arrow_back
என் வீட்டு தோட்டத்தில் என் வீட்டு தோட்டத்தில் 22

என் வீட்டு தோட்டத்தில் 22

visibility 848
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
சராசரி 4.8/5 (5 மதிப்பீடுகள்)
பகிர்

(போன எபியில் கடைசி பகுதி மட்டும் சிறு மாற்றம் மக்களே!)

22

அரவிந்தன், “வர்றாங்கலாம்!” என்றான் கைபேசி அழைப்பைத் துண்டித்தபடி.

“வர்றாங்கலாம்னா?”

“குரு சாரும், அக்காவும்தான்!” என்றான். 

கேன்டீனிலிருந்து இருவரும் சக்தி இருக்கும் பீடியாட்ரிக் ஹெமட்டாலஜி வார்டுக்கு வந்தனர். 

அங்கு அரவிந்தன் இருந்தான். உடன் அனுப்பிரியாவும்.

அபி, முன்னால் வர சற்றே இடைவெளிவிட்டு குரு அவளைத் தொடர்ந்து வந்தான். இருவருமே இந்த மூன்று நாட்களாக சரியான தூக்கமில்லாமல் ஓய்ந்து தெரிந்தனர். இன்னும் எத்தனை நாட்கள் இங்கு இருக்க வேண்டுமென்று இன்னும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. சக்திக்கு அதிகபட்சம் ஒரு வாரம்தான். ஆனால் பிரணவுக்கு எத்தனை நாட்கள் மருத்துவமனை வாசமோ?

இப்ப ஒரு செடியைப் பிடுங்கி புது இடத்துல நட்டு வச்சோம்னா, முதல்ல அதை மண்ணு ஏத்துக்கிட்டு இறுக்கிப் புடிக்கணும். அடுத்து செடி புது இடத்துல வேர்ப்பிடிக்கணும். அப்பறமா துளிர் விடணும். மெதுவா கிளை விட்டு வளறணும். இடையில அந்தச் செடி பட்டுப்போகாம தேவையான தண்ணீர் விட்டு, உரம் போட்டு பாதுகாக்கணும். 

அது போலத்தான் ஸ்டெம்செல் மாற்று சிகிச்சையில் சக்தியின் ஸ்டெம்செல்கள் பிரணவின் எலும்பு மஜ்ஜையைச் சென்றடைந்து, அங்கே தங்கி புதிய இரத்த அணுக்களை உருவாக்கத் தொடங்க வேண்டும். அவன் உடல் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறதா, நிராகரிக்கிறதா, புதிய நோயெதிர்ப்பு செல்களால் பாதிப்பு ஏற்படுகிறதா என்பதையெல்லாம் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும்.

புதுசா ஒருத்தன் உள்ளே வந்ததும் முதல்ல இவன் நமக்கு செட்டாவானான்னு நம்ம உடம்பு யோசிக்கும். மெல்ல ஏத்துக்க முயற்சி பண்ணும். புதுசா வந்தவனைப் பார்த்ததும் திடீரென எதிர்ப்பைக்கூட காட்டலாம். இதையெல்லாம் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டியுள்ளது. அதனால் தான் பிரணவ் எப்பொழுது வீடு திரும்புவான் என அரிதியிட்டு சொல்ல முடியாது. அவன் உடம்பு சக்தியின் இரத்த அணுக்களை ஏற்று, அவனது எலும்பு மஜ்ஜையில் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியை உருவாக்க வாரங்கள், மாதங்கள் கூட எடுக்கலாம். 

இவர்கள் இருவரையும் சேர்த்துப் பார்த்தவுடன் அனுப்பிரியாவிற்கு தான் கேட்ட சந்தேகம்தான் நினைவுக்கு வந்தது. 

“அதாவது குரு சார் சக்தியோட அப்பா. ஆனா, அபி அக்காவோட ஹஸ்பன்ட் இல்ல. அதே மாதிரி அபி அக்காதான் பிரணவோட அம்மா. ஆனா குரு சாரோட ஓய்ஃப் இல்ல. பிரணவும் அபி அக்கா வயித்துல பிறக்காமலே அவங்களுக்கு மகன். அப்படித்தானே?”

“நீ பயாலஜி ஸ்டூடன்ட் தானே? இத்தனை கேள்வி கேக்குற?”

“பயாலஜி ஸ்டூடன்ட்னாலும் ஒரு நியாயம் வேண்டாமா? இப்பவே கண்ணைக்கட்டுதே” என்று கேலியாக தலையைச் சுழற்றினாள். 

ஸ்டெம்செல் சிகிச்சை, அதுவும் சக்திதான் பிரணவுக்கு டோனர் எனும் பொழுது அவளிடம் எதுவும் மறைக்கத் தோன்றவில்லை. அரவிந்தனே உண்மையைச் சொல்லிவிட்டான். அக்கா வாழ்க்கையில் நடந்தது முதற்கொண்டு மேலோட்டமாக.

“ச்சே…‌ இப்படியும் மனுஷங்களா… அவங்கள சும்மாவா விட்டீங்க. எங்கம்மா பூங்காவனமா இருந்திருக்கணும். அவுங்களுக்கு அன்னைக்கே சங்குதான்” என்றவள் நெஞ்சு ஆவேசத்தில் கொதித்தது.

