arrow_back
கொண்டவன் கொடுத்தானடி கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 10
கொண்டவன் கொடுத்தானடி chevron_right பகுதி 10 / 12

கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 10

visibility 104
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
சராசரி 5.0/5 (1 மதிப்பீடுகள்)
பகிர்

கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 10

திருமணம் முடிந்த கையோடு அம்சவேணியை செழியன் வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்து விட்டாள் வள்ளி.வள்ளியும், செழியனின் தாய் மேகலையும் தோழிகள் என்பதால் வள்ளியின் நிலையை உணர்ந்து செயல்பட்டாள் செழியனின் தாய்.அதுவும் போக, ஏன் இந்த தீடீர் திருமணம்? என்று செழியனின் பங்காளி உறவு உடன் பிறப்புகள் சண்டை கட்டி வைத்து கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களை வேறு தனியாக சமாளிக்க வேண்டும் அல்லவா.அதனால் பெரிதாக எந்த வித சடங்கும் இரு தரப்பிலும் செய்யாமல், அவரவர் வீட்டுக்கு சென்று விட்டனர். சுந்தரி தான், அடங்கிய பாடில்லை அவளை கணக்கில் கொள்ளாமல் வேம்பு மகளை மனம் முடித்த கையோடு அனைவரையும் அழைத்து கொண்டு தனது வீட்டுக்கு சென்று விட்டான்.

அணைத்து சந்தடியும் அடங்கிய நேரம் மகள்களிடம் திரும்பினார் மருது.கூடத்துக்குள் வந்து அவர் வள்ளியை ஓங்கிய குரலில் அழைக்க.அதில் அமர்ந்திருந்த அத்தனை உருப்படியும் அரண்டு எழுந்து நின்றது.வெகு அபூர்வமாகத் தான் மருதுவின் கோபம் வெளிப்படும்.அது என்னவோ பெண் பிள்ளைகள் என்பதாலோ? அல்லது மகன் சமத்தாக வளர்ந்தாலோ? அவரது கோபம் அத்தனை காலம் எங்கும் வெளிப்பட்டதில்லை,

ஆனால் இன்று அதற்கு நேர் மாறாகக் கொதித்திருந்தார் மனிதர்.ஒரு தாய் வயிற்றுப் பிள்ளைகள் போலா போலவா அவர்கள் செய்த செயல் இருந்தது? ஆண்கள் தேவலாம் என்ற மனநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார் பெண்ணை பெற்றவர்.நல்ல வேளை அவர்களிடம் சொத்துக்கள் இல்லை.சொத்தும் இருந்திருந்தால் இந்தப் பெண்களை கையில் பிடிக்க முடியாது, ப்பா!.. அந்த  எண்ணமே மருதுவை மனதுக்குள் அலற வைத்தது.வள்ளிக்கும் அதே எண்ணம் தான் போலும்.

“வள்ளி!” மீண்டும் அவர் கர்ஜிக்க இரண்டு சேலைகளை மஞ்ச பைக்குள் திணித்துக் கொண்டே வந்தாள்.

“கிளம்பிட்டியா புள்ள”

“ஆச்சுங்க மாமா! என்றவள் பெண்களைப் பார்த்து நிற்க.

“பொன்னி!”

“ஐயா!”

“இனி நீங்க ஆரும் இங்கன வந்து போக வேணாம் அவுக, அவுக சோலி பார்த்துகிட்டு கிடங்க” என்றதும் அங்குலக்ஷ்மிக்குக் கோபம் வர.

“இது என்ன நியாயம்?”

“பேச்சே இல்லை, இது எம்ம வூடு” அத்தனை அழுத்தமாக மருது சொல்ல, அழுகை பொத்துக் கொண்டு வந்தது பெண்களுக்கு.

“ஆத்தா!”

“அவ கிட்ட என் பேச்சு வேண்டி கிடக்கு என்றவர் வெளியில் கையை நீட்டி அம்புட்டு பேரும் நடைய கட்டுக  நான் வூட்டை சாத்தி புட்டு என்புள்ளையைப் பார்க்க போகனும் ” அதுவரை அமைதியாக இருந்த சுந்தரி அத்தனை ஆவேசமாக.

