என் வீட்டு தோட்டத்தில் 23
ஒரு வாரம் மட்டுமே சக்தி மருத்துவமனையில் இருந்தது. அவனுக்கு அதுவே அதிகப்படி என்பதுபோல் வெகு சீக்கிரம் தெளிந்துவிட்டான். சக்தியை வீட்டிற்கு அனுப்பி விட்டனர். அவனது ஆரோக்கியத்தோடு அவன் மனதைரியமும் அவன் மீண்டுவர உதவியது. இரத்தம் கொடுப்பதுபோலத்தான் என்றாலும், இரத்தம் நரம்பிலிருந்து எடுக்கப்படும். இது முழு மயக்கம் கொடுத்து எலும்பு மஜ்ஜையிலிருந்து எடுக்கப்படுவது. அதனால் அவன் சோர்வு நீங்கி, வலி முற்றிலுமாகக் குணமாகும் வரை குரு அவனை வீட்டுக்கு அனுப்ப விடவில்லை. அவனது கட்டாயத்தில்தான் ஒரு வாரம்.
அரவிந்தன் அழைத்துப்போக வந்திருந்தான். வந்தவன் அபிராமியோடு சென்று பிரணவையும் வெளியே இருந்து கண்ணாடித் தடுப்பு வழியாகப் பார்த்து நின்றான். இவர்களைப் பார்த்தவன் உள்ளிருந்தபடியே சிரித்து கை காட்டினான். பதிலுக்கு கட்டை விரலை உயர்த்திக் காண்பித்து ஊக்கம் கொடுத்தவனுக்கும் புன்னகை பூத்தது. சக்தியும் பிரணவும் அவனுக்கு வேறு வேறு இல்லையே? அபிராமிக்குதான் பிரணவை விட்டுச் செல்ல மனமில்லாமல் தொண்டைக்குள் ஏதோ செய்தது. கனத்த மனதோடுதான் சக்தியை அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பினாள்.
வரும்போதுதான் வாடகைக்கார் பிடித்து வந்தனர். வீட்டுக்கு போகும் போது திருவேங்கடம் அப்படி விடவில்லை. குருவிடம் மறுத்துப் பேசியவளால் திருவேங்கடத்திடம் ஒரு முறைக்கு மேல் வயதுக்கு மரியாதை கொடுத்து மறுத்துப்பேச முடியவில்லை.
அவரே காரில் அழைத்துவந்து வீட்டில் இறக்கிவிட்டதோடில்லாமல், மாடிவரை வந்து விட்டுச் சென்றார். அரவிந்தன்தான் வீடு வரை வந்தவருக்கு காஃபி போட்டுக் கொடுத்தான்.
மருத்துவமனையிலிருந்து வந்ததனால் அபி குளிக்கச் சென்றுவிட்டாள். குளித்து, உடைமாற்றி வெளியே வர, திருவேங்கடம் சக்திக்கு பணம் கொடுக்க முயல, அவன் வாங்க மறுத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தாள்.
“என்ன சார், இதெல்லாம்?” சற்றே அவள் குரலை உயரத்திக்கேட்ட தொனியில் திரும்பிப் பார்த்தார். அவள் பார்த்த பார்வையில் திருவேங்கடம் ஒரு கணம் பதறிவிட்டார். ஏதோ செய்த உதவிக்கு பணம் கொடுப்பது போல் நினைத்து அவள் கோபமாகப் பார்க்க,
அவசரகதியில், “நீ நினைக்கிற மாதிரி இல்லம்மா. இது என் பேரனுக்கு கொடுக்கறதும்மா. அவ்ளோ சீப்பா என்னை நெனச்சுறாதே. சூடு… ஐது ஒந்தலே (பாரு… ஐநூறு ரூபாதான்). தாத்தாவா நெனச்சுக்க. நெனைக்கிறது என்ன அதுதானேம்மா உண்மை!” கடைசி வாக்கியத்தை அவர் ஆற்றாமையோடு சொன்னாலும் அவளுக்குத் தேவையில்லாததாகப் பட்டது.
அவர் பதறிப்போய் கொடுத்த விளக்கத்தில் வேண்டாமென்று முகத்திலடித்தார் போல் சொல்லவும் மனம் வரவில்லை. மெதுவாக தலையை அசைக்க தயங்கியே சக்தி வாங்கிக் கொண்டான்.
வாங்கிக் கொண்டே, “இவரு போனதும் திட்ட மாட்டீங்களே!” அவர் முன்பே கேட்டதும் திருவேங்கடம் சிரித்துவிட்டார்.
