arrow_back
ஸ்தம்பித்தேனடி உன் கண்களால் அத்தியாயம் – 19

அத்தியாயம் – 19

visibility 5
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
பகிர்

19

கோயிலில் நந்தினியைச் சமாதானப்படுத்திவிட்டு வீடு திரும்பிய கயல்விழியின் மனது முழுவதும் ஒரு புதிய அமைதியும் நம்பிக்கையும் நிறைந்திருந்தது. 

 

இத்தனை நாளாக தன் கடந்த காலத்தைப் பற்றியும், ப்ரியாவின் பொய்களைப் பற்றியும் கௌதம் தவறாகப் புரிந்து கொண்டிருப்பானோ என்ற பயம் இப்போது அவளிடம் இல்லை. ஏனெனில், கௌதம் அவளது காதலை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டான்.

 

மறுபுறம், கௌதமும் தன் வீட்டிற்குச் சென்றடைந்தவுடன், தன் மனதில் இருந்த அத்தனை குழப்பங்களும் நீங்கி மிகவும் தெளிவான மனநிலையில் இருந்தான். 

 

அவனது முகத்தில் இருந்த அந்த மலர்ச்சியைக் கண்ட அவனது அன்னை வள்ளிக்கும், தந்தை ஈஸ்வருக்கும் என்னவென்று புரியவில்லை.

 

கடந்த சில நாட்களாகவே அவன் எதையோ நினைத்து ஆழ்ந்த சிந்தனையிலும் கவலையிலும் மூழ்கியிருந்தது அவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், இன்று அவனிடம் அப்படிப்பட்ட எந்தச் சோர்வும் இல்லை.

 

வள்ளி அவனிடம் வந்து, “என்னடா கௌதம், முகமெல்லாம் ஒரே சந்தோசமா இருக்கு? வெளியே போயிட்டு வந்ததிலிருந்து பாக்குறேன், ரொம்பப் புத்துணர்ச்சியோட இருக்கிற மாதிரி இருக்கு. ஏதாவது விஷேசமா?” என்று அன்போடு வினவினார்.

 

கௌதம் தன் தாயின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, புன்னகையோடு அவரை அமரச் செய்தான். 

 

“அம்மா, அப்பா… நான் உங்களிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பேச வேண்டும். தயவுசெய்து நான் சொல்வதை முழுமையாகக் கேளுங்கள்” என்று தன் பேச்சைத் தொடங்கினான்.

 

ஈஸ்வரும்,வள்ளியும் மகனின் முகத்தில் இருந்த அந்த உறுதியைக் கண்டு அமைதியாக அவனைக் கவனிக்கத் தொடங்கினர்.

 

“நான் கயல்விழியைப் பற்றி உங்களிடம் சில உண்மைகளைச் சொல்லியாக வேண்டும். கயல்விழியை எனக்கு சில வருஷங்களுக்கு முன்னாடி இருந்தே தெரியும். அவள் வேறு யாருமல்ல, அம்மா கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி நான் காதலிச்ச பொண்ணு, திடீரென ஒரு ஆக்சிடென்டில் இறந்துட்டதாக சொன்னேனே அதே ‘மித்ரா’தான் இந்த கயல்விழி!” அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் ஈஸ்வரும், வள்ளியும் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனார்கள். 

 

“என்ன காதலிச்ச பொண்ணா?” என்று ஈஸ்வர் வள்ளியைத் திரும்பிப் பார்க்க, 

 

அவரோ, “அதை நான் அப்புறமாக தெளிவாக உங்ககிட்ட சொல்லுறேன்” என்று விட்டு,

 

கௌதமின் புறம் திரும்பி, “என்னடா சொல்லுற கௌதம்? மித்ரா ஏற்கனவே இறந்துட்டதாக நீதானே சொன்ன? பிறகு எப்படி…” என்று தடுமாறினார்.