“எங்கம்மா, உங்கம்மா மாதிரி இல்லையே? சில பேர் அப்படித்தான்‌. சில வட்டங்களைவிட்டு வெளியே வரமாட்டாங்க. அப்படியே பழகிட்டாங்க” என்றவன் முகத்தில் கசந்த முறுவல்.

இப்பொழுது கூட மகனோடும், மகளோடும் வந்து உடனிருக்க மறுத்த அம்மாவை நினைத்து அரவிந்தனுக்கு ஆற்றாமைதான் பொங்கியது. “என் உசிறு என் புருஷன் வீட்லதான் போகணும்‌‌, ஊர் பேர் தெரியாத எடத்துல அனாதைமாதிரி போகச்சொல்றியா?” என்று வரட்டு கௌரவம் பேசும் அம்மாவை நினைத்து பரிதாபப்படத்தான் முடிந்தது.

சிலர் அப்படித்தான். எத்தனை வயசானால் என்ன? கணவரே இல்லை என்றாலும் கணவன் வீட்டிலிருப்பதுதான் மரியாதை என எண்ணும் ரகம். அதுவுமில்லாமல் தானும் பிள்ளைகளோடு சென்றுவிட்டால் சித்தப்பாக்களுக்கு இன்னும் இளக்காரமாகிவிடும் என்ற எண்ணமும் கூட. சொத்துக்கு உரிமையுடையவளாக நானும் இருக்கிறேன் எனக் காட்டவாவது அவர் அங்கே இருந்தாகவேண்டும் என எண்ணினார். என்ன ஒன்று… வழக்கு, கோர்ட்டு என்று மகள் போனதுதான் பிடிக்கவில்லை. நியாயாமாக சேரவேண்டியதை பிரித்துக் கொடுத்திருந்தால் அவள் எதற்கு நீதிமன்றத்தை நாடப்போகிறாள்.

ஆத்திரம் தீராமல், “நீங்க அவங்களை ஒன்னுமே பண்ணலியா?” என்றாள் அரவிந்தனிடம்.

“நான் அப்ப சின்ன‌பையன் பிரியா. என்ன நடந்ததுன்னே தெரியாது. அக்கா குழந்தையோட வீட்டுக்கு வந்த கொஞ்ச நாள்ல சித்திங்க ரெண்டு பேரும் திட்டினாங்க. கொஞ்சம் பொறுமையா இருந்திருக்கலாம். குடிச்சிட்டு வந்து அடிச்சு, உதைச்சா கொடுமை பண்ணாங்க. அப்படிப்பட்ட புருஷங்கூடவே சகிச்சிட்டு காலந்தள்றாங்க. ஏக்கர்கணக்குல சொத்து. அவசரப்பட்டு டைவர்ஸ் வாங்கியிருக்க வேண்டாம். சொத்து பூரா இவளுக்கு வந்திருக்கும். இப்ப அனாமத்தா ரெண்டாந்தாரத்து பிள்ளைகளுக்கு போகப்போகுதுன்னு பேசிக்கிட்டாங்க.”

நம் நாட்டுப் பெண்களைப் பொறுத்தவரை குடித்துவிட்டு வந்து அடித்து கொடுமைப்படுத்தும் கணவன்மார்கள் தான் கொடுமைக்காரர்கள். குடிக்காதவர்கள் எல்லாம் நல்லவர்கள். பொதுவாகவே மாப்பிள்ளைக்கி குடிப்பழக்கம் மாதிரி கெட்ட பழக்கம் எதுவுமில்லைங்க என்றுதானே நற்சான்றிதழ் வழங்கப்படுகிறது‌.

இங்கே ஒரு பெண்ணை ஏமாற்றி திருமணம் செய்து, அவள் உணர்வுகளைக் கொன்று, குடும்ப வாரிசுக்காக அவளை அவளுக்கே தெரியாமல் உபயோகப்படுத்தவும் துணிந்தவர்கள் இவர்களைப் பொறுத்தவரை கொடுமைக்காரர்கள் இல்லை. பொறுத்துப் போயிருந்தால் ஏக்கர் கணக்கில் சொத்து வந்திருக்குமே. எத்தகைய தவறையும் சொத்து பூசி மொழுகிவிடும். 

அடிச்சாலும் புடிச்சாலும் அவளுக்கு தங்கமா எடுத்துப் பூட்டுறான். அவளுக்கென்ன குறைச்சல். இப்படி வயிற்றெரிச்சல்படும் பெண்கள் எத்தனைபேர்? ஆடும் வயதில் ஆடிவிட்டு இயலாத வயதில் உத்தமர் வேஷம் போடும் பெரிய மனிதர்கள் தான் போற்றுதலுக்குரியவர்கள். நான் அப்படித்தான் இருந்தேன். இப்ப திருந்திட்டேன் என்று உண்மையை ஒத்துக் கொள்கிறவன் இங்கு உத்தமனாகிவிடுகிறான். அவன் தவறை‌ உணர்ந்து விட்டானாம். அவன் தவறுகளால் காயப்பட்ட மனதை என்ன செய்ய?

சுயமரியாதை என்பது பெண்களுக்கு அதுவும் கல்யாணமாகி குழந்தை பெற்ற பெண்களுக்கு அரவே இருக்கக் கூடாது. அதைச் சொல்வதும் இங்கே பெண்கள் தான்‌. ஊர் உலகத்துல நடக்காததா? பொம்பளை பொறுத்துப் போனா என்ன என்று‌ சொல்லிச்சொல்லியே எல்லாவற்றையும் இயல்பான ஒன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளப் பழக்கிவிட்டோம். ஒரு பெண்ணின் வலியைப் புரிந்துகொள்வதைவிட, அவள் அந்த வலியோடு வாழப் பழகிக்கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் அதிகம் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. சித்திகளும் அபிராமியிடம் இதைத்தான் எதிர்பார்த்தனர். 