“பரவலேதுலே… பிள்ளைய நல்லா வளத்திருக்க. பாபுனி திட்டொக்கே.ஸ(பாபுவ திட்டாதே) எனக்காகம்மா” இறைஞ்சுவது போல் அவர் கூற,
“திட்டுக்கெல்லாம் பயப்படற ஆளில்ல சார் இவன். கேடி நம்பர் ஒன்!” என்றாள் மகனைப்பற்றி அறிந்தவளாக.
அவள் அப்படிச் சொன்னதும் தனது பெரிய சரீரம் குலுங்கச் சிரித்தார். “வாடு அச்சம் அவங்க நானா மாதிரி. குரு கூட சின்னப்பிள்ளைல வீடி லாகானே. தானிக்கி பயப்படடு. பிரணவ் நீலாகா உன்னாடனி அநுக்குண்டானு.” (இவன் அப்படியே அவங்க அப்பா மாதிரி. குருகூட சின்னப்பிள்ளைல இப்படித்தான். எதுக்கும் பயப்படமாட்டான். பிரணவ் உன்னை மாதிரினு நினைக்கிறேன்.)
சப்டைட்டில் இல்லாமல் தெலுங்கு படம் பார்த்த உணர்வு. குருவாவது இவள் புரியாமல் பார்த்தால் தெலுங்கிலிருந்து தமிழுக்கு சட்டென மாறுவான். இன்னும் இவர் சுந்தரத்தெலுங்கராகவே இருந்தார். அவர் சொல்வது அட்சர சுத்தமாகப் புரியவில்லை என்றாலும் சொல்வதன் சாராம்சம் புரிந்தவளுக்கோ இவர் எப்போது கிளம்புவார் என்றிருந்தது.
“பிரணவுக்கு மாதிரியே உனக்கும் நான் தாத்தானி. தாத்தாட்ட எதுனாலும் உரிமையா கேக்கணும். பயப்படக்கூடாது” சக்தியின் தலையை வாஞ்சையோடு தடவிச் சொன்னதும், இவளுக்குதான் இதெல்லாம் இப்பொழுது இவனிடம் இவர் எதற்கு சொல்லவேண்டும் என்றிருந்தது.
சென்ற பிறகு ஆயிரத்தெட்டு கேள்விகள் வரும் இவனிடமிருந்து. சொல்லி சமாளிக்க வேண்டுமே.
அதே போல் தான் அவர் சென்றதும், “இவரு எனக்கு தாத்தாவாம்மா?” என்றவனிடம்,
“வயசான எல்லாரும் உனக்கு தாத்தாதான்டா!” பட்டென குரலை உயர்த்த அடங்கிவிட்டான். அடுத்து ஏதாவது கேள்வி கேட்டால் தோசைக்கரண்டிதான் என சொல்லாமல் சொல்லியது அந்த அதட்டல்.
போகும் போது வாசல்வரை வந்தவளிடம், “நீ பிரணவுக்கு செஞ்சது உதவியில்லம்மா. அதி நீ பாத்யத. (அது உன்னுடைய பொறுப்பு மற்றும் கடமை). அதுக்கு எதுக்கு நான் பணம் கொணுக்கணும்?”
வாசலில் நின்றவள் கண்பார்த்து அவர் சொல்லிச் செல்ல அடிவயிற்றில் உணர்வுப் பேரலை ஒன்று ஆழிப்பேரலையாய் எழுந்து அடங்கியது. பிரணவ் பக்கம் மனம் செல்லும் பொழுதெல்லாம் உனக்கு அவன் மீது எந்த உரிமையுமில்லை என அவளுக்குள்ளாகவே மீண்டும் மீண்டும் உருப்போட்டுக் கொள்வாள். தன்னைத்தானே கட்டுப் படுத்திக் கொண்டவளது கட்டுப்பாட்டைத் தகர்த்துச் சென்றது திருவேங்கடம் சொல்லிச் சென்ற வார்த்தைகள். பாத்யதா என்றால் அவன் என் பொறுப்பா? உரிமையா? கடமையா? எந்தவிதத்தில் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். எந்தவிதத்தில் உரிமையிருக்கு? பலவித உழட்டல் அவளுக்குள்.
“அம்மா… நானும் குளிக்கணும்!” சக்தியின் குரல் அவளது சிந்தனை வலையை அறுத்தது. மகனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். புருவம் சுருங்கியது. அப்படியானால் இவன் மீதும் அவர்களுக்கு பாத்யதை இருக்கு என்பதை மறைமுகமாக சொல்லிச் சென்றாரோ?
திருவேங்கடம் சொல்லிச்சென்றது அரவிந்தனுக்கும் கேட்டது. குழம்பி நிற்கும் அக்காவையே பார்த்து நின்றான். குழம்பித் தெளியட்டும் என கண்டுகொள்ளாமல் சக்தியை குளிக்க அழைத்துச் சென்றான்.
