arrow_back
ஸ்தம்பித்தேனடி உன் கண்களால் அத்தியாயம் – 12

அத்தியாயம் – 12

visibility 9
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
பகிர்

12

தன் அறைக் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு சிறு தயக்கத்துடன் அந்த அறையின் கதவைத் திறந்த கயல்விழி அங்கே விஜயா நின்று கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து, “அம்மா, ஏன்மா வாசலிலேயே நிற்கிறீங்க? உள்ளே வாங்க” என்று அவரது கையைப் பிடித்து அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று அமரச் செய்துவிட்டு தானும் அவரருகே அமர்ந்து கொண்டான்.

 

ஈஸ்வரி ஏதாவது பேசுவார் என்று எண்ணி அவரது முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த கயல்விழி ஒரு நிமிடம் அவர் அமைதியாக இருப்பதைப் பார்த்து, “அம்மா! அப்பாவுக்கும் உங்களுக்கும் ஏதாவது சண்டையா என்ன?” என்று வினவ,

அவரோ சிறு குழப்பத்துடன், “அப்படி எல்லாம் எதுவும் இல்லையம்மா, ஏன் அப்படிக் கேட்கிற?” என்று கேட்டார்.

 

“இல்லை இந்த நேரத்தில் என் அருகில் வந்து உட்கார்ந்துட்டு வேடிக்கை பார்த்திட்டு இருக்கீங்களே, அதான் அப்பாகிட்ட சண்டை போட்டுட்டு இங்கே வந்து தனிமையை இனிமையாக்கி ரசிச்சுட்டு இருக்கீங்கன்னு நினைச்சேன்” என்றவளின் தோளில் மெல்லத் தட்டிய விஜயா,

“வாலு, எப்பப்பாரு விளையாட்டும் கிண்டலும்தான் உனக்கு” என்றவர் மீண்டும் சிறு நேர அமைதிக்குப் பின்,

 

“கயல், நானும் அப்பாவும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி உன்கிட்ட பேசலாம்ன்னு நினைச்சோம், ஆனா அதை நீ எப்படி எடுத்துக்குவேன்னு தெரியல. அதான் கொஞ்சம் தயக்கமா இருக்கு” எனவும்,

அவளோ சிறு புன்னகையுடன், “அம்மா, நீங்க எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமல் சொல்ல வந்ததைச் சொல்லுங்கம்மா, எனக்கு ஒன்னும் ஆகாது. அதுதான் இன்னைக்கு கோட்டா படி நடக்க வேண்டியது காலையிலேயே நடந்து முடிஞ்சுடுச்சுல்ல, இனி எதுவும் விபரீதமாக நடக்காது” எனவும், விஜயாவோ அவசரமாக அவளது வாயை மூடினார்.

 

“என்ன பேச்சு இதெல்லாம்? இனி விளையாட்டாக கூட இப்படியெல்லாம் பேசாதே! ஏற்கனவே மனசு எல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு”

 

“ஐயோ அம்மா! இதெல்லாம் சின்ன விஷயம், நீங்க ரொம்ப யோசிச்சு உங்க மனசைக் கெடுத்துக் கொள்ளாமல் போய் வேலையை பாருங்க” என்றவாறே வள்ளியை அங்கிருந்து அனுப்பி வைக்கலாம் என்று எண்ணிய கயல்விழி அவரது கையைப் பிடித்து அவரை எழுப்ப முயல, அவரோ தான் சொல்ல வந்த விஷயத்தை சொல்லாமல் அங்கிருந்து வெளியேற மாட்டேன் என்பது போல அமர்ந்திருந்தார்.

 

‘ஐயோ! அம்மாவை எப்படியாவது இந்த கல்யாணத்தை நிறுத்தலாமான்கிற கேள்வியைக் கேட்க விடாமல் இங்கிருந்து அனுப்பி வைக்கலாம்னு பார்த்தா அசையவே மாட்டேங்குறாங்களே, இப்போ என்ன பண்றது?’ என்ற யோசனையோடு கயல்விழி சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, 

அவளது யோசனையான முக பாவனையைப் பார்த்த ஈஸ்வரி, “சரி கயல், நீ ரொம்ப டயர்டா இருக்குற மாதிரி இருக்கு, நீ ரெஸ்ட் எடு. நம்ம காலையில் பேசிக்கலாம்” என்று விட்டு அவளது கன்னத்தில் தட்டிக் கொடுத்து விட்டு சென்று விட, அப்போதுதான் கயல்விழிக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.

