அத்தியாயம் – 5
அத்தியாயம் – 5
“ஏண்டி நீங்கெல்லாம் எப்படி?? வீட்டுல இருந்து கிளம்பும்போதே எல்லாம் திட்டம் போட்டு பேசி வச்சிட்டு தான் வருவீங்களா?? இல்லை அங்க போய் கூட்டு சேர்ந்துக்குவீங்களா???”
அந்தப் பெரிய வீட்டின் கூடத்தில் வேஷ்டியை மடக்கிப் பிடித்தவாறு அங்குமிங்கும் நடை போட்டபடி கடுப்புடன் வைத்தியநாதன் கத்திக் கொண்டிருக்க,
அவரின் தர்மபத்தினியோ, மிகவும் சாவகாசமாக திண்ணையில் கால் நீட்டி அமர்ந்தபடி, இரவு சப்பாத்திக்கு மாவு பிசைந்து கொண்டிருந்தார்.
“உன்கிட்ட தான டி கேட்கிறேன்?? பதிலே சொல்லாம இப்படி ஒய்யாரமா உட்காந்திருந்தா என்ன அர்த்தம்??”
அவர் மீண்டும் குரலை உயர்த்த,
சிவகாமியோ அதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல்,
“ஏத்தா நந்தினி!!! அருளுக்கு கொஞ்சம் வெங்காயம் தக்காளி வதக்கி வையி.. பிள்ளைக்கு அது ரொம்ப பிடிக்கும் சப்பாத்திக்கு தொட்டுக்க!!!”
என்று மருமகளுக்கு குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.
அதில் மனிதருக்கு கோபத்தில் மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்க,
இறுதியில் திருமலை தான், அவருக்கு தண்ணீர் பருகக் கொடுத்துவிட்டு, தமக்கையை கண்டித்தவர்,
“மாமாவை ஏன் க்கா டென்ஷன் பண்ற??” என்று பொறுமையாகக் கேட்க,
“பின்ன என்ன டா!! நானும் வந்ததுல இருந்து பதில் சொல்லி ஓஞ்சு போயிட்டேன்.. ராவெல்லாம் ராமாயணம் கேட்டு சீதைக்கு ராமன் சித்தப்பான்னு சொன்ன கதையா, முதல்ல இருந்து எதுக்கு உன் மகன் இப்படி பண்ணான்னு கேட்டா நான் என்ன பதில் சொல்ல?? நீயே சொல்லு..
பிள்ளை தான் தெளிவா சொன்னானே.. அக்காவுக்கு வேற ஒருத்தன் மேல இஷ்டம்னு தெரிஞ்ச பின்னாடி வேற என்ன பண்ண முடியும்?? அதான் பெத்தவங்க மனசு கோணக்கூடாதுன்னு உங்க அப்பா பார்த்த வீட்டுலயே பொண்ணைப் பேசி முடிச்சிட்டு வந்திருக்கான்.. இதுல என்னத்தை குத்தத்தை கண்டுட்டாரு இவரு.. நீயே கேட்டு சொல்லு!!!” என்றவர் மாவுடன் எழுந்து கொள்ள,
“இவன் என் மனசு கோணக்கூடாதுன்னு தான் அந்த வீட்டுல பொண்ணெடுக்கிறான்.. அப்படித்தான?? எப்படி டி ஆத்தாளும் மவனும் வாய் கூசாம பொய்யா சொல்லிட்டு திரியுறீங்க??? உண்மையை சொல்லு.. உன் பிள்ளை அந்த மீனாப்பொண்ணை லவ்வு கிவ்வு பண்ணானா???” என்று தன் மனதை அரித்துக் கொண்டிருந்த சந்தேகத்தை வைத்தியநாதன் கேட்டுவிட,
மாடியிலிருந்த தன்னுடைய அறையில் இருந்து குட்டித் தூக்கத்தை முடித்துவிட்டு, சோம்பல் முறித்தபடி எழுந்து வந்த அருள்மொழி வர்மனுக்கு தந்தையின் கேள்வி தானாகவே செவியில் வந்து விழுந்தது.
‘ லவ்வா???’ என தனக்குள் கேட்டுப் பார்த்துக் கொண்டவனுக்கு, பதிலேதும் கிடைக்கவில்லை.
காவல் அதிகாரி என்பதனால், அவனிடம் பொய் வேஷம் போட்டுக்கொண்டு போலி மரியாதை கொடுக்கும் மனிதர்கள் நிறைந்த இந்த சமூகத்தில், தைரியமாய் அவனை முறைத்து வைத்த பெண்ணின் மேல் சிறிதாய் ஒரு ஈர்ப்பு!!!
இந்த இருபத்தி ஒன்பது வருடங்களில் அவன் கடந்து வந்த பெண்களில் இவள் ஒரு சுவாரசியமான பெண்!!! அவ்வளவு தான் அவனின் தற்போதைய நிலைப்பாடு.
எப்படி இருந்தாலும் யாரையோ திருமணம் செய்யத்தான் போகிறோம், அது இவளாக இருந்தால் வாழ்க்கை இன்னும் நன்றாகச் செல்லும் எனும் எண்ணத்தில் தான் அவளைப் பெண் கேட்டதும் கூட,
ஆனால் அதை தன் தந்தை காதல் என்று கூறுகையில், அவனுக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது.