சக்தியும் பள்ளிக்கு செல்ல ஆரம்பித்துவிட்டான்.
அவனை பள்ளியில் விட்டுவிட்டு அடுத்து நேரே அவள் வந்து நிற்கும் இடம் மருத்துவமனைதான்.
இன்னும் பிரணவ் அங்குதானே இருக்கிறான். பகலெல்லாம் உடனிருப்பவள், பள்ளி விடும் நேரத்திற்கு மருத்துவமனைவிட்டு கிளம்பிவிடுவாள்.
பிரணவை உள்ளே சென்று பார்க்கவும் முடியாது. வெளியிலிருந்து கண்ணாடி வழியாகத்தான் பார்க்கமுடியும். அவனுக்கு இது மிக முக்கியமான காலகட்டம். மீண்டும் தொற்று ஏற்படாமலிருக்கு வெகு கவனமாக இருக்க வேண்டும்.
சக்தி, வீட்டுக்கு சென்ற இரண்டு நாள் கழித்தே அபிராமி மீண்டும் மருத்துவமனை வரத்தொடங்கினாள். போலாமா… வேண்டாமா என்று அவளுக்குள் பல யோசனை. பிரணவ் நினைவாகவே இருந்தது. அவர்கள் கேட்ட உதவியை செய்தாயிற்று. கடமை முடிந்ததென்று இருக்க முடியவில்லை.
சக்தி, வீடு திரும்பிவிட்டான் என அவளால் சந்தோஷப்பட முடியவில்லை. இன்னொரு உயிர் இன்னும் மருத்துவமனையில்தானே இருக்கிறது. அதுவும் எப்படிப்பட்ட நிலமையில். பிரணவ் பூரண குணமாகி வீடு திரும்பினால்தான் அவளுக்கு நிம்மதி. அவனது நினைவே அவளை அலைக்கழித்தது. “பிரணவ் நீ பாத்யதா!” திருவேங்கடம் சொல்லிச் சென்றதே காதில் ஒலித்தது. அவனும் அவள் உதிரம்தானே?
இரவெல்லாம் தூக்கமின்றி தவித்தவளால், இரண்டு நாட்களுக்கு மேல் தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை. மூன்றாம் நாளே சக்தியை பள்ளியில் விட்டுவிட்டு அவளது பைக் சீறிக்கொண்டு வந்து நின்ற இடம் மருத்துவமனைதான்.
வண்டியை பார்க்கிங்கில் போட்டுவிட்டு உள்ளே வந்தவளுக்கும் இந்நேரத்திற்கு பிரணவைப் பார்க்க முடியுமா எனத் தெரியவில்லை. விசிட்டர் டைம் என்பது சாதாரண பேஷன்ட்டுகளுக்குதான். பிரணவ் போன்ற நோயாளிகளுக்கு வழக்கமான பார்வை நேரம் கிடையாது. மருத்துவர்களின் அனுமதியும், தொற்றுப் பாதுகாப்பு நடைமுறைகளும் இருந்தால் மட்டுமே அவனைப் பார்க்க முடியும்.
பிரணவ் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த தனிப்பட்ட பாதுகாப்பு அறையின் முன் (Protective Isolation Room) குரு வரிசை இருக்கையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தான். அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தவள் கண்கள் இடுங்கியது. இரண்டு நாட்களாகத் தானே பார்க்கவில்லை. அதற்குள் இவ்வளவு சோர்ந்திருக்கிறான் என நினைப்பு ஓடிற்று. இங்கு வந்து பத்து நாட்களாயிற்று. வந்ததிலிருந்து அவன் வீட்டுக்கே போகவில்லை. மருத்துவமனையிலேயே குளித்து உடைமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது தெரிந்தது.
தோள்கள் துவண்டு, சுவரில் பின்பக்கமாகத் தலை சாய்த்து கண்மூடி அமர்ந்திருந்தான். முகம் கவலை அப்பிக்கிடந்தது.
அவனை அப்படிப் பார்க்க மனம் படபடத்தது. இவன் இப்படி துவண்டிருக்கிறான் என்றால் பிரணவுக்கு ஏதோ பிரச்சினை என்றுதானே அர்த்தம். நினைத்த நொடி நெஞ்சு பதறியது. கால்கள் வலுவிழப்பது போல் தோன்ற, நடையை வேகமாக எட்டிப் போட்டாள். அவள் வந்து அவனருகில் நின்றது கூடத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை தூக்கத்தில் இருந்தால் எப்படி எழுப்புவது? இரவெல்லாம் தூங்காமல் இப்பொழுதுதான் கண் அசந்தானோ? ஒரு கணம் தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டு,
“பிரசாத்!” என்றாள் தனக்கே கேட்காத குரலில்.