 

“ஆமாம்ம்மா, நானும் அப்படித்தான் நம்பியிருந்தேன். ஆனால் அவளோட கடந்த கால சோகங்களும், அவள் எதிர்கொண்ட அந்த பயங்கரமான விபத்தும், அதன் காரணமாக அவளுக்கு ஏற்பட்ட ‘பேனிக் அட்டாக்’ பிரச்சினையும்தான் அவளை என்னைவிட்டு விலகி இருக்க காரணமாக இருந்திருக்கு. என்னோட வாழ்க்கை அவளால் பாழாகிவிடக் கூடாதுன்னு நினைத்துதான், தன் சொந்தக் காதலையே தியாகம் செய்துட்டு, தன் அடையாளத்தையே மாற்றி வாழ அவளை தூண்டியிருக்கு. அவளது பெற்றோர் அவளோட கண்ணெதிரே இறந்துபோன அந்தத் துயரம் அவளை மனதளவில் எவ்வளவு பாதித்திருக்கும் என்பதை இப்போதான் நான் புரிந்து கொண்டேன்” என்று விட்டு கௌதம் தன் பெற்றோரின் பதிலுக்காக அமைதியாக காத்திருந்தான்.

 

ஈஸ்வர் சிறிது நேரம் யோசனையில் ஆழ்ந்து பின்னர் கவலையுடன், “கௌதம்… நீ சொல்வதெல்லாம் எங்களுக்குப் புரியுது. கயலுக்கு அப்படிப்பட்ட ஒரு சோகமான கதை இருப்பதும், தன்னோட பெற்றோரை இழந்த அதிர்ச்சியில் அவள் வாழ்ந்ததும் கவலைக்குரிய விஷயம்தான். ஆனால், திடீரென இதைக் கேட்டால் அவளது சித்தப்பா முருகவேலும் சரி, அவளது குடும்பத்தினரும் சரி என்ன நினைப்பார்கள்? உனக்குத்தான் எல்லாமே தெரியுமே, நாளைக்கு அவளுக்கு மீண்டும் அந்தப் பயம் வந்துவிட்டால் என்ன செய்வதுன்னு முருகவேல் தயங்கினால் என்ன செய்வது?” என்றார்.

 

“அப்பா, என்னை நம்புங்க” என்று கௌதம் உறுதியான குரலில் கூறினான். 

 

“அவளுக்குப் பாதுகாப்புத் தரவும், அவளது அந்தப் பயத்தை விரட்டவும் தான் நான் இருக்கேன். இத்தனை வருஷங்களாக கயல் தனியாக அந்த வலியைத் தாங்கியிருக்கா. இனி அவளுக்கு நான் நிழலாக இருப்பேன். நம்ம எல்லோரும் நேராக அவளது வீட்டிற்கு போவோம். அவளது குடும்பத்தினரிடம் பேசி, இந்தத் திருமணத்தை எந்தவொரு பிரச்சினையும் இல்லாமல் நடத்த சம்மதம் வாங்குவோம்.” என்று கௌதம் கூற அந்த கூற்று ஈஸ்வருக்கும், வள்ளிக்கும் சரியென்றே தோணியது.

 

மறுபுறம், கயல்விழியின் வீட்டிலும் நிலைமை சற்றுப் பரபரப்பாகத்தான் இருந்தது. 

 

கௌதம் தன் பெற்றோருடன் நேராகத் தன் வீட்டிற்கு வரப்போகிறான் என்ற செய்தி கயல்விழிக்குத் தெரிந்ததும், அவளுக்கு ஒரு பக்கம் மகிழ்ச்சியாகவும் மறுபக்கம் பெரியவர்களின் எதிர்வினையை நினைத்து லேசான பயமாகவும் இருந்தது. 

 

குறிப்பாக, கயல்விழியின் சித்தப்பா முருகவேலுக்கும், பாட்டி ரங்கநாயகிக்கும் கௌதமின் குடும்பத்தினர் எதற்காக திடீரென வீட்டிற்கு வருவதாக சொல்லி இருக்கிறார்கள் என்ற குழப்பம் இருந்து கொண்டே இருந்தது.

 

சிறிது நேரத்தில் கௌதமும் அவனது பெற்றோரான ஈஸ்வரும், வள்ளியும் முருகவேலின் இல்லத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர். 

