என் வீட்டு தோட்டத்தில் 24
“ம்மா!”
“…”
“அம்மா!”
“…”
“அம்மாஆஆஆ..”
“என்னடா? ஏன்டா கத்துற?” கேட்டவள் குரலில் எரிச்சல் ஏகாதியத்தியம் செய்தது.
“என்னோட சாக்ஸ் எங்கம்மா?” பள்ளி கிளம்பும் அவசரம் அவனிடமும்.
“அது கூடத் தெரியாதா சக்தி? இன்னும் எல்லாம் எடுத்து கையில கொடுக்கணும்!” சலித்தபடியே அடுப்படியில் கை வேலையை விட்டுவிட்டு சாக்ஸ் தேட வந்தாள்.
யூனிஃபார்ம் எடுத்தவன் கபோர்டில் துணிகளையெல்லாம் கலைத்துப் போட்டிருந்தான். பார்த்தவுடனே சக்தீஈஈ என பல்லைக் கடித்தாள்.
அதே கோபத்தில் பரபரவென கலைத்துப் போட்ட துணிகளை அலசி ஆராய சாக்ஸ் தென்பட்டது. வேகமாக எடுத்தவள், “இங்கேதானடா இருக்கு. கண்ணு முன்னாடியே இருந்தாலும் கையில எடுத்துக் கொடுக்க ஆள் வேணுமா.” எரிச்சலோடு எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு, மீண்டும் துணிகளை அள்ளி கபோர்டில் திணித்த அம்மாவைப் புதிதாகப் பார்ப்பது போல் மகனும் பார்த்தான்.
அதற்குள் அடிப்பிடிக்கும் வாசனை வர அப்படியே விட்டுவிட்டு அவசரமாக அடுக்களை சென்றாள். அடுப்பைக் குறைத்து வைத்து, அவள் வாணலியை கிண்டிய வேகமே சொல்லியது அவள் ஒரு நிலையில் இல்லை என்பதை.
அரவிந்தனும் அக்காவைத்தான் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஏதாவது கேட்டால் கூட இரண்டாம் முறையோ மூன்றாம் முறையோதான் பதில் வருகிறது. அதுவும் சம்பந்தமில்லாத பதிலாக இருக்கிறது. ஒரு பொருளை எடுத்துவிட்டு மீண்டும் அதே இடத்தில் வைப்பதும், காரணமேயின்றி அடிக்கடி ஃப்ரிட்ஜ் கதவை திறந்து மூடுவதுமாக இருந்தாள். அப்படியென்ன அவளை உள்ளுக்குள் உழட்டுகிறது என புரியவில்லை தம்பிக்காரனுக்கு.
இத்தனை நாட்களாக நன்றாகத்தானே போய்க் கொண்டிருந்தது. காலையில் சமைத்து எடுத்துக் கொண்டு மகனோடு கிளம்புபவள் அவனை பள்ளியில் விட்டு, மருத்துவமனை சென்று மாலைவரை பிரணவுக்கு உதவியாக இருந்து, (அப்படித்தான் நினைத்துக் கொண்டாள்) மீண்டும் பள்ளி வந்து மகனை அழைத்துக் கொண்டு நர்சரி சென்று விடுவாள்.
இடுப்பில் ஊசி போட்ட இடத்தில் வலி வந்து விடுமோ என்ற பயத்தில் மாலை நேரத்து சிறப்பு வகுப்புகள் எதற்கும் மகனை அனுப்புவதில்லை. மருத்துவர்கள் பயமில்லை என்றுவிட்டனர். இவளுக்குதான் சிறு அச்சம். அவனிடம் ஒரு மாதம் போகட்டும் என்றுவிட்டாள். ஆனால் அவன் அடங்கும் ரகமில்லையே. வீட்டுக்கு வந்ததும் அபார்ட்மென்ட் பிள்ளைகளோடு சேர்ந்து கிரிக்கெட் விளையாடி அசோசியேஷன் செகரட்டரியிடம் வசவு வாங்கி கொடுக்கவில்லை என்றால் அவன் சக்திபாலன் இல்லையே.
முன்தினம் கூட ஒரு சன்னல் கண்ணாடியை பதம் பார்த்திருந்தது சக்தி அன் கோ. முன்பு போலிருந்திருந்தால் மகனிடம் தோசைக் கரண்டி பேசியிருக்கும். செகரட்டரி இவளை அழைத்து புகார் வாசித்தும் அவள் அமைதியாக கடந்து செல்ல, அவள் இயல்பில் இல்லை என்பதே அப்பொழுது தான் அரவிந்தனின் கவனத்திற்கு வந்தது.