மெல்ல கண்களைத் திறந்து பார்த்தவன் கண்கள் இரத்தமாய் சிவந்து இமைகள் தடித்திருந்து. சரியான உறக்கமில்லையா? ஒரு வேளை அழுதிருப்பானோ!? நினைத்தவுடன் மனம் படபடத்தது.
இவளைப் பார்த்ததும் தலையைத் தூக்கி, நேராக நிமிர்ந்து அமர்ந்தான்.
“பிரணவ் ஓகே தானே?” பதட்டத்தை மறைத்துக் கொண்டு அவள் கேட்கும் வரை அவன் இந்த உலகில் இல்லை.
கழுத்து வலித்திருக்கும் போல. கை அனிச்சையாகப் பின் கழுத்தை அழுத்திவிட்டது. கழுத்து வலிப்பது கூடத் தெரியாமல் அப்படியே அமர்ந்திருக்கிறான் என்று தெரிந்ததும், சட்டென அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்து தோளில் கைவைத்தவள், “என்னாச்சுங்க? பிரணவ் ஓகே தானே?” மெதுவாக தோளை அசைத்து கேட்டாள்.
“ம்ஹ்ஹ்ம். இப்ப ஓகே.” சட்டென குரல் வராமல் கரகரத்தது. தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டான். இரு கை கொண்டு முகத்தை அழுந்தத் துடைத்தான்.
“இப்ப ஓகேன்னா… என்ன அர்த்தம்?” அவளுக்குள் படபடப்பு அதிகரித்தது.
“டாக்டர் பாத்திட்டிருக்காங்க. நைட் பயமுறுத்திட்டான்” என்றவன் குரலில் உயிர்ப்பே இல்லை. அவனது பதில் சற்று ஆசுவாசமாகவும் இருந்தது. அதே சமயத்தில் இரவு பயமுறுத்திட்டான் என்றதில் அப்ப இன்னும் அவன் ஆபத்து கட்டத்தை கடக்கவில்லையா என பயமாகவும் இருந்தது.
“என்னாச்சு பிரசாத்? மறுபடியும் வீசிங்கா? மூச்சுவாங்க சிரமப்பட்டானா? இப்ப நார்மலா மூச்சு வாங்குறானா? உள்ளே போய் பாக்கவிட்டாங்களா? நீங்க பாத்தீங்களா?” படபடவென கேள்விகளைத் தொடுத்தவளை திரும்பிப் பார்த்தான்.
“ம்ஹும்… வீசிங் இல்ல. குளிரோட ஃபீவர் வந்திருச்சு!” என்றதும்,
“கடவுளே…” பதறி நெஞ்சில் கைவைத்தவள், “ஃபீவர் வரக்கூடாதுன்னாங்களே!” என்றவள் கலக்கத்தோடு அவனையே பார்த்தாள்.
நடு இரவுவரை தூக்கமின்றி அமர்ந்திருந்தான். பிரணவை கண்காணிக்கும் நர்ஸ் அவசரமாக டாக்டரை அழைக்கச் செல்வதைப் பார்த்தான். அப்பொழுதே அவனுக்கு இதயத்துடிப்பு எகிறிவிட்டது. அடுத்த சில மணித்துளிகளில் நர்சோடு மருத்துவரும் அவசரமாக உள்ளே சென்றார். இவனும் உள்ளே செல்ல முற்பட அனுமதிக்கவில்லை. தொற்றுக்கான முன்னேற்பாடுகளை செய்துதான் இவனை அனுப்ப இயலும். பார்வை மூடிய கதவையே வெறித்து நின்றது.
அந்தக்கதவை கடந்து சென்றால்தான் கண்ணாடித் தடுப்புவழி பார்க்கமுடியும். கடந்து சென்ற ஒவ்வொரு நொடியும் யுகமாகக் கடந்தது. சிறிது நேரங்கழித்து வெளியே வந்த மருத்துவர் காய்ச்சல் கண்டிருப்பதாகச் சொல்ல அந்த நொடியே நொருங்கிப் போனான். ஃபிட்ஸ் வராத வரைக்கும் கவலையில்லை என்று சொல்லிச்செல்ல, அப்பொழுது இடிந்துபோய் அமர்ந்தவன்தான். இவள் வந்து தன் முன் நிற்கும் வரை தன் நினைவு அவனுக்கில்லை.
