arrow_back
ஸ்தம்பித்தேனடி உன் கண்களால் அத்தியாயம் – 20 (எபிலாக்)

அத்தியாயம் – 20 (எபிலாக்)

visibility 9
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
பகிர்

20 – எபிலாக்

காலம் எப்போதுமே காயங்களை ஆற்றுவதோடு நின்றுவிடுவதில்லை; அது மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் புதிய மலர்களை மலரச் செய்யும் அற்புத வல்லமை படைத்தது. கௌதம் மற்றும் கயல்விழியின் திருமணத்திற்குப் பிறகு இரண்டு வருடங்கள் கடந்துவிட்டன.

 

இயற்கை ஆர்வலரான கௌதம், தனது சூழலியலில் (Ecology) பி.எச்.டி (PhD) படிப்பை வெற்றிகரமாக முடித்த கையோடு, அந்தப் பகுதியில் இருந்த ஒரு பிரபல சுற்றுச்சூழல் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் ஒன்றில் மேனேஜராகப் பொறுப்பேற்றுச் சிறப்பாகப் பணியாற்றி வந்திருந்தாலும், அவனது சூழல் மீதான ஈடுபாடும் கடின உழைப்பும் அந்த நிறுவனத்தை மேலும் உயரத்திற்குக் கொண்டு சென்றது. 

 

சில வருடங்களுக்கு முன்பு அந்த ஊரில் இருக்க வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்து சென்றிருந்த கயல்விழி இப்போது தன் திருமணத்திற்குப் பிறகு அந்த ஊரிலேயே தங்கள் பூர்வீக வீட்டின் அருகாமையில் இருந்த நிலத்தில், கௌதமின் மேற்பார்வையில் ஒரு நவீன சுற்றுச்சூழல் ஆராய்ச்சி மையமும் மூலிகைப் பண்ணையும் இயக்க நடவடிக்கை எடுத்திருந்தாள்.

 

கௌதமின் ஒவ்வொரு முயற்சியிலும் அவனுக்குத் தோள் கொடுத்து, இந்தச் செழிப்பான பூமிக்கு உயிர் கொடுத்தவளாக அவனது வாழ்வின் சரிபாதியாய் அவனுடன் கைகோர்த்து நின்றாள் கயல்விழி.

 

காலை நேரத்துச் சூரியனின் வெளிச்சம் அந்தத் தோட்டம் முழுவதும் தங்கத் துகள்களைத் தூவுவது போலப் பரவியிருந்தது. 

 

கௌதம் தன் கையில் சில தாவரங்களின் வளர்ச்சி குறித்த ஆவணங்களைக் கொண்ட கோப்புடன் செடிகளுக்கு நடுவே நடந்து கொண்டிருந்தான். 

 

அப்போது சற்றுத் தொலைவில், ஆராய்ச்சி மாணவர்களிடம் மும்முரமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள் கயல்விழி. 

 

அவள் உடுத்தியிருந்த எளிய இளம் பச்சை நிற பருத்திச் சேலையும், காதில் ஆடும் சின்னஞ் சிறு தோடும் அவளது இயல்பான அழகை மெருகேற்றியிருந்தது. 

 

அங்கிருந்த மாணவர்களிடம் பேசி முடித்துவிட்டுத் திரும்பிய கயல்விழி, தன் கணவன் தன்னைத்தான் பார்த்துக் கொண்டு நிற்கின்றான் என்பதைக் கண்டதும் ஒரு மெல்லிய வெட்கப் புன்னகையுடன் அவனை நோக்கி நடந்து வந்தாள்.

 

“என்னங்க… காலையிலேயே ஆபீஸ் ரூமில் இருக்க வேண்டியவர், இங்கே செடிகளுக்கு நடுவுல என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?” என்று குறும்பாகக் கேட்டபடியே அவளது அருகில் வந்து நின்றாள் கயல்விழி.

 

கௌதம் அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, தன் கண்களால் அவளை முழுமையாக அளந்தான். 

