என் வீட்டு தோட்டத்தில் 25
25
அபிராமியைப் பொறுத்தவரையில் திருமணம் எனும் பந்தம் அவளது வாழ்க்கைப் புத்தகத்தில் இலக்கணப் பிழையோடு எழுதிக் கிழிக்கப்பட்ட ஒன்று. ஆனால் காதல் எனும் பக்கம் இன்னும் புரட்டப்பாடமலே தான் இருக்கிறது. அவளது மனதில் இதுவரை ஒரு ஆண்மகனுக்கான இடம் இட்டு நிரப்பப்படவில்லை.
வாழ்க்கையில் எத்தனையோ கடந்து வந்துவிட்டாள். ஏமாற்றம், வலி, துரோகம், அவமானம் என எல்லாவற்றையும் கடந்து வந்தவளுக்குள், இவற்றில் எதுவுமே காதலுக்கான ஓர் இடத்தை அவளுக்குள் உருவாக்கவில்லை. தனக்கென்று ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது என்பதைக்கூட சில நேரங்களில் மறந்து போகும் அளவுக்கு மகனின் எதிர்காலத்தையும் அவனது நலனையும் முன்னிறுத்தியே வாழப் பழகிவிட்டவள்.
மீண்டும் ஒரு ஆணை நம்புவது, அவனிடம் மனதைத் திறப்பது, அவனுக்காகத் தன் வாழ்க்கையில் ஓர் இடத்தை ஒதுக்குவது போன்ற எண்ணங்களெல்லாம் அவளது சிந்தனையில் ஒரு போதும் இது நாள் வரை உதித்ததில்லை. அதில் சிறு கல் வீசி சலனத்தை ஏற்படுத்திச் சென்றது தனது மகனின் தந்தையாக அறிமுகமான குரு மட்டும் தான். அவன் மகனுக்கும் இவள்தான் அம்மா என்பது தான் விந்தையிலும் விந்தை. உலகில் உயிரினங்கள் தோன்றிய நாள் முதலாக எத்தனையோ விசித்திரங்களை இயற்கை உருவாக்கி வைத்திருக்க, நடைமுறையில் இது விஞ்ஞான உலகம் உருவாக்கிய விந்தை.
ஆனால், குருவைப் பொறுத்தவரையில் ஷைலஜாவோடு உயிரும், மெய்யுமாக வாழ்ந்தது குறுகிய காலமே. ஆனாலும் அவனுக்குள் காதல், மகிழ்ச்சி, கோபம், தாபம், பாசம், சிரிப்பு, வீம்பு, பிடிவாதம், துக்கம் மற்றும் இழப்பு என அனைத்தையும் ஒருத்தி சீண்டலும் சினுங்கலுமாய் தளும்ப தளும்ப நிரப்பிச் சென்றுள்ளாள். திகட்டத்திகட்ட அவளோடு ஊனோடு உயிர் கலந்து வாழ்ந்திருக்கிறான். அவளுக்குப் பிறகு குருவின் வாழ்க்கை என்பது பிரணவுக்காக நகர வேண்டிய நாட்களாக மட்டுமே இருந்தன. அவனுக்கான மகிழ்ச்சி, அவனது எதிர்காலம், அவனது உடல்நலம் என்று தன்னுடைய தேவைகளையும் ஆசைகளையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டிருந்தான். அப்படிப்பட்டவனின் மனதிற்குள் இப்போது இன்னொருத்தி சிறு கலகத்தை உண்டு பண்ணியிருக்கிறாள்.
இருவருக்கும் இருக்கும் ஒரே பொதுவான விஷயம் இருவரும் தங்களின் கடந்தகால காயங்களை மறைக்க பிள்ளைகளின் போர்வையில் மறைந்து கொண்டதுதான்.
ஷைலஜா எந்தளவிற்கு கடந்த காலத்தில் அவனுக்குள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறாளோ, இன்னொருத்தி அவளே அறியாமலே அவனது நிகழ்காலத்தின் ஒவ்வொரு நாளிலும் இடம் பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தான் அவனுக்குத் துணிவில்லை. ஷைலஜாவுடன் வாழ்ந்த நினைவுகள் அதற்கு ஒத்துழைக்க மறுக்கிறது. அவள் இல்லை என்பதை அறிவு உணர்ந்தாலும் மனம் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது.
“அங்கிள்… அங்கிள்… குரு அங்கிள்!” தன்னை நோககி கத்திக் கொண்டே ஓடி வந்தவனைப் பார்த்தவன்,
“டேய்…. மெல்லகரா!” என்றான் சிறு தவிப்புடன். அத்தனை வேகமாக ஓடி வந்தான் இவனைப் பார்த்ததும். மகனைப் பார்த்த சந்தோஷம் அவன் கண்களிலும் பளிச்சிட்டது.
வியர்த்து வழிய, மூச்சு வாங்க வந்தவனை புன்னகையோடு எதிர் கொண்டான். பள்ளி வளாகத்தில் சிலம்பம் பயிற்சியில் இருந்தவன் தான் இவனைப் பார்த்ததும் அப்படி ஓடி வந்தான்.
மூச்சு வாங்கியபடி, “பிரணவ் ஓகேவா? எப்ப அங்கிள் ஸ்கூலுக்கு வருவான்?” கண்ணுக்கு வழிந்த வியர்வையை கையால் துடைத்தபடி கேட்டவனிடம், கர்சீஃப் எடுத்துக் கொடுக்க கையாலே வேண்டாமென மறுத்தான். அவன் வியர்வைக்கு கர்சீஃப் பத்தாது. மீண்டும் பயிற்ச்சிக்கு செல்லத்தான் வேண்டும். வியர்க்கத்தான் போகிறது.
“இன்னும் டூ வீக்ஸ் ஆகும் சக்தி! உடனே வெளியே வர முடியாதுல. பொல்யூஷன்ல இன்ஃபெக்ஷன் ஆகாம இருக்கணும்!”
