அத்தியாயம் – 15
15
கௌதமின் வீட்டின் பக்கப்புறமாக அமைந்திருந்த முல்லைப் பந்தலின் கீழே போடப்பட்டிருந்த அந்த கல்லாலான நாற்காலியின் ஒரு புறம் கயல்விழியும், மறுபுறம் அவளுக்கு நேர் எதிராக கௌதமும் அமர்ந்திருக்க அந்த இடத்தில் பலத்த அமைதி மாத்திரமே நிலவியது.
கௌதம் ஏதாவது பேசுவான் என்று கயல்விழி அவனது முகத்தை ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, கௌதமோ தன் கண்களை இறுக மூடி தான் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியில் தலை சாய்த்து அமர்ந்திருந்தான்.
சிறிது நேரத்திற்கு முன்னர் நிச்சயதார்த்த மேடையில் வைத்து கௌதமின் பார்வை தன் கையில் அவன் தங்கள் கல்லூரி காலத்தில் தன் காதலைத் தெரிவித்த பின்னர் அணிவித்த மோதிரம் மீது நிலைகுத்தி நிற்பதைப் பார்த்து சட்டென்று தன் கையை பின்னிழுத்து மறைத்துக் கொண்டவள், ‘இதற்கு மேலும் காலதாமதம் செய்யக்கூடாது’ என்கிற உறுதியான மனநிலையுடன் என்ன செய்வது என்று புரியாமல் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க அப்போது அவளது தவிப்பை போக்குவதற்காகவே வந்தது போல அவளருகில் வந்து நின்றார் விஜயா.
விஜயாவை அங்கு பார்த்ததுமே முகம் கொள்ளாப் புன்னகையுடன் அவருக்கு மாத்திரம் கேட்கும் வகையில் மெல்லிய குரலில் அவரது காதின் அருகில் குனிந்து, “அம்மா, அதுதான் நிச்சயதார்த்தம் நல்லபடியாக நடந்து முடிஞ்சுடுச்சுல்ல, இப்போ நான் கௌதம் கிட்ட கொஞ்ச நேரம் பேசலாமா?” என்று கேட்க,
அவளது கேள்வியில் அவளைப் பார்த்து ஆமோதிப்பாக தலையசைத்து புன்னகைத்துக் கொண்டவர் அங்கு நின்று கொண்டிருந்த வள்ளியின் அருகில் சென்று, “அக்கா, அதுதான் நிச்சயதார்த்தம் முடிஞ்சுடுச்சுல்ல, பசங்க ரெண்டு பேரும் எவ்வளவு நேரம் இப்படியே நின்னுட்டு இருக்கிறது, கொஞ்ச நேரம் அவங்களும் பேசி விட்டு வரட்டுமே” என்று கூற, அவரது பேச்சை புரிந்து கொண்டது போல வள்ளியும் சிறு புன்னகையுடன் ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தார்.
“நிச்சயதார்த்தத்திற்கு முன்னாடியிருந்தே கயல்விழியோடு பேசணும், கயல்விழியோடு பேசணும்னு சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன் இப்போது நிச்சயதார்த்தம் நடந்து முடிந்த பிறகு எதுவும் பேசாமல் எப்படி அமைதியாக நிற்கிறான்னு பாரு, இந்தப் பையனை புரிஞ்சுக்கவே முடியல” என்று தன் மனதுக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக் கொண்ட வள்ளி,
கௌதமியின் அருகில் வந்து, “என்னடா இது இப்படி எல்லோரையும் முறைச்சுப் பார்த்துட்டு நிற்கிற? பங்சனுக்கு வந்தவங்க எல்லோரும் உன்னோட இந்த முறைப்பை பார்த்து பயந்து ஓடிடப் போறாங்க, கொஞ்சம் சிரிடா” என்றவாறே அவனது கன்னத்தில் தட்டிக் கொடுத்து விட்டு,
“நிச்சயதார்த்தம் நடக்கிறதுக்கு முன்னாடியிருந்து கயல்விழிகிட்ட பேசணும் பேசணும்னு ரொம்ப தவிச்சியே, இப்போ அதற்கு நேரம் வந்துடுச்சு. எவ்வளவு நேரம் இரண்டு பேரும் இப்படி பொம்மை மாதிரியே உட்கார்ந்துட்டு இருக்கப் போறீங்க? கயல்விழியைக் கூட்டிட்டு போய் உன்னோட தோட்டத்தை எல்லாம் சுற்றிக் காட்டி விட்டு கொஞ்ச நேரம் அவகூட பேசிட்டு வாடா” என்றவர்,
பின்னர் சட்டென்று ஏதோ ஞாபகம் வந்தவராக, “ஒரு விஷயத்தை நல்லா நினைவில் வைச்சுக்கோ, தயவுசெய்து கயலோட பழைய விஷயங்களைப் பற்றி மட்டும் பேசி அவளைக் கஷ்டப்படுத்திடாதே” என்று கூற, அவனோ அவரது பேச்சுக்கு எந்தவொரு பதிலும் சொல்லாமல் அங்கிருந்து நகர்ந்து செல்ல, கயல்விழியும் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றாள்.
வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்ததுமே கௌதம் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் இந்த முல்லைப் பந்தலின் கீழே வந்து அமர்ந்து கொள்ள கயல்விழியும் எதுவுமே பேசாமல் அவனெதிரில் அமர்ந்து கொண்டாள்.
அவனாக ஏதாவது பேசுவான் அல்லது கேள்விகளாவது கேட்பான் என்று வெகு நேரமாக காத்திருந்தவள் அவனது முகபாவனைகளை வைத்தே அவனிடமிருந்து எந்தவொரு வார்த்தையும் வெளிவரப் போவதில்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்டவளாக, “கௌதம்!” என்று மெல்லிய குரலில் அழைக்க, அவளது ஒற்றை அழைப்பில் கடும் சீற்றத்துடன் தன் கண்களை திறந்து கொண்டவன் அதே கோபமான மனநிலையுடன் அவளின் அருகில் வந்து அமர்ந்து அவளது கையை வேகமாக பற்றிக் கொண்டான்.
அவளது கை விரலில் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் தான் அணிவித்த மோதிரத்தை சுட்டிக்காட்டியவன், “அன்னைக்கு நான் கோவிலில் வைத்து எவ்வளவு தூரம் பேசியிருப்பேன், நீ மித்ரா இல்லைன்னு சொன்ன அப்புறம் நான் எவ்வளவு தூரம் கஷ்டப்பட்டேன்னு உனக்கே நல்லா தெரியும், அப்படி இருந்தும் நீ என் கிட்ட எவ்வளவு சாமர்த்தியமாக உண்மையை மறைச்சிருக்க, நானும் நீ சொன்னதை எல்லாம் அப்படியே நம்பி இருக்கேனே, நான் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்?
சரி ஒருவேளை நீ சொன்னது எல்லாமே உண்மைன்னே வைத்தால், நீ மித்ரா இல்லைன்னு சொன்னது எல்லாமே உண்மைன்னா இது என்னோட மித்ராவுக்காக நான் தேடி அலைந்து வாங்கிய மோதிரம், இது எப்படி உன்கிட்ட வந்தது? இதற்கும் ஏதாவது கதை சொல்லப் போறீயா என்ன, சொல்லு?” என்று சற்றே அதட்டலாக வினவ, அவனது அதட்டலில் கயல்விழியின் இதயம் தாறுமாறாக அடிக்கத் தொடங்கியது.
கௌதமின் கோபமான பார்வையை தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் கயல்விழி அங்கிருந்து நகர்ந்து செல்ல எண்ணி எழுந்து கொள்ளப் பார்க்க, அவனோ அவளது கையை வேகமாக பற்றி இழுக்க கயல்விழி நிலைதடுமாறி அவன் மீது முழுவதுமாக சாய்ந்து விழுந்தாள்.