“சித்திக புலம்பினதை வச்சுதான் அங்க ஏதோ நடந்திருக்குனு புரிஞ்சது.”

“என்னாச்சு?” 

“அவங்களுக்கான தண்டனையை அவனுகளே கொடுத்துக்கிட்டானுங்க. அப்பா படுக்கையில. மகன் மனநல காப்பகத்துல.” 

“எப்படி?” என்றாள் விழி விரித்து.

“அவனே அவங்கப்பாவை மாடியிலருந்து தள்ளிவிட்டு கொலை பண்ணப் பார்த்தான். அதுல அந்தாளு சாகல. தண்டுவடத்துல அடிபட்டு இடுப்புக்குக்கீழ செயலிழந்து போச்சு. இன்னும் எல்லாமே படுக்கையிலதான். சுதாகரும் நாளடைவுல சைக்கோ மாதிரி ஓவரா பிகேவ் பண்ணதுல மனநல காப்பகத்துல சேத்துட்டாங்க. இதுல பாதிக்கப்பட்டது அன்னபாக்கியம் அத்தைதான். கட்டுனவனும் சரியில்ல. பெத்தவனும் சரியில்ல. விதியேன்னு அந்தாளை ஆள் வச்சு பாத்திட்டிருக்காங்க. சுகுமாரன் மாமாதான் கூடமாட அன்னபாக்கியம் அத்தைக்கு அப்பப்ப உதவுறது. யாரெல்லாம் ஆகாதுன்னு சொத்தை பிடிங்கிட்டு வீட்டைவிட்டு வெளியே அனுப்பிச்சாரோ அவங்க தயவுலதான் வாழ்ந்தாகணும்கற நிலமை‌.”

தயாளன் செய்யத் துணிந்த கேடுகெட்ட காரியத்தை அறிந்த சுதாகருக்கும் உள்ளுக்குள் கொதித்தது. தந்தை செய்யத் துணிந்த ஈனச்செயலை நினைத்தல்ல. அபிராமி மீதிருந்த அவனுக்கான அதீத உரிமையுணர்வுதான் அவன் கோபத்திற்கு காரணம். பச்சைக் குழந்தை என்றும் பாராதவன் அப்பாவை விட்டு வைப்பானா. ஒருநாள் மாடியில் தயாளன் தனியாக நின்றிருந்தார். போதையில் வந்தவன் யோசிக்க கூட இல்லை. மேலிருந்து கீழே தள்ளிவிட்டான். அக்கம் பக்கம் பலரும் அதைப் பார்த்தனர். போலீஸுக்கு தகவல் பறந்தது. சுதாகரன் கைது செய்யப்பட்டான். 

தயாளன் மருத்துவமனையில். மகன் சிறையில். சிறையில் அவனது நடவடிக்கை கட்டுக்கடங்காமல் போக சோதித்த மருத்துவர் மனநல காப்பகத்தில் சேர்க்க பரிந்துரைத்தார். தயாளனுக்கோ தண்டுவடம் பாதிக்கப்பட்டு படுத்த படுக்கையாகிவிட்டார். விதைத்த வினையின் அறுவடைக்காலம் இருவருக்கும். இதில் சம்பந்தமேயில்லாமல் பாதிக்கப்பட்டது அன்னபாக்கியம் தான். அவரை கவனிக்க நர்சை நியமித்து, அவ்வப்பொழுது மருத்துவரை அழைத்து வந்து காண்பித்து என இன்றளவும் பெரியம்மாவுக்கு ஒத்தாசை செய்வது சுகுமாரன் தான். 

“சுகுமாரன்னா யாரு… அபி அக்காவுக்கு லெட்டர் கொடுத்ததா சொன்னீங்களே? அந்த சுகுமாரனா?” 

“ம்ம்ம்… டீன் ஏஜ்ல ஆர்வக் கோளாறுல அப்படி பண்ணிட்டாங்க” என்றதும் அவளுக்குள்ளும் குற்றவுணர்வில் குறுகுறுத்தது. அவனை ஏறிட்டுப் பார்க்க முடியாமல் கண்கள் தரையைப் பார்த்தது. அவளும் பள்ளி இறுதி ஆண்டில் பதின்மவயதில் இவன் மீது ஆசைப்பட்டு சிறுபிள்ளைத்தனமாகக் காதலிப்பதாகச் சொன்னவள் தானே?

அது அந்த வயதில் கல்லூரி படிக்கும் கலையான ஆண்மகனைப் பார்த்ததும் வந்த தோற்ற மயக்கம். இப்பொழுது மட்டும் என்ன… மருத்துவனுக்கே உரிய தோரணையில் இன்னும் கம்பீரம் கூடி அதிகமாகவேதான் பெண் மனதை சுண்டியிழுக்கிறான். இவள் தான் கடிவாளம் போட்டு இழுத்துப் பிடித்து வைத்திருக்கிறாள். 

