கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 11
கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 11
இதோ மருதுவின் குடும்பம் முனியசாமி வீட்டுக்கு வந்து முழுதாக ஒரு நாள் கடந்து விட்டது.இன்று தான் அழகு நாச்சி முழித்து எழுந்து நடக்கும் அளவுக்குத் தேறி இருந்தாள்.வள்ளியின் வழி திருமணம் நின்றதை அறிந்தவளுக்குப் பெரும் விடுதலை உணர்வு.கூடுதலாக வேணி செழியனை திருமணம் முடித்ததை எண்ணி அத்தனை நிம்மதி கொண்டாள்.
அவளும் வேணியும் அக்காள், தங்கை போல் இல்லாமல் ஒரு தோழிகள் போல் தான் அனைத்தையும் பரிமாறி கொள்வார்கள்.அந்த வகையில் இருவரும் கூட்டு களவாணிகள் தான்.
இன்று அழகு நாச்சியின் தெளிவான முகம் கண்டு, இது தான் தக்க சமயம் என்று அவளையும் அழைத்து அருகில் அமர வைத்து கொண்டு பேச்சை தொடங்கினார் சொக்கப்பன்.
“முனியா?”
“ஹ்ம்ம்!”
“இப்படி ஆளு, ஆளுக்குச் சங்கடப்பட்டு முகத்தைத் திருப்பிகிட்டு கிடந்தா எப்படிய்யா? என்னத்த எண்ணி வைக்கிறீகளோ அதை முகத்துக்கு நேரா பேசி புட வேண்டியது தானே முனியா” என்றதும் கந்தசாமியை பார்த்தார் முனியசாமி.
அவரது பார்வையை உணர்ந்த சொக்கப்பன் “கந்தா?” என்றழைக்க வெகு அழுத்தமாக அமர்ந்திருந்தான் கந்தசாமி.
அவன் அழுத்தம் கண்டு “அது சரி!” என்று முனகிய சொக்கப்பன். இப்போது மருதுவை பார்த்து தலையை அசைக்கப் பெரும் வலியை மறைத்துக் கொண்டு பேச்சை தொடங்கினார் மருது.
“நடந்த அம்புட்டுக்கும் நான் மாப்பு கேட்டு வைக்கிறேன்” என்றவர் எழுந்து கை கூப்ப, இதனை எதிர்பாராத முனியசாமி வேகமாக நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து, மருதுவின் அருகில் வந்து அவரது கையை பற்றி கீழே இறக்கி கொண்டே.
“என்ன மச்சான் இது?”
“அம்புட்டு சறுக்கலும் எங்க பக்கந்தேன் மச்சான் அதேன் கூப்பி நிக்கிறேன்” என்றவர் மங்கல நாச்சியிடம் சென்று, அவளது கையைப் பிடித்துக் கண்ணில் ஒத்தி கொண்டவர் எஞ்சாமி எங்க அம்மாளு நீ!
உம்ம அங்கன வுட்டு கொடுத்துப்புட்டனே! உம்ம அய்யனை அடிங்க சாமி” என்றவர் நாச்சியின் கையால் தனது கன்னத்தில் அடித்துக் கொள்ள.பதறிய நாச்சி கல் போல் நின்று கொண்டிருந்த தம்பியை நோக்கி.
“ஏய்! முத்து ஐயாவ பாரு! புடி” தமக்கை சொன்ன மறு நிமிடம் ஓடி வந்து தகப்பனை தாங்கி நின்றான் முத்து காளை.
“என்ன வேலை பார்த்து வைக்கிறீக? அவ பேச்சும், புத்தியும் தெரியாமயா கிடக்கேன் நானு, என்ன? எம்புள்ளைய ஏசிப்புட்டா அதேன் தாங்கல என்றவள் கண்ணில் நீர் பெருக.நானும் கொஞ்சம் சுயநலம் பிடிச்சு கிடந்திருக்கனும் போலப்பா” என்றவள் கதறி அழுக, மகளின் வேதனை தாங்காமல் மகனை பார்த்தார் மருது.
கண்ணால் தகப்பனுக்கு சமாதானம் செய்தவன் தந்தையை அமர வைத்து விட்டு தமக்கையிடம் விரைந்தவன் அவளது கையை பற்றி கொண்டு,”அம்மாளு!”
“என்ன சாமி?” அத்தனை கவலையிலும் தம்பியின் பேச்சுக்குப் பதில் கொடுத்தவளை புன்னகையுடன் பார்த்தவன்.திரும்பி அழகு நாச்சியை ஒரு பார்வை பார்க்க.அதுவரை தனது மாமனை மட்டுமே பார்த்து கொண்டிருந்தவள் முத்து அவளைப் பார்க்கவும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.
