களோட அந்த ஆக்சிடென்ட் பத்தி நினைக்காம இருக்காங்களோ அந்த அளவுக்கு அவங்களுக்கு நல்லது. நானும் சில டிரீட்மென்ட் அன்ட் மெடிசின் உங்களுக்கு சொல்லித் தர்றேன். அதோடு உங்களுடைய ஆதரவும் சப்போர்ட்டும் தான் அவங்களை முழுமையாக இந்த நிலைமையில் இருந்து வெளியே வர உதவி செய்யும் கொஞ்சம் பார்த்து நடந்துக்கோங்க” என்று சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட முருகவேலும், விஜயாவும் ஒருவரை ஒருவர் சோகமாக பார்த்துக்கொண்டு நின்றனர்.
மறுபுறம் நந்தினி மித்ரா வைக்கப்பட்டிருந்த அறையின் வாயில் கதவின் ஊடாக எம்பி நின்று அவளை கண்கள் கலங்க பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள்.
சிறிது நேரம் கழித்து நர்ஸ் ஒருவர் வந்து மித்ரா மயக்கத்தில் இருந்து எழுந்து விட்டதாக சொல்ல நந்தினி, முருகவேல் மற்றும் விஜயா அவளைக் காண விரைந்து சென்றனர்.
தன் குடும்பத்தினரைப் பார்த்ததும் மித்ரா மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தபடியே அவர்களைப் பார்த்து இலேசாகப் புன்னகை செய்ய அவளது அந்த ஒற்றைப் புன்னகையே அவளது குடும்பத்தினருக்கு பெறும் ஆறுதலாக இருந்தது.
“மித்ரா நீ நல்லா இருக்க தானேம்மா?” என்ற விஜயாவின் கேள்வியில் அவரைப் பார்த்து ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தவள்,
“நான் நல்லா இருக்கேன் சித்தி, ஆனா உங்க எல்லோரையும் தான் ரொம்ப கஷ்டப்படுத்திட்டேன் இல்லையா?” என்று வினவ, அவரோ அவசரமாக மறுப்பாக தலையசைத்தார்.
“ஐயோ எங்களுக்கு என்ன கஷ்டம் வரப்போகுது மித்ராம்மா, நீ சந்தோஷமாக இருந்தால் அதுதான் எங்களுக்கு சந்தோஷம்” என்று முருகவேல் கூறவும்,
அவரைப் பார்த்து புன்னகை செய்தவள், “அப்படியா? அப்போ இனிமேல் நான் சந்தோஷமாக இருக்கணும்னா தயவுசெய்து என்னை மித்ரான்னு மட்டும் சொல்லாதீங்க சித்தப்பா” என்று கூற, அவளது பேச்சை கேட்டு அங்கிருந்த அனைவருமே குழப்பமாக ஒருவரை ஒருவர் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டனர்.
“நீ என்னம்மா சொல்லுற? எங்களுக்கு ஒண்ணுமே புரியல”
“எனக்கு இதற்கு முன்னாடி நடந்த எந்தவொரு விடயத்தையும் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டாம் சித்தப்பா, என்னோட பழைய நினைவுகள் எல்லாம் என்னை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்திட்டே இருக்கு. அந்த விடயங்களை எல்லாம் நினைவு படுத்துவது போல ஏதாவது ஒரு சின்ன விஷயம் என் முன்னாடி வந்தாலும் என் கண்ணுக்குள்ளே அம்மா, அப்பா இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த அந்த சம்பவம் தான் நினைவுக்கு வருது. அதை நினைக்கும் போதே என் கை, கால்கள் எல்லாம் நடுங்குது, நெஞ்சு வலிக்குற மாதிரி இருக்கு” என்றவாறே மித்ரா தன் நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொள்ள, விஜயாவும், நந்தினியும் அவளின் இரு புறமும் நின்று அவளை ஆதரவாக அணைத்துக் கொண்டனர்.
“வேண்டாம்மா, வேண்டாம். நம்ம நடந்த விஷயத்தை பற்றியோ, உன்னோட பழைய விஷயங்களைப் பற்றியோ எதுவும் பேச வேண்டாம். நீ ஆறுதலாக இரு, அது போதும்” என்றவாறே விஜயா அவளது தலையை ஆதரவாக வருடிக் கொடுக்க,
அவரது கையை ஆதரவாக பற்றிக் கொண்டவள், “நான் உங்களை இனிமேல் அம்மான்னு சொல்லவா சித்தி?” என்று வினவ, அவரோ கண்கள் கலங்க அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டார்.