அதே சிரிப்புடனே கீழே இறங்கி வந்தவன் தன் அன்னை உருட்டி வைத்திருந்த சப்பாத்தி மாவில், சிறு துளியை பிய்த்து வாயில் போட்டுக்கொண்டே,
“என்னப்பா?? என்ன தெரியணும் உங்களுக்கு???” என்று நேரடியாக அவரிடமே கேட்டு விட,
அத்தனை நேரம் சலங்கை இல்லாமலே ஆடிக் கொண்டிருந்த மனிதர், இப்போது பதிலேதும் சொல்லாமல் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டார்.
மகனின் வாய் ஜாலத்தை அறிந்தவருக்கு, நிச்சயம் தன் கேள்வியை வைத்து தன்னையே மடக்கி ஏதாவது ஒரு வில்லங்கத்தில் கண்டிப்பாக தன்னை மாட்டிவிட்டு விடுவான் அவன், என்று தெரிந்ததனால் அவர் உஷாராக அமைதியாகிவிட்டதில்,
தாய் – மகன் இருவரிடத்திலும் நமுட்டுச் சிரிப்பு.
‘ நீங்க வாயை மூடிட்டா, உங்களை விட்டிடுவேனா??’ என்பதைப் போல்,
“ஏம்மா!! எனக்கு ஒரு சந்தேகம்.. அந்த பொன்னியின் செல்வன் கதையில வர மாதிரி தான் நாங்க எல்லாரும் கல்யாணம் பண்ணனும்னு துடி துடிச்சிட்டு இருக்காரே உன் வீட்டுக்காரரு!!! ஒருவேளை அதுனால தான், மாமாவுக்கு அந்த ஆழ்வார்க்கடியான்(திருமலையப்பன்) பேரு இருக்கதுனால அவரை மாதிரியே ஒண்டிக்கட்டையாவே இருக்கட்டும்னு எதுவும் பிளான் பண்ணி, மாமாவை கல்யாணம் பண்ண விடாம தடுத்திருப்பாரோ???” என்று கொளுத்திப் போட்டவன், அங்கே பீதியில் விழி பிதுங்கிப் போய் நின்றிருந்த தந்தையை திருப்தியுடன் கண்டுவிட்டு, சப்பாத்தி மாவுடன் உள்ளே சென்றுவிட,
இங்கே தொடங்கியது ஒரு மினி குருக்ஷேத்திரம்.
“அப்போ இதானா சங்கதி?? நானும் தகப்பன் மாதிரி நம்ம தம்பிக்கு இவர் இருக்காரு, அவனைப் பார்த்துக்கிடுவாருன்னு நம்பி விட்டது எவ்வளவு பெரிய தப்பு.. கடைசியில அவன் கல்யாணம் காட்சியே வேணாம்னுல வந்து நின்னுபுட்டியானே.. யாருக்குத் தெரியும், நீங்களே அந்த புஸ்தகத்துல இருக்க மாதிரி இவனை சந்நியாசியாக் கூட போகச் சொல்லிருப்பீங்க.. உங்க பிள்ளைகளுக்கு மட்டும் தேடித்தேடி பொண்ணு பார்த்து கட்டி வச்சீங்க.. என் தம்பியை நட்டாத்துல விட்டுப்புட்டீங்க தான??”
சிவகாமி புடவையில் மூக்கைச் சீந்தியபடி தன் புலம்பலைத் துவங்கி விட,
அதன் பின் மனிதர் எதற்கு வாயைத் திறக்கப் போகிறார்.
அவர் கப்சிப்!!!
இறுதியில் திருமலை தான்,
“யக்கா!! அவன் ஏதோ சின்னபையன் சொல்றான்னு நீயும் மாமா கூட சண்டை போட்டுட்டு இருக்க.. மாமாவை உனக்குத் தெரியாதா?? எனக்கு ஏனோ கல்யாணத்துல நாட்டமில்லை.. விடேன் அந்தப்பேச்சை!!” என்று சிவகாமியை சமாளித்து முடிப்பதற்குள்ளே, இங்கே திருப்தியாய் சப்பாத்தியை உண்டு முடித்து ஏப்பம் விட்டபடி வெளியே வந்தான் நாயகன்.
‘ குந்தவைக்கு அப்பறம் ஆம்பளைப் பையன் தான் வேணும்னு பெரிய கோயிலுக்கு நடையா நடந்து உன்னைப் பெத்தேன்ல.. அதான் உன்னால என்னென்ன செஞ்சு என்னை வெறுப்பேத்த முடியுமோ, எல்லாம் செய்யுற!!’ என நினைத்துக்கொண்டு அவனை கடுப்புடன் பார்த்த வைத்தியநாதன்,
வேறேதும் பேசாமல் அங்கிருந்து கிளம்பியே விட்டார்.
“அய்யோ!! மாமா!! சாப்பிடாம எங்க போறாங்க??”
அவரின் வண்டி கிளம்பும் சப்தத்தில் நந்தினி சமையலறையில் இருந்து ஓடி வர,
“நீ சாப்பாட்டை கட்டி கொடும்மா.. நான் போய் மாமாக்கு கொடுத்துக்கிறேன்” என்று எழுந்து கொண்டார் திருமலை.
அப்போது குழந்தையை தூங்க வைத்துவிட்டு அறையில் இருந்து வந்த ஆதித்த கரிகாலன்,
“என்னடா லவ்வா??? என்கிட்ட கூட சொல்லலை?”
என்று தம்பியின் தோளில் கையிட்டபடி வந்தமர்ந்தான்.
“பின்ன!! இல்லாமையா அங்க அத்தனை பேர் முன்னாடி அந்தப்பிள்ளை முறைச்சு பார்க்கிறதையும் கொழுந்தனாரு ரசிச்சிட்டு நின்னாரு!!”
