arrow_back
வந்தாயே உறவாக இந்நாள்! அத்தியாயம் 10

அத்தியாயம் 10

visibility 45
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
பகிர்

“நாங்க அப்படித்தான் பேச நினைக்கிறோம்த்தை. ஆனால் இவுக தான் நம்மகிட்டே எகத்தாளமாகப் பேசுறாவ! அதுக்கு ஏத்த மாதிரித் தானி நாங்களும் பதிலைச் சொல்ல முடியும்!”என்றாள் இளவரசி. 

 

அதில் தங்களது அகங்காரம் தலைத் தூக்கி விடவும், 

 

“ஓஹோ! அப்போ நாங்க இந்த விஷயத்தில் சம்பந்தப்பட்ட நபர் கிட்டே மட்டும் பேசிக்கிறோம்! மத்தவக அமைதியாக இருந்தாலே போதும்!”என்றிருந்தார் பாண்டியம்மாள். 

 

அதைக் கேட்டதுமே,”சம்பந்தப்பட்ட நபரா? யாரு அதுன்னுத் தெரிஞ்சிக்கலாமா?”எனத் தானும் ஏளனமாக வினவினான் வைரமணி. 

 

“அதான் எங்க மயனைக் கட்டிக்கிட்டு அவேன் கையால் தாலி வாங்கிக்கிட்டாளே? இதோ இவகிட்டே தான்!”என்று வேதவள்ளியைச் சுட்டிக் காட்டிக் கூறியிருந்தார் பாண்டியம்மாள். 

 

அதில் அவளும், அவளது குடும்பத்தாரும் அதிர்ந்து போயினர். 

 

ஏனெனில்,’இவள் ராசிக் கெட்டவள்! இவளால் தான் தங்களுடைய மகன் இறந்து விட்டான்!’ என்றெல்லாம் தங்களது வீட்டுப் பெண்ணின் மீது மண்ணை வாரித் தூற்றி விட்டுப் போன இவர்கள் வந்து எதற்காக மீண்டும் வேதவள்ளியிடம் பேச வந்திருக்கிறார்கள்? என்ற ஆதங்கத்துடன் அவர்களைப் பார்த்து, 

 

“இவகிட்டே நீங்கப் பேச இனிமேல் என்ன இருக்கு? அது தான் அன்னைக்கே பேச வேண்டியதை எல்லாம் பேசிட்டுப் போயிட்டீயளே? அப்பறம் இப்போ பேசுறதுக்கு என்ன இருக்குங்க?”எனச் சிவமலையின் பெற்றோரிடம் கேட்டிருந்தார் வனக்கிளி. 

 

“எல்லாம் இருக்கப் போய்த் தான் வந்திருக்கோம்ங்க”என்று அவருக்குப் பதிலளித்தார் குமரிமுத்து. 

 

அப்போது,”அம்மா! அவங்க எங்கிட்ட தானே பேசனும்னுச் சொல்றாங்க! என்னப் பேசனுமோ பேசட்டும்!”என்று தன்னுடைய அன்னைக்கு அறிவுறுத்தினாள் வேதவள்ளி. 

 

அதைக் கேட்டு விட்டுத் தங்களது புருவத்தை உயர்த்தி அவளை மெச்சும் பார்வைப் பார்த்தார்கள் சிவமலையின் பெற்றோர். 

 

“எங்கிட்டே பேச வேண்டியதைக், கேட்க வேண்டியதை எல்லாம் இப்போவே பேசுங்க! கேளுங்க”என அவர்கள் இருவரிடமும் அழுத்தமான குரலில் வலியுறுத்தவும் செய்தாள்!

 

“ம்ஹ்ம்! உனக்குக் கல்யாணம் முடிவானதுமே உனக்கு இவ்வளவு தைரியம் வந்துடுச்சுப் போலவே? இதை அவன் தானே கொடுத்தான்?”என அவளிடம் இகழ்ச்சியாக வினவினார் பாண்டியம்மாள். 

 

“எனக்குக் கல்யாணம் முடிவானதுக்கும், அவருக்கும், என்னோட தைரியத்துக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லைங்க! நீங்கப் பேச்சைத் திசைத் திருப்பாமல் கேட்க வந்ததை மட்டும் கேளுங்க”என்று அவர்களிடம் கேட்டுக் கொண்டாள் வேதவள்ளி. 