“இது என்னம்மா கேள்வி? நீதான் எனக்கு முதல் குழந்தை. உங்க சித்தப்பாவை கல்யாணம் பண்ணி நான் வரும் போது எனக்கு இந்த வீட்டில் கிடைத்த முதல் குழந்தை நீதான். நான் உன்னைப் பத்து மாசம் சுமக்கலேன்னாலும் நீயும் என்னோட பொண்ணுதான், நான் உனக்கு அம்மா தான்” என்று கூறிய விஜயாவை மேலும் இறுக அணைத்துக் கொண்ட மித்ரா,
“சித்தப்…அப்பா, நான் என்னோட பழைய விடயங்களை எல்லாம் மொத்தமாக மறக்கணும்னு நினைக்கிறேன், என்னோட பெயர், படிப்பு, நான் இருந்த இடம் எல்லாவற்றையும் விட்டு வெளியே வரணும்னு நினைக்கிறேன், அந்த விடயத்தை எல்லாம் நினைத்தால் எனக்கு இரத்தம் ஆறாக ஓடுவது போலத் தான் எல்லா பக்கமும் தோணுது, அதனால அந்த விடயங்களை எல்லாம் நான் மொத்தமாக விட்டுட்டு வரணும், அதற்காக நீங்க எனக்கு உதவி பண்ணுவீங்களா?” என்று முருகவேலைப் பார்த்து வினவ, அவரும் தன் கலங்கிய கண்களை துடைத்துக் கொண்டு அவளைப் பார்த்து ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தார்.
ஓரிரு நாட்கள் கழித்து மித்ரா ஹாஸ்பிடலில் இருந்து டிஸ்சார்ஜ் செய்யப்பட்டு வீட்டிற்கு வந்த பின்னர் முதல் வேளையாக அவர்கள் தங்களது பூர்விக வீட்டையும், நிலபுலன்களையும் குத்தகைக்கு தன் நண்பர் ஒருவரிடம் ஒப்படைத்து விட்டு அந்த ஊரில் இருந்து வெளியேறி வேறு ஊருக்கு சென்றிருந்தனர்.
அதன் பின்னர் மித்ராவின் பெயரை கயல்விழி என மாற்றி, அவளது கல்லூரிக்கு சென்று அவளது ஆவணங்களை எல்லாம் மீளப் பெற்றுக் கொள்ளும் வேலை அங்கிருந்த தலைமை ஆசிரியரிடம் மித்ராவின் நிலையை எடுத்துச் சொல்லி அவளது பழைய விஷயங்களைப் பற்றி நினைவு படுத்துவது போல எதையும் செய்து விட வேண்டாம் அவளைத் தேடி யாரையும் வர அனுமதிக்க வேண்டாம் என்றும் முருகவேல் மிகவும் வினயமாக கேட்டிருந்தார்.
அவரது அந்த வினயமான கோரிக்கைக்கு மதிப்பு கொடுத்தே அங்கிருந்த விரிவுரையாளர்களிடம் மித்ராவும் விபத்தில் இறந்து விட்டதாகவும், அவர்களது குடும்பத்தில் எஞ்சியிருந்தவர்களும் ஊரை விட்டு சென்று விட்டார்கள் எனவும் தலைமை ஆசிரியர் கூறியிருந்தார், பின்னாளில் அந்த விடயம் தான் கௌதமின் காதுகளுக்கு எட்டியது.
இப்படியாக மித்ரா கயல்விழியாக மாறியிருந்தாலும் அடிக்கடி கௌதமின் நினைவுகள் அவளுக்குள் தோன்றாமல் இல்லை, இருந்தாலும் அப்போது அவளுக்கு அடிக்கடி பேனிக் அட்டாக் ஏற்படுவதோடு, தான் இருக்கும் இந்த நிலையில் அவனைத் தொந்தரவு செய்யக் கூடாது, அவன் நன்றாகப் படித்து நல்ல நிலைமைக்கு வரவேண்டும் என்று எண்ணிக் கொள்பவள் தனது கடந்த கால நினைவுகளில் அவனது நினைவுகளை மட்டும் மனதின் ஒரு ஓரத்தில் ஒதுக்கி வைத்து வாழப் பழகியிருந்தாள்.
ஆனால் அவள் என்னதான் பழைய விஷயங்களைப் பற்றி நினைக்கவே கூடாது என்று எண்ணியிருந்தாலும் சில வருடங்களின் பின்னர் அவளது சித்தப்பா முருகவேல் அவளுக்கு திருமணம் செய்வதற்காக கௌதமின் புகைப்படத்தையே அவளிடம் காண்பிப்பார் என்பதும், அவளும் சிறிதும் தாமதிக்காமல் அந்த வரனுக்கு சம்மதம் சொல்லுவாள் என்பதும் அப்போது அவள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பேயில்லை……






forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!