arrow_back
உன் கொலுசில் குடியேறிடவா அத்தியாயம் – 6

அத்தியாயம் – 6

visibility 200
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
சராசரி 5.0/5 (2 மதிப்பீடுகள்)
பகிர்

அத்தியாயம் – 6

“அடடே!!! வாம்மா மருமகளே!!!!”

வாயெல்லாம் பல்லாக தன்னை வரவேற்ற சிவகாமியை தன் வீட்டில் சற்றும் எதிர்பார்த்திராத ரதிமீனா, குழப்பத்துடனே வீட்டிற்குள் அடியெடுத்து வைக்க,

அங்கே சுந்தரியோ அவளைப் பார்வையாலே எரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அன்னையின் கோபத்திற்கான காரணம் விளங்காமல் அவள் மேலும் குழம்ப,

“ராசாத்தி!! போய் மூஞ்சி கழுவிட்டு வா!! அத்தை உனக்காக மல்லியைப்பூ கொண்டு வந்திருக்கேன்”

அவள் யோசிக்க அவகாசம் வழங்காமல் அவளைப் பின்பக்கம் அனுப்பி வைத்துவிட்ட சிவகாமி,

“அப்பறம் மதினி!! கல்யாணம் எப்போ வச்சுக்கலாம்னு ஏதும் சொன்னாங்களா???” என்று சுந்தரியிடம் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

வான்மதிக்கு முதலில் பார்த்திருந்த மாப்பிள்ளை கல்யாணின் தூரத்து உறவினர் யாரோ தவறி விட்டதனால், உடனடியாக உங்களுக்குத் தகவல் அனுப்ப முடியவில்லை, மன்னித்து விடுங்கள் என்று இன்று காலை தான் சுந்தரிக்கு அவர்கள் அழைத்துப் பேசியிருக்க,

அதைத்தான் சிவகாமி விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஆமா மதினி!! அவங்களுக்கும் ரொம்ப இஷ்டம் போல.. சீக்கிரமே வச்சுக்கிடலாம்னு சொல்றாங்க!! நாளைக்குத்தான் ஜோசியரைப் போய் பார்க்கணும்” என்ற சுந்தரியின் குரலில் சுரத்தே இல்லை.

அது எதனால் என ஓரளவு புரிந்து கொண்ட சிவகாமியும்,

“அட!! எதுக்கு மதினி வெசனப்படுறீங்க?? மருமக என்ன வேற யார் கூடவா போயிட்டு வந்தா?? கட்டிக்கப்போறவன் கூட தான??? இதெல்லாம் இந்தக்காலத்துல சகஜம் தான் மதினி.. விடுங்க.. இதுக்காக மருமகப் பிள்ளையைப் போட்டு எதுவும் திட்டி கிட்டி வைக்காதீங்க” என்று சமாதானமாகப் பேச,

அவரைப் போல் சுந்தரிக்கு அதை இலகுவாக எடுக்க முடியவே இல்லை.

“இல்லை மதினி!! இந்த ஊரைப்பத்தி உங்களுக்குத் தெரியாது.. ஒண்ணுன்னா ஒன்பது பேசுவாங்க.. வெறும் வாயை மெல்லுறவங்க கிட்ட இவளே போய் அல்வா மாதிரி ஒரு விசயத்தை தூக்கி கொடுத்து வச்சிருக்கா!! அதை நினைச்சா தான் திக்குன்னு இருக்கு..

உங்ககிட்ட சொல்றதுக்கு என்ன மதினி?? இவங்களுக்கு அப்பா இருந்தும் இல்லாத நிலை தான்.. ஒத்தையா தான் ரெண்டு பொட்டைப் பிள்ளைகளையும் வளர்த்து வச்சிருக்கேன்.. அதுக்கே எப்போ டா விஷயம் கிடைக்கும்னு எங்களை மென்னு தின்ன காத்துகிட்டு இருக்காய்ங்க நிறைய பேரு.. மாப்பிள்ளையைத்தான் இவளுக்கு பேசிருக்குன்னு நமக்கு மட்டும் தான தெரியும்.. மத்தவங்களுக்குத் தெரியாதே.. அதான் வேலைக்கு போறேன்னு சொல்லிட்டு யாரோ ஒரு போலீஸ்காரனோட ஊரை சுத்திட்டு இருக்கா உன் மக, பார்த்து சூதானமா இருன்னு அந்தம்மா வந்து எவ்வளவு நக்கலா சொல்லிட்டு போச்சு பாத்தீங்களா?? மனசே ஆறலை மதினி!!!”