கயல்விழி தடுமாறி விழுந்ததைப் பார்த்து சற்று பதட்டம் கொண்டவன் அவளைப் பிடிக்க எண்ணி தன் கையை நீட்ட, அவன் கைகளோ அவள் விழுந்த வேகத்தில் சற்று நிலைதடுமாறி அவளது இடையைப் பற்றிக் கொள்ள அதை எதிர்பாராத கயல்விழியும், கௌதமும் ஒருவரை ஒருவர் அதிர்ச்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
ஏற்கனவே ஒருவர் மட்டும் தாராளமாக அமரக்கூடிய அந்த நாற்காலியில் கயல்விழியின் அருகில் கௌதம் வந்து அமர்ந்ததுமே அவளுக்குள் ஒருவிதமான தடுமாற்றம் ஏற்பட்டிருக்க, இப்போது அவனது இந்த செய்கையில் கயல்விழிக்கு மூச்சு ஒரு கணம் நின்று விட்டது போல இருந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
கௌதம் தன் செய்கையை எண்ணி சற்றுக் குற்றவுணர்வோடு, “ஐ யம் ரியலி சாரி, நான் தெரியாமல்… ரியலி சாரி” என்று விட்டு கயல்விழியை எழுந்து நிற்கச் செய்து விட்டு அங்கிருந்து விலகிச் செல்லப் பார்க்க, எங்கிருந்தோ தீடீரென ஒரு வாகனத்தின் ஹார்ன் ஒலி பலமாக ஒலிக்க ஆரம்பித்தது.
அந்த ஹார்ன் சத்தத்தைக் கேட்ட அடுத்த கணமே கயல்விழி, “இல்லை, வேண்டாம். இல்லை, வேண்டாம், வேண்டாம்” என்று கத்திக்கொண்டே தான் இரு காதுகளையும் மூடிக்கொள்ள,
அவளது அந்த பதற்ற நிலையைப் பார்த்து அவளருகில் வந்த கௌதம், “என்ன ஆச்சு கயல்விழி?” என்று அவளைப் பார்த்து வினவ,
அவளோ தன் இரு காதுகளையும் மூடிக்கொண்டு, “வேண்டாம், வேண்டாம். தயவு செய்து அதை நிறுத்துங்க, ப்ளீஸ் தயவு செய்து அதை நிறுத்துங்க”என்று மட்டுமே சொல்லிக் கொண்டு நின்றாள்.
அவளது அந்த நிலையைப் பார்த்து என்ன செய்வது என்று அறியாத கௌதம் தன் பெற்றோரிடம் சென்று கூறலாம் என்று எண்ணி வீட்டை நோக்கி செல்லப் பார்த்த வேளை மீண்டும் அந்த ஹார்ன் சத்தம் பலமாக ஒலிக்க ஆரம்பிக்க, கயல்விழியோ திடுக்கிட்டுப் போனவளாக சட்டென்று கௌதமின் சட்டையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு அவனது நெஞ்சில் தன் முகம் புதைத்து, “ப்ளீஸ் என்னைக் காப்பாற்றுங்க, தயவுசெய்து என்னை காப்பாற்றுங்க, என் அம்மா, அப்பாவைக் காப்பாற்றுங்க, தயவுசெய்து எங்களைக் காப்பாற்றுங்க” என்றவாறே கதறியழ, அவளது அந்த நிலையைப் பார்த்த பின்னர் தான் கயல்விழி தன் பெற்றோரின் இறப்பின் பின்னர் தன் வாழ்வில் எவ்வளவு தூரம் கஷ்டப்பட்டிருக்கிறாள் என்பது அவனுக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது.
அவளது அழுகையை கேட்ட அடுத்த கணமே தன் கோபத்தை எல்லாம் தன் மனதை விட்டு தூக்கிப் போட்ட கௌதம் அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டு, “இங்கே பாரு கயல்விழி உனக்கு எதுவும் ஆகல, இங்கே பாரு உனக்கு எதுவும் ஆகல” என்றவாறே அவளது முகத்தை வலுக்கட்டாயமாக நிமிர்த்தி,
“கயல்! உன்னோட கௌதம் உன் கூடவே தான்டா இருக்கேன், உனக்கு எதுவும் ஆகலடா, நான் உனக்கு எதுவும் ஆகவும் விட மாட்டேன், இங்கே பாரு நீ என் பக்கத்தில் என்னோட நிழலில் ரொம்ப பாதுகாப்பாக இருக்க, உனக்கு எந்தவொரு ஆபத்தும் இல்லை, அதேமாதிரி எந்தவொரு ஆபத்தும் உன்னை நெருங்கவும் நான் விடமாட்டேன், என்னை நம்பு கயல்” என்றவாறே அவளது கண்களைத் துடைத்து விட, கயல்விழியும் அவனது பேச்சைக் கேட்டு ஆறுதல் அடைந்தது போல தன் அழுகையை மெல்ல மெல்ல நிறுத்திக் கொண்டாள்.