உணவுக்கூடையை திருமலையிடம் கொடுத்துவிட்டு வந்து நந்தினியும் அவர்களுடன் அமர,
சிவகாமி வாஞ்சையாய் தன் இளைய மகனின் கன்னத்தைப் பற்றிக் கொஞ்சியவர்,
“என் தங்கம்!!! மருமக மேல அம்புட்டு பிரியமா சாமி?? அவளைப்பத்தி பேசினாலே உன் மூஞ்சி சுச்சி(சுவிட்ச்) போட்ட லைட்டு மாதிரி மின்னுதே!!!” என்று சிலாகித்தவர்,
“உனக்கும் அந்தப்பிள்ளைக்கும் எதுவும் சண்டையா?? அதான் அது முறைச்சிட்டே இருந்ததோ?? ஒருவேளை உங்கப்பா அவங்க அக்காளுக்கு உன்னையை பொண்ணு கேட்டதுக்கு கோச்சுகிச்சா??” என்று அவராய் ஒரு காரணத்தை கண்டுபிடிக்க,
அதன் பின் மற்ற மூவரும், இல்லாத ஒரு காதலுக்கு, அவர்களாவே ஒரு கதையை உருவாக்கி விவாதித்துக் கொண்டிருக்க, அவனோ அதை மறுத்தும் பேசாமல், ஆமோதிக்கவும் இல்லாமல் உல்லாசமாய் அவர்களின் கற்பனைத் திறனைக் கண்டு சிரித்தபடி அமர்ந்துவிட்டான்.
“என்ன ராசா?? நாங்களா தான் பேசிட்டு இருக்கோம்.. நீ எதுவுமே சொல்ல மாட்டேங்குற??”
சிவகாமி புரியாமல் கேட்க,
அவனோ சட்டென தன் முகபாவத்தை மாற்றிக்கொண்டு,
“உன் மருமக எங்களோட லவ் ஸ்டோரியை யாருகிட்டயும் சொல்லக்கூடாதுன்னு சொல்லிருக்கா மா.. அதுனால நீ எது கேட்கிறதா இருந்தாலும் அவகிட்டயே கேட்டுக்கோ.. ஆல்ரெடி என்மேல ரொம்ப கோவமா இருக்கா, இப்போ உங்ககிட்ட வேற உண்மையை சொல்லிட்டேன்னு சொன்னா அவ்ளோதான்.. கல்யாணத்தையே நிறுத்திருவா” என்று அவன் பாவம் போல் சொல்ல,
“அடியாத்தி!!! மருமகப்பிள்ளைக்கு மூக்குக்கு மேல கோவம் வருமோ??? உன்னையவே திட்டுமா அது?? பார்க்க அப்புராணி போல இருந்துச்சே கண்ணு!!”
நாடியில் கைவைத்து அதிசயித்தவர்,
“நான் நாளைக்கு சம்மந்தி கிட்ட சொல்லி, கோபத்தை குறைக்க சொல்லி சொல்றேன் சாமி.. நீ ஒன்னும் வெசனப்படாத!!”
என்றார் அந்த வெகுளித்தாய்.
கரிகாலனும் நந்தினியும் அவன் கூற்றை நம்பவில்லை என்றாலும், காதலர்களுக்குள் சிறு ஊடல் என்று நினைத்துக் கொண்டவர்கள், அருள்மொழியின் விளையாட்டில் புன்னகைத்துக் கொண்டனர்.
அதன்பின் அனைவரும் திருமணத்தை எப்படி எங்கே நடத்துவது என்று பேசி கலகலத்து தூங்கச் செல்வதற்கு மணி பன்னிரண்டை நெருங்கி விட,
மறுநாள் விடியற்காலையே தஞ்சாவூர் கிளம்பிவிட்டான் அருள்மொழி வர்மன்.
அந்த வார ஞாயிறன்று, எதிர்க்கட்சியின் இளைஞரணி மாநாடு தஞ்சாவூரில் நடைபெறுவதாக இருக்க, பாதுகாப்பு ஏற்பாட்டினைக் குறித்து முக்கிய கலந்தாலோசனை கூட்டத்திற்காக அவன் காலையிலே கமிஷனர் அலுவலகம் சென்றுவிட, அங்கிருந்து வெளியே வரவே மதியம் இரண்டு மணியைக் கடந்திருந்தது நேரம்.
“சுப்பு!!! வண்டியை மோகன் மெஸ்க்கு விடுங்க!! பயங்கரமா பசிக்குது!!!”
இரு கைகளையும் மேலே உயர்த்தியபடி முறுக்கெடுத்துக்கொண்டே அவன் வாகனம் அருகே வர,
அங்கே முறைப்புடன் தன் தோள் பையை இறுக்கமாய் பற்றியபடி நின்றிருந்தாள் ரதிமீனா!!!
இங்கே, இந்த நொடி அவளை சற்றும் எதிர்பார்க்காமல் ஆனந்தமாய் அதிர்ந்த அருள்மொழி,
“ஓய்!! இன்ஸ்பெக்டரம்மா!! என்ன இந்தப்பக்கம்??? கமிஷனர் கிட்ட மனு எதுவும் குடுக்கணுமா என்ன?? சார் நமக்கு ரொம்ப க்ளோஸ் தான், கூச்சப்படாம சொல்லு.. என்ன ஹெல்ப் வேணும்னாலும் நான் பண்றேன்!!!”
அவனின் அசதி எல்லாம் அவளைக் கண்டதும் எங்கோ பறந்துவிட, மிகவும் உல்லாசமாக வண்டியின் மீது ஒற்றைக் காலை மடக்கி நின்றபடி அவளை சீண்டத் துவங்கிவிட்டான் நாயகன்.