“நான் இங்கன தவிச்சுக் கிடக்கேன் இப்ப கூட நீ உம்ம மவள பார்க்க போறேன்னு சொல்லுத”

“அப்பனுக்கு மறுவாதி குடுடி”

“அய்ய வுடு வள்ளி!  ஆரு அப்பன்? நமக்கு ரெண்டே இரண்டு புள்ளைங்கதேன் ஒன்னு நாச்சி, இன்னொன்னு என் மகேன் இனி இவீங்களுக்கும் நமக்கும் எந்த உறவும் இல்லை, உறுத்தும் இல்லை”

உப்பு போட்டு தண்ணி கொடுத்தாலும் ஏழு சென்மத்துக்கு நினைச்சு பார்க்கிறவைங்கதேன் மனுஷன்.என் சுமையைத் தாங்கி காட்டுலையும், மேட்டுலையும் குத்தி, கிழிச்சு வலி கண்டு, நின்ன புள்ளைக்கு நான் என்னத்த செஞ்சேன்? கண்ணாலம் கூட அதுதேன் பண்ணிக்கிச்சு,அக்காளுங்களைக் கரையேத்தி, தம்பிய ஆளாக்கி, அழகு பார்த்து, பொறந்த வூடு, புகுந்த வூடுன்னு சரிசமமா தாங்கி நிக்கிற நாச்சித்தேன் எம்புள்ளை.

எம்ம தங்கம்! அந்தப் புள்ளைய கொண்டாட முடியலையேன்னு நான் எம்புட்டு தவிச்சு நிக்கிறேன்னு தெரியுமா? நன்றிக்கு இன்னும் விசுவாசம் செய்யலை இதுல அவீங்கள வதைச்சு வேற புட்டேன் மனசு ரணமா கிடந்து காந்தி வைக்குது.

உங்களுக்கு வேணா நன்றி மறக்கலாம், கூடப் பொறந்த பொறப்புன்னு துடிக்காம இருக்கலாம்.என்னால அப்படிக் கிடக்க முடியாது சாமி, அந்தப் புள்ள எமக்கு அப்பன் கணக்கா, ஆயி கணக்கா இருந்த புள்ள.

இனியும் அதுக்கு நான் நியாயம் செய்யலைன்னா? கடைசிக் காலம் எமக்கு நல்ல கதியே கிடைக்காது.அதுனால நான் எம்புள்ள வூட்டுக்கு போறேன் எல்லாரும் வெளில போங்க” அதிரடியாகச் சொன்னவர் முன் நிற்க முடியாமல் அனைவரும் கிளம்பி செல்ல.

சுந்தரி வாசலில் சட்டமாக அமர்ந்து கொண்டாள், அவளை இருவரும் கண்டு கொள்ளாமல் வீட்டை பூட்டிவிட்டு கொட்டாம்பட்டியை நோக்கி விரைந்தனர்.முத்து காளை சற்று முன் கிளம்பி இருக்க அனைத்தும் சரி பண்ணிவிட்டு இவர்கள் கிளம்பி சென்றார்கள்.இவர்கள் வருகைக்காகக் கொட்டாம்பட்டி பேருந்து நிறுத்தத்தில் அமர்ந்திருந்தாள் முத்து காளை.

அங்கு சொக்கப்பன் இருந்தாலும், முத்துவை தனியே செல்ல வேண்டாம் என்று மருது சொல்லி இருந்தார்.அதனால் அவர்களது வருகைக்குக் காத்திருந்தான் முத்து காளை.

இங்குச் செழியன் வீட்டில்!…

பெரும் பயத்தைத் தேக்கி ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள் அம்சவேணி.செழியனின் சொந்தங்கள் அனைத்தும் கூடி அவனை நடுவில் விட்டு கும்மி அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

“எடேய்! அமுக்குணி பையலே! வாயில என்ன வச்சிருக்க? இம்புட்டு கேக்குறேன்ல சொல்லு?” பெரியப்பன் மகள் அவன் சட்டையைப் பிடிக்காத குறையாகக் கேட்க.அவளுக்கு வாகாக சட்டையைக் கொடுத்து விட்டு அமர்ந்திருந்தான் செழியன்.