“ஸ்கூல் வந்தா நான் பாத்துக்கறேன் அங்கிள்!. அம்மா சொல்லிருக்காங்க. பிரணவ் ஸ்கூலுக்கு வந்தா கவனிச்சுக்கணும்னு” என்றதும் குருவின் இதழ்கள் ஆதுரமாய் விரிந்தது. தம்பியுடையான் படைக்கு அஞ்சான் என்பது தான் அவன் நினைவுக்கு வந்தது.
“சீக்கிரம் அனுப்பி வைக்கிறேன் சக்தி. அதான் நீ இருக்கையில்ல!”” என்றவன் அவன் தலை கோத வர, சட்டென தலையை பின்னுக்கிழுத்து, “ஐயோ அங்கிள்! ஓவர் ஸ்வெட்டிங்” என்றவன்,
“பிரணவுக்காக ரொம்ப ஹைஜெனிக்கா இருப்பீங்கனு அம்மா சொன்னாங்க.”
‘இன்னும் என்னவெல்லாம் உங்க அம்மா சொன்னாங்க?’ என்று நினைத்தவன் முகத்தில் புன்னகை தாராளமாய் விரிந்தது.
பிரணவ் குறித்து சக்தி மனதில் பதிய வைக்க வேண்டி அவனைப்பற்றி ஆப்ரேஷனுக்கு முன்பு அடிக்கடி அபிராமி பேசியது. அதை மறக்காமல் வைத்திருக்கிறான்.
பிரணவின் நீண்ட விடுமுறைக்காக நேரில் வந்து கடிதம் கொடுக்கச் சொல்லியிருந்தது பள்ளி நிர்வாகம். மருத்துவச்சான்றிதழோடு நீண்ட விடுப்புக் கடிதமும் கொடுத்துச் செல்லவே பள்ளி வந்திருந்தான். பள்ளி வேளையில் கூட கொடுத்துச் சென்றிருக்கலாம். மெயிலிலும் அனுப்பியிருக்கலாம். ஆனால், பள்ளி முடிந்த பிறகு வந்தால் சக்தி, கிரவுன்டில்தான் ஏதாவது பயிற்சியில் இருப்பான் எனத் தெரியும். அவனைப்பார்க்கத் தான் பள்ளி முடியும் வேளையில் வந்தது.
அவன் எதிர்பார்த்தபடியே கிரவுன்டில் தான் இருந்தான். எதிர்பாராதது அவனே ஓடி வந்து தன்னிடம் பிரணவ் பற்றி விசாரிப்பான் என்பது. மருத்துவமனையில் வைத்து அவனைப் பார்த்ததுதான். இன்றுதான் மீண்டும் பார்க்கிறான்.
வியர்வையைக் காரணம் காட்டி தலையை பின்னுக்கிழுத்துக் கொண்டவனை சிரித்தபடியே, “வாடா! உனக்கு உடம்பு ஓகேவா?” என்று கேட்டபடியே எட்டி இழுத்து தோளோடு அணைத்துக் கொண்டான். இப்பொழுதே அவனது மார்புக்கு இருந்தான். கூடிய விரைவில் மகன் வளர்ந்து தோளைத் தொட்டு விடுவான் எனத் தோன்றியது. பிரணவ் தான் மூத்தவன். எனினும் நோயால் அவதிப்பட்டவன் உயரம் இவனைவிட சற்று மட்டம்தான். மிக அருகில் மகனை தோளணைத்து ஆசைதீர பார்த்து நின்றான். அவனையும் மீறி உள்ளம் விகசித்தது.
அதற்குள் பயிற்சியாளர் விசில் ஊத, “டைமாச்சு… பை!” என கையை எடுத்துவிட்டு ஓடினான்.
“டேய்… மெல்லகா!” அவன் கத்தியது எங்கே அவன் காதில் விழுந்தது. அவனது அவசரமும், பரபரப்பையும் பார்த்தவனுக்கு வாயெல்லாம் பல்லாக சிரிப்பு தான். மின்னல் போல் வந்து மின்னல் போல் சரட்டென ஓடிவிட்டான். சில நிமிடங்கள் என்றாலும் உள்ளம் முழுதும் மகிழ்ச்சியை நிரப்பிச் சென்றான். முகம் மலர அவனையே பார்துக் கொணடிருந்தான். ஓடிய வேகத்தில் சிலம்பை எடுத்து காற்றில் சுழற்ற ஆரம்பித்தான். மகன் சிலம்பம் சுற்றும் அழகைப் பார்த்து நின்றவனை,
“உங்க சன்னா சார்?” தனதருகே கேட்ட குரல் கலைத்தது. திரும்பிப் பார்த்தான். யாரென்று புரியாமல் புருவம் சுருக்க,
“நான் உங்ககிட்ட ஒரு தடவை பிசினஸ் கன்சல்டிங் வந்துருக்கேன்.”
“ஹோஓ… சாரி, ஞாபகம் வரல! நீங்க..” எனத் தயங்கி இழுக்க,
“நோ ஒரிஸ் சார். லாங் டைம். எனக்கே உங்களப்பாத்ததும் ஞாபகம் வரல. கண்ணப்பாத்ததும் சட்டுனு ஞாபகம் வந்துச்சு. கோல்டன் ப்ரவுன் ஐஸ். சேம் ஐஸ் உங்க சன்னுக்கும்” என்றதும் தாராள புன்னகை அவன் முகத்தில். இறுதி வாக்கியம் கேட்க அத்தனை தித்தித்தது.
‘என் மகன் என்னை மாதிரி.’ நினைத்தவன் நெஞ்சம் விம்மித் தணிந்தது அருகில் வைத்து சீராட்டமுடியாத அவல நிலையை நினைத்து.