“புது செல்கள பாடி அப்சர்வ் பண்ண முடியாம நார்மலா ஃபீவர் வருமாம். இவனுக்கு ஹை ஆயிடுச்சு. ஃபிட்ஸ் வராம இருக்கணுமேனு ரொம்ப மெனக்கெட்டாங்க. அப்படி ஏதாவது வந்திருந்தா… என் ஷைலுவுக்கு என்ன பதில் சொல்லுவேன் அபி. அவ பிராணன கொடுத்து எனக்குனு கொடுத்துட்டுப் போன உயிர்” கண்கள் அந்த கணத்தை நினைத்து இப்பொழுதும் கலங்குவது போலிருக்க, நன்கு பயந்திருக்கிறான் எனத் தெரிந்தது.
இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தான் மகனைப்பற்றி திருவேங்கடம் அவ்வளவு சிலாகித்தார். சக்தியை மாதிரித்தான் குருவும் சிறுவயதில் எதற்கும் பயப்படமாட்டான் என. திருவேங்கடம் மகனாக எதற்கும் பயப்படாமல் வளர்ந்திருக்காலம். ஆனால் பிரணவின் தந்தையாக இப்பொழுது மகனை நினைத்து ஒவ்வொரு நொடியும் பயப்படுகிறான் எனத் தெரிய மனதை இறுக்கிப் பிடித்தது. தனக்கு ஒன்று என்றால் தைரியமாக இருக்கும் மனம் பிள்ளைகளுக்கு ஒன்று என்றால் மட்டும் கலங்கித்தானே தவிக்கிறது. எத்தனை கஷ்ட்டம்னாலும் எனக்கு கொடு கடவுளே, என் பிள்ளைகளுக்கு வேண்டாம் என்றுதானே மனம் பாடாய்ப்படுகிறது.
அதுவும் பிரணவ்! விபரம் தெரிந்த நாள் முதலாக நோயோடும், மருந்துகளோடும் போராடியவன். இப்பொழுது தான் அதற்கு ஒரு நிரந்தரத்தீர்வு கிடைத்திருக்கிறது. அதை நினைத்து ஆசுவாசப்பட முடியவில்லை. மீண்டும் ஆபத்து கட்டத்தை நெருங்கியிருக்கிறான் எனும் பொழுது ஆணாக இருந்தால் என்ன அப்பாவாயிற்றே. மிகவும் உடைந்துவிட்டான்.
இரவு அவன் மட்டுமே உடனிருந்திருக்கிறான். பயப்படாதே, ஒன்றுமாகாது என்று தோள்தொட்டு ஒரு வார்த்தை ஆதரவாகச் சொல்லக்கூட ஆளில்லாமல் தனியாய்த் தவித்திருக்கிறான்.
ஜமுனாவும், திருவேங்கடமும் பகலில் வருவார்கள். வந்தாலும் ஒரே இடத்தில் மூட்டு வலியோடு ஜமுனாவால் இருக்க முடியாதென்பதால் இவனே வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடுவான். பத்தாவது, பனிரெண்டவது படிக்கும் மகன்களைவிட்டு விஷாலியாலும் வரமுடியவில்லை. இரண்டு நாட்கள் இருந்து பார்த்துவிட்டு திருத்தணி சென்றுவிட்டாள். ஃபோனில் விசாரித்து தெரிந்து கொள்வாள். இவனே இங்கு அதிகப்படி எனும் பொழுது அவர்கள் இருந்து மட்டும் என்ன செய்யப்போகிறார்கள்.
இரண்டு நாட்கள் முன்புவரை அபிராமி உடனிருந்தாள். இரவு பதினொரு மணியானால் கூட இருவருக்கும் தூக்கம் வராது. இவள் தூங்காமல் நடமாடுவது தெரிந்தாலே கேண்டீன் அழைத்துச் சென்று விடுவான். வெளியே தூங்க முடியாது என்பதால் அவனை சக்தி இருக்கும் அறையில் படுக்கச் சொல்லிவிட்டு இவள் பிரணவ் அறைக்கு முன்னிருக்கும் இருக்கையில் சும்மாவேணும் கண்மூடிப் படுத்திருப்பாள். வெளியிடம் என்பதாலோ, மருத்துவமனை சூழலோ தூக்கம் வராது. ஜெனரல் வார்டு என்பதால் சக்தி அறையில் உடனிருப்பவர்களுக்கும் ஒரு படுக்கை இருக்கும். பிரணவ் அறைக்குள் தான் யாரும் செல்ல முடியாதே. அப்படியே செல்வதானாலும் கை உறை, முக்கவசம், மருத்துவமனை உடையென சகல பாதுகாப்போடுதான் செல்ல முடியும்.
இப்பொழுது இவனைப் பார்க்க, பிரணவை விட இவன் தான் மிகவும் துவண்டிருப்பதாகப் பட்டது. பத்து வருடங்களாக மகனுக்காக இவன் ஓடிய ஓட்டம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தும் அதை நினைத்து நிம்மதியடைய முடியவில்லை.