 

‘நல்லவேளை இன்னைக்கு இந்த பேச்சுக்கு முற்றுப்புள்ளி வச்சாச்சு, இப்போ மறுபடியும் நாளைக்கு பேச வந்தா என்ன பண்றது?’ என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளது கையிலிருந்த மோதிரம் நழுவி விழ அதை குனிந்து எடுத்தவள் மீண்டும் கௌதமின் நினைவுகளில் மூழ்கிப் போனாள்.

 

அவர்கள் களப்பயணம் அந்த ஒரு நாளோடு இனிதாக முடிந்திருந்தாலும் கல்லூரிக்கு திரும்பி வந்த நாள் முதல் கௌதம் மற்றும் மித்ராவின் காதல் பயணம் இனிதாக வளர ஆரம்பித்திருந்தது.

 

இதுநாள் வரையிலும் தன் மனம் விட்டு யாரிடமும் அத்தனை எளிதில் பேசி விடாத கௌதம் தன் வாழ்வின் ஒட்டுமொத்த ஆசைகள், கனவுகள் என அனைத்தையும் பற்றி மித்ராவிடம் பேசிக் கொண்டே இருப்பான்.

 

அவளும் எந்தவொரு சலிப்பும் இல்லாமல் அவனது பேச்சை அத்தனை ஆசையுடன் கேட்டுக் கொண்டிருப்பாள்.

 

இப்படியாக அவர்களது காதல் நாட்களோடு இணைந்து முன்னேறிச் சென்று கொண்டிருக்கையில் கௌதம் தன் கல்லூரி இறுதியாண்டு ஆய்வுகள், பரீட்சைகள் என வேலைகளில் மூழ்கிப் போய் விட, மறுபுறம் மித்ராவும் தனது படிப்பில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்திருந்தாள்.

 

கௌதமின் பாட வேலைகள் பற்றி ஏற்கனவே மித்ராவுக்கு தெரிந்திருந்தாலும் முன்பு போல் அவனுடன் அடிக்கடி பேச முடியவில்லை, பார்க்க முடியவில்லை என்ற எண்ணம் அவளது மனதிற்குள் ஒருவித கவலையை ஏற்படுத்தியது என்னவோ உண்மைதான்.

 

அந்தக் கவலையான மனதுடன் இன்னும் எத்தனை நாட்கள் இருக்க வேண்டுமோ என்கிற யோசனையுடன் நாட்காட்டியைப் பார்த்தவள் அப்போதுதான் நாளை தன்னுடைய பிறந்த தினம் என்பதையே உணர்ந்து கொண்டாள்.

 

“அட கடவுளே! நாளைக்கு என் பிறந்தநாளா? இப்போதான் பர்த்டே போன மாதிரி இருந்தது, அதற்கிடையில் ஒரு வருஷம் ஓடிடுச்சா? காலம் ரொம்ப வேகமாக தான் போகுது போல” என்றவளின் மனதோ கடந்த வருட தன் பிறந்தநாள் நிகழ்வை எண்ண வைத்து அவளை சற்றே வெட்கம் கொள்ள வைத்தது.

 

கௌதம் தன்னிடம் அவனது காதல் சொன்ன விதத்தையும் அந்த தருணத்தையும் எண்ணிப் பூரித்துப் போனவளாக தன் தொலைபேசியை எடுத்து அதிலிருந்த கௌதமின் புகைப்படத்தை வருடிக் கொடுத்தபடியே, “சீனியர் வர வர ரொம்ப பிஷியாகிட்டீங்க, இப்போ எல்லாம் என்னைப் பார்க்கக் கூட நேரம் இல்லாமல் போயிடுச்சு இல்லையா? உங்களுக்கு இருக்கு சீனியர் சார். உங்க ஃபைனல் எக்ஸாம் எல்லாம் முடியட்டும், உங்களை ஒரு வழி பண்ணுறேன்” என்று சிறிது கோபமாக பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளது நினைவின் நாயகன் அவளது தொலைபேசிக்கு அழைப்பு மேற்கொண்டிருந்தான்.