 

அனைவரையும் வரவேற்ற முருகவேல், கௌதமின் முகத்தில் இருந்த தீவிரமான பார்வையைக் கண்டு, “என்ன தம்பி கௌதம், திடீர்னு எல்லாரும் ஒண்ணா வந்திருக்கீங்க? வீட்டுல ஏதாவது பிரச்சினையா?” என்று சற்றுத் தயக்கத்துடனே கேட்டார்.

 

ஈஸ்வர் புன்னகையுடன் முருகவேலின் தோளில் கை வைத்து, “எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை முருகா. நம்ம பிள்ளைகளோட வாழ்க்கையை இன்னும் அழகாக மாற்றக்கூடிய ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசத்தான் நாங்க வந்திருக்கோம்” என்றார்.

 

அந்த நேரத்தில் சரியாக கயல்விழியும் நந்தினியும் உள்ளிருந்து வந்து அனைவருக்கும் தேநீர் வழங்கினர். 

 

கயல்விழியின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன; அவள் கௌதமை நிமிர்ந்து பார்க்கத் தயங்கினாள். கௌதமோ அவளைப் பார்த்துக் மென்மையாகப் புன்னகைத்து அவளுக்கு தைரியம் ஊட்டினான்.

 

முருகவேல் குழப்பத்துடன், “புரியும்படி சொல்லுப்பா ஈஸ்வர்…” எனவும், அப்போது கௌதமே நேரடியாகப் பேசத் தொடங்கினான். 

 

“மாமா… கயலைப்பற்றி எனக்கு முழுமையாகத் தெரியும். அதேமாதிரி என்னைப் பற்றியும் உங்களுக்கு முழுமையாக தெரியணும் இல்லையா? அதற்காகத்தான் நான் இப்போ இங்கே வந்ததே. நானும், கயல்விழியும் காலேஜ் படிக்கும் போதே ஒருவரையொருவர் நேசிச்சோம். அவளுக்கு ஏற்பட்ட அந்த கோர விபத்தும், அதன் பின் அவளுக்கு வந்த பேனிக் அட்டாக்கும் என்னைவிட்டு அவளைப் பிரித்துவிட்டது. அவள் என்னை ஏமாற்றணும்னு நினைக்கல; அதற்குப் பதிலாக நான் நல்ல படியாக வாழணும், அவளோட கஷ்டம் எதுவும் என்னைப் பாதிக்க கூடாதுன்னு தான் அப்படி பண்ணியிருக்கா, இதற்கு எல்லாம் காரணம் அவ என் மேலே வைத்த பாசம் தான்” என்று கௌதம் கூற முருகவேல் அதிர்ந்துபோய் கயல்விழியைப் பார்த்தார். 

 

அவளது கண்களில் வழிந்த கண்ணீரே அந்த உண்மையை உறுதிப்படுத்தியது. 

 

முருகவேல் கவலையுடன், “தம்பி… எங்க குடும்பச் சூழ்நிலையும், கயலோட உடல்நிலையும் உங்களுக்குத் தெரியும். அவளுக்கு அந்த பழைய நினைவுகள் திரும்பவும் வந்து கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுனுதான் அவ அவளைக் கயல்விழியா மாத்திய அந்த முடிவுக்கு நாங்க சம்மதித்தோம். ஆனா இப்போ கயலோட பழைய விஷயங்களை நேரடியாக ஞாபகப்படுத்துற மாதிரியே எல்லாம் நடக்கும் போது இந்தத் கல்யாணம்…” என்று அவர் தயங்கி நிறுத்தினார்.