அருள்மொழி வர்மனை நேரில் சென்று சந்தித்து, தன்னுடைய நிலையை அவனுக்கு விளக்கி, அவன் மூலமாகவே இந்தத் திருமண ஏற்பாட்டை நிறுத்தி விட வேண்டும் எனும் முனைப்புடன், இன்று வேலைக்கு விடுப்பெடுத்துக்கொண்டு காலையிலே இவனைப் பார்க்க, காவல் நிலையம் செல்ல,
அங்கோ, இவன் கமிஷனர் அலுவலகம் சென்றுவிட்டதாக கூறப்பட்டதில், காத்திருக்கப் பொறுமை இல்லாமல் நேராக இங்கேயே வந்துவிட்டாள் மங்கை.
அவளைக் கண்டு சுப்பு குழம்பினாலும், ஏதோ உதவி வேண்டி வந்திருக்கிறாள் போல என்று நினைத்துக் கொண்டு பெரிதாய் தோண்டித் துருவாமல் அவர் விட்டுவிட்டவர்,
இப்போது அருள்மொழி வர்மனின் அழைப்பைக் கேட்டு ஆச்சர்யத்தில் விழிகளை விரித்தார்.
‘ இன்ஸ்பெக்டரம்மாவா?? இவர் கட்டிக்கப் போற பொண்ணா இது?? அதான் நேத்து அப்படி உரிமையா அவரை முறைச்சுதோ??? இருக்கும் இருக்கும் ‘ என தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டவர்,
அவர்களுக்கு தனிமை வழங்க வேண்டி,
“மேடம் அப்போவே வந்துட்டாங்க சார்!!! மேடம் யாருன்னு எனக்குத் தெரியலை.. இல்லைனா சாப்பிட ஏதாவது வாங்கிட்டு வந்திருப்பேன்.. தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க மா!!!” என பவ்யமாய் சொன்னவர்,
“நீங்க பேசிட்டு வாங்க சார்.. நான் வெயிட் பண்றேன்” என்று சற்றுத்தள்ளி போய் நின்று கொண்டார்.
இத்தனை நேரமும் யாரோ ஒரு பெண் என தன்னை நினைத்தவரின் உடல்மொழியும், இப்போது இவனின் வருங்கால மனைவி ஆகப்போகிற பெண் என்று அறிந்த பின் அவரின் மரியாதையும் மனதில் வந்து போக, கசப்பாய் புன்னகைத்த ரதிமீனா,
நேற்று அப்படி ஒரு சம்பவத்தை செய்துவிட்டு, உல்லாசமாக அவளைக் கண்டு சிரித்தபடி நின்றிருந்த நாயகனைக் கண்டு கொலைவெறி ஆனாள்.
ஆனாலும் அவளுக்கு காரியம் நடக்க வேண்டுமே!!!
எனவே தன் கோபத்தை உள்ளே அடக்கிக் கொண்டு, அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தவள்,
“எனக்கு உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்!!” என்றாள்.
“பேசுறதுல உனக்கென்ன கஞ்சத்தனம்?? கொஞ்சம் என்ன?? இன்னும் கொஞ்சம் சேர்த்து நிறையாவே பேசேன்!!! ஐ ஆம் ஆல் இயர்ஸ்!! நான் கேட்க ரெடி.. கமான் ஸ்டார்ட்!!”
என்று எப்போதும் போல் அவன் விளையாட்டாக பேச,
இப்போதே அவளுக்கு அயர்ந்து போய் விட்டது.
“பிளீஸ்!! நான் முக்கியமான விஷயம் பேச வந்திருக்கேன்.. கொஞ்சம் சீரியஸா இருங்க”
“முக்கியமான விஷயமா?? ஓஹ் டவுரி பத்தியா??? நான் ஒரு அக்மார்க் நல்ல போலீஸ்காரன் மா!! அதுனால எனக்கு ஒரு ரூபாய் கூட டவுரியா வேணவே வேணாம்.. உனக்கு சேலை கூட நான் வாங்கித் தரேன்.. அந்த சேலையை கட்டிக்கிட்டு என்கூட வந்தா மட்டும் போதும்!!!”
என்று அவன் சிரியாமல் சொல்ல,
கையில் இருந்த பையை எடுத்து அவன் மண்டையில் நாலு போடு போடும் அளவிற்கு ஆவேசம் தான் வந்தது அவளுக்கு.
கைகளை மடக்கி தன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்தியவள்,
“கொஞ்சம் விளையாடாம இருக்கீங்களா சார்?? எனக்கு இந்தக் கல்யாணம் வேண்டாம் .. எங்க அம்மா கெஞ்சி கேட்டாங்கன்னு தான் நான் ஓகேவே சொன்னேன்.. என்னால எங்க அம்மாவை மீறி எதுவும் பண்ண முடியலை.. அதுனால பிளீஸ் நீங்களே ஏதாவது காரணத்தை சொல்லி இந்தக் கல்யாணத்தை நிறுத்திடுங்களேன்!!!”
ஒருவழியாக அவனுக்கு பேச இடைவெளியே அளிக்காமல், தான் சொல்ல வந்த விஷயத்தை அவள் சொல்லி முடித்திருக்க, அதுவே அவளுக்கு பெரிய சாதனை போல் ஆகிற்று, அந்த சேட்டைக்காரனை வைத்துக்கொண்டு.