 

“திங்கள் ஆஃப் தி டெவில்” என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே மித்ரா அழைப்பை எடுக்க,

மறுபுறம் கௌதம், “அட்வான்ஸ் ஹேப்பி பர்த்டே அன்ட் அட்வான்ஸ் அனிவர்சரி விஷஸ் மை டியர் சீனியர் மேடம்” என்று கூற, அவனது குரல் கேட்டதுமே மித்ராவிற்கு சாரல் காற்று வீசுவது போல அத்தனை இதமாக இருந்தது.

 

அவனது குரல் அவளது கோபத்தை இருந்த இடம் தெரியாமல் அழித்து விட்டது போல இருந்தாலும் அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல், “ஓஹோ! சாருக்கு காலண்டர் பார்க்க எல்லாம் நேரம் இருக்கா?” என்று வினவ, மறுபுறம் அவனது சிரிப்பு சத்தம் அவளது முகத்திலும் சிரிப்பை வரவழைக்கச் செய்திருந்தது‌.

இருந்தாலும் தான் கோபமாக இருப்பது போல் காட்டிக் கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டவள், “இப்போ இங்கே என்ன காமெடி ஷோ நடக்குதுன்னு இவ்வளவு சிரிப்பு? எனக்கு வேலை நான் போனை வைக்குறேன்” என்று கூற,

 

மறுபுறம் கௌதம், “என் செல்ல மித்து கோபமா? உனக்குத் தான் தெரியும்லே, காலேஜில் எவ்வளவு வர்க் போகுதுன்னு. ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் எவ்வளவு வேலை இருந்தாலும் உன் கிளாஸ் பக்கம் நான் வராமல் இருந்ததே இல்லை தெரியுமா? இன்னைக்கு கூட நீ ரெட் சுடிதார் போட்டு இருந்த, நேற்று எல்லோ கலர், அதற்கு முதல் பேபி பிங்க் கலர். என்ன கரெக்டா?” என்று கேட்க, மித்ராவின் விழிகளோ ஆச்சரியத்தில் விரிந்தது.

 

“ஹேய் கௌதம்! இதெல்லாம் எப்போ நடந்தது? நான் உங்களை பார்க்கவே இல்லையே! ஆக்சுவலா நான் கிளாஸில் தான் இருப்பேன், ஆனா என் நினைப்பு பூராவும் உங்களை சுற்றியே தான் இருக்கும், அப்படி இருந்தும் நான் எப்படி உங்களைப் பார்க்காமல் போனேன்?” என்று மித்ரா கேட்க,

மறுபுறம் சிரித்துக் கொண்ட கௌதம், “நீ என் நினைப்புல வானத்தை பார்த்துட்டு இருக்கும்போது நான் உன்னை பார்த்துட்டு அப்படியே போயிடுவேன். நான் கூட பொண்ணு ரொம்ப சின்சியரா பாடத்தைக் கவனிக்குறான்னு இருந்தேன், ஆனா இப்போ தான் புரியுது பாடி அங்கே, மைண்ட் இங்கேயா?” என்று வினவ, அவனது கேள்வியில் மித்ராவும் சிரித்துக் கொண்டாள்.

 

“சரி, சரி கம்பெனி சீக்ரெட்டை வெளியே சொல்லாதீங்கப்பா. அப்புறம் சொல்லுங்க, நீங்க எப்படி இருக்கீங்க? தீஷிஸ் வர்க் எல்லாம் எப்படி போகுது?” 

 

“எனக்கு என்ன நல்லா ஜம்முனு இருக்கேன், தீஷிஸ் வர்க் தான் கொஞ்சம் இல்லை இல்லை ரொம்ப வைச்சு செய்யுது. எப்படியும் கம்ப்ளீட் பண்ணிடுவேன். நாளைக்கு நமக்கு லீவ் டே தானே? அதுதான் உன்னை மீட் பண்ணலாம்னு பிளான் பண்ணிட்டு கால் பண்ணேன். மேடம்க்கு கோபம் போச்சா? நாளைக்கு என் கூட வெளியே வருவீங்க தானே?”