இரவு சாப்பிடும் பொழுது கூட பேருக்கு சாப்பிட்டது போல் இருந்தது. கேட்டதற்கு பசி இல்லை என்றாள். இரவும் தூங்காமல் வெகுநேரம் படுக்கையறைக்கும் ஹாலுக்குமாக நடை பழகுவது தெரிந்தது. டீவியைப் போடுவதும் அனைப்பதுமாக இருந்தாள்.
உண்மையில் இன்று அவள் மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும். கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் கழித்து பிரணவ் மருத்துவமனையிலிருந்து வீடு திரும்புகிறான். அதற்கு சந்தோஷம் தானே படவேண்டும். மருத்துவமனை செல்லும் அறிகுறி கூட இல்லை. வேறு ஏதோ ஒன்று இவளை அலைக்கழிப்பதாக உடன்பிறந்தவனின் உள்மனம் அடித்துச் சொல்லியது.
ஒரு வேளை இனி பிரணவை எப்படி பார்ப்பது என்ற கவலையோ? வீட்டுக்குப் போய் கூட பார்க்கலாம் என்றாலும் இதுபோல் தினமும் பார்க்க முடியுமா? போனாலும் நலம் விசாரிப்போடு திரும்ப வேண்டும். இப்படி கூடவே இருந்து பார்க்க முடியாதே? அதுதான் அவளை உழட்டுகிறது போல என்றுதான் தோன்றியது. பிரணவ் பள்ளி வரவும் நாட்கள் எடுக்கும்.
அடுப்படி வேலையை முடித்து வெளியே வந்தவள் குளிக்க செல்ல, கையில் சாக்ஸை வாங்கிய பின்னும் சக்தி அதே இடத்தில் நிற்க, என்னடா என்பதுபோல் பார்த்தாள்.
“யார் ஸ்கூலுக்கு வர்றது?” என்றான் தொங்கிப் போன முகத்தோடு.
அரவிந்தன் இருவரையும் அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பிரியா அவனுக்குப் போட்ட உத்தரவு அதுதான். “என்ன… தினமும் லன்ச் பாக்ஸ் போகுதுபோல? அதுவும் ஆந்திரா சமையலா தேடித்தேடி பண்றாங்க!” கிண்டலாக கேட்டவள் எந்த விஷயத்திலும் இவனை மூக்கை நுழைக்கக் கூடாதென சொல்லியிருந்தாள்.
“என்னடா புதுசா கேக்குற? நான்தானே வருவேன்!”
“இப்ப எல்லாம் ஈவ்னிங் நீங்க வர்றதில்ல. பிரியா அக்கா வர்றாங்க. இல்லைனா மாமா வார்றாங்க!”
“அதான் யாராவது வர்றாங்கல்ல?”
“நீங்க வர்றதில்லையே?” என்றவன் குரல் உள்ளிறங்கியது. அதில் அவள் வரவேண்டும் என்ற கோரிக்கை மறைந்திருந்தது.
மகனை ஆழ்ந்து கவனித்திருந்தால் அவளுக்கும் தெரிந்திருக்கும். இரண்டு நாட்களாகத்தான் அவன் தன்னை மிகவும் தேடுகிறான் என்று. தேடுகிறான் என்பதைவிட அடிக்கடி வந்து தொந்தரவு செய்கிறான். தானே தன்னுடைய தேவைகளை கவனித்துக் கொள்கிறவன் எதொன்றுக்கும் அம்மாவை ஏன் தேடுகிறான் என யோசிக்கவில்லை. அவளது கவனத்தை தன் பக்கமாகத் திருப்ப முயற்சிக்கிறான்.
இரண்டு நாட்களாக அம்மாவின் கவனம் இங்கில்லை என்பதை பிள்ளை ஏதோ ஒரு கணத்தில் உணர்ந்திருக்கிறது. அவளை திசை திருப்பவே தன் பக்கம் திருப்பியிருக்கிறான். சாதாரணமாக பிள்ளைகள் நாம் உடல்நிலை சரியில்லாத பொழுதோ அல்லது வீட்டில் யாருடனாவது சடவில் இருக்கும் பொழுதோதான் நம்மை அதிகமாகத் தேடுவார்கள். நச்சரிப்பார்கள். என்னைக் கவனி என்பதன் அர்த்தமல்ல. ஏன் இப்படி இருக்கிறாய், உனக்கு என்னதான் ஆச்சு என்பதன் மறைமுக கேள்வி.