தன் தகுதியையும் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டுமல்லவா? இவன் சொல்வதை எல்லாம் வைத்துப் பார்த்தால் ஊரிலும் சொத்து எக்கச்சக்கமாக இருக்கும் போலவே. இவனுக்கும் அதில் ஒரு பங்குதான் என்றாலும் இவனும் பெரிய எடத்துப் பிள்ளைதான் என்று தோன்றியது. 

வீட்டு வேலை செய்து தங்களை வளர்த்து படிக்க வைத்த அம்மா, கூலி வேலைக்கு செல்லும் தந்தை எனும் பொழுது அவனை விடவும் பலபடிகள் கீழிறங்கித் தெரிந்தாள். நத்தையாய் மனம் உள்ளுக்குள் சுருண்டு கொண்டது. 

“எதுக்கு அவங்க பாக்கணும். போடானுட்டு போகவேண்டியதுதானே?” இன்னும் எத்தனை காலத்திற்கு இந்தப் பெண்கள் இப்படி அடிமை ஊழியம் செய்யவேண்டும் என்ற ஆற்றாமை அவளுக்குள் கோபமாகப் பொங்கியது. 

“நீ ஈஸியா‌ சொல்லிட்ட. அதிகம் படிக்காத, சுயசம்பாத்தியமில்லாத பெரும்பாலான பெண்கள் நிலை இதுதான். ரெண்டு மூனு தலைமுறைக்கு முன்னால் வரைக்குமே எதுவுமே யோசிக்காம சமூகம் வகுத்துவச்ச நியதிகளுக்குள்ள வாழ்ந்தவங்க. ஏன், எதுக்குங்குற கேள்வியே அவங்களுக்குள்ள இல்லை. கடந்த இரண்டு தலைமுறை பெண்கள் தான் கொஞ்சம் படிச்ச, ஏன், எதுக்குனு யோசிக்க மட்டுமே செய்த தலைமுறை. யோசிக்க முடிந்தது, கேள்வி கேட்க முடிந்ததே ஒழிய, குறிப்பிட்ட வட்டத்தை விட்டு அவங்களாலும் வெளியே வரமுடியல. இந்த தலைமுறை யோசிக்கறதே இல்ல. பட்டுன்னு முறிச்சுக்கறாங்க. நிறைய அம்மாக்களோட வாழ்க்கை இன்றைய பெண்களுக்கு பாடமா அமைஞ்சிடுச்சு. பொறுமையா, சகிப்புத்தன்மையா இருந்து அவங்க என்னத்த சாதிச்சாங்கன்ற கேள்வி. அதைவிட படிப்பும், சம்பாத்தியமும் கொடுக்குற தைரியம் இந்தக்காலத்துப் பெண்களுக்கு அதிகம். சுயமா நிக்க முடியும்கற நம்பிக்கை.”

“அதுல என்ன தப்பு? சுயமா நிக்கக்கூடாதா?” 

“யார் வேண்டாம்னா? இதே முடிவை அக்கா குழந்தை பிறக்கறதுக்கு முன்ன துணிஞ்சி எடுத்திருக்கலாம். அப்ப இன்னொரு வாழ்க்கை ஈஸியா அமைஞ்சிருக்கும்.”

“இப்ப மட்டும் என்ன?” என்று கேட்டவள், “ஆமா, ஏன் அவங்களுக்கு இன்னொரு வாழ்க்கை பத்தி யாருமே நெனச்சுப் பாக்கல?” 

“சித்தப்பாக்கள் முன்னெடுக்க மாட்டாங்க. அவங்களுக்கு அக்கா சொத்துல பங்கு கேட்டது பிடிக்கல. வளத்த செலவு, படிப்பு செலவு, கல்யாணச்செலவு, கல்யாணத்துக்கப்பறம் குழந்தைக்கான ட்ரீட்மென்ட் செலவு, பிரசவ செலவு அதில்லாம விவாகரத்து வக்கீல் பீஸ் முதல்கொண்டு கணக்கு காட்டினாங்க. அதுவுமில்லாம சக்தி அவங்க வாரிசு கணக்குல வரமாட்டானாம். அக்கா அவசரப்பட்டதாலதான் அவனுக்குனு வரவேண்டிய சொத்து வராமப் போச்சாம். அதானாலதான் அக்கா சித்தப்பாக்கள் மேல கேஸ் போட்டாங்க. அந்த கோபம் அவங்களுக்கு.” 

“சுதாகரன் அவனோட அப்பாவை மட்டும் மாடியிலிருந்து தள்ளிவிட்டிருக்க கூடாது. உங்க குடும்பத்தையே கூண்டோட தள்ளிவிட்டிருக்கணும்” என்றவள் கோபம் பார்த்து அரவிந்தனுக்கு சிரிப்பு வந்தது. 

“சென்னை வந்த பின்னாடி நானும் எத்தனையோ தடவை கல்யாணம் பத்தி கேட்டேன். ஒரு தடவை பட்டதே போதும்னுட்டாங்க. சூடு பட்ட பூனை எப்ப பாலப் பாத்தாலும் பயப்படும் தானே?” . 

“இதெல்லாம் சப்பைக்கட்டு. நீங்க அழுத்திச் சொல்லல. குழந்தையிருந்தா இன்னொரு வாழ்க்கை வாழக்கூடாதுன்னா இருக்கு!” என்றவளை அமைதியாகப் பார்த்தவன், 

“இதெல்லாம் ஏன் உங்கிட்ட சொல்றேன்னா அக்காவ நீ புரிஞ்சுக்கணும்னு தான்” என்றவனை இப்பொழுது விழி உயர்த்திப் பார்த்தாள். சட்டென அவளுக்குள் ஒரு அமைதி. இவ்வளவு நேரமாக அவள் முகத்தில் தெரிந்த கோபம்கூட சட்டென மறைந்தது. அவன் மறைமுகமாக ஏதோ சொல்கிறான் என புரிகிறது. ஆனால் என இவள் மனதுதான் இக்கனா வைக்கிறது. 