 

“அச்சச்சோ! சாரி கௌதம், நீங்க ஒரு முப்பது நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி கால் பண்ணி இருந்தீங்கன்னா கண்டிப்பா வந்திருப்பேன், ஆனா நான் ஆல்ரெடி ஊருக்கு போய் அம்மா, அப்பாவைப் பார்க்க பிளான் பண்ணிட்டேனே. சின்ன வயதில் இருந்து என் ஒவ்வொரு பர்த்டேக்கும் என் அம்மா, அப்பா கூட இருக்கிறதுதான் என்னோட வழக்கம், போன வருஷம் அது மிஸ் ஆகிடுச்சு. அதற்கே எனக்கு மனசு ரொம்ப கவலை ஆகிடுச்சு, இந்த வருஷமும் போகலேன்னா இன்னும் கவலை வந்துடும். நீங்க புரிஞ்சுக்குவீங்கன்னு நினைக்கிறேன் கௌதம்” என்று கூறும் போதே மித்ராவின் குரல் உள்வாங்கிக் கொள்ள,

 

“ஹேய் மித்து! இதில் என்ன இருக்கு? எதற்காக இவ்வளவு சோகமாகுற? அம்மா, அப்பாவைப் பார்த்து ரொம்ப நாள் ஆச்சுன்னு நீயும் சொல்லிட்டு தானே இருந்த. நீ நாளைக்கு ஊருக்கு போயிட்டு வா, அதற்கு அப்புறம் நீ என் கூடத்தானே இருக்கப் போற, உன்னை எங்கேயும் போக விடாமல் நான் பிடிச்சு வைச்சுக்கிறேன். ஓகேவா?” என்று பேசிப் பேசி கௌதம் அவளை இயல்பு நிலைக்கு வரச் செய்திருந்தான்.

 

அதன் பிறகு சிறிது நேரம் இருவரும் மனம் விட்டு பேசி விட்டு அழைப்பை துண்டித்திருந்தாலும் ஒருவரைப் பற்றியொருவரால் நினைக்காமல் இருக்கவே முடியவில்லை.

 

ஏன் இந்த ஒரு உணர்வு தங்களுக்குள் திடீரென ஏற்பட்டது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் அன்றைய இரவை இருவரும் நெட்டித் தள்ளி விட்டு அடுத்த நாள் விடியலை சந்தோஷமாக எதிர்கொண்டிருந்தனர்.

 

வெகுநாட்கள் கழித்து தன் பெற்றோரைப் பார்க்க போகிறோம் என்கின்ற சந்தோஷமான உணர்வோடு தன் ஊருக்கு செல்வதற்காக பேரூந்து நிறுத்தத்தில் மித்ரா நின்று கொண்டிருந்த வேளை, “குட் மார்னிங் சீனியர் மேடம்” என்றவாறே கௌதம் அவள் முன்னால் வந்து நிற்க, 

 

அவனது வருகையை எதிர்பார்த்திராத மித்ராவோ, “கௌதம்!” என்றவாறே ஆச்சரியத்தோடு அவனைத் தாவி அணைக்கப் பார்த்து விட்டு தான் இருக்கும் இடம் கருதி சட்டென்று தன் கைகளை பின்னிழுத்துக் கொண்டாள்.

 

அவளது செய்கையில் வாய் விட்டு சிரித்துக் கொண்டவன், “நான் எதுவும் தப்பாக நினைக்க மாட்டேன், நீ தாராளமாக செய்ய வந்ததை செய்யலாம்” என்று கூற,

“கௌதம் உங்களை!” என்றவாறே சிறு வெட்கத்துடன் அவனது தோளில் தட்டியவள் அவனது கையில் இருந்த பொதியைப் பார்த்து ‘இது என்ன?’ என்பது போல வினவினாள்.