 

“அது ஒண்ணும் இல்லை ஒரு அழகான பச்சைக் கிளி இங்கே பறந்து வந்ததாக சொன்னாங்க, இங்கே வந்து பார்த்தால் அந்த கிளி சேவை கட்டி நடந்து வந்துட்டு இருக்கு, பாரேன் மித்ரா…” என்று கூற அவளோ அவனை விளையாட்டாக முறைத்துப் பார்க்க எண்ணி விட்டு அவனது ‘மித்ரா’ என்ற அழைப்பில் ஆச்சரியமாக நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

 

அவன் அவளை ‘மித்ரா’ என்று அழைத்த அந்த வினாடியில் கயல்விழியின் முகத்தில் ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்ப் எரிவது போல ஒரு பிரகாசம் தோன்றியது. 

 

ஆரம்பத்தில் தன் பழைய பெயரைக் கேட்கும்போதே அவளுக்குள்ளே ஒரு சின்ன நடுக்கம் எழும்; ஆனால், கௌதமின் காதலும் அரவணைப்பும் அவளது அந்தப் பயத்தை எப்போதோ அடித்துச் சென்றுவிட்டன. 

 

இப்போது யாராவது அவளை ‘மித்ரா’ என்று அழைத்தாலோ அல்லது பழைய நினைவுகளைப் பேச நேர்ந்தாலோ, அவளுக்கு எந்தவிதமான ‘பேனிக் அட்டாக்கோ’ சஞ்சலமோ ஏற்படுவதில்லை. 

 

கடந்த காலம் என்பது அவளது இன்றைய மகிழ்ச்சிக்கு அஸ்திவாரமாக அமைந்த ஒரு பாடம் அவ்வளவுதான்.

 

கயல்விழி மென்மையாகச் சிரித்துக்கொண்டே, “இப்போவெல்லாம் ஊர்ல இருக்கிறவங்க எல்லாரும் என்னை கயல்விழின்னு கூப்பிட்டாலும், என் கணவருக்கு மட்டும் நான் மித்ராதான் இல்லையா?” என்று செல்லமாகக் கோபித்துக் கொண்டாள். 

 

கயல்விழி இப்போது சாதாரணப் பெண் அல்ல; அவளும் தன் பங்குக்குச் சூழலியல் மற்றும் விவசாயத் துறையில் தனது ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டு கௌதமுக்குப் பக்கபலமாக இருந்தாள்.

 

அவளை ஊர்க் கிராமப் பெண்களும் மாணவர்களும் ‘நம்ம மித்ரா மேடம்’ என்று அன்போடு அழைக்கத் தொடங்கியிருந்தனர்.

 

ஆரம்பத்தில் கல்லூரியில் இணைந்தபோது இந்த சூழலியல் சம்பந்தமான படிப்பில் அவளுக்கு பெரிதாக ஈடுபாடு இல்லை, ஆனால் தன் தந்தைக்கு தனக்கு பிறகு இந்த சூழலைப் பாதுகாப்பாக பார்த்துக் கொள்ள அதன் இயற்கை தன்மையை பேண மித்ராவினால் தான் முடியும் என்று முருகவேலிடம் கூறியிருந்த விடயம் தெரிய வந்ததிலிருந்து அவள் அத்தனை முனைப்புடன் அந்த விடயங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்திருந்தாள்.

 

அவர்கள் இருவரும் அப்படிப் பேசிக் கொண்டிருக்க, திடீரென அந்தத் தோட்டத்தின் நுழைவாயிலில் இரண்டு கார்கள் வந்து நின்றன. 

 

காரிலிருந்து இறங்கியது வேறு யாருமல்ல, நம்முடைய மாதவனும் ப்ரியாவும். மற்றையது கௌதமின் தம்பி கிருஷ்ணா மற்றும் நந்தினி.

 

கௌதமின் திருமணத்திற்குப் பிறகு ப்ரியாவின் மனம் முழுமையாக மாறியிருந்தது. 

 

அவளது கடந்த காலத் தவறுக்கு அவள் உண்மையாக வருந்தியதைக் கண்ட மாதவன், அவளது நல்ல குணத்தைப் புரிந்து கொண்டு அவளைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டான். 