சுந்தரிக்கு இன்னுமே பக்கத்து வீட்டு பரிமளம் வந்து சொல்லிவிட்டுப் போன செய்தியிலும், அவர் பார்வையில் தெரிந்த ஏளனத்திலும் மனம் அயர்ந்து போனது.

யாரொருவரின் துணையும் இல்லாமல், அதுவும் ஒரு குடிகாரக் கணவனையும் சமாளித்துக்கொண்டு இந்தக்காலத்தில் இரண்டு பெண் பிள்ளைகளை வளர்ந்து ஆளாக்குவது ஒன்னும் அவ்வளவு சுலபமான காரியம் இல்லையே!!

தன் வளர்ப்பின் மேல் சிறு பலிச்சொல்லும் வந்துவிடக்கூடாதென்று அத்தனை கவனமுடன் இருந்தவருக்கு, இன்று இந்தப் பேச்சுக்களை அவ்வளவு சுலபமாக கடந்து விடவே முடியவில்லை.

அது அவரின் முகவாட்டத்திலே தெரிய, சிவகாமிக்கும் அவரின் மனது ஓரளவு புரிந்தது.

அதற்குள் ரதிமீனா தன்னைச் சுத்தப்படுத்திக்கொண்டு வந்திருக்க,

“வாம்மா!! வந்து இங்க உட்காரு!!”

என ஆசையாக அவளைத் தன்னருகில் அமர்த்திக்கொண்ட சிவகாமி, அழகாய் தொடுத்திருந்த மல்லிகைப் பூச்சரத்தை பெண்ணின் தலையில் சூடி விட்டார்.

“நம்ம தோட்டத்து பூ தான்.. நந்தினி நல்லா உருட்டிக் கட்டுவா.. அதான் உனக்கு எடுத்துட்டு வந்தேன்.. நல்லா இருக்கா??” என்று அவர் கள்ளமில்லா அன்பைப் பொழிய,

மீனாவிற்குத் தான் அவஸ்தையாக இருந்தது.

மகன் செய்த அலும்பில் மண்டை சூடாகிப் போய் வந்திருந்தவளிடம் அவர் பாச மழையைப் பொழிய, மீனாவால் ஏனோ இவை எதையும் இயல்பாய் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை.

“இன்னும் இந்த ஜவுக்காயித(பிளாஸ்டிக்) பையி பூராம் பூவு இருக்கு.. நீயும் வச்சுக்கோ.. அக்கா வந்ததும் அவளுக்கும் வச்சி விடு.. கல்யாணம் கூடி வந்த பின்னாடி வெறுந்தலையா இருக்கவே கூடாது.. சரியா கண்ணு??” என்று அவர் சொல்ல,

அதற்கு லேசாய் தலையசைத்து வைத்தாள்.

அதற்குள் அவர்களுக்கு பலகாரத்துடன் காபியும் எடுத்துக்கொண்டு வந்த சுந்தரி,

“எடுத்துக்கோங்க மதினி!!! அத்தை அவங்க அண்ணே வீட்டுக்கு காலையிலேயே போயிட்டாங்க.. நேத்து நடந்ததெல்லாம் கேட்டுட்டு உங்களையும் மாப்பிள்ளையும் பாக்கணும்னு ரொம்ப ஆவலாதியா இருந்தாங்க.. அவங்க வந்ததும் ஒரு நாள் கூட்டியாரேன்” என்றார்.

“ஓஹ்!! ஆத்தாக்கு மேலுக்கு இப்போ பரவாயில்லையா?? நேத்து ஆஸ்பத்திரி போயிட்டாகன்னு சொன்னீங்களே??

ஹான்!! அப்பறம் சொல்ல மறந்துட்டேன்.. அண்ணன் இருக்கப்போ சொல்லுங்க.. அருளுங்க அப்பாவும் நானும் முறையா ஒருதடவை நேர்ல வந்து அவர்கிட்ட பேசிடுறோம்..