கயல்விழி அமைதியாகிக் கொண்டிருந்த அந்த ஒரு சில நிமிடங்களுக்குள் கௌதமின் மனதிற்குள் பல்வேறு விதமான சிந்தனைகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஓடிக் கொண்டே இருந்தன.
‘அம்மா கயல்விழியோட பேரண்ட்ஸ் ஆக்சிடென்ட் பத்தி எல்லாம் என்கிட்ட சொன்னாங்க, அப்போ அம்மா சொன்ன கயல்விழி என்னோட மித்ரா தானா? என்னோட மித்ராவை நான் இழந்துட்டேன்னு எவ்வளவு தவிச்சுப் போனேன், ஆனா இப்போ என் மித்ராவுக்கு எதுவும் ஆகலன்னு தெரிஞ்சதும் ஒரு பக்கம் சந்தோஷமாக இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் இத்தனை வருஷத்தில் அவ என்னைப் பற்றி ஒரு தடவை கூட யோசிக்கவே இல்லையான்னு கவலையாகவும் இருக்கு. இது எல்லாவற்றிற்கும் பதில் மித்ரா இல்லை, இல்லை கயல்விழி தான் சொல்லணும், ஆனா இப்போ அதற்கான நேரம் இல்லை. ஏற்கனவே கயல் ரொம்ப பதட்டமாக இருக்கா, இப்போ இதைப்பற்றி பேசமால் அவளை முதலில் ரிலாக்ஸாக இருக்க விடலாம். இனி வாழ்நாள் முழுவதும் நானும், கயலும் ஒன்றாகத் தானே இருக்கப் போகிறோம், அப்போ சரியான நேரம் பார்த்து இதைப்பற்றி நான் கயல்கிட்ட பேசியே ஆகவேண்டும்’ என்று கௌதம் தன் மனதிற்குள் ஒருவித சிந்தனையோடு நின்று கொண்டிருக்க, மறுபுறம் கயல்விழி வேறொரு வகையான சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தாள்.
கௌதமின் அரவணைப்பும், அவனது ஆறுதலான பேச்சும் அவளது பதட்டத்தை மெல்ல மெல்லக் குறையச் செய்திருக்க, முதன்முறையாக இவ்வளவு பதட்டமான சூழ்நிலையில் தானிருந்தும் தனக்கு பேனிக் அட்டாக் ஏற்படாமல் இருந்தது அவளுக்கு பெருத்த ஆச்சரியமாக இருந்தது.
‘எனக்கு எல்லாம் சரியாகிடுச்சா என்ன? அந்த ஆக்சிடென்ட்க்கு அப்புறம் ஒவ்வொரு தடவையும் நான் பதட்டமாகும் போதெல்லாம் எனக்கு பேனிக் அட்டாக் ஏற்படாமல் இருந்ததேதில்லை, ஆனா இப்போ அப்படி எதுவுமே எனக்கு நடக்கல, அதுவும் இவ்வளவு தூரம் நான் பதட்டமாகி என்னோட இதயமே நின்றது போல இருந்தது, அப்படி இருந்தும் எனக்கு பேனிக் அட்டாக் வரலேன்னா கௌதம் என் பக்கத்தில் இருந்தால் எனக்கு எந்தவொரு பிரச்சினையும் வராதா என்ன? அப்போ அவர் சொன்ன மாதிரி அவர் என்கூட இருந்தால் எனக்கு எதுவுமே நடக்காதுது தான் போல’ என்று தனக்குள்ளேயே நடந்த அத்தனை நிகழ்வுகளையும் எண்ணிப் பார்த்துக் கொண்டவள் மெல்ல கௌதமின் விழிகளை நிமிர்ந்து பார்க்க, அவனது விழிகளோ அவளையே கலக்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