 

இப்போது மாதவனும் ப்ரியாவும் தங்களது இல்லற வாழ்க்கையில் மிகவும் சந்தோஷமாக வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

 

அவர்களைத் தொடர்ந்து, மறுபுறம் கௌதமின் தம்பி கிருஷ்ணாவும், கயல்விழியின் தங்கை நந்தினியும் ஜோடியாக வந்து இறங்கினர். ஆரம்பத்தில் குறும்புத்தனமாகச் சுற்றிவந்த நந்தினியின் மீது கௌதமின் தம்பி கிருஷ்ணாவிற்கு ஒரு தனி ஈர்ப்பு வர, வீட்டின் சம்மதத்துடன் அந்த ஜோடியும் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு தான் கரம் பிடித்து இப்போது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வருகிறார்கள். 

 

மாதவன் – ப்ரியா ஜோடியும், கிருஷ்ணா – நந்தினி ஜோடியும் ஒரே நேரத்தில் அங்கே வந்திறங்க, அந்த இடமே கலகலப்பாக மாறியது.

 

நந்தினி ஓடிவந்து கயல்விழியின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, “அக்கா! நாங்க வர்றது தாமதமாகிடுச்சுன்னு பாக்குறீங்களா? வழியில இந்த கிருஷ்ணா தான் ஸ்வீட் வாங்கிட்டு வரணும்னு நிக்க வச்சுட்டாங்க” என்று புகார் வாசிக்க, ப்ரியா மற்றும் மாதவன் சிரித்துக்கொண்டே அங்கே நடப்பதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். 

 

கிருஷ்ணா அவசரமாக தன் கைகளை உயர்த்திக் காட்டி, “ஏய் நந்தினி! நான் என்ன தப்பு பண்ணிட்டேன்? உனக்குப்பிடிச்ச ஸ்பெஷல் ஜிலேபி வாங்கித் தரத்தானே நின்னேன்?” என்று சொல்ல, அனைவரும் வாய்விட்டுச் சிரித்தனர். 

 

கிருஷ்ணாவும் நந்தினியும் தங்களது காதல் வாழ்க்கையின் குறும்புத் தனமான சண்டைகளைச் சொல்லி அனைவரையும் சிரிக்க வைத்தனர்.

 

நால்வரும் அந்தப் பண்ணையின் நடுவே அமைக்கப்பட்டிருந்த அழகிய மர வீட்டிற்குள் அமர்ந்து தேநீர் அருந்தியபடியே கடந்த கால நினைவுகளைப் பேசி மகிழ்ந்தனர். 

 

நண்பர்களும் குடும்பத்தினரும் ஒன்று கூடி அந்த இடமே விழாக்கோலம் பூண்டது போல இருந்தது. 

 

மதிய நேரம் நெருங்கவே, கயல்விழியும் ப்ரியாவும் நந்தினியும் சேர்ந்து சமையல் வேலைகளில் உதவ, அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து கலகலப்பாக உணவு அருந்தினர். 

 

மாலை நேரம் நெருங்கியதும், மாதவனும் ப்ரியாவும், கிருஷ்ணாவும் நந்தினியும் விடைபெற்றுக் கொண்டு புறப்பட்டனர்.

 

அவர்களை வழியனுப்பி வைத்துவிட்டு, கௌதமும் கயல்விழியும் அந்தத் தோட்டத்தின் நடைபாதையில் கைகோர்த்து மென்மையாக நடந்து சென்றனர். 

 

சூரியன் மறையும் அந்த மஞ்சள் நிற வெளிச்சத்தில், அந்தப் பண்ணை முழுவதும் ஒரு தங்க நிறப் போர்வை போர்த்தியது போலக் காட்சியளித்தது. 

 

கௌதம் தன் கைகளால் கயல்விழியின் தோளைச் சுற்றிலும் வளைத்துப் பிடித்து, அவளைத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான்.

 

அப்போது கயல்விழி சற்று வெட்கத்துடன் புன்னகைத்தவாறு, தன் கைகளை மென்மையாக எடுத்துத் தன் வயிற்றின் மீது வைத்துக் கொண்டாள். 

 

அவளது அந்தச் செய்கையின் அர்த்தம் கௌதமுக்குப் புரியவே, அவனது கண்கள் ஆச்சரியத்தாலும் எல்லையற்ற சந்தோஷத்தாலும் விரிந்தன. 