மகனையே பார்த்தாள். ஆழ்ந்த மூச்செடுத்தவள், மகனின் தலை கோதி, “இனிமே நான்தான் வருவேன். மாமா வரமாட்டான். இனிமே நீ ஈவ்னிங் எக்ஸ்ட்ரா ஆக்டிவிட்டீஸ் க்ளாஸ் போலாம்” என்றதும் சக்தி முகத்தில் சட்டென சந்தோஷ மின்னல்.
நம்பமாட்டாமல், “பிராமிஸ்!” என்றவனிடம்,
“பிராமிஸ்!” என்றாள் அவன் தலையை செல்லமாக ஆட்டிவிட்டு. அப்பொழுது தான் அவன் எந்தளவுக்கு தன்னை தேடுகிறான் எனப் புரிந்தது.
துள்ளலாக யூனிஃபார்ம் மாற்றச் சென்ற மகனை புன்னகையோடு பார்த்து நின்றாள். பிரணவ் மீதிருந்த அக்கறையில் மகனைத் தவிக்க விட்டுவிட்டோமோ என்ற எண்ணம் நெஞ்சை அழுத்தியது. அப்ப அவன் யார் என்ற கேள்வி உள்ளுக்குள் எழாமல் இல்லை. இத்தனைக்கும் வாரத்தில் ஒன்றிரண்டு நாட்கள் தான் அரவிந்தனோ பிரியாவோ அழைக்கச் செல்வது. பள்ளி விடுமுறை நாட்களில் மகனை தனியே விட்டுச் செல்லவும்மாட்டாள்.
குரு அலுவலகம் சென்ற நாட்களில் மருத்துவமனை வரத் தாமதமாகும். அவன் வரும்வரை காத்திருப்பவள் வந்ததும் மகன் தேடுவான் என அவசரமாகக் கிளம்புவாள்.
“பொறுமையா போங்க அபி. ஓவர் ஸ்பீட் உடம்புக்கு ஆகாது!” அக்கறையும், கண்டிப்புமாகவே சொல்லி அனுப்புவான். அவள் பைக் ஓட்டும் வேகம் தான் தெரியுமே? மகன் காத்திருப்பான் என்ற பதட்டத்தில் இன்னும் வண்டி வேகமெடுக்கும்.
அவனுக்கும் வேகமெல்லாம் புதிதல்ல. கல்லூரி மாணவனாய் இருந்தவரையில். இரவில் சக தோழமைகளுடன் பந்தயம் வைத்து ரேஸ் பைக் ஓட்டி காவலர்கள் கண்டனத்துக்கு ஆளாகி, திருவேங்கடத்தை காவல் நிலையம் வரை வரவழைத்ததெல்லாமே விடலைப்பருவ சாகசங்கள். இப்பொழுது பிரணவ் தந்தையாக கடமை! கண்ணியம்! கட்டுப்பாடு! மாதிரி பொறுமை! அமைதி! நிதானம்! எனும்படி முகதி நிலைதான் எப்பொழுதும்.
அவனும் தன் நிதானத்தை இழந்த தருணம் அது.
அன்றும் வழக்கம் போல் குருவுக்குப் பிடித்த பெசரட்டு உப்புமாவை இஞ்சி பச்சடியோடு காரசாரமாக செய்து எடுத்துக் கொண்டு தான் மருத்துவமனை கிளம்பினாள். திங்கள் கிழமை. வார விடுமுறை நாட்களில் மருத்துவமனை வரமாட்டாள். மகனோடுதான் இருப்பாள்.
இரண்டு நாட்களாக வராதவளை, இவள் வருகைக்காகவே காத்திருந்தது போல்தான் அவனும் பார்த்திருந்தான். இந்த ஒரு மாத காலத்தில் அவள் வரும் நேரம் நன்கு பழகிவிட்டது. சில நாட்களில் அவள் வரும் நேரத்திற்கு கால்கள் தன்னால் மருத்துவமனை வாயிலுக்குச் செல்லும். இவனைப் பார்த்ததும் அவள் முகத்தில் சம்பிரதாயப் புன்னகை பூக்கும். இவன் முகத்திலும் அது பிரதிபலிக்கும்.