“நீங்க சொன்ன மாதிரி ஆட் அன்ட் ஆஃபர் (ad and offer) எல்லாம் கொடுத்த பின்னாடி பிசினெஸ் நல்லாவே போகுது சார்! என் பையனும் எக்ஸ்ட்ரா ஆக்டிவிட்டீஸ்ல தான் இருக்கான். கராத்தே கிளாஸ்”” என்றவனுக்குப் புன்னகையை பதிலாக்கினான்.
இருவரும் சிறிது நேரம் பொது விஷயங்களைப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். குருவும் தன்னைப்போல வகுப்பு முடிந்து மகனை அழைத்துப் போக வந்திருப்பதாகத்தான் அவன் எண்ணிக் கொண்டான். வகுப்புகள் முடியும் நேரம் நெருங்கியது.
அதற்குள் அவனது மகனும் வகுப்பு முடிந்து வர, இவனிடம் அவசரமாக விடை பெற்றுக் கொண்டான். விட்டால் போதுமென்று அவன் ஓடுவது போலிருந்தது. அவன் கன்சல்டிங் வந்த பொழுதுகூட அவன் பிசினஸ் பற்றி குரு, இவ்வளவு விசாரித்தானா தெரியாது. இன்னும் சொல்லப் பேனால் அவன் எப்பொழுது, எந்த பிசினஸ்க்காக தன்னிடம் ஆலோசனை கேட்க வந்தான் என்று கூட இவ்வளவு நேரம் பேசியும் நினைவுக்கு வரவில்லை. ஆனாலும் சிக்கியவனை நிறுத்தி வைத்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். இன்னொரு முறை பள்ளியில் தப்பித்தவறி குருவைப் பார்த்தால் கூட ஒரு ஹலோ கூட சொல்லமாட்டான். அந்தளவுக்கு ரம்பம், பிளேடு எல்லாம் போட்டுவிட்டான். நேரம் போக வேண்டுமே? அவன் எதிர்பார்த்த நபர் இன்னும் வரவில்லையே?
சிறப்பு வகுப்புகள் அனைவருக்கும் முடிந்து விட்டது. பயிற்சியாளர் விசில் ஊதி வகுப்புகளை முடித்து அனைவரையும் கலைந்து போகச் சொன்னார்.
குருவின் கண்கள் வாயிலையே எதிர்நோக்க, சட்டென முகம் கனிந்தது. இதழோரம் சிறு புன்னகை. அபிராமி வண்டி உள்ளே வருவது தெரிந்தது. எப்பவும் போல நீல நிறத்தில் வொய்ட் லெக் (wide leg) ஜீனும், கலம்காரி காட்டனில் கருப்பும் பச்சையும் கலந்த கலரில் ஷார்ட் குர்தாவும் அணிந்திருந்தாள். பள்ளி வளாகம் என்பதால் உள்ளே வந்ததும் பைக்கின் வேகம் சற்றே குறைந்தது.
அன்று மருத்துவமனையில் வைத்து எல்லாத்துக்கும் தாங்க்ஸ் என்று சொல்லி அனுப்பியதோடு சரி.
இரண்டு வாரம் கழித்து இப்பொழுது தான் பார்க்கிறான். கைபேசியில் கூட தொடர்பு கொள்ளவில்லை. பலமுறை கை பேசி எடுத்து அவளது இலக்கத்தை தேடி எடுத்திருக்கிறான். அழைக்கத்தான் மனமில்லை. மூன்றாம் மனிதர் போல் நன்றி சொல்லி அனுப்பியபிறகு, அழைத்து என்ன பேசுவது என்ற தயக்கம்.
அவள் அக்கறையாக அதட்டி வீட்டுக்கு அனுப்பிய அன்று, பதின் பருவத்தினன் போல் அத்தனை துள்ளலோடுதான் வீட்டுக்கு வந்தான். குளித்து வந்தவன் கண்களில் மலர்ந்து சிரித்த முகத்தோடு ஷைலஜா புகைப்படம் தென்பட்டதும், அவளில்லாத வாழ்க்கையில் தான் மட்டும் சந்தோஷமாக இருப்பது போல் ஒரு குற்றவுணர்வு தாக்கியது. அவளோடு சந்தோஷமாக வாழ்ந்த நாட்களைவிட அவளது இறுதி நாட்களின் நினைவுதான் நெஞ்சை வெகுவாக அழுத்தியது. மூச்சு முட்டுவது போலிருக்க, அதற்குள் என்னை மறந்துவிட்டாயா எனக் கேட்பது போலிருந்தது சட்டத்துக்குள் அடங்கியவளது சிரித்த முகம். தனது கண்பார்வையில் படவேண்டும் என்பதற்காகவே தான் அப்போதே புகைப்படத்தை எடுத்து வந்து ஹாலில் மாட்டி வைத்தான். அதே அழுத்தத்தில் மருத்துவமனை வந்தவன் கண்களில் பட்டது அபிராமியின் ரசனை கலந்த பார்வை. அவளையும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் பாதிக்கிறோம் எனப் புரிந்தது. அதனால்தான் அவளிடமும் ஷைலஜா பெயரெடுத்தான். சட்டென அவள் முகம் வாடியதைப் பார்த்ததும்தான் அவன் பேசியது எந்தளவுக்கு அபத்தம் எனப் புரிந்தது. செய்த உதவிக்கு எல்லாம் நன்றி என்றல்லவா சொல்லி அனுப்பினான்.
உதவியாகவா அவள் அத்தனையும் செய்தாள். இறந்தவளை இறந்தகாலமாகத் தள்ளமுடியாமல் உள்ளுக்குள் தவிப்பது அவனுக்குப் புரியத்தான் செய்கிறது. அதற்காக அவளை காயப்படுத்துவது எந்தவிதத்தில் நியாயம் என மனத்தராசு கேள்வி கேட்டது. பிரணவ் வீட்டுக்கு செல்லும் நாளில் அவள் வரவை மனம் எதிர்பார்த்ததுதான். எந்த முகத்தோடு வருவாள் என மனசாட்சி குட்டு வைத்தது.