 

அவனது முகம் மலர்ச்சியடைய, “மித்ரா… உண்மையாகவா?” என்று திக்கித் திணறி அவளிடம் கேட்டான்.

 

கயல்விழி வெட்கம் கலந்த சிரிப்புடன் தன் தலையை ஆமோதிப்பாக அசைத்தாள். 

“ஆமாங்க… நம்மகிட்ட வரப்போற புது உயிருக்கு நாம சீக்கிரமே அம்மா, அப்பா ஆகப்போறோம்!” என்று அவள் காதலோடு கூறினாள்.

 

அதைக் கேட்ட அடுத்த நொடி, கௌதம் இன்ப அதிர்ச்சியில் அவளைத் தன் கைகளில் அப்படியே தூக்கிச் சுற்றிவிட்டு, அவளது கன்னங்களிலும் நெற்றியிலும் மாறி மாறி முத்தங்களை மழைபோல் பொழிந்தான். அவனது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

 

“மித்ரா… இது நீ எனக்குத் தந்திருக்கிற எல்லையற்ற பரிசு! என் வாழ்நாளின் மிகச் சிறந்த பொக்கிஷம் இதுதான்!” என்று கூறியவன், அவளது முகத்தை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

 

மாலை வேளையின் மெல்லிய குளிர்காற்று அந்தப் பண்ணை முழுவதும் தலாட்டிச் செல்ல, கௌதமும் கயல்விழியும் அந்தத் தோட்டத்தின் நடுவே இருந்த கல் பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்தனர். 

 

கௌதம் தன் கையில் ஒரு சிறிய செடியை வைத்திருந்தான், ஆனால் அவனது கவனம் முழுவதுமே தன் அருகில் அமர்ந்திருந்தவள் மீதே இருந்தது. 

 

கயல்விழி தன் கணவனின் தோளில் சாய்ந்தவாறு, அவனது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு அந்தச் செடியின் வளர்ச்சியை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

“தெரியுமா மித்ரா…” என்று மென்மையாகத் தன் பேச்சைத் தொடங்கினான் கௌதம். 

 

“இந்தச் செடியை வளர்க்குறது எவ்வளவு பொறுமையான விஷயம்னு உனக்குத் தெரியும். ஆனா, உன்னை என்னோட வாழ்க்கையில திரும்பப் பெறது அதைவிடப் பல மடங்கு பொறுமையையும் காதலையும் கேட்டுச்சு. நீ என்னைவிட்டு விலகிப் போன அந்த நாட்களில், ‘ஒருவேளை மித்ரா என்னை இனிமே பார்க்கவே மாட்டாளா?’னு என் மனசு தவிச்ச தவிப்பு இருக்கே… அந்த வலியை இந்தச் செடிகளோட வேர்கள் தாங்குற வலியைவிட அதிகம்.” கயல்விழி சட்டென நிமிர்ந்து, தன் விரல்களால் அவளது இதழ்களை மென்மையாகத் தடுத்து மூடினாள். அவளது கண்கள் ஈரமாகியிருந்தன.

 

“ப்ளீஸ் கௌதம்… அந்தப் பழைய நாட்களைப் பத்தி பேசாதீங்க…” அவளது குரல் தேனைப் போலவும் அதே சமயம் ஒரு சிறிய நடுக்கத்துடனும் ஒலித்தது. 

 

“நீங்க பட்ட அந்தத் தவிப்புக்குக் காரணமே நான்தான்னு நினைக்கும்போது எனக்குள்ளே ஒரு குற்றவுணர்வு இன்னும் ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. என்னை மன்னிச்சிடுங்க… இத்தனை வருஷம் உங்களை நான் ரொம்ப கஷ்டப்படுத்திட்டேன்.” கௌதம் அவளது கைகளைப் மென்மையாகப் பற்றிக் கொண்டு, தன் இதழ்களில் புன்னகையை வரவழைத்தான். அவன் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான்.

 

“குற்றவுணர்வா? அது எதற்கு மித்ரா?” கௌதம் மிக ஆழமான குரலில் கூறினான். 