அவளைப் பார்த்ததும் மனதில் ஒரு இதம் படர்வதை தவிர்க்க முடியவில்லை. தனிமை தூரம் போகும். பிரணவுமே இவளை தினமும் எதிர்பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டான். வார விடுமுறை நாட்களில் எங்கே என கேட்க ஆரம்பித்தவனிடம், கைபேசியில் பேச வைத்தான்.
ஒரே அறைக்குள் அடைந்து கிடப்பவனை மருத்துவரிடம் கேட்டு, அவ்வப்போது வெளியே அழைத்துச்சென்று மருத்துவமனை பூங்காவில் காலாற நடக்கவிட்டாள். அதுவும் ஜெனரல் வார்டுக்கு மாற்றிய பிறகுதான். வெயில் படாமல் இருந்தவன் தேகம் சோகை பற்றியது போல் மேலும் வெளுத்துவிட்டது. இது நல்லதுக்கு இல்லை என மருத்துவரிடம் கேட்டு சிறிது நேரம் ஆள் நடமாட்டமில்லாத பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்று வெளிக்காற்றை சுவாசிக்க விட்டு, வெயில் முகம் காட்டி அழைத்து வருவாள். அதற்காகவே இவளை பிரணவ் எதிர்பார்க்க ஆரம்பித்தான். சில நேரங்களில் மூவரும் கூட போவதுண்டு.
இவள் வந்ததும் கேரியரை அவன் கையில் கொடுத்தாள். வாங்கியவன் இன்றைக்கு என்ன என்பது போல் பார்க்க,
“நானெல்லாம் இதைப் பாத்தா நாட்டைவிட்டே ஓடுவேன். நீங்க என்னடான்னா அதையே ஃபேவரிட்டா சாப்பிடறீங்க!” என்றாள் புன்னகையோடு.
அப்பொழுதே தெரிந்தது உப்புமாவும், தோசையும் என்று. சிரித்தபடியே வாங்கிக் கொண்டான்.
“சூடா இருக்கும் போதே சாப்பிட்டு வாங்க!” என்று கேண்டீன் அனுப்பி வைத்தாள்.
அவன் கேரியரோடு கேண்டீன் செல்ல, பிரணவை முகக்கவசமிட்டு அழைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள். அப்பொழுது தான் அறையை சுத்தம் செய்பவர் வாளியில் தண்ணீரும், துடைப்பானும் கொண்டு வந்தார். பழக்கத்தில் இவளைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தார்.
பதிலுக்கு புன்னகைத்தவளிடம், “ஏம்மா… அந்த தம்பிய ஒரு நாள் வீட்டுக்கு அனுப்பி வச்சா என்ன? ராத்திரி முழுக்க தூங்க மாட்டேங்குது. இப்படியே இருந்தா உடம்பு என்னத்துக்காகும். உங்க வீட்ல வேற ஆளுங்களே இல்லையா? ஒரு நாள் மாத்திவிடக்கூடாதா?” என்றார் அக்கறையாக. இரண்டு நாட்களாக இவன் மட்டுமே இருந்ததைப் பார்த்துவிட்டு.
இவள் தினமும் சாப்பாடு கொண்டு வருவதும், இவள் வந்ததும் சிலநாட்கள் அவன் வெளியே சென்றுவிடுவதும் பார்த்தவருக்கு இவளை மனைவியாகவே நினைத்துவிட்டார். இவர் மட்டுமல்ல. அங்கு வேலைபார்க்கும் நர்ஸ்களும் இவர்கள் ஒரே குடும்பம் என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டனர்.
சாப்பிட்டு வந்தவனை அப்பொழுது தான் ஊன்றி கவனித்தாள். பிரணவ் எந்தளவுக்கு வெளுத்து தெரிந்தானோ அந்தளவுக்கு குருவின் முகம் கருப்படித்திருந்தது சரியாக உறக்கமும், ஓய்வுமில்லாததால். கழுத்து கூட மெலிந்து நீண்டிருப்பதுபோல் தெரிந்தது. ஒருநாள் பிரணவ் அச்சுறுத்திய பிறகு அவனுக்கு இரவு தூக்கமே மறந்து போயிற்று. இரவில் அடிக்கடி மகனை சோதிப்பதே வேலையாக வைத்திருந்தான். மகன் மீது கவனம் வைத்தவன் தன்னை கவனிக்க மறந்திருந்தான்.
“முதல்ல நீங்க வீட்டுக்கு கிளம்புங்க!” என்றாள் அவன் கையிலிருந்த உணவுப் பையை வாங்கிக் கொண்டே.