“அம்மாளு! இந்த தங்கம் பெத்த தங்கத்தை எம்ம கிட்ட கொடுத்துப்புடு, நான் காமந்து பண்ணி கரையேத்தி புடுறேன்” எந்த வித ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாமல் முத்து காளை கேட்டு வைக்க, அவனது பேச்சை கேட்டு நாச்சி அதிர்ந்து நிற்கும் வேளையில், பாய்ந்து கொண்டு வந்து முத்துவின் சட்டையைப் பிடித்தான் கந்தசாமி.
அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த ஆத்திரம் எல்லாம் வெடித்துக் கிளம்பியது மனிதனுக்கு,”இப்பத்தேன் உமக்கு எம்பொண்ணு கண்ணு தெரிஞ்சுதா கொட்டி பையலே.இந்த வார்த்தைக்கு வேண்டித்தேன் நான் வருஷ கணக்குல தவம் கெடந்தேன்” என்றவன் பேச்சில் நாச்சி தொடங்கிக் கருப்பன் வரை அதிர்ந்து நிற்க.
முனியசாமி மட்டும் அமைதியாக இருந்தார்.அவருக்குத் தான் கந்தசாமியின் மனம் தெரியுமே.மகன் போல் வளர்த்தவனை இன்னொரு குடும்பத்துக்குத் தூக்கி கொடுக்கும் அளவுக்குத் தனது மகனுக்கு மனமில்லை என்பதும் தெரியும்.அதே வேலை செல்ல மகளையும் இன்னொரு இடத்துக்கு அனுப்பும் எண்ணமில்லை என்பதும் தெரியும்.இருவரையும் கண் எதிரில் வைத்து அவர்கள் வாழும் அழகை ரசிக்கும் எண்ணம் தான் கந்தசாமிக்கு.
“மாமா!”
“அடிங்க இனி நான் உமக்கு மாமனே இல்லை போடா! எம்புள்ள கேட்குதா? எம்புட்டுத் தைரியம் கிடந்தா உம்ம அக்காகாரி எம்புள்ளையை ஊனம் சொல்லுவா” என்றதும் அழகு நாச்சி வெடித்து அழுதாள்.
வள்ளி பதறி, ” ஐயோ! என் ராசாத்தி திரும்ப அழுது வைக்காத சாமி புஞ்சை உடம்பு தாங்காது”
“எம் புள்ளைய அழுக வச்சுப்புட்டிகள, அம்புட்டு போரையும் ஒரு கை பார்த்துப்புடுறேன்” என்றவன் கோபம் தலைக்கேற வெடுக்கென வெளியில் செல்ல பார்க்க. அதுவரை அதிர்ந்து நின்ற முத்துகாளை கந்தசாமியை தடுத்திருந்தான்.
இது தான் முதல் முறை, அவன் தனது அக்கா கணவரை நேருக்கு நேர் பார்த்து பேசுவது.சிறு வயதில் முதல் தன்னைப் பயம் காட்டி, வம்பு செய்து கொண்டிருந்த கந்தசாமியை கண்டால் முத்து ஓட்டம் பிடித்து விடுவான்.விவரம் தெரிய வந்த பிறகு, கந்தசாமியின் குணம் பிடிபடப் பெரும் மரியாதையாக நடந்து கொள்வான்,
நேருக்கு நேர் நின்று பேச கூட மாட்டான்.தேவைகள், கேள்விகள் அனைத்தும் நாச்சியின் வழியே நடத்தி கொள்வான், ஆனால் இன்று சூழல் அப்படி இல்லையே. தன்னை பிடித்து வைத்திருந்தவனை பார்த்த கந்தசாமி” கையை விடுவே இருக்குற கொதிப்புக்கு கொத்தி வச்சுப்புடுவேன்”
“நீக என்ன செஞ்சாலும் வாங்கிகிடுவேன்” என்றவனை பார்த்து முறைத்த கந்தசாமி.
“பேசி மயக்க பாக்குறியோ? உம்ம மேல கிடந்த மாப்பிள்ளை மயக்கம் எல்லாம் எப்போ உம்ம அக்கா மகளைக் கட்டிக்கச் சரின்னு சொன்னியோ அப்பவே பறந்து போச்சு”
“ப்ச்! நீங்களும் அங்கனதேன் கிடந்தீக நான் எப்போ வேணியைக் கட்டிக்கச் சம்மதம் சொன்னேன்.அப்போ நடந்த சங்கதிய பார்த்தீக தானே மாமா”
“இப்போ என்ன?”
“தங்கத்தை எமக்குக் கொடுக”
“முடியாது! முடியவே முடியாது! உம்ம அக்கா என்ன சொன்னா? எம்புள்ளைக்கு மாப்பிள்ளை கிடைக்காது, அதுக்குத் தேன் நான் உம்ம வளர்த்தா சொன்னாலா? அதுவும் போகச் சொத்தை கொடுத்து சரி பண்ணி, பொண்ணு கொடுக்கப் பாக்குறேன்னு தானே சொன்னா?