 

“நீ என்னைவிட்டு விலகிப் போனது உன்னோட சுயநலத்துக்காக இல்லை; என் மீதான காதலால, என்னோட எதிர்காலம் பாழாகிவிடக் கூடாதுங்கிற அந்த உன்னதமான எண்ணத்தாலதான்! அப்படிப்பட்ட ஒரு தூய அன்பை நான் எப்படித் தப்புனு சொல்ல முடியும்? நீ என்னை எவ்வளவு தூரம் நேசிச்சியோ, அதைவிட பல மடங்கு அதிகமாகத்தான் நான் உன்னை நேசிக்கிறேன். அன்னைக்கு நீ என்னை விட்டுட்டுப் போனப்போ கூட என் மனசுல உன் மேல கோபம் வரல, உன்னைத் தேடித் தவிச்ச தவிப்பு மட்டும்தான் மிஞ்சியிருந்துச்சு.” அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட கயல்விழியின் நெஞ்சம் நெகிழ்ந்துபோனது. 

 

அவளது கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரைச் சிந்தின. அவள் எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி, தன் கரங்களால் அவனது கழுத்தைச் சுற்றிலும் வளைத்துப் பிடித்து, அவனது மார்போடு முழுமையாகச் சாய்ந்து கொண்டாள். 

 

கௌதம் தன் இரு கைகளால் அவளது இடுப்பைப் பற்றிக் கொண்டு, அவளது தலைமுடியை மென்மையாகக் கோதிவிட்டான். அவனது விரல்களின் ஸ்பரிசம் அவளுக்கு உலகத்தின் அத்தனை பாதுகாப்பையும் தந்தது.

 

“தெரியுமா கயல்…” கௌதம் அவளது காதோரம் மிக மென்மையாகக் கிசுகிசுத்தான். 

 

“உன் கூட இருக்கும்போது எனக்கு இந்த உலகம்சுற்றி என்ன நடக்குதுன்னே தெரியுறது இல்ல. நீ என்னை ‘கௌதம்’னு கூப்பிடுற அந்த ஒரு வார்த்தை போதும், என் கவலைகள் எல்லாமே பறந்து போயிடும். எனக்கு நீ வெறும் மனைவியும் கிடையாது; என் ஆன்மா, என் மூச்சு, என் எல்லாமே நீதான்!” கயல்விழி வெட்கத்தால் தன் கன்னங்கள் சிவந்துபோக, 

 

அவனது நெஞ்சில் லேசாகத் தட்டிவிட்டு, “உங்களுக்குப் பேச மட்டும்தான் தெரியுமா? எப்ப பார்த்தாலும் இப்படி ரொமான்டிக்காவே பேசி என் மனசை முழுசா கொள்ளை அடிச்சிடுறீங்களே!” என்று செல்லமாகக் கோபித்துக் கொண்டாள்.

 

“பின்ன என்ன?” என்று கௌதம் குறும்பாகச் சிரித்தான். 

 

“என் மனைவியை நான் ரொமான்டிக்கா பார்த்துக்காம வேற யாரு பார்த்துப்பாங்க? அதுவும் நீ இப்போ எனக்குத் தரப்போற அந்தப் பரிசு பத்தி யோசிக்கும்போது எனக்கு உன்னை இன்னும் என்னென்னவோ செய்யணும்னு தோணுது…” என்று அவன் அவளது வயிற்றைக் குறிப்பால் காட்டிச் சிரிக்க, கயல்விழி வெட்கத்தால் முகம் சிவந்துபோய் அவனது தோளில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள்.

 

அவர்களின் அந்தச் சின்னக் குறும்புத் தனமான உரையாடலும், ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அந்த நிபந்தனையற்ற அன்பும் அந்தச் சூழலை இன்னும் அழகாக்கியது. 

 

வெளியே வீசிய மெல்லிய குளிர்காற்று அவர்களின் காதலைத் தாலாட்ட, கடந்த காலப் பயங்கள், இழப்புகள், கண்ணீர்கள் எல்லாமே முழுமையாக அடித்துச் செல்லப்பட்டு, அவர்களின் தூய காதல் தங்களது அடுத்த தலைமுறையின் வரவோடு ஒரு அழகிய, நிறைவான காவியமாக என்றும் நிலைத்து நிற்கட்டும்!

 

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0

இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்