அவனது கலங்கிய விழிகளின் ஓரமாக இரு சொட்டு கண்ணீர் துளிகள் அவன் கன்னத்தில் விழுவதைப் பார்த்து பதட்டத்துடன் அவனது கண்களைத் துடைத்து விட்ட கயல்விழி, “அச்சச்சோ! நீங்க எதற்காக கௌதம் அழுறீங்க? நீங்க இப்படி கஷ்டப்படக்கூடாதுன்னு தான் நான் உங்ககிட்ட இதைப்பற்றி எல்லாம் சொல்லவே இல்லை கௌதம், என்னோட கஷ்டம் என் கூடவே இருக்கட்டும்ன்னு தான் நான் நினைச்சேன், ஆனா நீங்க என்னைப் பற்றியே இத்தனை வருஷமா நினைச்சுட்டு இருப்பீங்கன்னு நான் யோசிக்க கூட இல்லை, என்னோட பிரச்சினைகளைப் பற்றி மட்டும் தான் நான் யோசிச்சு இருக்கேன், என் கூட இருக்குறவங்களைப் பற்றி நான் யோசிக்கவே இல்லைலே, நான் ரொம்ப செல்ஃபிஷா யோசிச்சுட்டேன் இல்லையா கௌதம்? எல்லாம் என் தப்புதான், எல்லாம் நான் பண்ண தப்புதான், எல்லாம் என் தப்புதான்” என்று புலம்பிக் கொண்டே இருக்க,
கௌதமோ, “அப்படி எல்லாம் இல்லை டா, அப்படி எல்லாம் யோசிக்காதே! உன்னோட நிலைமை வேறுடா கயல்” என்று எவ்வளவு தூரம் எடுத்துச் சொல்ல முயன்றும் அவள் அவனது பேச்சைக் கேட்கவே இல்லை.
அவன் சொல்வதைக் கேட்காமல் அவள் தன் பாட்டில் புலம்பிக் கொண்டே இருக்க சுற்றும் முற்றும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டவன், “எனக்கு வேற வழி தெரியலை, ஐ யம் ரியலி ரியலி சாரி கயல்” என்ற கூறியவாறே அவளது செவ்விதழ்களை மெல்ல தன் வசப்படுத்திக் கொண்டான்.
முதலில் அவனது செயலில் அதிர்ச்சியாகி மெல்ல நிலைதடுமாறிப் போனவள் பின்னர் அவனது செயலில் மெல்ல மெல்ல ஒன்றிப்போய் அவனது கைகளிலேயே காதலோடு தஞ்சம் அடைந்து கொண்டாள்.
தன் மீது மலர்க்கொடி போல சாய்ந்து கிடந்தவளது இதழை தன் இதழ் சிறையில் இருந்து விடுவித்தவன் அவளது முகத்தை ஆசையாக நிமிர்த்திப் பார்க்க, அவளோ அவனை நேர் கொண்டு பார்க்க முடியாமல் வெட்கத்தினால் தன் கன்னங்கள் இரண்டும் சிவப்பேறிப் போக மெல்ல தன் பார்வையை தாழ்த்திக் கொண்டாள்.
அவளது முகச்சிவப்பு அவனது மனதிற்குள் ஏதேதோ ஆசைகளை எழுப்பினாலும் அவனோ தான் இருக்கும் சூழல் கருதி தன் ஆசை கொண்ட மனதை அடக்கி விட்டு கயல்விழியின் முகத்தை மீண்டும் மெல்ல நிமிர்த்திப் பார்க்க அவளது விழிகளோ கலங்கிப் போயிருந்தன.
தான் அவளது அனுமதியின்றி அவளை நெருங்கியது அவளைக் காயப்படுத்தி விட்டதோ என்று எண்ணிப் பதறிப்போன கௌதம், “கயல் என்னை மன்னிச்சிடு, நான் ஏதோ ஒரு வேகத்தில், இல்லை இல்லை நான் அப்படி பண்ணி இருக்கவே கூடாது. நான் சொல்றதை கேட்காம நீ புலம்பிட்டே இருந்ததால தான் நான் என்ன பண்ணுறதுன்னு தெரியாம இப்படி பண்ணிட்டேன், தயவுசெய்து என்னை மன்னிச்சிடு, சே நான் ரொம்ப பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன், நான் இப்படி பண்ணியிருக்கவே கூடாது” என்று சொல்லிவிட்டு அவளை விட்டு விலகி நிற்க முயல, அவனால் அந்த இடத்தை விட்டு அசையவே முடியவில்லை, காரணம் கயல்விழியின் இரு கைகளும் அவனது கழுத்தில் மாலையாக கோர்த்துக் கிடந்தது.