இரவு இங்கே ஒரு உயிர் தவித்துக் கிடந்திருக்கிறது. அதை உணராமல் இருந்திருக்கிறோமே என அவளுக்கே அவளை நினைத்து கோபம் துளிர்த்தது. ஒரு உயிரில்லை. இரண்டு உயிர்கள் தவித்திருக்கிறது. அறிவு எடுத்துக் கொடுத்தது.
அறைக்கதவு திறந்தது. மருத்துவர் வெளியே வர, வேகமாக எழுந்து கொண்டான். என்ன சொல்லப் போகிறாரோ என்ற கலக்கம் அவன் கண்களில். அவனது கண்கள் சக்தியை நினைவூட்ட, அவனும் சக்தி போல்தான் தெரிந்தான் அபிராமியின் கண்களுக்கு.
“நவ் ஹீ இஸ் ஓகே குரு. ஃபீவர் நார்மல் தான். Engraftment Syndrome னு சொல்லுவோம். (புதிய செல்கள் நிலைபெறும் போது ஏற்படும் அழற்சி எதிர்வினை) உங்க சன்னுக்கு ஃபீவர் கொஞ்சம் அதிகமாயிடுச்சு. அவ்வளவுதான். இது நல்ல சிம்டம். அவன் உடல் அதோட போராட ஆரம்பிச்சிருச்சு. மெல்ல ஏத்துக்கும். சீக்கிரம் ரெகவர் ஆயிடுவான். டோன்ட் ஒர்ரி! நர்ஸ் சொல்லும் போது போய் பாருங்க. உங்க சன்ன சியர் அப் பண்ணுங்க” என்று சிறு புன்னகையோடு சொல்லிச் செல்ல அப்பொழுதான் சற்றே மூச்சை இழுத்துவிட்டான். உடல் இறுக்கம் தளர்ந்து சற்றே ஆசுவாசம் பிறந்தது.
“தாங்க் காட்!” என்றவள் முகத்திலும் சிறு தளர்வு. ஃபீவர் என்று சொல்லும் பொழுதே அவனது பதட்டத்தை அவளுக்கும் வார்த்தை வழி கடத்திவிட்டான்.
சிறிது நேரம் காத்திருக்க குருவை மட்டும் பிரணவைப் பார்க்க அனுமதித்தனர். பாதுகாப்பு அம்சங்களோடு குருவை மட்டும் உள்ளே அனுப்பி வைத்தார்.
அப்பாவைப் பார்த்ததும் பிரணவின் முதல் கேள்வி எப்ப வீட்டுக்கு என்றதுதான். இத்தனை வருடங்களாக அனுபவித்ததைவிட இந்த பத்து நாட்கள் மிக கொடுமையாக கடந்தது அவனுக்கு. மேலும் மெலிந்திருந்தான். இன்னும் சிறிது நாட்கள். பிறகு மகனும் மற்றவர்களைப் போல சாதாரண வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிவிடலாம் என்ற எண்ணமே குருவை வழிநடத்தியது.
“இன்னும் கொஞ்ச நாள் சின்னா. சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போலாம். அப்பாவுக்கும் போரடிக்குதுடா. நீ எவ்வளவுக்கெவ்வளவு ஸ்ட்ராங்கா இருக்கியோ அவ்வளவு சீக்கிரம் போலாம். ஓகே!”
“சக்தி ஓகேவா? அவன் வீட்டுக்கு போய்ட்டானா?”
“ம்ம்ம்… சக்தியோட அம்மா உன்னப்பாக்க வந்திருக்காங்க.” கண்ணாடி வழியாக மகனிடம் காட்டினான். அவளும் சிரித்தபடி கை அசைத்தாள்.
ஆறுதலாக சில வார்த்தைகள் அவனை ஊக்கப்படுத்தும் விதமாக பல வார்த்தைகள் எனப்பேசி மகனைத் தேற்றி சிரிக்க வைத்தவனை கண்ணாடி வழியாக கண்ணகற்றாமல் பார்த்தாள். சற்றே தெளிந்து புன்னகை முகமாக வெளியே வந்தவனைப் பார்த்தவளுக்கும் மனம் இலேசானது. அவன் உள்ளே சென்ற பொழுது முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் இப்போது இல்லை.
அவனைப் பார்த்தவள், “ஏதாவது சாப்டீங்களா?” என்றாள். அவன் அமைதியாகவே இருக்க, கண்டிப்பாக சாப்பிட்டிருக்க மாட்டான் எனத் தெரிந்தது
அவள் இங்கு இருக்கும் வரை இருவரும் சேர்ந்துதானே கேண்டீன் செல்வது. அவனுக்காக இல்லை எனினும் இவள் சாப்பிட வேண்டுமே என அழைத்துச் செல்வான். இவளுக்கு பசியில்லை என்றாலும் அவனுக்காகவேணும் உடன் செல்வாள்.