உணவு மேஜையில் சாப்பாட்டின் முன் அமரும் பொழுதெல்லாம், ஒவ்வொரு நாளும் விதவிதமாகத் தேடி சமைத்து எடுத்து வருபவள், இவன் முதல் வாய் வைத்து, ருசி பார்த்து அபிப்ராயம் சொல்லும் வார்த்தைக்காக சிறு பிள்ளைபோல் கண்களில் ஆர்வம் பொங்க இவன் முகத்தையே பார்த்திருந்தவள் முகம்தான் நினைவுக்கு வந்தது.
“டேஸ்ட் பாத்துதானே எடுத்து வந்திருப்பீங்க அபி?”
“நீங்க சாப்பிட்டு பாத்து சொல்லுங்க. உங்களுக்கு எதுவும் ஆகலைனாத்தான் நான் சாப்பிடணும். அதுவும் இந்த காரமெல்லாம் பின்விளைவுகள் விபரீதமா இருக்கும்!” விகல்பமில்லாமல் சிரித்தவள் முகம் கண்முன் வந்து போனது. சாப்பிடப் பிடிக்காமல் எழுந்து கொண்டான். ஜமுனாவிடம் பசியில்லை என பொய் சொன்னான்.
அவளைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. இதோ மகனுக்கு விடுப்பு கடிதம் கொடுக்கும் சாக்கில் பள்ளியில் வந்து நின்றுவிட்டான்.
ஹெல்மெட்டோடு தான் உள்ளே வந்தாள். உள்ளே வந்து வண்டியை வளைத்து திரும்பும் வரைக்குமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அதற்குள் அம்மாவைப் பார்த்துவிட்டவன் முதுகில் பேக்கை மாட்டிக்கொண்டே ஓடி வர, சக்தி முன் வண்டியை நிறுத்தினாள். நிறுத்திய வேகத்தில் அவளது தோளைப் பற்றி காலை விசிறிப்போட்டு பின்னால் ஏறி அமர்ந்தான். அவள் தரையில் காலூன்றி பைக்கில் அவள் வீற்றிருந்ந தோரணையை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்து நின்றான். அவளும் நல்ல உயரம் தான். ஹெல்மெட் தாண்டி தோளுக்கும் சற்று கீழே சுருண்டிருந்த சுருள் முடிதான் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது. பிரணவ் தலையில் விரல்விட்டு கோதும் பொழுதெல்லாம் விரல்கள் சிக்கிக் கொள்ளும். இவள் கூந்தலை கோதினாலும் அப்படித்தானோ… கற்பனை செய்த மாத்திரத்தில் புன்னகை அரும்பியது. கார் கூந்தலில் சிக்கியது கோதும் விரலல்ல. கோமகன் இதயம் என்பது தெரியவில்லை.
வண்டியை முறுக்கியவளிடம், “ம்மா… குரு அங்கிள் வந்திருக்காங்க. பிரணவ் ஒன் வீக்ல ஸ்கூல் வருவானாம்!” அவன் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டதை அம்மாவுக்கு தெரிவித்தான்.
மருத்துவமனையில் அவனிருந்த ஒரு வாரமும் சக்தியை கவனித்துக் கொண்டது குருதான். பிரணவ் முழுக்க மருத்துவர்கள் பொறுப்பு எனும் பொழுது அவனுக்கு யாருடைய உதவியும் தேவைப்படவில்லை. சக்திக்குதான் முதலிரண்டு நாட்கள் இடுப்பு வலி அதிகமிருக்க குப்புற படுத்திருப்பவனை, குருதான் தூக்கிச் சென்று பாத்ரூமில் விட்டான். உட்கார முடியாதவனை மார்பில் சாய்த்துக்கொள்ள, அபி சாப்பாடு ஊட்டிவிடுவாள். இரவுகூட இவன் அறையில் தானே குரு ஓய்வெடுத்தான். ஒரே குடும்பம் போலத்தானே இருந்தனர். அதனால் தான் அவனைப் பார்த்ததும் ஓடுவந்து தயக்கமின்றி பேசினான்.
“ம்மா… குரு அங்கிளப் பாக்கல?” என்றான்.
ஒரு வேளை அவன் வந்திருப்பது அம்மாவுக்கு தெரியவில்லையோ என்ற எண்ணத்தில். அவள் தான் உள்ளே நுழைந்து திரும்பும் வரை அவனைத்தானே பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள். இப்பவும் இவர்களைத்தான் பார்த்து நிற்கிறான் என்பது பைக் சைட் மிர்ரரில் தெரிகிறதே.
“டைமாச்சு சக்தி! சீக்கிரம் போணும்!”
“அப்ப ஐஸ்கிரீம்?”
“வாங்கித் தர்றேன்டா! உன் மாமூல விடமாட்டியே?” என்றாள் அலுக்காத குறையாக.
வண்டி கேட்டைத் தாண்ட, அவள் ஹெல்மெட் கழட்டாத குறை இவனுக்கு. மகனைப் பார்த்தாயிற்று. ஆனால் அவளைப் பார்க்க முடியவில்லையே.
அதற்காகத்தானே சரியாக பழக்கமில்லாதவனையும் நிறுத்தி வைத்துப் பேசி நேரம் கடத்தியது. மகனை மட்டும் பார்ப்பதானால் அவனைப் பார்த்து பேசியதும் கிளம்பியிருப்பானே? இவள் வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டிய அவசியமென்ன வந்தது? சக்தியை அழைத்துப்போக அரவிந்தன் வராமலிருக்க வேண்டும் என்ற வேண்டுதலோடல்லவா காத்திருந்தான்.