அவளின் மறுப்பை எதிர்பார்த்தே இருந்தவனுக்கு பெரிதாய் அதிர்ச்சி எல்லாம் இல்லை.
ஆனாலும் கண்களை விரித்து நெஞ்சைப் பிடித்து பலமாய் அதிர்வதைப் போல் நடித்த அந்த எமகாதகன்,
“என்ன வார்த்தை சொல்லிட்ட நீ?? கல்யாணத்தை நிறுத்தனுமா?? ஓஹ் நோ!!!”
என்று கையை மடக்கி அவன் நெற்றியில் குத்திக்கொள்ள,
அங்கே சூழ்ந்திருந்த மக்களும் காவலர்களும் இவர்களைத் தான் குறுகுறுவென பார்த்திருந்தனர்.
அனைவரின் பார்வையில் சங்கடமாக உணர்ந்த மீனா,
“அய்யோ!! என்ன பண்றீங்க?? எல்லாரும் பார்க்குறாங்க!!”
அடிக்குரலில் அவள் கண்டிப்புடன் கேட்க,
அவன் தன் நடிப்பை நிறுத்திவிட்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவன்,
“ஆமா பார்க்குறாங்க!!! எல்லார்கிட்டயும் வேணும்னா போய் கண்ணை மூடிக்கோங்கன்னு சொல்லிட்டு வரவா???” என்று கேட்க,
அவள் அப்பட்டமாய் முறைத்து வைத்தாள்.
“இப்படி முறைச்சு முறைச்சே என்னை இம்ப்ரெஸ் பண்ணிடுறா!! கள்ளி!!” என தனக்குள் கூறிக்கொண்டவன்,
“யாரும் பார்க்கக் கூடாதுன்னா தனியா தான் பேசணும்.. அப்போ வா வண்டில ஏறு.. ” என்று அவன் முன்னால் ஏறிக்கொள்ள,
“ஏதே!! போலீஸ் ஜீப்லயா?? நான் வர மாட்டேன்!!” அவசரமாய் நின்றிருந்த இடத்தை விட்டு அவள் இரண்டடி பின்னால் போக,
“அடேயப்பா!! ரொம்பத்தான்.. போலீஸ் ஜீப்ல போற எல்லாரும் அக்யூஸ்டா என்ன?? ஏன் நான் போகலையா?? வா வந்து ஏறு!!!” என்றவனை உறுத்து விழித்தவள்,
‘ நீங்க அக்யூஸ்ட் இல்லை.. பிராடு!!!’ என நினைத்துக்கொண்டு அவள் வண்டியில் ஏறாமல் அடமாய் நிற்க,
அவளுக்கு மேல் பிடிவாதம் கொண்டவனோ,
“நீயா வந்துட்டா உனக்கு நல்லது.. இல்லை…!!?” என்று வாக்கியத்தை முழுதாய் சொல்லி முடிக்காமல் அவன் அவளை அழுத்தமாய் பார்த்தான்.
கிறுக்கன் ஏதாவது வில்லங்கமாக செய்தாலும் செய்வான் என ஒரு நாளிலேயே அவனை ஓரளவு புரிந்து வைத்திருந்த மீனாவும் வேறு வழி இல்லாமல் பின் பக்கம் ஏறிக்கொண்டாள்.
“சுப்பு!! நீங்க முன்னாடி வாங்க!!”
சுப்பிரமணிக்கு குரல் கொடுத்தவன், கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில், கீழிறங்கி பின் பக்கம் வந்து அவளிடம் அமர்ந்து கொள்ள,
“என்ன பண்றீங்க???” என அடிக்குரலில் மிரட்டினாள் பெண்.
“என்ன உன் மடியிலயா வந்து உட்கார்ந்தேன்?? ரொம்பப் பண்ணாதீங்க இன்ஸ்பெக்டரம்மா!!!” என்றவன்,
“குமாரு!! வண்டியை மோகன் மெஸ்க்கு விடு!! பசியில காதே அடைக்குது!!!” என்று ஓட்டுனரை பணித்தவன், அப்படியே சீட்டில் பின்னால் சாய்ந்து கண்ணை மூடிக்கொள்ள,
அவனின் அழிச்சாட்டியத்தில் பெண் தான் திணறிப்போனாள்.
மற்றவர்களின் முன்பு தன் கோபத்தையும் வெளிப்படுத்தப் பிடிக்காமல், கடுப்புடன் அவள் கைப்பையை இறுகப் பற்றியபடி வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பதைப் போல் திரும்பிக் கொள்ள அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் உணவகமும் வந்துவிட்டது.
“இறங்கு!!! சாப்பிட்டுக்கிட்டே பேசலாம்”
என்றவன் அவளின் பதிலுக்கு காத்திராமல் வெளியே வந்து அவளுக்காக கதவைத் திறந்து விட,
“என்கிட்ட சாப்பாடு இருக்கு.. நான் சாப்பிட்டுகிறேன் அப்பறம்!!!”
என்றாள் அவள் இறங்காமல்.
“பரவாயில்லை!! நிச்சயத்துக்கு முன்னாடியே மாமியார் வீட்டு சாப்பாடை சாப்பிடுறது ஒன்னும் கொலைக் குத்தம் கிடையாது நம்ம வழக்கத்துல.. அதுனால உள்ள வா!! நானும் டேஸ்ட் பார்க்குறேன்!!!”
அவனும் விடாக்கண்டனாக அங்கேயே நிற்க,
சுற்றி இருந்தவர்களின் பார்வை இவர்களின் பக்கம் திரும்பியது சுவாரஸ்யமாக!!!