என்னதான் இந்த வீட்டுல எல்லாம் நீங்க முடிவு பண்றதா இருந்தாலும், பெத்த தகப்பன் கிட்ட பேசிடனும்ல.. பின்ன நாளைக்கு அது ஒரு பேச்சா நின்னு போயிடும்” என்ற சிவகாமி,

அங்கே ஒரு வித தவிப்புடன் டீயை பருகிக் கொண்டிருந்த ரதிமீனாவைக் கண்டு சிரித்தவர்,

“ஏம்த்தா!! எதுக்கு ஏதோ யோசனையிலேயே இருக்க?? அருளு ஏதாவது வம்பு பண்ணானா??” என்று விசாரிக்க,

மீனாவிற்கு திக்கென்று இருந்தது.

“என்ன.. என்ன வம்பு?? அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லையே!!”

அவசரமாய் அவள் மறுக்க,

பெண்ணின் பதற்றம் எதனால் என்று புரிந்து கொண்ட சிவகாமி அர்த்தமாய் சிரித்துக் கொண்டார் என்றால், சுந்தரி மகளை தீயாய் முறைத்து வைத்தார்.

“ஏன்த்தா பதறுத??? நீ போய் அருளைப் பார்த்திட்டு வந்ததுக்கு நான் எதுவும் நினைச்சுக்க மாட்டேன்.. இந்தக்காலத்துல இதெல்லாம் ஜகஜம் தான??” என்று சொல்லி அவர் சிரிக்க,

மீனாவிற்கு குடித்துக் கொண்டிருந்த டீ படக்கென்று புரையேறியது.

“ஏத்தா!! பார்த்து!!!”

அவளின் தலையைத் தட்டிக்கொடுத்து முதுகை நீவிவிட்ட சிவகாமி,

“உங்க பக்கத்து வீட்டம்மா, கமிசனர் ஆபிசுக்கு ஏதோ மனு கொடுக்கப் போச்சாம்.. அப்போ நீயி அருளு கூட போலீசு ஜீப்புல ஏறிப்போறதை பாத்துட்டு வந்து இப்போதான் சொல்லிட்டு போகுது.. பாவம் அதுக்குத் தெரியாதுல உங்க சங்கதி!!! அதேன் மதினி கொஞ்சம் சொணங்கிப்போய் இருக்காங்க.. “

என்று தகவல் சொன்னவர்,

“நீங்க ஒன்னும் வெசனப்படாதீங்க மதினி!! நான் அருளு அப்பாகிட்ட பேசறேன்.. வானு பிள்ளைக்கு தேதி குறிச்சதும் அதுக்கு முன்னாடியே இவகளுக்கு பரிசத்தைப் போட்டு விட்டிருவோம்.. அப்பறம் எந்த பய என்ன பேசுனா என்ன??” என்ற சிவகாமி,

நொடியும் தாமதிக்காமல் அப்போதே வைத்தியநாதனுக்கும் அழைத்துப் பேசிவிட்டவர்,

“அவருகிட்டயும் சொல்லிபுட்டேன் மதினி!! அம்புட்டுதான?? வெரசா ஊரைக்கூட்டி பரிசம் போட்டுடுவோம்னு சொல்லிட்டாரு.. அதுனால நீங்க சீக்கிரமே வானு பிள்ளைக்கு கல்யாணத் தேதியைக் குறிங்க!!!” என்று சிவகாமி சொல்ல,

சுந்தரிக்கு அந்த நொடி அத்தனை பிடித்தது சிவகாமியை!!!

இந்தக்காலத்தில் எத்தனை பேருக்கு இப்படி ஒரு சம்பந்தி வீடு கிடைக்கும் என்று எண்ணி உள்ளம் குளிர்ந்து போனவர்,

“நாளைக்கே அவங்ககிட்ட பேசிட்டு உங்களுக்கு தாக்கல் சொல்றேன் மதினி!!!” என்றார் அவர் நன்றிப்பெருக்குடன்.