 

ஈஸ்வர் உடனடியாக முன்னே வந்து முருகவேலின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, “அப்படிச் சொல்லாதே முருகா! என் பையன் கௌதம் இத்தனை வருடங்களாக வேறு யாரையுமே நினைக்காமல், அந்தப் பெண்ணின் நினைவுகளோடுதான் வாழ்ந்து வந்திருக்கான். அவனால கயல்விழியைத் தவிர வேறு யாரையும் மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. என் மகனின் உயிரே உங்கப் பொண்ணு மீதுதான் இருக்கு. அப்படிப்பட்டவங்களை நாங்க பிரிச்சு வைக்கிறது சரியா? கயல்விழியின் கடந்த கால வலிகளுக்கு எங்கள் குடும்பம் ஒரு மருந்தாக இருக்கும். அவளை எங்கள் மூத்த மருமகளாக அல்ல, எங்கள் சொந்த மகளாகப் பார்த்துக் கொள்வோம், உறுதியாக நம்புடா முருகா” எனவும் வள்ளியும் அதை ஆமோதித்துத் தலையசைத்தார். 

 

“அவரு சொல்றதுதான் என்னோட கருத்தும் அண்ணா. பிள்ளைகளின் சந்தோஷத்தைவிட நமக்கு வேறு என்ன பெரிதாக இருக்கப் போகிறது? இரண்டு போரோட மனசும் ஒன்றிணைந்துவிட்டது. இனியும் அவங்களைப் பிரிச்சு வைக்காமல் சீக்கிரமாகவே அவங்களுக்கு திருமணம் செய்து வைப்போமே.” பெரியவர்களின் அந்த அன்பான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், கயல்விழியின் கண்களிலிருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் அருவியாய் கொட்டியது. 

 

அவள் தன் சித்தப்பா முருகவேலைப் பார்க்க, அவரும் தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டே, “உங்களுடைய இந்த பெரிய மனசுக்கு ரொம்ப நன்றி ஈஸ்வர்… என் மகளின் சந்தோஷத்திற்கு இதைவிட வேறு என்ன வேண்டும்?” என்று கண்ணீருடன் சம்மதம் தெரிவித்தார்.

 

நந்தினி மகிழ்ச்சியால் குதித்துக்கொண்டு, கயல்விழியின் அருகில் ஓடிவந்து அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள். 

 

“அக்கா… பாத்தியா, எல்லாப் பிரச்சினையும் தீர்ந்துடுச்சு! உன்னோட காதல் ஜெயிச்சிடுச்சு!” என்று காதோரம் கூறினாள்.

 

அன்று தொடங்கிய அந்த மகிழ்ச்சி, அடுத்தடுத்த நாட்களில் மளமளவென திருமண ஏற்பாடுகளாக மாறியது. 

 

இருவீட்டாரும் அமர்ந்து பேசி, எந்தவிதத் தயக்கமும் மறைவும் இல்லாமல், கௌதம் – கயல்விழியின் திருமணத்திற்கு மிகப் பிரம்மாண்டமாக நாள் குறித்தனர்.

 

நாட்கள் வேகமாகப் பறந்தன. ஊரே வியக்கும் வண்ணம் அந்தத் திருமணம் கோலாகலமாகத் தொடங்கியது.

 

 கௌதமின் இல்லம் வண்ண மலர்களாலும் ஒளி அலங்காரங்களாலும் ஜொலித்தது. 

 

மாதவனும், ப்ரியாவும் முன்னின்று கல்யாண வேலைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள, அந்த மண்டபமே ஒரு விழாக் கோலமாக மாறியிருந்தது.

 

மெரூன் நிற பட்டுப் புடவையில், முத்தாரங்கள் மின்ன ஒரு தேவதையைப் போல நடந்து வந்த கயல்விழியை கண்ணிமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கௌதம். 

 

அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த இயற்கையான பொலிவும், வெட்கமும் அவனது இதயத்தை வேகமாய் துடிக்கச் செய்தது. 

 

மந்திரங்கள் முழங்க, உறவினர்கள் வாழ்த்த, கௌதம் தன் கரங்களால் திருமாங்கல்யத்தைக் கயல்விழியின் கழுத்தில் சூட்டினான். 

 

அந்தப் புனிதமான கணத்தில், அவர்கள் இருவரின் வாழ்விலும் இருந்த அத்தனை இருளும் விலகி, புதியதொரு ஒளி பிறந்தது. 