 

“ம்க்கும்! சரி. நீ சொன்ன மாதிரியே நடந்துக்கிறோம்மா”என்றவரோ,

 

“நீ அந்த அமுதினியனைக் கட்டிக்கிறதில் எங்களுக்கு விருப்பமே இல்லை! நீ எப்படி எங்க மயனை இவ்வளவு சீக்கிரத்திலேயே மறந்துட்டுப் புது வாழ்க்கைக்குத் தயாராகி இருக்கிற?”என ஆதங்கத்துடன் வினவினார் குமரிமுத்து. 

 

அதில் வேதவள்ளியின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் யாவரும் மிகவும் தர்மச் சங்கடப்பட்டுப் போனார்கள்!

 

இவர்களது பேச்சு தங்களது முகத்தைச் சுளிக்க வைத்ததை உணர்ந்து கொண்டாலும் கூட, வேதவள்ளியின் முகத்தில் நென்பட்ட தெளிவின் காரணமாக சிவமலையின் பெற்றோர் கேட்டக் கேள்விக்கு அவளே பதிலைச் சொல்லட்டும் என்று மௌனமாகி விட்டனர் வனக்கிளி, இளவரசி மற்றும் வைரமணி. 

 

“நான் அந்த அமுதினியனைக் கட்டிக்கிறதில் உங்களுக்கு ஏன் விருப்பமில்லைன்னுத் தெரிஞ்சிக்கலாமா?”எனத் தங்களிடம் அழுத்தமாக கேட்டவளை முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டே, 

 

ஏனெனில் இதே கேள்வியைத் தான் இவர்களிடம் அமுதினியனும் கேட்டிருந்தான். அதனாலேயே இவளின் மீது மிகுந்த சினம் துளிர்த்து விட்டது! 

 

“என் எங்களுக்கு விருப்பமில்லைன்னு உனக்குத் தெரியாதா என்ன?”என அவளிடம் எரிச்சலாக கேட்டார் பாண்டியம்மாள். 

 

“தெரியாதுன்றதால் தான் கேட்கிறேன்”என்றிருந்தாள் வேதவள்ளி. 

 

உடனே,”அந்த இனியன் எங்கப் புள்ள சிவமலையோட நண்பன்! அவேன் உயிரோட இருந்த வரைக்கும் அவேங் கூடவே சுத்திக்கிட்டு இருந்தப் பையன்! அதே மாதிரி உங்கக் கல்யாணத்திலேயும் களைப்புப் பார்க்காமல் வேலைப் பார்த்தவன்! அப்படி இருக்கும் போது அவனையே நீ இரண்டாம் தாரமாக கட்டிக்கிறதை நினைச்சு உனக்கே உடம்புக் கூசலையா?”எனத் தடித்த வார்த்தைகளைப் பிரயோகித்து விடவும், 

 

அதைக் கேட்ட மற்றவர்களுக்கு உடல் வெலவெலத்துப் போனது! 

 

“நீங்க என்னம்மா இம்புட்டுக் குதர்க்கமாகப் பேசுறீய?”என்று தன் நெஞ்சே வெடித்துச் சிதறி விடுவதைப் போன்ற வலி நிறைந்தக் குரலில் கேட்டார் வனக்கிளி. 

 

அதற்கு,”நாங்க குதர்க்கமாகப் பேசுறோமா? இல்லை, நீங்கக் குதர்க்கமான விஷயங்களை எல்லாம் செய்றீயளான்னு நீங்களே யோசிச்சுப் பாருங்க!”என அவர்களிடம் இகழ்ச்சியாக கூறினார் குமரிமுத்து. 

 

“நான் உங்கப் பையனுக்கு நண்பனாக இருந்தவரைக் கட்டிக்கிறது உங்களுக்குக் குதர்க்கமான விஷயமாக இருக்கா என்ன?”என்று இறுகிய குரலில் வினவினாள் வேதவள்ளி. 

 

“ஆமாம். இல்லையா பின்னே? முதல்ல நீ மறு கல்யாணம் செய்துக்கிறதே தப்பு! ஏன்னா, நல்லக் குடும்பத்துப் பொண்ணுக்கு இதெல்லாம் அழகாக என்ன?”என்று அவளிடம் முகச் சுளிப்புடன் கேட்டிருந்தார் பாண்டியம்மாள். 

 

“இங்கே பாருங்க! உங்களோட வார்த்தை எல்லாம் எல்லை மீறிப் போயிட்டு இருக்கு! இது சரியில்லை!”என அவருக்கு எச்சரிக்கை விடுத்தான் வைரமணி. 