“சேரி மதினி!! அப்போ நான் கிளம்புறேன்.. அஞ்சு மணி பஸ் வந்துரும்.. ” என்று எழுந்துகொண்ட சிவகாமி,

ரதிமீனாவின் கன்னத்தைப் பற்றி கொஞ்சிக் கொண்டே

“வரேன் கண்ணு!!!!” என்றவர்,

பின் குரலைத் தழைத்து,

“ரொம்ப கோபப்படாத கண்ணு.. அப்பறம் பிரசர் வந்துரும்.. ” என்று இலவச அறிவுரை வேறு வழங்கிவிட்டு, அவளின் கைபேசி எண்ணையும் சுந்தரியிடம் வாங்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட,

ரதிமீனாவிற்கு நிலைமை கைமீறிப் போய்விட்டது என்பது தெள்ளத் தெளிவாய் புரிந்து போனது.

சாட்சிக்காரன் காலில் விழுவதை விட சண்டைக்காரன் காலில் விழுவதே மேல் எனும் எண்ணத்துடன் அவள் சுந்தரியுடன் பேசுவதற்காக காத்திருக்க, இங்கோ நிலைமையோ தலைகீழ்!!!

‘ இந்த பரிமளம் அத்தையை யாரு இன்னைக்குன்னு பார்த்து கமிஷ்னர் ஆபீஸ் வர சொன்னது??? முருகா!!! நீ என்னை அநியாயத்துக்கு சோதிக்கிற!! இதெல்லாம் நல்லதே இல்லை சொல்லிட்டேன்!!!’ என்று அவள் கடவுளிடம் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டிருந்த சமயம்,

சிவகாமியை வழியனுப்பி வைத்துவிட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்த சுந்தரி, மகளை பிலு பிலுவென பிடித்துக்கொண்டார்.

“திமிரெடுத்த கழுதை!!! அறிவே இல்லையாட்டி உனக்கு?? நீ என்னத்துக்கு மாப்பிள்ளையைப் பார்க்கப் போனன்னு அந்த மனுசிக்கு வேணும்னா தெரியாம இருக்கலாம்.. ஆனா எனக்கு நல்லாத் தெரியும்.. என் சீ(ஜீ)வனை உறிஞ்சிக் குடிக்கவே நீயும் உங்கப்பனும் ரெடியா இருக்கீங்க டி.. எம்புட்டு சொன்னேன்.. ஏன் டி எதுவுமே உன் காதுல ஏறலையா ??? சொன்னது எதையும் புரிஞ்சுக்காம ஏதாவது கோட்டித்தனம் பண்ணி, இப்போ ஊருக்கே தண்டோரா போட்டுட்ட.. இனி என்ன பண்றதா உத்தேசம்??” என்று அவர் நிற்காமல் பொரிந்து கொண்டே போக,

ரதிமீனாவிற்கு இப்போதே கண்ணைக் கட்டியது.

“அம்மா!!! போதும்.. விடு.. இப்போ என்ன?? அந்த போலீஸ்காரரைத் தான் நான் கல்யாணம் பண்ணனும்?? அவ்வளவு தான?? விடு.. இனி நான் எதுவும் பண்ணலை போதுமா??”

இன்று அளவிற்கு அதிகமான பேச்சுக்களை அனைவரிடமும் கேட்டதில் பெண்ணிற்கு ஆயசமாய் வர, இதுதான் தலைவிதி என நினைத்துக்கொண்டு மொத்தமாய் சரணடைந்துவிட்டாள்.

“நீ ஏதாவது பண்ணாலும் ஒன்னும் வேலைக்காகாது!! அதுனால ஒழுங்கா கல்யாணப் பொண்ணா பார்த்து பதவிசா நடந்துக்கோ!!!” என்று சொல்லிய சுந்தரி, பெருமூச்சுடன் அங்கிருந்து நகர்ந்து விட,

மீனாவிற்கு மழை அடித்து ஓய்ந்ததைப் போல் இருந்தது.

அப்படியே அவள் சோர்ந்து போய் வெளித் திண்ணையில் அமர, சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் வேலை முடிந்து, வான்மதியும் வந்துவிட்டாள்.

கல்யாண் வீட்டிலிருந்து பேசியதாய் மதியமே சுந்தரி மகளுக்குத் தகவல் கொடுத்திருக்க, கல்யாணக் கனவுகள் வந்து பெண்ணின் கண்ணோடு ஒட்டிக் கொண்டதில், மென்புன்னகையுடனே வீட்டிற்குள் அடியெடுத்து வைத்த வான்மதியின் கால்கள், தங்கையின் ஓய்ந்து போன முகத்தைக் கண்டு அங்கேயே தேங்கியது.