சக்தியை மருத்துவமனையில் சேர்த்த அன்று, அபிராமியோடு அவள் துணைக்கு வந்தது. குரு வந்து காரில் அழைத்துவருவதாகச் சொல்லியும் அபிராமி மறுத்துவிட்டாள்‌. தேவையில்லாமல் யார் வாய்க்கும் அவலாக விரும்பவில்லை. 

கேப் புக் செய்துகொண்டே நால்வரும் வந்தனர். குரு குடும்பமே அங்குதானிருந்தது. விஷாலியையும், ஜமுனாவையும் பார்த்ததும் அடையாளம் தெரிந்தது அபிக்கு. ஒருநாள் இருவரும் நர்சரி வந்து செடி வாங்காமல் சக்தியை மட்டுமே ஏன் பார்த்து நின்றார்கள் என இப்பொழுது புரிந்தது. 

முதல் நாள் மட்டும் தான் அனைவரும் இருந்தனர். இரவே எல்லாரையும் வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டான். 

அபியும் தம்பியை அனுப்பிவிட்டாள். இவர்களே இரண்டு பிள்ளைகளையும் உள்ளே சென்று பார்க்க முடியாது, வெளியே தான் காத்திருக்க வேண்டும் எனும் பொழுது எல்லாரும் எதற்கு என்ற எண்ணத்தில்.‌

இரண்டு நாள்கள் கழித்து இன்று அரவிந்தன் சக்தியைப் பார்க்க மருத்துவமனை வரவும் அனுப்பிரியாவும் அவனைப் பார்க்க வேண்டுமென உடன் கிளம்பி வந்துவிட்டாள். இரண்டு நாட்களாக யாரையும் பார்க்கவிடவில்லை. அபி மட்டுமே உள்ளே சென்று வந்தாள். ஒரே நாளில் சக்திக்கு மயக்கம் தெளிந்துவிட்டது. அவனிடமிருந்து இடுப்புப்பகுதி எலும்பிலிருந்து இரத்த அணுக்களை மயக்கமருந்து கொடுத்து, ஊசிமூலம் எடுப்பது மட்டும்தான். ஒரேநாளில் மயக்கம் தெளிந்துவிடும். இருந்தும் அன்று மட்டும் மருத்துவக் கண்காணிப்பில் இருந்தான். இன்றுதான் நார்மல் வார்டுக்கு மாற்றியுள்ளனர். 

இந்த மூன்று நாட்களில் குரு, கேண்டீன் செல்லும் பொழுதெல்லாம் அவளையும் அழைத்துச் செல்வான். முதலில் உடன் செல்லத் தயங்கினாள்‌. 

“ஃபார்மாலிட்டீஸ் ஒத்தண்டி! (வேண்டாங்க) இன்னும் ஒரு வாரமாவது நீங்க இங்கதான் இருந்தாகணும். உங்களை மட்டும் விட்டுட்டு நான் மட்டும் போக முடியாது. நீங்க மட்டும் தனியா போவீங்களா? இல்ல அரவிந்த் வர்றவரைக்கும் வெய்ட் பண்ணுவீங்களா? இருக்கறது ரெண்டுபேர். உங்கள விட்டுட்டு நா மட்டும் சாப்பிடப் போனா பாகுண்டது… சாரி நல்லாருக்காது.” இவ்வளவு தூரம் சொன்னபிறகு அவளாலும் மறுக்க முடியவில்லை. இவன் இறுதியாக தெலுங்கில் பேசி தமிழுக்கு மாறிய அந்த ஒரு கணம் ஷைலஜாவை அவளுக்கு நினைவூட்டியது‌. அவளும் முதன் முறையாக இவளைப் பார்த்த பொழுது இப்படித்தான் பேசினாள். 

அவன் சாப்பிடப் போகும் போதெல்லாம் இவளையும் அழைத்துச் சென்றான். சக்தி, பிரணவ் இருவருக்கும் மருத்துவமனை சாப்பாடே. இன்னும் இருவருக்குமே திட உணவு கொடுக்கவில்லை. 

காலையில் திருவேங்கடமும், ஜமுனாவும் வந்து சென்றனர். இன்று சக்தியை வார்டுக்கு மாற்றுவதாக சொல்லியிருந்தனர். எப்போது எனத் தெரியாததால் இருவரும் கேண்டீன்‌ சென்றிருந்தனர். அங்குதான் தன் கடந்தகாலத்தை அவனிடம் பகிர்ந்து கொண்டாள். 