 

“இது உனக்கு தான், என்னோட சின்ன கிஃப்ட். என்னோட சின்ன சின்ன வேலைகள் மூலமாக சேர்த்த பணத்தில் வாங்கியது” என்றவாறே கௌதம் தன் கையிலிருந்த பொதியை மித்ராவிடம் நீட்ட, 

அவளும் சிறு புன்னகையுடன் அதை வாங்கிக் கொண்டு, “ஆக்சுவலா நான் கிஃப்ட் எல்லாம் வாங்க மாட்டேன், ஆனா நீங்க என்னை இவ்வளவு நாளா என்னை பீல் பண்ண வைச்சீங்க இல்லையா? அதற்காக உங்களுக்கு இது பனிஷ்மெண்ட் கிஃப்ட்” என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவள் செல்வதற்கான பேரூந்து வரவும் அத்தனை நேரமும் இருந்த இயல்பான மனநிலை மாறிப் போக பாதி மனதோடு அதில் ஏறிக் கொண்டாள்.

 

 மித்ரா சென்ற பேருந்து தன் பார்வையில் இருந்து மறையும் வரை அந்த இடத்திலேயே ஆணியடித்தது போல நின்றிருந்த கௌதம் ஏனோ மனது கனமான உணர்வோடு அந்த இடத்தில் இருந்து புறப்பட்டுச் சென்றிருந்தான்.

 

கௌதமை காதலிக்க ஆரம்பித்த நாளில் இருந்து இதற்கு முன்னர் பல தடவை மித்ரா ஊருக்கு சென்று வந்திருந்தாலும் இன்று ஊருக்கு சென்று கொண்டிருந்த அந்தப் பயணம் ஏனோ தெரியவில்லை அவளது மனதை வெகுவாக கவலை கொள்ளச் செய்வது போல் இருந்தது.

 

எதற்காக தன் மனது இவ்வளவு தவிக்க வேண்டும் என்கிற யோசனையுடன் தன் கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தவள் தன் கையிலிருந்த பொதியை தன்னிச்சையாக வருடிக் கொடுத்த படியே, ‘கௌதம் எனக்காக கொடுத்த முதல் பரிசு’ என தன் மனதிற்குள்ளேயே பலமுறை அதை சொல்லிக் கொண்டு சிறிது நேரம் கழித்து பேரூந்தின் வழியாக வெளியே வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.

 

தன் ஊரை நெருங்குவதற்காக இன்னும் சில நிறுத்தங்களே இருக்கும் நிலையில் அவள் சென்று கொண்டிருந்த பேருந்து ஒரு கடையில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்க, தற்செயலாக வெளியே பார்த்தவள் அந்த இடத்தில் இருந்து எதிர்ப்புறமாக இருந்த கடையில் தன் பெற்றோர் நின்று கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து ஆச்சரியமும், அதிர்ச்சியும் ஒன்று சேர தன் பைகளை எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு இறங்கி, “அம்மா! அப்பா!” என உரக்க அழைத்தவாறே அவர்களை நோக்கி சென்றாள்.

 

மித்ராவின் குரல் கேட்டதும் ஆச்சரியமான‌ அவளது பெற்றோர் “மித்ரா!” என்றவாறே ஆச்சரியத்தோடு சுற்றும் முற்றும் பார்க்க, அவர்கள் இருவருக்கும் நேர் எதிராக சாலையின் மறுபுறம் மித்ரா நின்று கொண்டிருந்தாள்.

 

ஒருவரையொருவர் அந்த இடத்தில் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பது அவர்களது முக பாவனைகளிலேயே தெரிந்தாலும், தன் பெற்றோரைப் பார்த்த சந்தோஷத்தில் மித்ராவும், மித்ராவைப் பார்த்த சந்தோஷத்தில் அவளது பெற்றோரும் ஒருவரையொருவர் நோக்கி வீதியைக் கடந்து செல்லப் பார்த்த வேளை அவர்கள் யாரும் எதிர்பார்க்காத வண்ணம் எதிர் எதிரே வந்த இரு வாகனங்கள் அவர்கள் மூவரையும் அடித்து வீசியிருந்தது.

 

அத்தனை நேரமும் வெயிலினால் உலர்ந்து போய் கிடந்த அந்த சாலை ஒரு நொடியில் இரத்தத்தை முழுவதுமாக தன் மீது ஆறாக ஓட விட மித்ராவின் விழிகளோ தன் பெற்றோரைப் பார்த்து கலங்கிய வண்ணமே மெல்ல மெல்ல மூடிக் கொண்டது.