அதற்கு மேலும் பிடிவாதம் பிடிக்காமல் அவள் ஒரு முறைப்புடனே இறங்க,
அவனும் சிறு சிரிப்புடன் எதிர்ப்பட்ட மனிதர்களிடம் ஏதோ வல வலத்துக்கொண்டே அவளை அழைத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றான்.
“நான் வெஜ் சாப்பிடுவ தான நீ??? என்ன வேணும்??” என்று அவன் கேட்க,
‘ வேண்டாமென்றாலும் விடமாட்டாரு இவரு’ என இந்த சொற்ப நேரத்திலே புரிந்து வைத்திருந்த ரதிமீனாவும், ஒரு சிக்கன் பிரியாணி மட்டும் ஆர்டர் செய்ய,
அவனோ பறப்பன, மேய்வன என அனைத்தையும் ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு அவளை நேராய் பார்த்தவன்,
“சரி பேசலாமா இப்போ??? சொல்லு!!! உனக்கு இந்த கல்யாணத்துல இஷ்டம் இல்லை.. உங்கம்மாக்காக ஒத்துக்கிட்ட.. இப்போ இதை நிறுத்தணும் நான்.. இதான சொல்லவந்த?? இல்லை இன்னும் வேற ஏதாவது இருக்கா??” என்று கேட்டு புருவம் உயர்த்த,
இல்லை என்பதாய் தலையசத்தவள்,
“அதான் உங்களுக்கே தெரியுதே!! இதை சொல்ல தான் வந்தேன் சார்.. நல்லவேளை நான் சொல்றதுக்கு முன்னாடி நீங்களே புரிஞ்சுக்கிட்டீங்க.. ரொம்ப நன்றி!! தயவு செஞ்சு உங்க வீட்டுல ஏதாவது காரணம் சொல்லி இந்தக் கல்யாணத்தை நிப்பாட்டிருங்க!!!”
பலமுறை தனக்குள் ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டதை எந்தவித தடுமாற்றமும் இல்லாமல் அவனை பார்த்தபடி சொல்லி முடிக்க,
அவனோ இப்போது தான் அவளை பொறுமையாய் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
பேபி பிங்க் நிற காட்டன் சுடிதார், அதில் துப்பட்டா அடுக்கடுக்காய் அழகாய் மடித்து இருபக்கமும் பின் செய்யப்பட்டிருக்க,
முகத்திற்கு எவ்வித முகப்பூச்சும் இல்லாமல், புருவத்தின் மத்தியில் சின்னதாய் ஒரு ஸ்டிக்கர் பொட்டு!!! அவளின் பிறை நெற்றிக்கு அழகு சேர்ப்பதாய் அமைந்திருந்தது..
காதில் சிறியதாய் ஒரு வெள்ளிக் கம்மல்!!! வலது கையில் மந்திரித்து கட்டப்பட்டிருந்த சிகப்புக் கயிறு!! இடது கையில் ஒரு ஸ்டார்ப் வாட்ச்!! கழுத்தில் மிக மெல்லிசாய் ஒரு வெள்ளிச் சங்கிலி, முருகன் டாலருடன்!!!
இவ்வளவே அவளின் அலங்காரம்!!!
ஆனாலும் அவன் கண்களுக்கு அதுவே அழகாய்த் தோன்ற,
‘ அழகி தான் போல!!!!’ என தனக்குள் நினைத்து சிரித்துக் கொண்டான் அந்த காவலன்!!!
“ஹலோ சார்!!! நான் சொல்ல வேண்டியதை சொல்லிட்டேன்.. நீங்க பதில் சொன்னா நான் கிளம்புவேன்..”
மீண்டும் அவனை அழைத்து அவனின் ரசனையை தடை செய்தவள்,
உடனடியாக எனக்கு பதில் வேண்டும் என்று நின்றிருக்க,
அவனும் மிக இலகுவாய் இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டு,
“இதோ பாரும்மா ரதி!!!! இந்தக்காலத்துல போலீஸ்காரனுக்கு பொண்ணு கிடைக்கிறதே பெரும்பாடா இருக்கு.. தெய்வமா பார்த்து இப்போதான் என் வாழ்க்கையில ஒளி ஏத்தி விட்டிருக்காரு.. அதைப்போய் அணைக்க சொல்ற.. அதெல்லாம் கஷ்டம்.. நீ வேற ஏதாவது கேளு!!!” என்றான் விளையாட்டு போல்.
“சார் விளையாடாதீங்க!!! ஒரு போலீசா இருந்துட்டு, நீங்களே இப்படி பண்ணலாமா?? விருப்பம் இல்லாத பொண்ணை ஃபோர்ஸ் பண்றது தப்புன்னு உங்களுக்குத் தெரியலையா??”
“நீ சம்மதம் சொல்லப்போய் தான நேத்து உறுதி பண்ணாங்க.. பிடிக்கலைனா நேத்தே சொல்ல வேண்டிதான?? எங்க சொந்தக்காரங்க எல்லாருக்கும் நீ தான் என் வருங்கால பொண்டாட்டின்னு தெரிஞ்சு போச்சு.. இப்போ வந்து கல்யாணம் நின்னு போனா எனக்கு ஏதோ குறைன்னு நினைக்க மாட்டாங்களா?? அப்பறம் எப்படி எனக்கு கல்யாணம் நடக்கும்??”
“சார்!! நேத்து ஒரு இருபது பேர் தான சார் வந்தாங்க.. அவங்ககிட்ட பொண்ணு மேல படிக்கப்போகுது, இல்லை வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்கு போக்கப்போகுதுன்னு ஏதாவது காரணம் சொல்லுங்க சார்.. மத்தவங்களுக்காக நம்ம பிடிக்காத வாழ்க்கையை வாழ முடியாதே!!!”