“நான் உங்களைத் தேடிப் போனது சுதாகர் வீட்டுக்குத்தான். அந்த வீட்டு அட்ரஸ் தான் ஹாஸ்பிடல்ல கொடுத்தாங்க. உங்களப்பத்தி கேட்டதுக்கும் கோபமாப் பேசினாங்க‌. வெளியே வந்தப்பறம்தான் சுகுமாரன் பின்னாலே வந்து, சாரி கேட்டு உங்க ஃபோன் நம்பரும் அட்ரசும் கொடுத்தாப்ல. அப்போ, என்கிட்ட கோபமா பேசினவர்தான் தயாளனா இருக்கணும். வீல் சேர்ல இருந்தார். அன்னைக்கி சக்திக்கு ஆக்சிடன்ட் ஆகலைன்னா நானே உங்களைத் தேடி வந்திருப்பேன்.” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது தான் அபிராமி கைபேசி அழைத்தது. அரவிந்தன் சக்தியை நார்மல் வார்டுக்கு மாற்றுவதாக அழைத்திருந்தான். 

அபி வந்ததும் இருவர் மட்டுமே பார்க்கப் போகலாம் என்று நர்ஸ் கூறியதும் அக்காவுடன் செல்ல முயன்றவனை அனுப்பிரியா, அவனே அறியாமல் சட்டையை பின்பக்கமாக இழுத்து நிறுத்தினாள். அரவிந்தன் புரியாமல் பார்க்க, “அபிக்கா, நீங்களும் சாரும் போங்க. நாங்க அடுத்து போறோம்!” என்றாள். 

அரவிந்தன் அக்காவுடன் செல்ல முனைந்ததுமே குரு முகம் மாற்றம் கண்டது. அவனுக்கும் சக்தியை உடனே பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல். சற்றுமுன் குழந்தையாக அவன் அடைந்த துன்பத்தை அறிந்ததாலோ என்னவோ. உடனே அவனைப் பார்க்க மனம் துடித்தது. அரவிந்தனிடம் நான் போகிறேன் என சொல்லவும் முடியாது‌. எந்த உரிமையில் கேட்பது என்ற தயக்கம். பிரியா இருவரையும் போகச் சொன்னதும் அவளை நன்றிப் பெருக்கோடு பார்த்துச் சென்றான். 

இருவரும் உள்ளே சென்றதும், அரவிந்தனிடம் திரும்பியவள், “உங்க அக்கா மூவ் ஆன் ஆகணுமா வேண்டாமா?” என்றாள். 

“அதுக்கு?” என்று புரியாமல் பார்த்தவனை, “இனிமே நீங்க ரொம்ப பிஸி. இங்க வரக்கூட நேரமிருக்கக்கூடாது! அக்கா ஃபோன் பண்ணாக்கூட இதைத்தான் நீங்க சொல்லணும்!” உத்தரவு போல் கூறியவளை கண்களில் சுவாரஸ்யம் மின்ன பார்த்தான். 

என்ன என்பது போல் இவள் புருவம் சுருக்கி பார்க்க, “பயாலஜி பயாலஜி தான். ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல கெமிஸ்ட்ரி உருவாக்கப் பாக்குற!” 

“நம்ம முயற்சிய நம்ம செய்வோம். அவருக்கும் ஒய்ஃப் இல்லதானே?” 

ஆனாலும், “பிரியா…‌சக்தியைப் பாக்காம என்னால இருக்க முடியாது‌. அதுவும் அவன் இப்படி இருக்கும்போது. என்னைத் தேடுவான்!” என்றான் மாமனுக்கே உரிய அக்கறையில்.

“மாமனோட அக்கறையெல்லாம் கொஞ்ச நாளைக்கி மூட்டை கட்டி வைங்க. நீங்க உள்ளே போறேன்னு சொன்னதும் அவர் முகமே வாடிப்போச்சு” என்றவள், 

“உங்க குடும்பம் அபிக்காவுக்கு பண்ணதெல்லாம் போதும். கொஞ்சா நாள் அவங்களை விட்டு நீங்களும் விலகியிருங்க.” 

“நீயும் அபிக்கான்னு கூப்பிடறதை மாத்திக்க” என்றவனை முறைத்துப் பார்த்தவள்,

“வேணும்னா உங்களையும் அண்ணான்னு கூப்பிடறேன்” ஜம்பமாகச் சொன்னவளை இப்பொழுது இவன் முறைத்துப் பார்த்தான். 

***** 

உள்ளே நுழைந்ததும், “ஹவ் ஆர் யூ, சக்தி?” என்றான் புன்னகை முகமாக. 

ஆனால், படுக்கையில் அவன் கிடந்த கோலத்தைப் பார்த்த நொடியே மனம் கனத்துப் போனது. தொண்டைக்குள் ஏதோ ஒன்று அழுத்திய உணர்வு. பத்து வயதில் தன் பிள்ளைகள் இருவரும் படும் துன்பம் பார்த்தவன் கண்களில் ஈரம் கசிந்தது.

சக்தி, கவனித்துவிடக் கூடாதென்று முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.

மெதுவாகத் தலையைத் திருப்ப முயன்ற சக்தி, இடுப்பு வலியை உணர்ந்து முகத்தைச் சுருக்கினான். ஆனாலும் அடுத்த நொடியே, “ஐ’ம் ஆல்ரைட், அங்கிள்! ஹவ் இஸ் பிரணவ்?” என்று வலியை வெளிக்காட்டாமல் கேட்டான்.

குரு சக்தியின் நலனை விசாரிக்க அவனோ பிரணவைப் பற்றிக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

சக்தி அடிக்கடி உதிர்க்கும் வார்த்தைதான் ‘ஐ’ம் ஆல்ரைட்’. தனக்கு எவ்வளவு வலி இருந்தாலும், அதைப் பெரிதுபடுத்தாமல் அந்த வார்த்தைக்குள் மறைத்துவிடுவான்.