 

ஒருவருக்கொருவர் மாலை மாற்றி, அக்னி சாட்சியாக ஏழு அடிகளை எடுத்துவைத்து அவர்கள் முழுமையான தம்பதியராக மாறினர்.

 

திருமணம் முடிந்த கையோடு, கயல்விழி கௌதமின் வீட்டிற்குச் சொந்தக்காரியாக நுழைந்தாள். குடும்பத்தின் மூத்தவர்கள் அவளுக்கு ஆரத்தி எடுத்து வரவேற்றனர். 

 

அன்று மாலை சடங்குகள் முடிந்து, இரவு வெகு நேரத்திற்குப் பிறகு அவர்களின் தனி அறை திறக்கப்பட்டது.

 

மெலிதான நிலவொளி அந்த அறைக்குள் பரவியிருக்க, கௌதம் கதவைச் சாத்திவிட்டு அறைக்குள் நுழைந்து கொள்ள அங்கே கயல்விழி இருக்கவில்லை.

 

கயல்விழி எங்கே என்று யோசனையுடன் தன் பார்வையை அவன் அந்த அறைக்குள் சுழலவிட, கயல்விழியோ அந்த அறையின் பால்கனியில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.

 

அவளை சீண்டிப் பார்க்கும் நோக்கத்துடன் மெல்ல அடியெடுத்து கயல்விழியின் அருகில் சென்றவன், தன் கரங்களால் மெல்ல அவளது பின்னால் நின்று அணைத்துக் கொள்ள, அவளோ சட்டென்று திடுக்கிட்டு போனவளாக திரும்பி பார்க்க, அங்கே கௌதம் புன்னகையுடன் நின்றிருந்தான்.

 

“கௌதம்! என்ன விளையாட்டு இது? கொஞ்ச நேரத்தில் நான் பயந்தே போயிட்டேன்”

 

“இதுக்கே பயந்தால் இன்னும் எவ்வளவு இருக்கு மேடம்?” கௌதம் அவளைப் பார்த்து கண்ணடித்தவாறே சிரித்துக் கொண்டே வினவ, அவனது சீண்டலில் கயல்விழியின் கன்னங்கள் இரண்டும் சிவந்து போயின.

 

அவளது கன்னச்சிவப்பை ரசித்தவாறே அவளை மேலும் நெருங்கி நின்றவன், “கயல்…” என்று அழைக்க, அவனது குரல் தேனைப் போல தித்தித்தது. 

 

“இத்தனை வருஷம் உன்னைத் தேடித் தவிச்ச தவிப்புக்கு, இப்போ நீ என் பக்கத்துல இருக்கிற இந்த ஒரு நிமிஷம் எனக்குப் போதும், இதற்கு மேலே எனக்கு எதுவுமே வேண்டாம்” அவன் சொன்னதைக் கேட்ட கயல்விழி தன் கண்களில் வழிந்த ஆனந்தக் கண்ணீரைத் துடைக்க முயன்றாள். 

 

ஆனால், கௌதமே தன் விரல்களால் அந்தக் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, அவளது செவ்விதழ்களில் தன் இதழ்களைப் பதித்து ஒரு ஆழ்ந்த முத்தத்தைக் கொடுத்தான். அந்த முத்தத்தில் அவனது ஒட்டுமொத்த காதலும் அடங்கியிருந்தது.

 

கயல்விழி எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி தன் இரு கைகளையும் அவனது கழுத்தைச் சுற்றிலும் கோர்த்து, அவனது மார்போடு முழுமையாகச் சாய்ந்து கொள்ள, அந்த நிலவொளி வெளிச்சத்தில், கௌதம் தன் மனைவியின் முகத்தை மென்மையாக ஏந்திப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

 

அந்த நிலவொளியில் அவளது விழிகள் இரண்டும் நட்சத்திரம் போல் மின்னின.

 

கௌதமின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மலர்ந்தது. அவன் தன் குரலைத் தாழ்த்தி, மிக ரகசியமான காதலோடு அவளிடம் கூறினான்.