அவளும் சளைக்காமல் அவனுடன் மல்லுக்கட்டியவள்,
“ஆனா!! எனக்கு உன்னைப் பிடிச்சிருக்கே!!!” என்ற அவனின் வார்த்தையில் அப்படியே வாயடைத்துப் போனாள்.
“என்ன.. என்ன சொல்றீங்க???”
அவள் புரிந்தும் புரியாமலும் வினவ,
“அதான் தமிழ்ல தெளிவா தான சொன்னேன் மேடம்.. எனக்கு உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு.. உனக்கும் வேற யார் மேலயும் லவ் எல்லாம் இல்லை.. அப்பறம் என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுல உனக்கு என்ன பிரச்சனை??”
காவல்காரன் அல்லவா?? அவளைப்பற்றிய அனைத்தையும் அதற்குள் விசாரித்து வைத்திருந்தான்.
அவனின் ‘பிடிச்சிருக்கு!!’ எனும் வார்த்தையில் லேசாய் தடுமாறிய பெண்ணின் மனது, அதற்கடுத்த அவனின் பேச்சில் மொத்தமாய் இறுகிப் போனது.
“வேவு பார்த்தீங்களா என்னை??”
அவள் முக சுழிப்புடன் வினவ,
“கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போற பொண்ணைப் பத்தி விசாரிக்கிறது நார்மல் தானே?? ஏன் நீங்களாம், மாப்பிள்ளையப் பத்தி எதுவுமே விசாரிக்காம உடனே பொண்ணைத் தூக்கி கையில கொடுத்துறீங்களா என்ன??”
அவனின் செயலில் தவறேதும் இருப்பதாய் அவனுக்குத் தெரியவே இல்லை.
இவனுக்கெல்லாம் பேசிப் புரிய வைக்க முடியாது என்றுணர்ந்தவள்,
“எனக்கு இந்தக் கல்யாணம் பிடிக்கலை சார்.. அதுனால தயவு செஞ்சு இந்தக் கல்யாண ஏற்பாட்டை நிறுத்திடுங்க!!!”
என்றாள் அவள் உறுதியாக!!!
அதற்கு பதிலேதும் சொல்லாமல் ஒரு நொடி அவளை நாயகன் உறுத்து விழிக்க,
அதற்குள் அவர்கள் ஆர்டர் செய்திருந்த உணவு வந்திருந்தது.
“சரி சாப்பிடு!! பேசலாம்!!” என்றவன், அவளுக்குப் பரிமாற,
“இல்லை நானே வச்சுக்குறேன்!!!” என்று தடுத்தவள், அவனின் முறைப்பில் கப்சிப்!!!
“இங்க சுக்கா நல்லா இருக்கும்.. டேஸ்ட் பண்ணிப்பாரு!!!” என்று ஒவ்வொன்றாய் அவளுக்குப் பார்த்துப் பார்த்து பரிமாறிக் கொண்டே தானும் உண்டு முடித்தவன்,
“எங்க உன் டிபன் பாக்ஸை எடுக்கவே இல்லை??” என்று கேட்க,
மாட்டிக்கொண்ட பாவனையில் திருதிருத்தவள்,
“அது!! இன்னைக்கு லீவ் தான் போடப்போறோம்னு சாப்பாடே எடுத்துட்டு வரலை சார்.. சும்மா சொன்னேன்” என்று அசட்டுச் சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தவளை பார்த்து தானும் சிரித்தவன்,
“போலீஸ்கிட்டேயே பொய் சொல்ற!!! ராஸ்கல்!!” என்றான் பொய்யாய் முறைத்து,
“சரி!!! உனக்கு ஏன் இந்தக் கல்யாணம் பிடிக்கலைன்னு நல்லதா ஒரு மூணு ரீசன் சொல்லு!! நான் இதை நிப்பாட்டுறதைப்பத்தி யோசிக்கிறேன்!!!” என்று அவன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அவளிடம் விசாரிக்கும் தொனியில் கேட்க,
ரதிமீனாவிற்கு அய்யோடா என்றிருந்தது.
‘ பிடிக்கலைன்னு சொல்றேன்.. விட வேண்டி தான!? ஏதோ அக்யூஸ்ட விசாரிக்குற மாதிரி எதுக்கு இப்படி??’ என்று தோன்றினாலும், அவனுக்கான பதிலை கொடுக்கவே செய்தாள்.
“எனக்கு இருபத்தி மூணு வயசு தான் சார் ஆகுது.. இப்போ எதுக்கு கல்யாணம்??”
“பதினெட்டு வயசுலயே கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு சட்டம் சொல்லுது!!! நீ பதினெட்டைக் கடந்தே அஞ்சு வருஷமாகிப் போச்சு… நெக்ஸ்ட்!!!” என்று அவன் இலகுவாகச் சொல்ல,
கைகளை மடக்கித் தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தியவள்,
“எனக்கு போலீஸ்னா அலர்ஜி சார்!!!”
“ஏன் போலீஸ்காரன் தொட்டா சொரி சிரங்கு ஏதும் வந்திடுமா உனக்கு??”
தீவிரமான குரலில் அவன் சந்தேகம் கேட்க,
முன்னால் இருந்த தண்ணீர் குவளையை எடுத்து அவன் மண்டையைப் பிளந்து விடலாமா என்றே தோன்றிவிட்டது பெண்ணிற்கு.