அவன் எதிர் பார்த்ததுபோல் அவளும் வந்தாள். இவனைப் பார்க்கவில்லை என்று சொல்ல முடியாது. பார்த்துக் கொண்டே தான் வண்டியைத் திருப்பினாள்.
இதுவரை ட்ராக் பேன்ட், டீ சர்ட் என இலகு உடையில் தான் அவனைப் பார்த்திருக்கிறாள். இன்றுதான் அவனை ஃபார்மல்ஸில் பார்க்கிறாள். கருப்பு நிறத்தில் பேன்ட்டும், சப்போட்டா நிறத்தில் முழுக்கை சட்டையும் அணிந்திருந்தவன், சட்டையை முழங்கைக்கு கீழ் மடித்துவிட்டிருந்தான். அலுவலகத்தில் இருந்து நேரே பள்ளி வந்திருப்பான் போல என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.
அவள் பார்ப்பதை இவனும்தான் பார்த்தான். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு இவனிடம் வந்து பிரணவ் பற்றியாவது விசாரிப்பாள் என வெகு ஆர்வமாக எதிர்பார்த்தான். ஆனால், அவளோ வண்டியைக்கூட நிறுத்தியவுடன் அணைக்கவில்லை. அப்படியே மகனை ஏற்றிக் கொண்டு வெளியேறிவிட்டாள்.
அன்று மருத்துவமனையில் வைத்து அவன் சொல்லிய வார்த்தைகள், அவனுக்குள் அவள் தேவையில்லாமல் சஞ்சலத்தை உருவாக்குவது போலவும், அதை அவன் விரும்பவில்லை என்பதை மறைமுகமாகச் சொல்வது போலவும் இருந்தது ஷைலஜா பெயரை அவன் முன்னெடுத்த விதம்.
தானாக வலியச் சென்று உதவிய விதம் அவனை வேறுமாதிரி எண்ண வைத்ததோ என்னவோ. மகனோடு தனித்திருக்கும் இளம்பெண். எப்படி வேண்டுமானாலும் நினைக்கவும் வாய்ப்பிருக்குதானே.
அதனால் தான் இப்பொழுது பார்த்தும் பார்த்தாகதது போல் கடந்து விட்டாள். அவனைப் பார்த்ததும் பிரணவ் பற்றி விசாரிக்க மனம் துடித்ததுதான்.
எப்படி பிரணவ் உருவாக மறைமுக டோனராக அபிராமி இருந்தாளோ, அதே போல் இப்போது அவன் உயிர் பிழைக்கவும் சக்தி ஒரு டோனர். அந்தளவில் தன்னை நிறுத்திக் கொள்ள முடிவு செய்து கொண்டவள், அவனிடம் பேசத் துடித்த மனதை கடிவாளமிட்டு அடக்கி கொண்டாள்.
அவள் விசாரிக்க நினைத்ததை மகன் ஏற்கனவே விசாரித்து வைத்திருந்தான். வந்ததும் அவளுக்குத் தேவையான தகவலை மகன்தான் சொல்லிவிட்டானே?
குரு, பள்ளி வாயிலைத் தாண்டும் வரை இவர்களையே பார்த்திருக்க, பெண் மனம் தவித்தது. அது மகனுக்காகவா அல்லது புதிதாகத் துளிர்விட்ட பெயரிடப்படாத நேசத்துக்காகவா என்று பேதை மனம் உணரவில்லை.
குருவுக்கும் அவளைப் பார்க்க முடியாத ஏமாற்றம் நெஞ்சம் முழுக்கப் பரவுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.
ஆழ்ந்து மூச்செடுத்தவன், கார் பார்க்கிங் நோக்கி கால்களை எட்டிப் போட்டான்.
*****
“என்ன யோசனை எல்லாம் பலமா இருக்கு?”
கையிலிருந்த குச்சியால் தரையைக் கீறியபடியே, “இந்த பொண்ணுங்களையே புரிஞ்சுக்க முடியல!” என்று அலுத்துக் கொண்டவனை விசித்திரமாகப் பார்த்தாள். வழக்கம் போல் சிமெண்ட் பூந்தொட்டியைத் கவிழ்த்துப் போட்டுத் தான் இருவரும் அமர்ந்திருந்தனர்.
“நாய், பூனை கூடவே பழகினா அப்படித்தான்” என்றவளை ஏறிட்டுப் பார்க்க,
“அப்படி எத்தனை பொண்ணுகளோட பழகிப்பாத்தீங்க?” என்றாள்.
“கூடவே வளந்த அக்காவையே புரிஞ்சுக்க முடியல. இதுல பொண்ணுகளோட வேற பழகிப் பாக்கணுமா?” என்றவன் பேச்சில் சலிப்புத்தட்டியது.
“என்ன புரிஞ்சுக்கணும்னு சொல்லுங்க?” என்றாள் வெடுக்கென.
“நானும் கவனிச்சுட்டுதான் இருக்கேன். அக்காகிட்ட எந்த சேஞ்சும் இல்ல.”
“ஆமாமா… இந்த ஜி பே, ஃபோன் பே எல்லாம் வந்த பின்னாடி உங்க அக்காகிட்ட மட்டுமில்ல. யார்கிட்டேயும் சேஞ்ச் இல்ல. ஒரு ரூபாயா இருந்தாலும் ஆன்லைன் ட்ரான்சக்க்ஷன் தான். நர்சரி வர்றவங்களுககு கூட சேஞ்ச் கொடுக்க முடியல” என்றவளை,
நக்கலு என்பது போல் பார்த்தவன், “ஓவரா ரீல்ஸ் பாக்காதே. பாத்தா இப்படித்தான் பூமர் மொக்கை போடுவ!” என்றதும் கோபம் வந்தது.
“அதென்ன பூமர் மொக்கை?”