‘ ப்ச்!! என்னால தான்.. எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண போய் தான் மீனா இப்படி மாட்டிக்கிட்டா!!!’

தங்கையை எண்ணி மனம் வருந்தியவள், மெதுவாய் மீனாவின் அருகில் சென்றமர,

அருகே உணர்ந்த அரவத்தில் தன் நினைவில் இருந்து கலைந்த மீனாவும்,

“வாங்க டீச்சரம்மா!!! முகம் தௌசண்ட் வாட்ஸ் பல்ப் மாதிரி பிரகாசமா இருக்கே??? என்ன கல்யாண் அத்தான் கனவுகளா???”

என்று குறும்பாகக் கேட்டு கண்சிமிட்டினாள்.

“சாரி மீனா!! என்னால தான உன் வாழ்க்கை இப்படி சிக்கல் ஆகிடுச்சு.. ரொம்ப சாரி டி.. நான் இப்படி ஆகும்னு நினைக்கவே இல்லை”

விட்டால் அழுதுவிடும் குரலில் புலம்பத் துவங்கிவிட்டாள் வான்மதி!!!

“ஹேய்!! ஹேய்!! ஸ்டாப்!! எதுக்கு இப்போ இவளோ எமோஷனல் ஆகுற??? ஏதோ குணப்படுத்த முடியாத வியாதி வந்து அல்ப ஆயுசுல நான் சாகப்போறது மாதிரி எதுக்கு நீ இப்போ ஒப்பாரி வைக்க ரெடி ஆகுற??” என்று தமக்கையை அதட்டிய மீனா,

“இப்போ என்ன கல்யாணம் தான ஆகப்போகுது.. அதுக்கு ஏன் டி இவளோ சோகம்.. இன்னைக்கு இல்லைனாலும் என்னைக்கோ ஒரு நாள் நடக்கத்தானே போகுது.. ” என இலகுவாக அவள் தோள் குலுக்க,

வான்மதிக்கு, தங்கை தனக்காகத் தான் அவள் வருத்தத்தை மறைக்கிறாள் என்று நன்றாகத் தெரிந்தது.

ஆனாலும் தன்னால் இதில் என்ன செய்துவிட முடியும்? என்று அவளின் இயலாமை மீதே கோபம் கொண்டு, அவள் முகம் கசங்க,

“ப்ச்!! நானே இவளோ பீல் பண்ணலை.. நீ ஏன் மூஞ்சியை இப்படி வச்சிருக்க?? அந்த இன்ஸ் ஒன்னும் அவ்ளோ மோசம் எல்லாம் இல்லை.. பார்க்க நல்லா தான் இருக்காரு.. ஆனா என்ன?? வாய் தான் கொஞ்சம் ஓவர்.. பரவாயில்லை.. அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிறேன்” என்று மீனா தமக்கையை சமாதானம் செய்ய,

வான்மதியின் முகம் அப்போதும் தெளியவில்லை.

“நீ லவ் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணனும்னு என்னென்னமோ கனவு கண்டியே டி!!” என்று மீண்டும் அவள் சுணங்க,

“அட!! இப்போ என்ன கல்யாணம் பண்ணிட்டு லவ் பண்ணிக்குறேன்.. விடேன் வானு!! நீ ரொம்ப யோசிக்குற.. நான் ஓகே தான்.. டக்குன்னு இதெல்லாம் நடக்கவும் கொஞ்சம் ஷாக்.. மத்தபடி நான் நல்லா தான் இருக்கேன் என்ன?? அதுனால நீ என்னைப்பத்தி யோசிக்காம, உன் வாழ்க்கையைப் பாரு..

எப்படியோ நீ ஆசைப்பட்ட மாதிரியே கல்யாண் அத்தான் கூட கல்யாணம் நடக்கப்போகுது!!! இனி என்ன தினமும் கனவுல டூயட்டா??” என்று பேச்சை மாற்றி வான்மதியை சிவக்க வைக்க,

அதன் பின் சகோதரிகளின் நேரம் கலகலப்பாய் சென்றது.