 

“தெரியுமா கயல்… காலேஜ்ல உன்னை ஃபர்ஸ்ட் டைம் பார்த்தப்போவும் சரி, இப்போ இந்த மேடையில உன்னைத் தாலிக்கட்டி என் அருகில் உட்கார வச்சப்போவும் சரி… உன்னோட அந்தக் கண்களை நான் பார்க்கும்போது என்னையே நான் இழந்துட்டு நிக்கிறேன். என்னை அறியாமலேயே நான் ஸ்தம்பித்துப் போயிடுறேன்… அதுவும் இந்த விழிகள் என்னை விட்டு என்னைக்காவது விலகிப் போயிடுமோனு நான் தவிச்ச தவிப்பு இருக்கே… கடவுளே வேண்டாம்! உன்னோட இந்தக் கண்கள்தான் என்னை இவ்வளவு தூரம் உயிரோட வாழ வச்சிருக்கு.” கௌதம் காதல் நிரம்பிய அந்த வார்த்தைகளைக் கூறும்போது, கயல்விழியின் இதயம் வெட்கத்தால் படபடவென்று அடித்துக் கொண்டது.

 

அவள் சிலிர்த்துப் போய், அவனது கரங்களை மெல்லப் பற்றிக் கொண்டு, “உங்களுக்குப் பேச மட்டும்தான் தெரியும்னு தானே நான் இத்தனை நாளாக நினைச்சுட்டு இருந்தேன், நீங்க இப்படி எல்லாம் ரொமான்டிக்கா பேச எப்போ கத்துக்கிட்டீங்க?” என்று லேசான வெட்கப் புன்னகையுடன் கேட்டாள்.

 

“உன்னை மாதிரி ஒரு அழகிய காதலியை வைச்சுகிட்டு ரொமான்டிக்கா பேசத் தெரியலைன்னா நான் என்ன மனுஷன்?” என்று கேட்டுக் கொண்டே கௌதம் அவளை இன்னும் தன் அருகில் இழுத்துக் கொண்டான்.

 

கயல்விழி எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி தன் இரு கைகளையும் அவனது கழுத்தைச் சுற்றிலும் கோர்த்து, அவனது மார்போடு முழுமையாகச் சாய்ந்து கொண்டாள். அவளது மூச்சுக்காற்று கௌதமின் நெஞ்சில் பட்டு ஒரு விதமான வெப்பத்தை ஏற்படுத்தியது.  

 

கௌதம் தன் கைகளால் அவளது தலைமுடியை மென்மையாகக் கோதிவிட்டுக் கொண்டே, “இனிமேல் உன்னை எந்தக் கவலையும், எந்தப் பயமும் தீண்ட விட மாட்டேன். உன்னோட அந்தப் பேனிக் அட்டாக்கை விரட்டுறதுக்காகவே என் வாழ்நாள் முழுவதையும் உனக்குத் தருகிறேன். இனி என்கிட்ட இருந்து எங்கேயும் நீ போகக்கூடாது” என்று அவளது காதோரம் உறுதிமொழி அளித்தான்.

 

கயல்விழி தன் காதலனின் கண்களை நேராக ஊடுருவிப் பார்த்துவிட்டு, தன் உள்ளத்தில் இருந்த அத்தனை உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினாள்.

 

“கௌதம்…” அவளது குரல் அந்த அமைதியான இடத்தில் மெலிதாக, ஆனால் உறுதியாக ஒலித்தது. 

 

“இனிமேல் என் கையை விட்டு எங்கேயும் போயிடாதீங்க. இத்தனை வருஷம் நான் உங்ககிட்ட இருந்து விலகி இருந்தது, உங்களை என்னோட பிரச்சினைகளால் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுனு நான் எடுத்த முட்டாள்தனமான முடிவினால். ஆனா, இனிமேல் அந்தத் தப்பை நான் பண்ண மாட்டேன். மித்ராவா இருந்தாலும் சரி, கயல்விழியா இருந்தாலும் சரி… இனிமேல் நான் உங்களோடதான், உங்களுக்காக மட்டும்தான்!”அவள் சற்று நிறுத்தி, தன் பெருமூச்சை வெளிவிட்டுவிட்டுத் தொடர்ந்து பேசினாள்.