இன்னும் குப்புறப்படுத்த நிலையிலேயே இருந்தான். எழுந்து அமர்வதற்கு சற்றே சிரமமாக இருந்தது. எலும்பு மஜ்ஜையை எடுக்க போடப்பட்ட ஊசியால் ஏற்பட்ட வலி. ஒரு வாரம் வரை இருக்கலாம்; மெல்லக் குறைந்துவிடும் என்று மருத்துவர்கள் கூறியிருந்தனர்.

அவன் அருகில் அமர்ந்த குரு, ஆதரவாகத் தலையை வருடிக்கொடுத்தான். “ஸ்ட்ராங்க் பாய்!” என்றவன் வார்த்தைகளில் பாராட்டு இருந்தாலும், மனதுக்குள் வலி பொங்கியது. மருத்துவமனைக்கு வந்த நாளிலிருந்து சக்தியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறானே! எத்தனை பரிசோதனைகள், எத்தனை ஊசிகள், எத்தனை சிரமங்கள்… அத்தனைக்கும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் தைரியமாகவே இருந்தான். 

மருத்துவமனை அழைத்து வரும்முன் அவனிடம் எப்படித் தொடங்குவது, எப்படிப் புரியவைப்பது என்று தயங்கியவள், மெல்லப் பிரணவுக்கு இருக்கும் Chronic Granulomatous Disease (CGD) பிரச்சினையைப் பற்றிக் கூறினாள். அதனால் தான் அவன் மற்ற சிறுவர்களைப்போல் ஓடியாடி விளையாட முடியவில்லை. யாரிடமும் எதையும் பகிர்ந்து உண்ண முடியவில்லை என அவனுக்கிருக்கும் பிரச்சினைகளை இவனைப் பயமுறுத்தா வண்ணம் எடுத்துக் கூறியவள், வேறொருவரின் ஸ்டெம்செல்கள் உதவினால் பிரணவ் குணமடைய வாய்ப்பிருப்பதாகவும் விளக்கினாள். 

“ப்ளட் டொனேட் பண்ற மாதிரி ஸ்டெம்செல் டொனேட் பண்றதாம்மா?” என்றான் தனக்குப் புரிந்த வகையில்.

“ஆமா சக்தி. நாம வேணா ஹெல்ப் பண்ணலாமா?” மெதுவாகக் கேட்டுப் பார்த்தாள்.

“நீங்க கொடுக்கப் போறீங்களாம்மா?”

அந்தக் கொடுப்பினைதான் தனக்கு இல்லையே என்று உள்ளுக்குள் மருகியவள், அதை வெளிக்காட்டாமல்,

“ரெண்டு பேருமே டெஸ்ட் பண்ணுவோம். யாரோடது மேட்ச் ஆகுதோ, அவங்க கொடுக்கலாம். ஓகேவா?” என்றாள். அவனைப் பயமுறுத்த வேண்டாமென்று தன்னையும் சேர்த்துக்கொண்டாள்.

“நாம ஏன் கொடுக்கணும்?”

“இப்ப உனக்குப் பிரதர்ஸ் இருந்தா, அவங்களுக்கு இப்படி ஒரு பிரச்சினை வந்தா ஹெல்ப் பண்ணுவோம் தானே?”

“அவன் தான் என் ப்ரதர் இல்லையே?”

சிறுவனுக்கே உரிய அடுத்தடுத்த கேள்விகளும் சந்தேகங்களும். எப்படி விளக்குவதென்று அவளுக்குத்தான் புரியவில்லை. வளர்ந்து வாலிபம் எய்தும் வயதில் தன்னுடைய பிறப்பின் பின்னணியை அவன் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கப்போவதில்லை. இப்போதே அப்பா எங்கே, உங்களுக்கு டைவர்ஸ் ஆகிடுச்சா என்றெல்லாம் கேட்கத் தொடங்கியிருந்தான். இந்தத் தலைமுறைப் பிள்ளைகளிடம் எதையும் நீண்ட காலம் மறைத்துவிட முடியாது.

“இல்ல சக்தி. அன்னைக்கு ஆக்சிடென்ட் ஆனப்ப உன் ப்ளட் குரூப்பும் பிரணவ் ப்ளட் குரூப்பும் மேட்ச் ஆகுதுன்னு தெரிஞ்சுது. அப்போ பிரணவோட அப்பாதான் நம்மகிட்ட ஹெல்ப் கேட்டாங்க. இப்பவும் உன்னோட ஸ்டெம்செல் மேட்ச் ஆச்சுன்னா டொனேட் பண்ணுவோமா?” என்று கேட்டாள்.

“இட்ஸ் ஓகே ம்மா!” என்றான் தோள்களைக் குலுக்கி, ஏதோ பெரிய மனுஷத் தோரணையில். 

ஸ்டெம்செல் சேகரிப்புக்கான சிகிச்சைக்குத் தயார்படுத்தியபோது, அவன் முன்னால் உடைந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக அவள் வெகுவாகப் பிரயத்தனப்பட்டாள். உள்ளுக்குள் எழுந்த பயத்தையும் பதற்றத்தையும் பல்லைக் கடித்து அடக்கிக்கொண்டு, மகனது கரத்தை மென்மையாகத் தடவிக்கொடுத்தாள்.

தன் முகத்தில் பயமோ கலக்கமோ தெரிந்துவிட்டால், அது அவனிடமும் பிரதிபலித்துவிடுமே!