“செல்வி! வுடு புள்ள! ஆவுறதை பாரு, இனி பேசி என்னத்துக்கு ஆக போகுது?” மகன் படும் பாட்டைப் பார்க்க முடியாமல் மேகலை மகனுக்கு பரிந்து கொண்டு வர.செழியனை விட்டு அவளைப் பிடித்துக் கொண்டாள் செல்வி. இரவு வேளை வரை பேச்சு தொடர்ந்து, அதன் பின் வந்தவர்களுக்கு உணவளித்துச் சிறு சமாதானமும், பெரும் கோபமாக இருவரையும் விருந்துக்கு அழைத்து விட்டு நெருங்கிய உறவுகள் செல்ல.

அந்த வீடே புயல் அடித்து ஓய்ந்தது போல் இருந்தது.செழியன் பெருமூச்சுடன் தளர்ந்து அமர்ந்து விட.செழியனின் தாயும், தந்தையும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.

“செழியா!” என்றதும் தாய்யை நிமிர்ந்து பார்த்தான் செழியன்.

“அந்த புள்ளைய உம்ம அறைக்குக் கூட்டிட்டு போ சாமி!” என்றதும் வெடுக்கென எழுந்தவன் தனது அறைக்குள் சென்று கதவை பட்டெனச் சாத்த”

“என்ன புள்ள இது?”

“செத்த வெளில இருங்க நான் வாரேன்” என்றவள் கணவனை வெளியில் அனுப்பி வைத்து விட்டு.

வேணியை நெருங்கியவள், “இந்தாரு எதையும் எண்ணி வைக்காத.இப்போ எதுவும் பேசிகிட்டு கிடக்க நேரமில்ல.விடியலுக்குப் பார்த்துக்கலாம் என்ன? என்றதும் தலையை ஆட்டியவள் கையில் களிம்பை திணிக்க, அதிர்ந்து பார்த்தாள் வேணி.

“உங்க அம்மாயி கொடுக்கச் சொல்லுச்சு, ராவுக்குப் படு எம்புட்டு நேரம் இந்த உடுப்புல கிடப்ப? காயம் காந்தி எடுக்கும் போ சாமி” எனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்பதைச் செழியனின் தாய் சொல்லாமல் சொல்ல கண்ணில் இருந்து தாரை தாரையாகக் கொட்டியது.

“அழுகாத புள்ள போ!” என்றவர் செழியன் அறைக்குள் அவள் நுழையும் வரை இருந்துவிட்டு தான் சென்றாள்.

செழியன் முகத்தை இரு கைகளையும் மறைத்துக் கொண்டு பாயில் படுத்திருந்தான்.அறைக்குள் நுழைந்தவள்  கதவை பூட்டி விட்டு வெறும் தரையில் படுத்துக் கொள்ள வெடுக்கென எழுந்து அமர்ந்தான் செழியன். அவனது செயலில் பதறிக் கொண்டு எழுந்து நின்றாள் அம்சவேணி.

“அதேன் கோக்கு, மாக்கு பண்ணி காரியம் சாதிச்சு புட்டியே இன்னும் என்ன?” மீண்டும் கண்ணில் இருந்து நீர் வழிந்தது.அவளை கோபமாக இழுக்க மூட்டு மோதி தரையில் மண்டியிட்டாள் வேணி.

“ஸ்!..ஸ்!”

“என்னத்துக்குடி இப்ப அழுது வைக்கிற?  உம்ம கொண்டு பேச்சு வாங்கி நிக்கிறது நான்.நாந்தேன் அழுகனும்.ஒருத்தரும் கை நீட்டி பேசுற அளவுக்கு நான் கிடந்தது இல்லைடி, இன்னைக்கு அம்புட்டும் போச்சு. எல்லாம் உன்னால” என்றவன் தனது உள்ளத்து குமுறலை கொண்டு, அவளைக் கும்மி எடுத்தான் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு எல்லைக்கு மேல் அவனது பேச்சுகள் கொதிக்க.அவனை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தவள் இரு கை கூப்பி “மனிச்சுக்கிடுங்க அம்புட்டும் என்னாலதேன் நான் எங்கனையாவது போயிடுறேன்.உங்க பேரை இனி கெடுக்க மாட்டேன்” என்றவள் எழுந்து கொள்ளப் பார்க்க.