“காமெடிங்கற பேர்ல கருத்து சொல்றது.”
நக்கல் செய்தவனை முறைத்தபடி, “பின்ன என்ன? என்ன சேஞ்ச் நீங்க எதிர் பாக்குறீங்க?” என்றவளிடம்,
“உனக்குத் தெரியாதா? அவங்கபாட்டுக்கு ஸ்கூல், நர்சரின்னு தான் இருக்காங்க. பிரணவ் பத்தியோ குரு சார் பத்தியோ யோசிக்கிற மாதிரிகூடத் தெரியல!”
“அப்படின்னு உங்களுக்கு யாரு சொன்னது?!”
“யார் சொல்லணும். நான் தான் டெய்லி பாக்குறேனே?”
“நீங்க பாத்தது அவ்வளவு தான்!”
“உன் ஞானக்கண்ணுக்கு என்ன தெரிஞ்சது?”
“அவங்க தினமும் கோவிலுக்கு போறாங்க தெரியுமா?” என்றவளை இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா என்பதுபோல் அலட்சியமாகப் பார்த்தான்.
அவன் பார்வையின் அர்த்தம் புரிய, “இதுக்கு முன்ன இப்படி போனாங்களா?”
“சக்திக்கு பெர்த் டேன்னா போவாங்க! வேற விசேஷ நாள்ல போவாங்க!”
“ஆனா… இப்ப தினமும் போறாங்க. விளக்குப் போட. எங்கம்மாவப் பத்தி தெரியும்தானே?”
“ம்ம்ம்… பக்திப் பழமாச்சே?” என்றவன்,
“எதுக்கு உங்க அப்பா டே அன்ட் நைட் நர்சரியே கெதின்னு இருக்கார்னு இப்பதானே தெரியுது! ஏழு நாளும் ஏழு விரதம்னா மனுஷனும் பாவம் என்ன பண்ணுவாரு?” கடைசி வாக்கியத்தை வாய்க்குள்தான் முணங்கினான். இருந்தாலும் அவளுக்கு நன்றாகவே கேட்டது. பெத்தவங்களப் பத்தி பொண்ணுகிட்ட பேசுற பேச்சா இது என முறைத்துப் பார்த்தாள்.
“முறைக்கறது இருக்கட்டும். சொல்ல வந்ததச் சொல்லு!”
“அம்மா சொல்லித்தான் டெய்லி கோவிலுக்குப் போயி விளக்கு போடுறாங்க. பிரணவ் சீக்கிரம் குணமாகணும்னு.”
“விளக்குப் போட்டா ஆச்சா? அவங்க பேச்சே எடுக்கறதில்ல. நானா கேட்டாக்கூட மலுப்பறாங்க!”
“இதுவும் நல்லதுக்குதான்” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்க, ‘இதுல என்ன நல்லது?’ என அரவிந்த் யோசிக்க,
“பிரியா, இன்டோர் ப்ளான்ட்ஸ் எல்லாம் எங்க இருக்கு?” என்றபடி வந்தான், நர்சரி வந்து ஒருமணி நேரமாகியும் எந்தச் செடியும் தேர்ந்தெடுக்காத பிரியாவின் கல்லூரித் தோழன்.
“இதோ வர்றேன் ராகுல்!” என இவள் எழுந்து கொள்ள,
அரவிந்தன், “நீ இரு! நான் போறேன்” என்று எழுந்து வர, அவன் முகம் அதை விரும்பவில்லை எனக் காட்டியது.
“பிரியாவே வரட்டும் சார். அவ ப்ளான்ட்ஸ் பத்தி ரொம்ப நல்லா எக்ஸ்ப்ளைன் பண்ணுவா!”
“இங்க என்ன கார்டன் எக்ஸ்போவா நடக்குது? விலாவரியா எக்ஸ்ப்ளைன் பண்ண. வாங்க ப்ரோ! நான் உங்களுக்கு டீஈஈஈட்டெய்லா எக்ஸ்ப்ளைன் பண்றேன்.” ஒரு மார்க்கமாக இழுத்தான்.
இவன் அவளோடு பேசிக் கொண்டிருந்த அரை மணி நேரத்துக்கெல்லாம் இடையிடையே வந்து ஒவ்வொரு செடியாகக் காட்டி அத்தனை சந்தேகம் கேட்டான். அதுவே அரவிந்தன் பிரியாவோடு பேசிக் கொண்டிருப்பது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதை அவன் நெற்றியில் எழுதி ஒட்டியது.
அரவிந்தன் அழைத்துச் செல்ல, வேண்டா வெறுப்பாக பின் தொடர்ந்தவனை சிரிப்போடு பார்த்திருந்தாள்.
அரவிந்தன் ராகுலை இன்டோர் பிளான்ட் பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றான்.
“இது மினி காக்டஸ் ரகம். ரொம்ப மெனக்கெட வேண்டாம். வாட்டர் வீக்லி ஒன்ஸ் லைட்டா ஸ்பிரே பண்ணா போதும். இது மணி ப்ளான்ட். தண்ணியலயும் வளக்கலாம். மண்ணுலயும் நட்டு வளக்கலாம். சன்னல்ல படறவிட்டா அழகா இருக்கும். அப்பறம் இதெல்லாம் சக்குலெண்ட்ஸ், லித்தாப்ஸ், ஜேட் பிளான்ட், ஹாவர்த்தியா, ஃபிட்டோனியா, பெப்பரோமியா, மினி கலான்கோ. இதுக்கெல்லாம் தண்ணி அதிகமா காட்டக்கூடாது” என்றவன், அவனுக்கு தண்ணி காட்ட,
“சார், நான் அவுட்டோர் ப்ளான்ட்சே பாக்குறேன்” என்றான்.