கௌதம் அவளது செயலைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் அவளை குழப்பமாக நோக்க, அவளோ சற்றுக் கோபத்துடன் தன் கைகைளை பின்னிழுத்துக் கொண்டு, “இப்போ என்ன நடந்ததுன்னு இத்தனை தடவை மன்னிப்பு கேக்குறாங்களோ தெரியல, இத்தனை வருஷம் கழிச்சு இப்போதாவது உங்களுக்கு இந்த எண்ணம் வந்ததேன்னு ஆனந்தக் கண்ணீரோடு நிற்கிறேன், அதைக் கூடப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் அதுக்குள்ள மன்னிப்பு கேக்குறாங்க. இவங்களை என்னதான் பண்றது? சரியான டியூப்லைட், டியூப்லைட்” என்று தன் வாய்க்குள்ளே முணுமுணுத்துக் கொண்டு நிற்க, அது அவனது செவிகளில் நன்றாகவே விழுந்தது.
“ஏது டியூப்லைட்டா? யாரு டியூப்லைட்? நான் எவ்வளவு பெரிய ரிசர்ச் ஆபிசர் தெரியுமா? ஒரு மரத்தோட இலையைப் பார்த்தே அந்த மரத்தைப் பற்றி எல்லாத் தகவல்களையும் சொல்லுற ஆளு நான், என்னைப் பார்த்து டியூப்லைட்டுன்னா சொல்லுற” என்றவாறே கௌதம் அவளை நோக்கி இரண்டெட்டு வைக்க,
சட்டென்று அங்கிருந்து பின்னால் நகர்ந்து கொண்ட கயல்விழி, “அப்படியா? அப்போ அந்த மரம், செடி, கொடிங்க கூடவே கல்யாணம் பண்ணி நிறைய மரங்களைப் பிள்ளைகளாப் பெற்று பெருவாழ்வு வாழ்ந்து சந்தோஷமாக இருங்க ஜூனியர்” என்று விட்டு அவனைப் பார்த்து நக்கலாக சிரித்துக் கொண்டே அங்கிருந்து வேகமாக ஓடிச் செல்ல முயல, அதற்குள் கௌதம் அவளது வழியை மறித்தவாறு வந்து நின்று கொண்டான்.
கௌதமை தன் எதிரே பார்த்ததும் கயல்விழியின் விழிகள் இரண்டும் பதட்டத்தில் அடித்துக் கொள்ள, அவளது பதட்டத்தையும், அவளது விழிகளில் தெரிந்த தவிப்பையும் ரசித்துப் பார்த்தபடியே அவனும் அவளை நோக்கி நெருங்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தான்.
அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் இருந்த இடைவெளி குறைந்து கொண்டே செல்ல ஆரம்பிக்க அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் சுற்றும் முற்றும் திரும்பிப் பார்த்த கயல்விழி அவனது பின்னால் யாரோ வந்து நிற்பது போல எட்டிப் பார்த்தவாறே, “ஹாய் ப்ரியா அக்கா எப்படி இருக்கீங்க, எப்ப வந்தீங்க? பார்த்து எவ்வளவு நாளாச்சு?” என்று வினவ,
கௌதமோ தன் பின்னால் திரும்பியும் பாராமல், “இதெல்லாம் ரொம்ப பழைய ட்ரிக் கயல்விழி, நீ என்ன சொன்னாலும் நான் உன்னை இன்னைக்கு விட மாட்டேன்” என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே,
“ஹாய் கௌதம்!” என்று தன் பின்னால் ஒலித்த பெண் குரலில் அதிர்ச்சியாக திரும்பிப் பார்த்தான்……..






forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!