இப்போது அவளது முந்தானையைப் பிடித்து இழுத்தான்.அவன் வலு தாங்காமல், முந்தானை கையோடு வந்தது.சிறு சிமினி விளக்கு ஒளியில் அவளது பொன் உடல் ஒளிர.அதிர்ந்து அவளது முகம் பார்த்தான் செழியன்.அவன் செயலில் பதறி முந்தானையை எடுத்து மூட போனவள் கையைப் பற்றித் தடுக்க, “என்ன செய்றீக கைய வுடுக”

“என்னடி இது?” என்றவன் கை வெகு உரிமையாக நெஞ்சுள் குழியில் இறங்க அதிர்ந்து அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள் வேணி.காமம், காதல் என்ற உணர்வுகள் எல்லாம் அவனிடம் இல்லை அதற்கு மாறாக அதிர்ந்திருந்தான்.

“ஏய்! என்னடி பண்ணி வச்சிருக்க? இது என்ன பிடிவாதம்?” அவளே அவளை காயம் செய்து கொண்டால் என்று எண்ணி.அவனது எண்ணத்தைப் படித்தார் போல.

“நான் என்ன கூறு கெட்ட சிறுக்கியா? எமக்கு நானே சூடு வச்சுக்கிட?”

“அப்புறம்?”

“ஆத்தா வச்சு வுட்டுருச்சு”

“ஏன்!” அத்தனை கோபமாகக் கேட்டான் செழியன்.

“உம்மைத்தேன் கட்டிக்கிடுவேன்னு சொன்னேன், மாமா கூடக் கண்ணாலம் பேச போக வேணான்னு சொன்னேன்.நான் முத்து மாமவ கட்டிக்கிடுற வரை சூடு வைப்பேன்னு வச்சு வுட்டுருச்சு”

“அக்காளுக்குக் கொட்டி புடுச்சு திரியிதா என்ன?”  என்றவன் வெகு உரிமையாக வேணி தடுக்கத் தடுக்கக் கேட்காமல் அவளது உடைகளைக் கலைத்து ஆராயத் தொடங்கினான்.தீ காயம் அனைத்தும் கவனிக்கப் படாமல் மஞ்சள் நிறத்தில் சீல் பிடித்திருக்க.

“சண்டாள சிறுக்கி உடம்ப ரணமாகி வச்சிருக்காளே! நான் என்னத்த செய்வேன்?” என்றவனுக்குக் கண்கள் கலங்க பார்த்தது.அவனுக்கும் அவளைப் புடிக்கும் தான், ஆனால் அத்தனை ஆழமாக யோசித்தது இல்லை. அவள் விருப்பம் சொன்ன போது இது நடக்கவும் வாய்ப்பில்லை என்பது போல் இருந்தது அவன் எண்ணம்.வேணி வந்து விருப்பம் சொல்லு போது வயது கோளாறு என்று எண்ணி கண்டித்து விட்டு விட்டான்.

அதற்கு மேல் யோசிக்க முத்து காளையின் நட்பும் விடவில்லை, ஆனால் வேணி இத்தனை உறுதியாகத் தன்னை நேசித்து வைப்பாள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.தனது கையில் திமிறி கொண்டிருந்தவளை குனிந்து பார்த்து,”சத்தம் வந்துச்சுச் சங்க கடிச்சுத் துப்பிப் புடுவேன்.ஆடாம படுடி ஆடுகாலி” என்றவனை முறைக்க.

“என்னடி முறைப்புக் கண்ணை நொண்டி புடுவேன்”

“ப்ச்! எதையாவது மேலுக்குப் போட குடுக” அவன் தன்னை வைத்திருக்கும் நிலையை எண்ணி சங்கடமும், கூச்சமும் பெண்ணைப் போட்டு வாட்டியது.

“கண்ணாலம் கட்டிக்கிட்ட தானே அதுவும் வம்பு செஞ்சு? அப்புறம் என்னத்துக்கு உடுப்பு? என்றவனை மீண்டும் முறைக்க.

“படுபுள்ளை காயம் ஆறி வைக்கிற வரைக்கும் எம்ம சட்டையை போடு” என்றவன் மருந்தை எடுக்க எழுந்து செல்ல பார்க்க அவனை தடுத்து.

“எங்கன போறீக?”

“ஆத்தா கிட்ட களிம்பு கிடக்கும் வாங்கி கிட்டு வாரேன்”

“இருக” என்றவள் எட்டி தான் படுத்திருந்த இடத்தில் இருந்து மருந்து குப்பியை எடுத்து அவனது கையில் கொடுத்தாள்.