என்னதான் வான்மதியைச் சமாளிக்க, இந்தத் திருமண ஏற்பாட்டில் தனக்கெந்த பாதிப்பும் இல்லை என்பது போல் மீனா காட்டிக்கொண்டலும், மனதின் ஓரத்தில் ஒரு ஏமாற்றம் எழுவதை அவளால் என்ன முயன்றும் தடுக்க முடியவில்லை.

அதிலும் அன்று இரவு, அவளின் தந்தை கருப்பையா குடித்துவிட்டு வந்து சுந்தரியுடன்,

‘ என்னைக் கேட்காமல் என் பிள்ளைகளுக்கு திருமணம் செய்ய நீ யார்??’ என சத்தம் போட, பதிலுக்கு சுந்தரி பேச என இரவு முழுவதும் அவர்கள் பஞ்சாயத்து நீண்டதில், பெண்ணின் மனதில் மேலும் கலக்கம்.

தாய் – தகப்பனின் வாழ்க்கையைப் போல் தன் வாழ்வும் அமைந்துவிடுமோ என ஒரு அச்சம் வந்து பெண்ணை ஆட்டிப்படைக்க,

அந்த நொடி அருள்மொழி வர்மனின் புன்னகை முகம் அவள் மனக்கண்ணில் மின்னி மறைந்தது!!!

‘ இவரைப் பார்த்தா அவ்வளவு மோசமாத் தெரியலை.. ஆனாலும் அவரைப்பத்தி எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாதே!!! எந்த நம்பிக்கையில இவரைக் கல்யாணம் பண்றது??’ என்று அவள் யோசிக்க,

‘ அதான் கல்யாணம் ஆகுற வரைக்கும் லவ் பண்ணப் போறோமே!! அதுக்குள்ள நம்பிக்கை வந்துரும்!!’ என்று மனதிற்குள் சட்டென அவன் குரல் கேட்க,

படுக்கையில் இருந்து பட்டென எழுந்தமர்ந்து விட்டாள் பெண்.

“ச்ச!!! நேர்ல தான் இந்த மனுஷன் நம்மளை பேச விட மாட்றாருன்னு பார்த்தா, மனசுக்குள்ள கூட பேச விட மாட்டேங்கிறாரு!!” என நொந்து கொண்டவள்,

தண்ணீரைப் பருகிவிட்டு கண்ணயர முயல,

மீண்டும் அவள் மனக்கண்ணில் வந்து நின்று கள்ளப்புன்னகை பூத்தான் அந்த மாயக்காரன்!!!

‘ சரியான தொல்லை பிடிச்ச இன்ஸ்யா நீ!!!!!’ என அவனைத் திட்டிக்கொண்டே அந்த இரவை தூங்கா இரவாய் அவள் கழிக்க,

அதற்கடுத்து வந்த அவளின் இரவுகளையும், அவளின் கனவுகளையும் மொத்தமாய் தனக்கென களவாடிக்கொண்டான் அந்த காவல்காரன்!!

 

அடுத்த அத்தியாயம்

அத்தியாயம் – 7

 அத்தியாயம் - 7"யோவ் மாம்சே!! என்ன காலையிலேயே என்னைப் பார், என் பச்சைக் கலர் சொக்காவைப் பாருன்னு இங்க வந்து உட்கார்ந்திருக்க???"குளித்துவிட்டு தலையைத் துவட்டியபடி வெளியே வந்த அருள்மொழி வர்மன், அங்கே சோபாவில் அமர்ந்திருந்த திருமலையைக் கண்டு விசாரிக்க,"இன்னைக்கு உரம் வாங்கணும்!!…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 4

  1. Vasantha_priyaபொதுக் கருத்துVasantha_priya

    Intha mathiri mamiyar lam only stories la than paka mudiyum polavae romba innocent and good hearted mamiyar... Athuvum avanga samanthiyoda kastatha ninaikrathelamm romba nalla irunthuchu😍😍.. ipdi oru character ah pakathu veetla vachikotu Meena yen Arula paka porallooo eni onum pantrathuku illai valar purinjikitaa santhosammm.... Ama Vaanathi life nalla irukanum kandipa but akkava avaloda feeling puriyuthuu... Nama sir ah ninaika arambichitaa pola Meena ponnuuu... Semaa sis😍😝

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்