“வாங்க ப்ரோ… அதுவும் காட்டுறேன்!” என்று அழைத்துச் சென்றவன் விலாவரியாக விளக்க, விட்டால் போதுமென கைக்கு வந்த செடியை எடுத்துக் கொண்டு வந்தான். ஃபோனை எடுத்து ஸ்கேன் செய்து பணம் அனுப்பியவன், இவளிடம் சொல்லக்கூட இல்லை. ஓடாத குறையாக வெளியேறினான். அவன் செல்லும் வேகத்தைப் பார்த்து சிரிப்பு வந்தது.
அரவிந்தனும் சிரித்தபடியே, “என்னமோ சொல்ல வந்த? இதுவும் நல்லதுக்குதான்னு?” பேச்சு தடைபட்ட இடத்திலிருந்து எடுத்துக் கொடுக்க,
“ஒரு மாசமா ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாத்துட்டு பக்கம் பக்கமாவே இருந்துட்டாங்க. இந்த கேப் நல்லதுக்குதான். அப்பதான் ஒருத்தரோட அருமை இன்னொருத்தருக்கு புரியும்!”
“ஹோஓஓஓ” என்றான் யோசனையாக.
“என்ன யோசனை?”
“ஏன் ஒரு சிலர் டிஸ்டன்ஸ் மெய்ன்டெய்ன் பண்றாங்கனு இப்பதான் புரியுது. அவங்க அருமை நமக்குத் தெரியணும்னு நினைக்கிறாங்க போல?” அவளை கடைக்கண்ணால் பார்த்தபடி சொல்ல, இவளுக்கு தான் ஒரு மாதிரி ஆயிற்று.
அபிராமி பற்றி பேசும் வரைக்கும் இயல்பாக இவனிடம் பேசியவள் அவன் பொடிவைத்துப் பேச சட்டென அமைதியாகிவிட்டாள்.
“பிரியா!”
“…”
“அனுப்ப்ப்பிரியா” அழுத்தி அழைத்தான் அவளது அமைதி பார்த்து.
“ம்ம்ம்…”
“என்ன திடீர்னு சைலன்டாயிட்ட?”
“எக்ஸாம் எப்படி பண்ணிருக்கீங்க?”
“நல்லா பண்ணிருக்கேன். அநேகமா இந்த தடவை போஸ்ட்டிங் வந்துறும்னு நம்பிக்கை இருக்கு!”
“அப்ப… கவர்மெண்ட் வெட்னரி டாக்டர்.”
“அதுக்கு தானே எக்சாம் எழுதினது?”
“நான் சாதாரண பி.எஸ்.ஸி. உங்ககிட்ட தோட்டவேலை பாக்குறவர் பொண்ணு” இப்பொழுது அவளது கை சிறு குச்சி கொண்டு தரையைக் கீறிக் கொண்டிருந்தது. பார்வை அவனைப் பார்ப்பதை தவிர்த்து தரையை வெறித்திருந்தது.
“நீ ப்ளஸ் ஒன் படிக்கறப்பவும் தோட்டக்காரர் பொண்ணுதான்.”
“அப்ப எனக்கு விபரம் தெரியல. மனசுல வந்த ஆசையை மறைக்கத் தெரியல! சின்னப்பிள்ளைத்தனமா பட்டுனு சொல்லிட்டேன்.”
“இப்பவும் அப்படியே இரு! தெரிய வேண்டிய விபரம் தெரிஞ்சா போதும்.” கராராய்ச் சொன்னவன் குரலில் கோபம் துளிர்த்தது.
அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தவளிடம், “பெரியவங்கன்ற போர்வையில ஒவ்வொருத்தரும் மனசுல ஆசையை வச்சுக்கிட்டு வெளியே சொல்ல முடியாமத் தவிக்கிறதப் பாத்தா கோபம் தான் வருது. அக்கா கூட சின்ன வயசுல மனசுல பட்டதை பட்டுன்னு சித்திககிட்ட பேசும். ஆனா இப்ப யோசிச்சு யோசிச்சு பேசுறாங்க.” அபிராமியை நினைத்து உள்ளுக்குள் குமுறினான். அக்கா வாழ்க்கை மீண்டும் மலர இது ஒரு சந்தர்ப்பம் என எதிர்பார்த்தான. ஆனால் அவன் எதிர்பார்த்த மாற்றம் தான் அவளிடமில்லை.
அதற்குள் வண்டி வரும் சப்தம் கேட்க இவர்கள் பேச்சு அத்தோடு தடைபட்டது. அபிராமி பைக்கை நிறுத்த, சக்தி குதித்து ஓடி வந்தான்.
முதுகிலிருந்த பேக்கை கீழே போட்டுவிட்டு முதலில் பூனையைத் தேடித்தான் ஓடினான். அதுவும் இதுவரை எங்கு பம்மியிருந்தது என்று கூடத் தெரியவில்லை. இவன் சப்தம் கேட்டதும் ஓடி வந்தது. கேட் ஃபுட் எடுத்து கிண்ணத்தில் கொட்ட, மெல்லிய உருமலோடு ஆர்வமாக சாப்பிட்டது.
“டேய் வந்ததும் பூனையா? ஃப்ரெஸ்ஸாகிட்டு வாடா!” வந்ததும் மகனை அதட்டினாள்.
அவள் சொன்னதை காதில் வாங்காமல், “மாமா… குரு அங்கிள் இன்னைக்கு ஸ்கூல் வந்தாரு. பிரணவ் ஒன் வீக்ல ஸ்கூலுக்து வருவானாம்!” மாமனிடம் சொன்னதும், அரவிந்தனும், பிரியாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.
“எதுக்கு வந்தாராம்க்கா?”
“எனக்கென்னடா தெரியும்? நான் பாக்கல!” என்றாள் விட்டேத்தியாக.
“ம்மா… உங்ககிட்ட சொன்னேனே? குரு அங்கிள் வந்திருக்கார்னு. நீங்கதான் டைமாச்சுன்னு பாக்காம வந்தீங்க!”