அவள் சென்ற பிறகு அவனாக கேண்டீன் செல்வதில்லை. ஜமுனா சமைத்துக் கொடுத்துவிடுவதாதச் சொல்லியும் மறுத்துவிட்டான். எத்தனை நாட்களுக்கு அப்பாவை அலைய வைக்கமுடியும். “நான் ஒருத்தன் தானே. ஆர்டர் போட்டா ஃபுட் வரப்போகுது” என்றுவிட்டான். ஆனால் ஒரு நாளும் ஆர்டர் போட்டதில்லை.
கேண்டீன் சென்றாலும் டீயோடு திரும்பிவிடுவான். அவனுக்கே சோர்வாகத் தோன்றினால்தான் கொஞ்சமாக ஏதாவது வாங்கி சாப்பிடுவான். அதுவும் நேற்றிரவு மகன் பயமுறுத்திய பிறகு இன்னும் இடத்தைவிட்டே அசையவில்லை. இவன் தான் நோயாளி போல் தெரிந்தான் அவள் கண்களுக்கு.
“நீங்க முதல்ல என்கூட வாங்க” என்று சொல்ல எங்கே என்பது போல் பார்த்தான்.
“நீங்க வாங்க பிரசாத்!” என்றவள் அவன் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் முன் செல்ல பின் தொடர்ந்தான். சூழ்நிலை இருவருக்கும் இயல்பாக பெயர் சொல்ல வைத்தது.
நேராக கேண்டீன் அழைத்துச் சென்றாள். மேஜையில் அவனை அமரச் சொல்லிவிட்டு சூடாக இட்லி வாங்கி வந்தாள்.
கேண்டீன் வந்ததும், டீதான் வாங்கி வருவாள் என்றிருக்க காலை உணவே வாங்கி வந்தாள்.
“டீ சொல்லியிருக்கலாமே? பிரஷ் கூடப் பண்ணலங்க.” என்றான். அவனுக்கு சுத்தமாக சாப்பிடும் மனநிலை இல்லை.
“பரவாயில்ல. சாப்பிட்டு பிரஷ் பண்ணிக்கோங்க. ஒருநாள் தானே? இப்ப மணி என்ன தெரியுமா? சக்திய ஸ்கூல்ல விட்டு வர்றேன். பத்தாகப் போகுது. முகத்தைப் பார்த்தாலே தெரியுது. நைட்டும் சாப்பிடலைனு. மொதல்ல சாப்பிடுங்க!” அதட்டலும் மிரட்டலுமாக சக்திக்கு சொல்வது போலே சொன்னாள்.
“அது நீங்க இருக்குறவரைக்கும் ரெண்டு பேருமா வருவோமா? தனியா வரப் பிடிக்கல. பசிச்சா போய் சாப்பிட்டுக்கலாம்னு அப்படியே உக்காந்தர்றது” என்றதும் இவளுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. ஒரு வாரப் பழக்கம்தான். இவளுக்காக என்று அவனும், அவனுக்காக என்று இவளும் சாப்பிட வந்தது.
“உங்களுக்கு?” என்றவனிடம்,
“நான் சாப்பிட்டுதான் வந்தேன். டீ சொல்லியிருக்கேன்.” அதற்குள் அவளுக்கான டீ வந்தது.
“முகமாவது கழுவிட்டு வர்றேங்க!” என்றவன் எழுந்து சென்று கை, முகம் எல்லாம் கழுவி கைக்குட்டையால் துடைத்தபடி வந்தான். அவனும் சாப்பிட்டு முடிக்க அவளே பில் கொடுத்தாள்.
“அப்பாடா… இப்பதான் முகம் பாக்குற மாதிரி இருக்கு. நான் வந்து பாத்தப்ப அழுது வடிஞ்சது!” அவனை இலகுவாக்க என இவள் பேச்சைத் தொடர,
“நீங்க சொன்னதேதான் அபி. அம்மா ரோலையும் ஏத்திருக்கேனே. அதனால வீக் ஆகிட்டோனோ என்னவோ?”
வெற்றுப் புன்னகையோடு அவன் சொன்ன விதம் அவள் புன்னகையை தடை செய்தது.
அன்றிலிருந்தே தினமும் மருத்துவமனை வர ஆரம்பித்தாள். இவனும் மறுக்கவில்லை. அவளிருந்தால் இவனுக்கும் தைரியமாக இருந்தது. நர்சரியை கண்ணையாவும், பிரியாவும் பார்த்துக் கொள்வார்கள்.