 

“கடந்த கால விபத்து, அந்த இரத்தம் தோய்ந்த காட்சிகள், எனக்கு அடிக்கடி வந்துபோன அந்தப் பேனிக் அட்டாக் பயம்… இது எதுவுமே இனி என்னை உங்ககிட்ட இருந்து பிரிக்க முடியாது கௌதம். ஏன்னா, நீங்க என் பக்கத்துல இருக்கும்போது அந்தப் பயம் எல்லாமே தூசு மாதிரி பறந்து போயிடுது. நீங்க இருக்கிற அந்த தைரியம் போதும், இந்த உலகத்துல இருக்கிற எந்தக் கஷ்டத்தையும் என்னால எதிர்கொள்ள முடியும். பழைய விஷயங்களை நினைச்சு அழுதுட்டு இருந்த காலம் போய், இனி உங்களோட கைகோர்த்து ஒரு புது வாழ்க்கையை, ஒரு அழகான பயணத்தை தைரியமா எதிர்கொள்ள நான் முழுமையா தயாராகிட்டேன் கௌதம்!” கயல்விழியின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட கௌதமின் இதயம் பெருமிதத்தால் விம்மியது. 

 

அவளது குரலில் இருந்த அந்த உறுதியும், தன்னை நம்பி வந்த அந்தத் துணிச்சலும் அவனது காதலை இன்னும் பல மடங்கு அதிகமாக்கியது.

 

அவன் தன் இரு கைகளாலும் அவளது முகத்தை வாரி அணைத்து, அவளது நெற்றியில் தன் உதடுகளைப் பதித்து ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தைக் கொடுத்தான்.

 

“எனக்கு இது போதும் கயல்…” கௌதம் அவளது காதோரம் மெலிதாக முணுமுணுத்தான். 

 

“உன்னோட இந்தத் தைரியம் தான் எனக்கு இருக்கிற மிகப்பெரிய பலம். மித்ராவா நீ என் வாழ்க்கைக்குள்ள வந்தப்போ எப்படி என்னை உருக வச்சியோ, அதே மாதிரி இப்போ கயல்விழியா என்னோட முழு வாழ்க்கையையும் நிரப்பிட்ட. இனி உன்னோட நிழல் கூட என்னை விட்டுப் பிரியாது. நம்மளோட எதிர்காலம் ரொம்ப ரொம்ப அழகாக இருக்கப் போகுது!” அவன் கூறி முடித்ததும், கயல்விழி எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி தன் இரு கைகளையும் அவனது கழுத்தைச் சுற்றிலும் கோர்த்து, அவனது மார்போடு முழுமையாகச் சாய்ந்து கொண்டாள்.

 

வெளியே வீசிய மெல்லிய குளிர்காற்று அவர்களின் காதலைத் தாலாட்ட, கடந்த காலப் பயங்கள், இழப்புகள், கண்ணீர்கள் எல்லாமே அடித்துச் செல்லப்பட்டு, அவர்களின் தூய காதல் முழுமையான வெற்றியுடன் ஒரு அழகிய காவியமாகத் தொடர்ந்தது. 

 

இருவரும் ஒருவரையொருவர் இறுகத் தழுவிய அந்த இரவில், அவர்களின் இதயத்துடிப்புகள் ஒரே தாளத்தில் ஒலிக்கத் தொடங்கின.

அடுத்த அத்தியாயம்

அத்தியாயம் – 20 (எபிலாக்)

20 - எபிலாக்காலம் எப்போதுமே காயங்களை ஆற்றுவதோடு நின்றுவிடுவதில்லை; அது மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் புதிய மலர்களை மலரச் செய்யும் அற்புத வல்லமை படைத்தது. கௌதம் மற்றும் கயல்விழியின் திருமணத்திற்குப் பிறகு இரண்டு வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. இயற்கை ஆர்வலரான கௌதம், தனது சூழலியலில் (Ecology)…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0

இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்