புரியாமல், “அபிராமி… என்ன பண்றீங்க?”
“உங்க அப்பாவ வரச்சொல்லியிருக்கேன். நீங்க வீட்டுக்கு கிளம்புங்க. நான் பாத்துக்கிறேன்.”
“இல்லீங்க… நான் சமாளிச்சுப்பேன்!” என்றவனை அவள் பார்த்த பார்வையே சொல்லியது நீ சமாளிக்கும் லட்சணம் தெரியுமென்று. கவனிப்பாரற்ற காணிபோல் முகம் புதர் மண்டிப்போய் கிடந்தது. கண்ணும் மூக்கும் மட்டுமே பார்வைக்கு தட்டுப்பட்டது. தலைமுடி நெற்றியில் புரண்டு கண் மறைத்தது.
இருக்கும் சூழலும், நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்களின் எண்ண அலைவரிசையும் தான் ஒருவரது மனநிலையை நிர்ணயிக்கும். கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதகாலமாக மருத்துவமனையே கெதியென இருந்தவனது தோற்றமும் அதற்கேற்றார் போல்தான் தகவமைந்திருந்தது. இத்தனைக்கும் வீட்டுக்கோ, அலுவலகமோ செல்லாமலில்லை. வீட்டுக்குப் போனாலும் குளித்து உடை மாற்றி கண் மூடித் திறப்பதற்குள் மருத்துவமனை வந்து நிற்பான். அலுவலகம் சென்றாலும் அதே போல்தான். புதிதாக எந்தக் கம்பெனிக்கும் கன்சல்டிங் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஏற்கனவே தனது உதவியாளர்களிடம் அவரவர்க்கான பொறுப்புகளை ஒப்படைத்துவிட்டான் தான். அலுவலகம் சென்று சரிபார்த்து வருவதோடு சரி.
பிரணவ் நன்கு தேறிவிட்டான். இந்த வாரத்தில் வீட்டுக்குப் போகலாம் என்றும் சொல்லிவிட்டனர். நார்மல் செக்கப் வந்தால் போதும். அதுவும் சிறிது காலத்திற்கே. குரு தான் மிகவும் மெலிந்ததுபோல் காணப்பட்டான்.
“அதான் பாத்தாலே தெரியுதே. நீங்க சரியாத் தூங்கி ஒரு மாசமாச்சு. வீட்டுக்குப் போயி குளிச்சு, சாப்பிட்டு, நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு ஈவ்னிங்கா வாங்க!” உரிமையும் அதட்டலுமாகச் சொன்னவளை ஏறெடுத்துப் பார்த்தான்.
என்ன என்பதுபோல் அவளும் பார்க்க, “உங்களுக்கும் அது தானே?” என்றான்.
“நான் தான் நைட்டு நல்லாத் தூங்கிட்டுத் தானே வர்றேன்!”
“அதான் கண்ணச்சுத்தி கருவளையம் போட்டிருக்கா?”
குருவுக்கு இருந்த அதே பயம் அவளுக்கும் இருந்தது. அதுவே அவளது தூக்கத்தையும் காவு வாங்கியிருந்தது.
“ப்ச்ச்…” அவளது சலிப்பு இப்ப அதுதான் முக்கியம் என்பதுபோல் இருக்க மென்சிரிப்பு அவனிடம்.
“முதல்ல ஹேர்கட் பண்ணிட்டு, ட்ரிம் பண்ணிட்டாவது வாங்க! வனவாசம் போன முனிவர் மாதிரி இருக்கீங்க!” இவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்க அதற்குள் திருவேங்கடமும் வந்துவிட்டார்.
மகனிடம் கார் சாவியைக் கொடுத்தார். “என்னப்பா நீங்களும்?”
“கிளம்பு நைனா. எட்ட உண்டாவு சூடு. நீ பிட்டை நீக்கு முக்கியம். நா பிட்டை நாக்கு முக்கியம் காதா?” (கிளம்புடா… எப்படியிருக்க பாரு! உனக்கு உன் மகன் முக்கியம்னா, எனக்கு என் மகன் முக்கியம்)
அதற்கு மேலும் மறுத்துப் பேச முடியாமல் கார் சாவியை வாங்கிக் கொண்டு கிளம்பினான்.