“இன்னும் நீ முகம் கழுவப் போகலையா. ரொம்ப அழுக்கா இருக்கடா. வா எங்கூட!” மகனை இழுத்துக் கொண்டு குழாய் பக்கமாக சென்றுவிட்டாள்.
அரவிந்தன் பிரியாவைப் பார்த்தான். “கரை நல்லதுங்கற மாதிரி இந்த கேப் நல்லதுன்னு சொன்ன? ஆனா அக்கா அவரைப் பாக்ககூட இல்ல.”
“இப்பவும் சொல்றேன். ஒரு வாரம் கூடத் தாக்குப் பிடிக்க முடியல. குரு சார் ஸ்கூல் வந்திருக்காரு. சக்தி சொல்லியும் இவங்கதான் வீம்பா பாக்கல. அதுலயே தெரியலையா?”
“என்ன தெரியுது?”
“இவங்க மனசுல ஒன்னும் இல்லைனா அவரைப் பாத்ததும் கேஷுவலா பேசி இருப்பாங்கதானே? பிரணவ் பத்திகூட விசாரிக்கலைனா என்ன அர்த்தம்?”
அவன் யோசனையாக இவளைப் பார்க்க, “அபி அக்காக்கு கல்யாணப் பேச்சை ஆரம்பிங்க. மேட்ரிமோனில பதிஞ்சு வைங்க.”
“லூசா நீ! வேற மாப்பிள்ளை எதுக்கு. அதான் குரு சார் இருக்காரே?”
“மக்கு… மண்ணாந்தை.” அபிராமிக்கு கேக்காமல் வாய்க்குள் திட்டியவளை முறைத்துப் பார்த்தான்.
“இப்ப கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நாம பேசிட்டிருக்கும் போது ராகுல் வந்து எதுக்கு அடிக்கடி டிஸ்டர்ப் பண்ணினான்?”
“நான் உன்கூட பேசறது புடிக்காம!”
“அவன் என்னைக் கூப்பிட்டதும் நீங்க எதுக்கு போனீங்க?”
“அவன் உன் கூடப் பேசறது எனக்குப் புடிக்காம!”
“ரெண்டு பேருக்கும் புகைஞ்சதுல்ல. அது மாதிரிதான். அபி அக்காவுக்கு மாப்பிள்ளை பாருங்க. குரு சார் தன்னால வழிக்கு வருவார்!”
“எதை வச்சு சொல்ற?”
“நீங்கெல்லாம் என்னத்த படிச்சு டாக்டர் ஆனீங்களோ?”
“இதெல்லாம் மெடிக்கல் சிலபஸ்ல இல்ல. இனிமே வேனா சேக்கச் சொல்லுவோம்!” நக்கலாகச் சொன்னவனிடம்,
“தன் பிள்ளைக்கி இன்னொருத்தர் அப்பா ஆகுறத எந்த ஆம்பளையும் விரும்ப மாட்டாங்க” என்றவளை புரியாமல் பார்த்தவன், அவள் சொன்னதன் அர்த்தம் புரியவும்,
“சூப்பர் பிரியா! பிரில்லியன்ட்!” சந்தோஷத்தில் உணர்ச்சிவயப்பட்டு சட்டென கட்டி அணைக்க வந்தவனை, கண்களில் மிரட்சியோடு ஒரு அடி பின்னால் விலகினாள். சட்டென சுதாரித்து அக்கம் பக்கம் பார்த்தவன், அணைக்க எழுந்த கைகளைத் தாழ்த்திக் கொண்டான்.
ஒரு கணம் மிரண்டவள் கன்னம் சட்டென செம்மை பூசியது அவன் செய்யத்துணிந்த காரியத்தை நினைத்து.





Super..jammuvum Anu priyavum than correct ah guess pani edhavathu seyranga.dei aravinda,apadiye matrimonial ah register pana vishayam guru kadhukum poganum...
நம்ம கதைகள்ல சைட் கேரக்டர் எல்லாம் ஸ்கோர் பண்றாங்க. ஹீரோ ஹீரோயின்ஸ் பேருக்குதான்... 😔😔😁😁
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
🤔😄😍
அக்கோவ் எப்பவும் நீங்க சைட் ரோலுக்கு இப்பிடி முக்கியத்துவம் கொடுத்தா, மெயின் ரோல் கோபப்படாது🤔🤔.
அடுத்தது சை ரோலை வைச்சு மெயின் கதைதானே😅 புரிஞ்சிடுச்சு😉
🤣🤣🤣🤣🤣
அதென்னமோம்மா... நமக்கு அப்படித்தான் அமையுது. மெயின் கேரக்டரை யோசிச்சா கதை வரமாட்டேங்குது.😔😔😔
கெரகக்கோளறோ என்னமோ 🤔🤔🤔🤣🤣🤣😁
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
Very nice.
❤️❤️❤️❤️❤️
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
பிரியா சூப்பர் ப்ளான் ,குரு நீயாத்தான் தேடி வரணும் ,அம்புட்டு பேச்சா தான் பேசினியே இப்போ என்ன பண்ணுறாய் என பாக்க நாம காத்திருக்கோம்😀
அவனுக்கும் குழப்பம் தானே. சட்டுனு இன்னொராத்தி மீது காதல்இ பய பயந்துட்டான் போல 😉😁
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫
super, nice epi but daknu mudincha maathy iruku aduththa episode konjam perusa podunga ma.
இதெல்லாம் நியாயமே இல்ல 😭 சின்ன எபியா
நீங்க சீக்கிரம் படிக்கிறீங்க பொறுமையா படிங்க 🫣🤣
Thank youuuuuu so much ma 🥰 🥰 🥰 🥰 🥰 🍫 🍫 🍫 🍫 🍫