பிரணவ் உடலில் நல்ல முன்னேற்றம். ஒரு மாதமாகப் போகிறது. பகலெல்லாம் இவள் உடனிருப்பாள். இவள் இருக்கும் தைரியத்தில் அவ்வப்போது அலுவலகம் கூட சென்று வந்தான்.
“கேன்டீன் சாப்பாடு சாப்பிட்டே நாக்கு செத்துப் போச்சு. சின்னப்பிட்ட முத்தம்லாகா சப்புனு இருக்கு!” சாப்பிட்டுக் கொண்டே சலித்தவனிடம்,
“எப்படி இருக்கு?” இழுவையாக அவள் கேட்ட விதத்தில், தான் கூறிய வார்த்தைகளை நினைத்துப் பார்த்தவனது முகத்திலும் ஒரு அசட்டு சிரிப்பு வெகு நாட்கள் கழித்து.
“ஆந்திராவாடுங்க. குண்டூர் மொளகாய ராவா சாப்பிடறவன். கேண்டீன் சாம்பாரு நாக்க கொடூரமா கொலை பண்ணிடுச்சு.” அவன் சொன்ன தொனியில் இவளுக்கு சிரிப்பு பீரிட்டது.
“உங்களுக்கெல்லாம் ஊறுகாய் சைட் டிஷ். எங்களுக்கு அதுதான் மெயின் டிஷ்ஷே. சுடச்சுட பச்சரிசி சாதத்துல எண்ணெய் மிதக்க ஊறின ஆவக்காய் பச்சடி போட்டு சாப்பிடணும்ங்க. சொர்க்கம்லாக உண்டதி. கோங்கூரா பச்சடி, மசாலா கத்திரிக்காய் எல்லாம் அதுக்கு மேல! பப்பு பொடி வித் கீ அடிச்சுக்கவே முடியாது” கண்கள் மூடி அவன் சிலாகித்து சொன்னவற்றை கூகுளில் தேடியவள்,
“ஆவக்காய்னா மாங்கா ஊறுகாய், கோங்கூரான்னா புளிச்சக்கீரை ஊறுகாயா?” என்றாள் முகம் சுழித்து.
“நீங்க ஆந்திரா ஸ்டைல்ல கோங்கூரா பச்சடி சாப்பிட்டிருக்க மாட்டீங்க. ஹைதராபாத் பிரியாணிக்கே கோங்கூரா பச்சடிதான் பக்கா தோஸ்த்!” என்றவனை விழியகற்றாமல் பார்த்தாள்.
அடுத்து வந்த நாட்களில் கேரியரோடுதான் மருத்துவமனை வந்தாள்.
*****
“முதல்ல நீங்க வீட்டுக்கு கிளம்புங்க!”
“அபிராமி… என்ன பண்றீங்க?”
“உங்க அப்பாவ வரச்சொல்லியிருக்கேன். நீங்க வீட்டுக்கு கிளம்புங்க. நான் பாத்துக்கிறேன்.”
“இல்லீங்க… நான் சமாளிச்சுப்பேன்!”
“அதான் பாத்தாலே தெரியுதே. நீங்க சரியாத் தூங்கி ஒரு மாசமாச்சு. வீட்டுக்குப் போயி குளிச்சு சாப்பிட்டு, நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு வாங்க!” உரிமையும் அதட்டலுமாகச் சொன்னவளை ஏறெடுத்துப் பார்த்தான்.
என்ன என்பதுபோல் அவளும் பார்க்க, “உங்களுக்கும் அதுதானே?” என்றான்.
“நான் தான் நைட்டு நல்லாத் தூங்கிட்டுத்தானே வர்றேன்!”
“அதான் கண்ணச்சுத்தி கருவளையம் போட்டிருக்கா?”
“ப்ச்ச்…” அவளது சலிப்பு இப்ப அதுதான் முக்கியம் என்பதுபோல் இருக்க மென்சிரிப்பு அவனிடம்.





குட்டிப்பையன் சீக்கிரமா குணமாகிடுவான் என்று நம்புவோம்.
சூப்பர் ஆத்தர் ஜி❤️
அதுக்குதானேம்மா இந்தப்பாடு படறான்.
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
Super.ipa than arambichirku.pakalam...
Ethe... 23rd epiyakkum 😏 ஆனா கதை நகரல😔
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
Hero heroine understanding ah sonen...ipa than track set ayirku.
நானும் அதைத்தான் சொன்னேன் மா. இப்பதான் கதையே ஆரம்பிக்கற ஃபீல்.... 😔😔🫣
குருவும் பாவம் தான். எல்லாரும் தேறி வரனும். Very nice
❤️❤️❤️❤️❤️
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
Pranav romba pavam
😔😔😔😔😔 சீக்கிரம் எல்லாம் சரியாகும் 🥰
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