வீட்டுக்கு வந்த மகனை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தார் ஜமுனா. சந்தோஷத்தில் நெஞ்சம் விம்மித் தணிந்தது. கண்கள் கூட லேசாக கலங்குவது போல் இருந்தது. மகனை இப்படிப் பார்த்து எத்தனை நாட்களாயிற்று.
மருத்துவமனையிலிருந்து நேரே சலோன் சென்று முடிவெட்டி, ட்ரிம் செய்து வந்திருந்தான்.
“இப்பதான்டா பாக்குற மாதிரி இருக்க!”
“அப்போ இத்தனை நாளா அவ்வளவு கண்ட்ராவியாவா இருந்தேன்?”
“உண்மையச் சொன்னா வருத்தப்படுவ!” என்றார் கேலியும் கிண்டலுமாக.
“ம்மா… ஈவ்னிங் தான் போவேன். நல்லா தூங்கி எந்திரிச்சு வரச்சொல்லி உத்தரவு!” சிரித்தபடியே மாடி ஏறிச் சென்ற மகனை வெகு நாட்கள் கழித்து சந்தோஷமாகப் பார்த்தார்.
ஆனால், அவர் சந்தோஷம் அன்று முழுவதும் கூட நிலைக்கவில்லை.
ஒரு வித உற்சாகத் துள்ளலோடு குளித்து வந்தவன், கபோர்டில் உடையைத் தேடியவன் கண்கள் அப்படியே நிலைபெற்றது. கைகள் தன்னால் அதை எடுத்தது. கண்கள் சுருங்க இதழ் விரித்து முகம் மலர்ந்து சிரித்தபடி ஷைலஜாவின் புகைப்படம். அவனையும் மீறி விரல்கள் படத்திலிருந்தவள் முகத்தை வாஞ்சையோடு வருடிக் கொடுத்தது. கண்களில் நீர்ப்படலம் பூத்தது.
மகனுக்கு தாயின் ஏக்கம் வந்துவிடக்கூடாதென அவன் பார்வைக்கு மட்டுமேயென கபோர்டில் மறைத்து வைத்துக் கொண்ட படம்.
“பாவா… இட்ட சூடு பாவா!” சிணுங்கி சீண்டியது அவனது சிலக்கவின் கிளிப்பேச்சு.
இப்பொழுதும் அவள் குரல் அவனுக்குள் ரீங்காரமிட, அவளுடன் வாழ்ந்த நாட்களும், அவளது இறுதி நாட்களும் கண்முன் வந்து போனது. மனதை கவ்விப் பிடித்த உணர்வு. கடந்த நொடிவரை அவனுக்குள் ஊற்றெடுத்த உற்சாகம் சட்டென வடிந்து போயிற்று.
அப்பொழுதே மீண்டும் மருத்துவமனை கிளம்பிவிட்டான். கீழிறங்கி வந்த மகனின் முகமாற்றம் புரியவில்லை ஜமுனாவுக்கு. மாடி ஏறும்போது மகனின் முகத்திலிருந்த மலர்ச்சி எங்கே போயிற்று.
திருவேங்கடம் மனைவிக்கு அழைத்து, “அபிராமி ஒரு வார்த்தை சொன்னதும் கிளம்பிட்டான். இதையே நாம எத்தனை நாள் சொல்லியிருப்போம். நான் பாத்துக்கறேன். நீ வீட்டுக்குப் போய் தூங்கி எந்திரிச்சு வான்னு. கேட்டானா? அந்தப்பிள்ள சொல்லவும் பேசாம கிளம்பிட்டான் ஜமுனா?” மகன் மீது புலங்காகிதமாக குற்றப்பத்திரிகை வாசித்தார்.
பிரணவுக்கிருந்த ஆபத்தும் நீங்கிவிட்டது. மகனுக்கிருந்த ஒரே கவலையும் அகன்றுவிட்டது. மகனின் வாழ்க்கையில் இனி எல்லாம் நல்லதாகவே நடக்க வேண்டும் கடவுளே என மனதார கடவுளை வேண்டிக் கொண்டார். அவர் வேண்டுதல் கடவுளைச் சென்று சேரும் முன் கீழிறங்கி வந்தான் குரு.
“என்ன குரு? ஈவ்னிங் தான் நீ ஹாஸ்பிடல் வருவேன்னு அப்பா சொல்லிட்டிருந்தாரே. அதான் அபி அங்க இருக்காளாமே?” அவர் கேட்டுக் கொண்டிருக்க, கையோடு எடுத்து வந்த ஷைலஜா புகைப்படத்தை ஹாலில் மாட்டிச் சென்ற மகனை அதிர்ந்து பார்த்தார்.