 

“என்னப்பா பொம்பளைங்கப் பேசிட்டு இருக்கும் போது குறுக்கப் புகுந்து மிரட்டல் விட்டுட்டு இருக்கிற? இது மட்டும் நல்லா இருக்குதா என்ன?”எனத் தானும் அவனிடம் எச்சரிக்கை விடுக்கும் விதமாக கேட்டிருந்தார் குமரிமுத்து. 

 

“நீங்களும் தான் எந்தங்கச்சிக்கு மிரட்டல் விட்ற மாதிரிப் பேசினீய! அதை என்னன்னுச் சொல்றது?”என்று கோபத்தில் கொந்தளித்தவனை, 

 

“அண்ணே! இவுக அப்படி பேசினால் நாமளும் இவுகளை மாதிரியே பேசனும்னு அவசியமா என்ன? நீங்க இருங்க!”என்று அவனை அமைதியாக இருக்கச் சொல்லி விட்டு, 

 

“அப்படி நீங்கச் சொல்ற மாதிரிக் குதர்க்கமாகவே இருந்துட்டுப் போவுதுங்க! அதைப் பத்தி எங்க கிட்ட வந்து நியாயம் கேட்க உங்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கு?”எனச் சிவமலையின் பெற்றோரிடம் தடாலடியாக வினவி இருந்தாள் வேதவள்ளி. 

 

அதில் அவர்கள் இருவரும் சில கணங்களுக்கு ஆடிப் போய் விட்டார்கள்! 

 

அவர்கள் நிதானத்திற்கு வரும் வரைக்கும் மேலே எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள் வேதவள்ளி. 

 

ஆனாலும் அவளது கூரியப் பார்வை அவர்கள் இருவரையும் துளைத்து எடுத்துக் கொண்டுத் தான் இருந்தது எனலாம்! 

 

அவள் எண்ணியதைப் போலவே, சிவமலையின் பெற்றோர் தங்களைச் சமாளித்துக் கொண்டு,

 

“எங்களுக்கு உங்கிட்ட இதையெல்லாம் கேட்க நிறையவே உரிமை இருக்கு! அதை எப்படி நீ இல்லைன்னுச் சொல்லி மறுக்க முடியும்? நீ இப்பவும் எங்கப் பையனோட மனைவி தானே? அப்படி இருக்கும் போது வேற ஒருத்தனை அதுவும் அவனோட நண்பனையே கல்யாணம் செய்துக்கிறதுக்கு உனக்கு எப்படி தைரியம் வந்துச்சு?”எனத் தன்னுடைய ஆற்றாமையை வெளிப்படுத்தினார் பாண்டியம்மாள். 

 

“ச்சே! உங்களுக்கு எல்லாம் புத்தி ஏன் இப்படி போகுதுன்னுத் தெரியலை! எங்க வீட்டுப் பொண்ணுக்கு இப்போ தான் ரொம்ப நாள் கழிச்சு நல்லதைப் பண்ணி வைக்கப் போறோம்! அதை இப்படி வந்து கெடுத்து விட்றதுக்கு உங்களுக்கு எப்படித் தான் மனசு வருதோ!”என்று தன் முகத்தில் வெறுப்பைத் தேக்கிக் கொண்டுக் கூறினாள் இளவரசி. 

 

“ஏய்! அப்படி என்ன நல்லது செஞ்சி வைக்கப் போறோம்ன்னுப் பெருமைப் பீத்திக்கிற? அந்த அமுதினியனே ஒரு அனாதை! அவனை எல்லாம் வீட்டிலேயே சேர்க்கக் கூடாது! நாங்கப் போனால் போகுதுன்னு எங்கப் பையனுக்காக அவனை வீட்டுக்குள்ளே விட்டோம்! கடைசியில் பார்த்தால் உண்ட வீட்டுக்கே ரெண்டகம் பண்ணிட்டான்! அவனை எல்லாம் இன்னும் அடிச்சுத் தூரத்தாமல் ஊரில் இருக்கிறவங்க எல்லாரும் மரியாதைக் கொடுத்துட்டு இருக்காங்க! அவனைப் போய் நீ கல்யாணம் செய்துக்கிறது எங்களுக்குக் கொஞ்சம் கூட மனசுக்கு ஒப்பலை”என்றவரைக் கண்களில் கனல் கக்க நோக்கி,

 

“நீங்க இதுவரைக்கும் அவரை எப்படி நடத்துனீய! எப்படி பேசுனீய? அப்படின்றது எல்லாம் எனக்குத் தேவையில்லை! ஆனால் இனிமேல் நீங்க என் முன்னாடி அவரைப் பத்தி இப்படி பேசுறதை என்னால் ஏத்துக்க முடியாது! அதனால் அவரைப் பத்திப் பார்த்துப் பேசுங்க! அது தான் உங்க ரெண்டுப் பேருக்கும் நல்லது!”என அவர்களிடம் கண்டிப்புடன் கூறினாள் வேதவள்ளி.