 

அதன் பிறகு ஆட்களின் குக்குரல் சத்தமும், ஆம்புலன்ஸ் சத்தமும் தான் அவள் செவிகளுக்கு கேட்டது.

 

சிறிது நேரம் கழித்து ஒரு பாரிய தூக்கத்தில் இருந்து கண் விழிப்பதைப் போல வெகு சிரமப்பட்டு மித்ரா கண் விழித்துப் பார்க்க அவளைச் சுற்றி மருத்துவ உபகரணங்களும், அதற்கு நடுவில் அவளது தங்கை நந்தினியும், அவளது சித்தப்பா மற்றும் சித்தியும் தங்கள் கண்ணீரை துடைத்து விட்டபடி நின்று கொண்டிருந்தனர்.

 

“சித்….தப்…பா” ஈனஸ்வரத்தில் ஒலித்த மித்ராவின் குரல் கேட்டதுமே பதறிப்போய் அவளருகில் ஓடி வந்த முருகன்,

“மித்ரா கண்ணு! என்னாச்சு டா உனக்கு? உனக்கு ஒண்ணும் இல்லை தானே? உடம்பு ஏதாவது வலிக்குதா? டாக்டரை வர சொல்லவா? உனக்கு என்ன வேணும் சொல்லு டா சித்தப்பா உடனே பண்ணுறேன்” என்று கேட்க,

அவரைப் பார்த்து மறுப்பாக தலையசைத்தவள், “எனக்கு எதுவும் வே……ண்டா….ம், அம்மா? அப்பா?” என்று வினவ, அவளது கேள்வியில் அந்த இடத்தில் மயான அமைதி நிலவியது.

 

தனது கேள்விக்கு எந்தவொரு பதிலும் சொல்லாமல் நிற்கும் தன் குடும்பத்தினரைப் பார்த்தவள் ஏதோ சரியில்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்டவளாக தான் படுத்திருந்த கட்டிலை விட்டு எழுந்து கொள்ளப் பார்க்க, அவசரமாக அவளருகில் ஓடி வந்த வள்ளி, “ஐயோ மித்ராம்மா! இப்படியெல்லாம் எழுந்துக்காதேம்மா, கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இரு, டாக்டர் வந்து பார்த்துவிட்டு போன அப்புறம் அம்மா, அப்பா கிட்ட நான் கூட்டிட்டு போறேன்” என்று கூற,

“கூட்டிட்டு போறீங்களா? அவங்க எங்கே?” என்று மறு கேள்வி கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே அங்கு வந்த மருத்துவர் மித்ராவைப் பரிசோதித்து விட்டு அவளது குடும்பத்தினரிடம் ஏதோ சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து சென்றிருந்தார்.

 

மருத்துவர் அந்த அறையில் இருந்து சென்றதுமே தன் சித்தியை அழைத்தவள், “சித்தி, அது…தான் டாக்டர் பார்த்…துட்டு போயி…ட்டாங்க தானே? அம்மா, அப்பா எங்….கே சொல்லுங்க” என்று வினவ அவரோ சேவை முந்தானையில் தன் வாயை இறுக மூடி கொண்டு அந்த அறையின் வாயில் புறமாக கை காட்ட, 

 

அவர் கை காட்டிய புறம் “அம்மா! அப்பா!’ என்றவாறே சந்தோஷமாகத் திரும்பியவள் நந்தினியின் கையில் இரு

ந்த தன் பெற்றோரின் இரத்தம் தோய்ந்த ஆடைகளைப் பார்த்து விக்கித்துப் போய் அமர்ந்திருந்தாள்…….

 

 

 

அடுத்த அத்தியாயம்

அத்தியாயம் – 13

13மித்ரா தனது அறைக்குள் எங்கோ ஒரு மூலையை வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருப்பதை பார்த்து தயங்கியபடியே அவளருகில் வந்து அமர்ந்த நந்தினி, "மித்ராக்கா, ஏதாவது பேசு. நீ ஹாஸ்பிடலிலிருந்து வந்த நாளிலிருந்து யார் கூடவும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் இப்படி அமைதியாக…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0

இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்