இப்போ நான் உமக்குப் பொண்ணு கொடுத்தா, அவ சொன்னது சரினு ஆகி போகாது? அவ கண்ணுக்கு முன்ன எம்புள்ளைய ராணி கணக்கா கட்டி கொடுக்கல நான் கந்தசாமி இல்லை.விலை போகாதவளா எம்புள்ளை? அது என் குலசாமி” என்றவனுக்குச் சுந்தரியின் பேச்சின் தாக்கம் இன்னும் குறையவில்லை, உள்ளுக்குள் கனலை விசிறி பெரும் நெருப்பாக எரிந்து கொண்டிருந்தது போலும்.
“மாமா! அவ பேசி வச்சத்துக்கு நான் என்னத்த மாமா செய்ய?”
“உமக்கு எம்புள்ளையைக் குடுக்க மாட்டேன், இதே கொஞ்ச நாளு முன்னுக்குக் கேட்டு இருந்தா தாராளமா வச்சுக்கோன்னு அனுப்பி வச்சிருப்பேன். இப்போ என்னால முடியாது, நான் மதுரை பக்கம் ஜாதகம் பார்க்க கொடுத்திருக்கேன்” என்று குண்டை போட அதிர்ந்து தனது தந்தையைப் பார்த்தாள் அழகு நாச்சி.
மங்கல நாச்சியின் நிலை சொல்லவே வேண்டாம் சுந்தரியின் பேச்சு,மகள் தம்பியின் மீது வைத்திருக்கும் ஆசை, கணவன் தம்பியை கொண்டு வைத்திருக்கும் ஆசை என்று ஒன்று ஒன்றாகத் தெரிய வர பேச்சற்று நின்று இருந்தாள் பேரிளம் பெண்.
“மாமா! வேகத்துல பேசுறீக பொறுமையெடுக மாமா!” கிட்டத்தட்ட கையைப் பிடித்துக் கெஞ்சியவனைத் ஒரே தள்ளாக தள்ளிய கந்தசாமி.
“நீ என்ன கெஞ்சி வச்சாலும் எம்புள்ளை கிடையாதுடா!” என்று விட இப்போது முத்து காளைக்கும் கோபம் வந்தது.தன் மனம் புரியாமல் ஆளுக்கு ஒரு எண்ணம் வைத்து தன்னை ஆட்டி வைக்க அத்தனையும் சேர்த்துக் கந்தசாமியிடம் காட்டினான்.
“மாமா! முறையா மறுவதியா கேக்குறேன் அழகு புள்ளைய கட்டி கொடுக” அதுவரை அதிர்வில் முழித்துக் கொண்டிருந்த மங்கல நாச்சி. தம்பியின் பேச்சில் பதறி ஏய்! என்றவாறு அவனை நெருங்க, அதற்குள் அவன் நெஞ்சில் கை வைத்து தள்ளிய கந்தசாமி.
“கொடுக்க முடியாதுடா என்ன செய்வ?”
“அப்போ தூக்கிட வேண்டியதுதேன்” முத்து காளை சொன்ன கணம், சொக்கப்பன் பதறி எடுத்து அவனை நெருங்குவதற்குள் மீண்டும் முத்துவின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்திருந்தான் கந்தசாமி.
“உமக்கு அம்புட்டு ஏத்தம் கண்டு போச்சா? சரியான ஆம்பளையா கிடந்தா பண்ணுடா”
” எழுதி வச்சுக்கிடு மாமா! உம்ம பொண்ணை எண்ணி பத்து நாள் கணக்குல தூக்குறேன்”
“கொப்பன் மவனே ஆரு கிட்ட கை நீட்டி பேசுற? நான் பார்க்க வளர்ந்த பைய மாருல பாஞ்சு நிக்கிறியோ?”
“வளர்த்த உரிமையிலதேன் கெஞ்சிகிட்டுக் கிடக்கேன் இல்லன்னா எப்போவோ தூக்கிகிட்டுப் போயிருப்பேன்”
“ஏய்!” என்ற கந்தசாமி அவனது கழுத்தை பிடிக்க.முத்துகாளை அவனது கையைப் பிடிக்க.சுற்றி நின்ற அனைத்து பெரியவர்களும் நெஞ்சை பிடித்து நின்றனர்.அழகு நாச்சி அழுகையெல்லாம் அதிர்ச்சியில் எங்குச் சென்றது என்று தெரியவில்லை.