அவன் மனதில் என்ன ஓடுகிறது என கணிக்க முடியவில்லை சற்றுமுன் மகனிடமிருந்த மலர்ச்சி எங்கே போயிற்று? இத்தனை நாட்களாக கபோர்டில் மறைவாக இருந்த படத்தை ஹாலில் மாட்டவேண்டிய அவசியம் என்ன வந்தது?
*****
“என்னம்மா… புதுசா ஷைலஜா ஃபேட்டோவெல்லாம் வெளியே வந்திருக்கு?” பிரணவ் வீடு திரும்புகிறான் எனத் தெரிந்து பார்த்துப் போக வந்திருந்தாள் விஷாலி.
“யாராவது உள்ளே வந்துருவாங்கனு, மறைச்சு வச்ச ஃபோட்டோ வெளியே வருதோ என்னவோ?”
“என்னம்மா சொல்றீங்க? ஒன்னுமே புரியல?”
“உன் தம்பிக்காரனுக்கு புதுசா பொண்டாட்டி நெனப்பு வருதுன்னா, யாரோட நெனப்போ வரக்கூடாதுன்னு நினைக்கிறான் போல!”
“ம்மா… சுத்தமாப் புரியல.”
“மகனுக்கு அம்மா ஏக்கம் வந்திறக்கூடாதுன்னு தானே ஃபோட்டோ கூட பிரணவ் கண்ணுல காட்டல. ஆனா, இவனுக்கு யார் மேலயோ ஏக்கம் வந்திருச்சு. அதை மூடி மறைக்க, பீரோக்குள்ள மூடிவச்ச ஃபோட்டோ வெளியே வந்திருக்கு!”
“யாரு அபிராமி மேலயா?” என்றவள் விழிகளில் ஆச்சர்யம்.
“அப்படித்தான் தோணுது!” என்றார் உறுதியாக.
“நல்ல விஷயம் தானேம்மா? அவளும் சிங்கிள்தானே?”
“ஆனா, உன் தம்பி இன்னும் ஷைலஜாவை மறக்கல போல! ஒரு வேளை மறக்கலைனு அவனா நெனச்சுட்டிருக்கானோ என்னவோ?”
“எப்படீம்மா மறக்க முடியும். நம்மாலயே முடியல. குரு அவகூட வாழ்ந்திருக்கான்மா!”
“நானும் இல்லைனு சொல்லலையே விஷா. அதுக்குனு இப்படியே இருப்பானா? இத்தனை வருஷமும் பிள்ளைக்காகன்னு இருந்துட்டான். இன்னொருத்தி வந்தா பிரணவ எப்படி பாப்பானு நாமலும் அவனை கட்டாயப் படுத்தல. ஆனா, அபி பிரணவோட அம்மா தானே?”
“சக்திய விட்டுட்டீங்கம்மா! அவனும் குருவுக்கு மகன்தானே?”
“விதி எப்படி விளையாடுது பாரு?” என்றவர் குரலில் ஆற்றாமை மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
அன்று, உடனே மருத்துவமனை திரும்பியவனை கோபமாக முறைத்துப் பார்த்தாள். தான் சொல்லிவிட்டது என்ன? இவன் என்ன செய்து வந்திருக்கிறான் என அலுத்துக் கொண்டாலும், மறுகணமே கண்களில் ரசனை படர்ந்தது.
முடி வெட்டி, தாடியை ட்ரிம் செய்து வந்தவனை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தாள். ட்ராக் பேன்ட்டும், டீ சர்ட்டும் அணிந்து வந்தவன் சட்டென ஐந்து வயது குறைந்து தெரிந்தான்.
“இப்பதான் பிரசாத், பாக்குற மாதிரி இருக்கீங்க! உங்கள இப்படிப் பாத்தா பிரணவ் ரொம்ப சந்தோஷப்படுவான்.” தன் சந்தோஷத்தை பிரணவின் சந்தோஷத்திற்குள் ஒளித்தாள்.
கண்களில் ரசனை மின்ன பாராட்டியவளிடம், “இப்படி இருந்தாதான் ஷைலுவுக்குப் பிடிக்கும்! இது அவ எடுத்துக் கொடுத்த ட்ரெஸ்தான். அவளமாதிரி ட்ரெஸ்ஸிங் சென்ஸ் யாருக்கும் வராது!” புன்னகை முகமாகக் கூறியதும் சட்டென அபிராமி முகத்திலிருந்த புன்னகை துடைக்கப்பட்டது. அவளுக்குள் சிறிய ஏமாற்றம் படர்வதை தடுக்க முடியவில்லை. தொண்டையில் அழுத்தமாய் ஒரு வலி.