“போலீஸ் வேலை பிடிக்காது சார்!!!” என்றாள் அவள் இழுத்துப் பிடித்த பொறுமையுடன்.
“ரொம்ப நல்லது.. அதான் பிசியோதெரபிஸ்ட் ஆகிட்டியோ??” என்று கேட்டவனை என்ன தான் செய்வது என அயர்ந்து போய் பார்த்தவள்,
“சார்!! பிளீஸ் சார்!! கொஞ்சம் சீரியஸா பேசுங்க!!!” என்று சற்றே கடுப்புடன் கூறி,
“எனக்கு இந்த அரேஞ்ச்டு மேரேஜ் மேல எல்லாம் பெருசா நம்பிக்கை இல்லை சார்!!! பிளீஸ் இதை விட்டுடுங்க!! செட் ஆகாது நமக்குள்ள!!” என்றாள் அவள் முடிவாக.
‘ ஓஹ் இதுதான் காரணமா!!?’ என சுட்டுவிரலை வைத்து தாடையைத் தடவி யோசித்தவன்,
“இதான் உன் பிரச்சனையா??? ஊஃப்!! நான் கூட பெருசா எதையோ எதிர்பார்த்து பயந்துட்டேன்.. ” என்று சிரித்தவன்,
“அரேஞ்சுடு மேரேஜ் மேல தான நம்பிக்கை இல்லை.. அப்போ வா லவ் பண்ணலாம்.. இன்னையில இருந்து லவ் பண்ண ஸ்டார்ட் பண்றோம்.. எண்ணி மூணு மாசத்துல லவ் மேரேஜ் பண்றோம்.. சரிதான???” என்று அவன் உல்லாசமாய்க் கேட்க,
‘ யார்ரா நீ????’ என்பது போல் அயர்ந்து போய் அவனை ஏறிட்ட ரதிமீனாவிற்கு அந்த நொடி நன்றாய் புரிந்துவிட்டது, எக்காரணம் கொண்டும் இந்த காவலனின் சிறையில் இருந்து தப்பவே முடியாதென்று!!!
‘எமகாதகன்!!! அவனின் இஷ்டத்திற்கே அனைவரையும் வளைத்து விடும் வாய்ஜாலம் கொண்டவன் ‘ என மனதிற்குள் மட்டும் அவனை விதவிதமாய் அர்ச்சித்துக் கொண்டவள், இறுதியாக ஒரே ஒரு முறை அவனிடம் பேசிப் பார்க்கலாம் என்று நினைத்து,
“சார்!!!” என்று துவங்க,
“மீனுக்குட்டி!!! இன்னும் என்ன சாரு மோருன்னு!!! செல்லமா டார்லிங், டியர்!! இல்லை மாமான்னு உரிமையா கூப்பிடு!!!” என்று அவன் ஒரே போடாகப் போட்டு விட,
அதற்குமேல் அங்கே இருந்தால், இருக்கும் இடத்தையும் மறந்து அவனை ஏதாவது திட்டி விடப்போகிறோம் என்று பயந்தவள், பட்டென்று இருக்கையில் இருந்து எழுந்துகொண்டு,
“நான் வரேன் சா… ப்ச்.. நான் வரேன்!!!” என்று அவனின் முகத்தைப் பார்க்காமல் கூட உரைத்துவிட்டு விடுவிடுவென வெளியே நடந்துவிட்டாள்.
தன்னிடமிருந்து தப்பித்து ஓடும் தையலவளை நமுட்டுச் சிரிப்புடன் பார்த்த அருள்மொழி.
“குமாரு!!! இன்ஸ்பெக்டரம்மாவைப் போய் பஸ் ஏத்தி விட்டுட்டு வா!!” என்று குரல் கொடுக்க,
அந்த உணவகத்தில் கூடியிருந்த அத்தனை பேரின் கண்களும், அருள்மொழியின் வருங்கால மனைவி இவள்தானா என ஆர்வமுடன் இவள் மேல் பதிந்ததில், பாவைக்கு வந்த ஆத்திரத்திற்கு அளவே இல்லை.
‘ மனுஷனா டா நீயெல்லாம்??’ என்பது போல் திரும்பி அவனை முறைத்துவிட்டு, குமார் அவளின் பின்னால் வந்து அழைப்பதையும் பொருட்படுத்தாமல் விடுவிடுவென நடந்தே சென்றுவிட,
செல்லும் அவளையே குறுஞ்சிரிப்புடன் பார்த்திருந்த அந்த குறும்புக்கார காவலனுக்குள் புதிதாய் ஒரு குறுகுறுப்பு!!!
“முறைக்குறப்போ இன்னும் அழகாத் தெரியுறா!! அரைக்காப்பிடி!!!” என தனக்குள் முணுமுணுத்துக்கொண்டவன், அந்த நாள் முழுவதும் அதே மென்னகையுடனே சுற்றிக் கொண்டிருந்தான்.






Semma meena mind voice 🤣🤣🤣entha பக்கம் ball போட்டாலும் அடிக்கிறான் டா மச்சான் mathiri scene🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣
Haha hero design appadi.. thank you ka ❤️
Semaaa family ah irukangalaee adadaeee wife ah vida machanukuu pasam athigam pola sapadulam kondutu otraruuu semaa🤣🤣 ethaee loveahh rightrdaa nama inspector ammavum athathan kekrapla sorappa panirlamaa police sirr😝😝 yapdi pesunalum overr vaiii nga Arulukuu nice epi sis 😍😍
Thank you so much da ❤️
Ha ha nice
Thank you ka ❤️