 

அதில் அவர்கள் இருவரின் முகங்களில் ஈயாடவில்லை! 

 

“என்ன உன் மாமியார், மாமனாரை ஒரு மட்டு, மரியாதையே இல்லாமல் பேசிட்டுத் திரியிற? உன்னோட முதல் கல்யாணமே உன் ராசியால் தான் நிலைக்காமல் போச்சு! இப்போ இந்தக் கல்யாணம் மட்டும் கடைசிக் காலம் வரைக்கும் நிலைச்சு நிக்கப் போகுதா என்ன? அதான் சொல்றோம்! நீ இந்தக் கல்யாணத்தைப் பண்ணிக்காமல் இருக்கிறதே நல்லது”என்று அவனுக்கு அறிவுரை வழங்குவதைப் போல் அவளைக் குத்தலாகச் சொன்னார் குமரிமுத்து.

 

“இன்னும் எத்தனைக் காலத்துக்கு இப்படியே எம்பொண்ணைக் குத்திப் பேசிட்டு இருக்கப் போறீய?”என்று தன்னுடைய குரலை உயர்த்தி அவரிடம் ஆதங்கத்துடன் கேட்டிருந்தார் வனக்கிளி.

 

“ஏன் நாங்க இல்லாததையா பேசுறோம்? இவளோட ராசிக்கு இவக் கூட யாருமே வாழ மாட்டாவ! அமுதினியனும் அல்பாயுசுல போயிடாமல் இருக்கனும்னா இந்தக் கல்யாணத்தை நடத்தாமல் இருக்கிறது நல்லது!”என்றவரை அடுத்துப் பேச விடாத வகையில், 

 

“போதும் நிறுத்துங்க! இதுக்கு மேலே பேசினால் நல்லா இருக்காது! அப்பறம் நான் உங்களோட வயசுக்கு மரியாதைக் கொடுக்காமல் பேச வேண்டியது வரும்!”என்று ஒரு கத்துத் கத்தினாள் வேதவள்ளி. 

 

அதைக் கேட்டு அனைவருக்கும் கிலிப் பிடித்துக் கொண்டது! 

 

ஏனெனில் அந்தக் குரலின் அழுத்தமும், வீரியமும் அவர்களை நடுக்கத்திற்கு ஆழ்த்தி விட்டிருந்தது! 

 

“நீ…”என்றக் குமரிமுத்துவை இடைமறித்து, 

 

“என்ன? என்னச் சொல்லப் போறீய? இன்னும் ஒத்த வார்த்தைப் பேசுனீய, அப்பறம் மரியாதைக் கெட்டுடும் பார்த்துக்கோங்க! என்னைக்கு உங்க மயன் செத்து, அவரோட உடம்பை நெருப்புக்கு இரையாக்குனோமோ, அன்னைக்கு இருந்து உங்களோட எங்களுக்கு இருந்த எல்லா பந்தமும் அத்துப் போச்சு! அதுக்கு அப்பறம் என் வாழ்க்கையை முடிவெடுக்கிறதுக்கு உங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை! உங்கப் பையன் செத்ததுக்கு என் ராசித் தானே காரணம்? அப்படியே இருந்துட்டுப் போவுது! அந்த நேரத்தில் எங்கப்பாவையும் நாங்க காவுக் கொடுத்துட்டு நின்னுட்டு இருந்தோம்! அதைக் கூட நினைச்சுப் பார்க்காமல் வார்த்தையை விட்டுட்டுப் போனவுக எல்லாம் வந்து எங்களுக்கு வக்கனையாக அறிவுரைச் சொல்லனும்னு எந்த அவசியமும் இல்லை! உங்க மயனை நான் எப்பவோ மறந்துட்டேன்! இனிமேல் இந்த மருமக உரிமைக் கொண்டாடிட்டு எங்க கிட்ட வந்து வரைமுறை இல்லாமல் பேசுற வேலையை வச்சுக்காதீய! என் வருங்கால புருஷனைப் பத்தியும் தப்பாகப் பேசுற வேலையும் வேண்டாம்! சொல்லிப்புட்டேன்!”என்று மூச்சு விடவும் மறந்து போய்ப் பேசி முடித்தவளுக்குத் தண்ணீரைக் கொடுத்துக் குடிக்கச் செய்தாள் இளவரசி. 

 

                    – தொடரும்

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0

இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்