“ஹோஓஓ…. ட்ரெஸ் நல்லாருக்கு!” என்றவள் குரல் அடைத்தது.
“நீங்க கிளம்புங்க அபிராமி! அதான் அப்பாவும் இருக்கார்ல. எதுக்கு இத்தனை பேர் ஹாஸ்பிடல்ல! இனிமேல் பகல்ல அப்பாவை வரச்சொல்லிக்கிறேன். இந்த வீக்கே அனுப்பிருவாங்கனு நினைக்கிறேன். உங்களுக்கும் ஸ்கூல், ஹாஸ்பிடல், நர்சரின்னு அலைச்சல்” என்றவனைப் புரியாமல் பார்த்தாள். அவன் உன்னை கிளம்பச் சொல்கிறான். அறிவு எடுத்துக் கொடுத்தது.
இத்தனை நாளைக்கு இன்று தான் அவள் அலைச்சல் புரிந்திருக்கிறது. அவளாலும் அதற்கு மேல் அங்கிருக்க முடியவில்லை. ஏதோ ஒரு அழுத்தம் நெஞ்சுக்குள். பிரணவுக்காத்தானே வந்தோம். அவனும் கூடிய சீக்கிரம் வீட்டுக்குச் சென்று விடுவான். இனி நமக்கு இங்கு என்ன வேலை.
சட்டென கிளம்பியவளிடம், “எல்லாத்துக்கும் ரொம்பத் தாங்க்ஸ்” என்றவன் கேரியரை மறக்காமல் எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டான். புன்னகைக்க மிகவும் கடினப்பட்டாள். இதழ்கள் ஒத்துழைக்க மறுத்தது. கண்கள் அவளுக்கு கட்டுப்பட்டது. கண்ணீரை வெளியிடவில்லை. கண்கள் எட்டாத புன்னகை ஒன்றை உதிர்த்துச் சென்றாள்.
இன்று பிரணவ் வீடு திரும்புகிறான். மருத்துவமனை செல்வதா? வேண்டாமா? அவளை கடந்த இரண்டு நாட்களாக உழட்டி எடுப்பது இதுதான்.
வழக்கம்போல் அவள் வரும் நேரத்திற்கு கண்கள் அவள் வரும் வழி பார்த்து அனிச்சையாய் திரும்புவதை அவனாலும் தடுக்க முடியவில்லை.
அவன் அப்படி சொன்னபிறகு இரண்டு நாட்களாகத்தான் அவள் வரவில்லை. ஆனால், அவள் ஏற்படுத்திச் சென்ற வெறுமையை எதைக்கொண்டு இட்டு நிரப்புவதென்று தெரியாமல் தவித்தான்.





Very nice.
❤️❤️❤️❤️❤️
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
Thedal unakkum erukku.. Pinna yen entha kannaamoochchi guru
இறந்த மனைவியின் நினைவு அவனை அலைக்கழிக்குது போல...
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
மனதை மறைப்பதற்காக மனைவியின் போட்டோவை கண்ணுல படுறது போல மாட்டினா ஆச்சா..... ஹீரோ சாரே ....!உங்க கண்ணுல அபிக்கான தேடலை எப்படி மறைப்பீக ,போங்க சாரே ..! பட்ட கஷ்டம் எல்லாம் போதும் ,
இனி உங்க வாழ்க்கை உங்க கையில் தெளிவா முடிவு எடுங்க சாரே ,,உங்களுக்கு மட்டுமல்ல பிரணவகுட்டிக்கும் அபி அம்மாவா வேணும்.
என்ன பண்றதும்மா... குழம்பித்தான் தெளிவான் போல...
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
அருமை👌
❤️❤️❤️❤️❤️
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
Super...dei hero ni ipdiye una emathikite iru...una ellam onum seyya mudiyathu...as usual nama jaammu super
ஜம்மு தயவுலதான் அவன் மனசு திறக்கணும்னு இருந்தா யாரால மாத்தமுடியும்?
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
💕💕💕
❤️❤️❤️❤️❤️
Nice, ana pavam abi seekram serthu vainga
👍🏻👍🏻👍🏻👍🏻👍🏻
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