“ஐ’ம் ஆல்ரைட் மா…” என்றான் சக்தி.

அடுத்த நொடி வலியில் அம்மா என்று அலறுவதற்குள் மயக்கத்திற்குச் சென்றுவிட்டான்.

அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த அவளது உணர்வுகள் அனைத்தும் ஒரே நொடியில் உடைந்து சிதறின. மகனது கையைப் பற்றியிருந்தபடியே வாயைப் பொத்திக்கொண்டு அழுதாள்.

குருவும் அங்கேதான் நின்றிருந்தான். அவளது அழுகையைப் பார்த்ததும் அவனது கண்களும் கலங்கின. தன் குழந்தையின் வலியைப் பார்த்துத் துடிக்கும் தாயின் தவிப்பை அவனால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனால், அந்தத் தவிப்பை அவளுடன் பகிர்ந்துகொள்ளக்கூட முடியாத கையாலாகாத நிலையில் நின்றிருந்தான். அவனுக்கும் அவன் மகன்தானே!

சக்தி மயங்கியதுமே இருவரையும் வெளியே அனுப்பிவிட்டனர்.

அறையை விட்டு வெளியே வந்ததும் சில நொடிகள் பேசாமல் நின்றவன், பிறகு அபிராமியைப் பார்த்தான்.

“சக்தியும்… நீங்களும் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்க்!” என்றவனது குரல் வெகுவாகக் கனத்திருந்தது.

“அப்பா ரோலையும் ஏத்திருக்கேனே. அவன் முன்னாடி எதுக்காகவும் உடையக்கூடாதுன்னு எனக்கு நானே போட்டுக்கிட்ட வேஷம்ங்க…” என்றவளது வார்த்தைகளில் விரக்தியே மிதமிஞ்சியிருந்தது.

குரு அவளைப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் பரிதாபம் இல்லை. அவள் இதுவரை சுமந்துவந்த பாரத்தைப் புரிந்துகொண்ட வலியும், அவள்மீது இன்னும் அதிகமாகப் பெருகிய மதிப்பும்தான் தெரிந்தது. 

தன்னுடைய வலியை மறைத்துக்கொண்டு மகனுக்குத் தைரியம் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கும் அபிராமியின் வைராக்கியம்தான் அவனையும் அப்படி வளர்த்திருக்கிறது.

இன்று மகனைப் பார்த்தவன் உண்மையிலேயே இவன் சக்தியின்பாலன்தான் என்று மனதுக்குள் மெச்சிக் கொண்டான்.

அடுத்த அத்தியாயம்

என் வீட்டு தோட்டத்தில் 23

ஒரு வாரம் மட்டுமே சக்தி மருத்துவமனையில் இருந்தது. அவனுக்கு அதுவே அதிகப்படி என்பதுபோல் வெகு சீக்கிரம் தெளிந்துவிட்டான். சக்தியை வீட்டிற்கு அனுப்பி விட்டனர். அவனது ஆரோக்கியத்தோடு அவன் மனதைரியமும் அவன் மீண்டுவர உதவியது. இரத்தம் கொடுப்பதுபோலத்தான் என்றாலும், இரத்தம் நரம்பிலிருந்து எடுக்கப்படும்.…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 7

  1. Manju Mohanபொதுக் கருத்துManju Mohan

    Super...ena soli ena...ladies kashtangal ugam ugamai thodarndhutu than iruku .... excellent writing..aravind konjam dim than pola..nama heroine ku eppavum full brightness than..

    1. SM Eshwariபொதுக் கருத்துSM Eshwari

      ஆனா இந்த தலைமுறை கொஞ்சம் தெளிவா இருக்காங்ஙனுதான் தோணுது. கொஞ்சம் அவசமும் கூட.
      கால் மாற்றங்கள் வரத்தான் செய்யும். ஏத்துக்கணும்...

      நம்ம ஹீரோயின்சா...🫣🫣🫣😁😁😁

      Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫

  2. Chitra Srinivasanபொதுக் கருத்துChitra Srinivasan

    Very nice. அழாமல் மனம் வலிக்காமல் படிக்க முடியவில்லை. நன்றாக மிகவும் அருமையாக அழகாக புரிந்து கொள்ளும் வகையில் எழுதியுள்ளீர்கள். வாழ்த்துக்கள் மா.

    1. SM Eshwariபொதுக் கருத்துSM Eshwari

      🫂🫂🫂🫂❤️❤️❤️❤️❤️

      Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫

  3. Thaniபொதுக் கருத்துThani

    அப்பா மகனுககு தண்டனை கிடைத்து இருக்கு,ஆனலும் அவங்களுக்கு அது போதாது.
    அபி குடும்பத்துக்கு ஒரு பாடத்தை புகட்டி விட்டுடுங்க ஜி🙏
    முக்கியமா அபி அம்மாக்கு நல்லா புத்தியில் ஏறும் அளவுக்கு இருக்கணும் ஜி🙏

    1. SM Eshwariபொதுக் கருத்துSM Eshwari

      சிலருக்கெல்லாம் என்ன பட்டாலும் புரியாதும்மா...

      சித்தப்பாகளுக்குதானே... ஏதாவது செய்வோம் 🤔🤔

      Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫

  4. KAMSY_777பொதுக் கருத்துKAMSY_777

    Abi husband payangarama irukkan. Nalla venum . Manasuku romba kavalaiyavum iruku intha episode

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்