நொடிக்குள் முனியசாமி புகுந்து மகனை வெளியில் தள்ளி விட்டு, “அய்யாவு என்ன இது? என்றவர் கருப்பனை அழைத்துக் கருப்பு அப்பாவை கூட்டிகிட்டு தோட்டத்து வூட்டுக்கு போ” என்றதும் திமிறிய தந்தையை அழைத்துக் கொண்டு அவன் செல்ல.
அவர்கள் சென்றதும் உள்ளே வேகமாக வந்த முனியசாமி மருமகளிடம் சென்று நின்று கொண்டார்,நாச்சி முத்துவை பார்த்து கத்தி கொண்டிருந்தாள்,” எங்கன இருந்து வந்தது இம்புட்டு தைரியம், அவுக கூட மல்லுக்கு நிக்கிற என்ன செய்தி அம்புட்டுத் தூரம் வளர்ந்து புட்டியோ?”
“அம்மாளு”
“எம்புட்டு மனசுல வச்சுக்கிட்டு கிடந்து இருக்கீக? அப்பனும், மகளும். உம்ம மாப்பிள்ளையா எண்ணி வச்சதை எம்ம கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்ல டா ” என்றவள் பார்வை ஒரு நொடி மகளைத் தீண்டி சென்றது.
“அம்மாளு இது வரைக்கும் எமக்கு ஆயி அப்பனா கிடந்து எல்லாமே நீதேன் பார்த்திருக்க அந்த உரிமையில இப்போ கேக்குறேன், உம்புள்ளையை கேக்குறேன் எம்ம நம்பி குடு” இரு கையை நீட்டி கேட்டவனைக் கண்ணீருடன் பார்த்தவள்.
“என்னடா!” கணவன் மனம் அறிந்தவளாகத் தம்பியையும் நோக செய்ய முடியாமல் இயலாமையில் தவித்து நின்றாள் மங்கல நாச்சி, சூழ்நிலை இன்னும் இறுகி போவதை உணர்ந்த சொக்கப்பன்.
“முத்து! இந்த பக்கம் வூட்டுகாரேன் அந்த பக்கம் கூட பொறந்த பொறப்பு அது ஆருக்குன்னு பேசி நிற்கும் செத்த பொறுமை எடு சாமி “
“பெரியப்பு!”
“நான் சொல்லுதேன் அழகு புள்ள உமக்குத்தேன்” இன்னும் முத்துவின் முகம் தெளியாமல் இருக்க, இப்போது அவனது அருகில் வந்த முனியசாமி.
“அத்தினி வேகம் எடுத்து உம்ம மாமங்காரேன் உம்ம விட மாட்டான், அதே நேரம் சுளுவா அவன் புள்ளையையும் தூக்கி கொடுத்துப்புட மாட்டான்” என்றவர் தோள் தட்டி சொல்ல, கொஞ்சமாகத் தணிந்தான் முத்து காளை.
சற்று நேரம் வெகு அமைதியில் கழிய, ஒரு முடிவு கண்டவன் போல சொக்கப்பனை பார்த்து,”பெரியப்பு ஆத்தா, அப்பனை கூட்டிகிட்டு நீக கிளம்புக.நான் விடியலுக்குக் கிளம்பி வாரேன்.சுந்தரி செழியனை வம்பு இழுக்கக் காத்து கிடக்கும்” என்றதும் மூவரும் கிளம்பத் தயாராக.
மருது மகனிடம் வந்தவர் ” முத்து சூதானம் சாமி, மாப்பிள்ளை கிட்ட மறுவதியா பேசு என்று விட்டு பேத்தியை சுட்டி காட்டி இது நம்ம வூட்டு குலசாமி, முடிஞ்ச மட்டும் கெஞ்சி பாரு தரலன்னா அப்பன் நான் கிடக்கேன், நீ சொன்ன கணக்கா செஞ்சுபுடலாம்” என்ற தந்தையை அதிர்ந்து பார்த்தாள் நாச்சி.
முனியசாமியிடம் கை கூப்பி மருது விடைபெற, திகைத்து நின்று கொண்டிருந்த சாந்தாவின் காதில் ரகசியம் பேசிய வள்ளி, மகளின் முகத்தைக் கூடப் பார்க்காமல் வெளியில் சென்று விட்டாள்.தாயின் செயலில் இன்னும் தளர்ந்து அமர்ந்து விட்டாள் நாச்சி. அனைத்தும் எதிர்பாரா நிகழ்வு, இதில் அவள் செய்ய ஒன்றுமே இல்லை என்பதை மனம் ஏற்க மறுத்தது.
எளிதாக முடிய கூடிய ஓர் திருமண நிகழ்வு, ஒருவர் சுயநலத்தால் எத்தனை இன்னல் பட்டு நிற்கிறது.இந்த காலம் போடும் கணக்கு எப்படி ஒரு குடும்பம் சூழ்நிலையை மாற்றி அமைக்கிறது பாருங்களேன்.






forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!