“வச்சிருக்கியா?”

பார்வையைத் தரையில் பதித்துக் கொண்டே, “அத்தைதேன் கொடுத்து விட்டாக, அம்மாயி சொல்லிருக்கும் போல”

“அவீங்களுக்கும் தெரியுமா?”

“இல்லை இன்னைக்குதேன் சொன்னேன்”

“ப்ச்! என்றவன் சில நொடிகள் தலையைத் தாங்கி அமர்ந்திருந்தான்.

“என்னங்க?” என்றதும் அவளைப் பார்த்தவன்.

“எதுவும் பேசுற நிலைமையில நான் இல்ல புள்ள மனசு உலப்பிக் கிடக்கு படு” சொன்னதோடு இல்லாமல் அவளைப் படுக்க வைத்தவன்.மெதுவாக அவளது காயத்திற்கு மருந்திட்டான்.

அவளது நிலை எல்லாம் கருத்தில் கொள்ளவில்லை மாறாக அவளது வலியும், காதலும் அவனை ஒருவாறு தாக்கி இருந்தது.பொறுமையாக அவளுக்கு மருந்திட்டவன் அப்படியே சரிந்து அவளை அனைத்துக் கொள்ள.அவன் முகம் பார்த்து வைத்தாள் வேணி,”எதையும் எண்ணி வைக்காம தூங்கு புள்ள” என்றவன் அவளது கண்ணில் முகம் புதைக்க, வெகு இயல்பாக அவனுடன் ஒண்டி கொண்டு தூங்கி போனாள் அம்சவேணி.

அங்கு கந்தசாமி வீட்டில்..

மருது, முத்து காளை இருவரும் கூடத்தில் அமர்ந்திருக்க. அவர்களுக்கு எதிரில் முனியசாமி, சொக்கப்பன்,  கருப்பன் கந்தசாமி அமர்ந்திருந்தனர்.பெண்கள் மூவரும் உள்ளே அழகு நாச்சியின் அறையில் இருந்தனர்.உடல் சூடு குறைந்திருக்கச் சற்று முன் தான் உறங்க தொடங்கி இருந்தாள் அழகு நாச்சி.

பெரும் சங்கடம் கொண்ட மௌனம் அதனை முன் வந்து கலைத்தார் சொக்கப்பன்,”முனியசாமி!”

“சொக்கப்பா இப்போ எதுவும் பேசிகிட வேணாம் விடியட்டும்” இன்று விடியல் தொடங்கிப் பல பிரச்சனைகளைச் சந்தித்து அதற்குச் சரியான முறையில் தீர்வையும் கண்டு, முடித்து வந்தவர்களின் சோர்வை எண்ணி முனியசாமி சொல்ல, சொக்கப்பனுக்கும் அது தான் சரி என்று பட்டது.

“மருது முனியன் சொல்றது போல விடியலுக்குப் பேசிக்கிடுவோம், அசந்து போயி கிடகீக செத்த படுத்து உறங்கி முழிங்க”

“ஹ்ம்ம்!” என்றவர் மகனை பார்க்க.

“திண்ணையில படுத்துக்கிடுறேன்” யாரையும் பார்க்காமல் எழுந்து செல்ல.

“கருப்பு!” கந்தசாமி அழைக்க, அவரது அழைப்புக்கு அர்த்தம் கண்டவன் போல் முத்து காளையை இழுத்துக் கொண்டு மாடிக்கு சென்று விட்டான்.அதன்பின் பேச்சுக்கள் குறைந்து பெரியவர்கள் மெல்ல மெல்ல உறக்கத்திற்குச் சென்றனர்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அடுத்த அத்தியாயம்

கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 11

கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 11 இதோ மருதுவின் குடும்பம் முனியசாமி வீட்டுக்கு வந்து முழுதாக ஒரு நாள் கடந்து விட்டது.இன்று தான் அழகு நாச்சி முழித்து எழுந்து நடக்கும் அளவுக்குத் தேறி இருந்தாள்.வள்ளியின் வழி திருமணம் நின்றதை அறிந்தவளுக்குப் பெரும் விடுதலை உணர்வு.கூடுதலாக…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0

இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்