அத்தியாயம் 1
அத்தியாயம் 1 — அந்த மாலை
அந்த மாலை வானம் ஏனோ வழக்கத்திற்கு மாறாக சாம்பல் நிறத்தில் இருந்தது.
மழை வரப்போகிறதா என்று தெரியவில்லை.
ஆனால் காற்றில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் இருந்தது.
மாயா பேருந்திலிருந்து இறங்கி, தன் கையில் இருந்த சிறிய பையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அவள் முன்னால் நீண்டிருந்த அந்தப் பாதையைப் பார்த்தாள்.
பல வருடங்களாக யாரும் சரியாக பராமரிக்காதது போல, இருபுறமும் வளர்ந்திருந்த மரங்களுக்கிடையே அந்தப் பாதை மறைந்து கிடந்தது.
அந்தப் பாதையின் முடிவில்…
ஒரு பெரிய பழைய வீடு.
“வானமாளிகை.”
அவளுடைய பாட்டி இறப்பதற்கு முன் கடைசியாக சொன்ன ஒரே வார்த்தை அதுதான்.
“மாயா… எப்போதாவது உனக்கு எல்லாமே புரியணும்னு தோணுச்சுன்னா… வானமாளிகைக்குப் போ.”
அப்போது மாயாவுக்கு அது புரியவில்லை.
இப்போது…
அந்த வார்த்தையின் அர்த்தத்தைத் தெரிந்துகொள்ளத்தான் அவள் வந்திருந்தாள்.
—
வீட்டின் முன் நின்றபோது, மாயாவுக்கு உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்தது.
இந்த வீட்டை அவள் முதன்முறையாகப் பார்க்கிறாள்.
ஆனால் ஏனோ…
இது புதிதாகத் தெரியவில்லை.
மாறாக, பல வருடங்களுக்குப் பிறகு திரும்பி வந்த இடம் போல இருந்தது.
“மாயா!”
பின்னால் கேட்ட குரலில் அவள் திரும்பினாள்.
ஒரு வயதான பெண்மணி அவளை நோக்கி நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்.
“நீங்க…?”
“நான் சாவித்திரி. இந்த வீட்டை பார்த்துக்கிறவங்க.”
மாயா தலையசைத்தாள்.
“பாட்டி உங்களைப் பற்றி சொல்லியிருக்காங்க.”
சாவித்திரியின் முகம் உடனே மாறியது.
“உங்க பாட்டியா?”
“ஆமாம்.”
சில நொடிகள் அவர் அமைதியாக இருந்தார்.
பிறகு வீட்டை நோக்கிப் பார்த்தபடி மெதுவாகச் சொன்னார்.
“அவங்க வரவேண்டிய இடத்துக்கு… நீங்க வந்துட்டீங்க.”
மாயாவுக்கு அந்த வார்த்தை புரியவில்லை.
“என்ன சொல்றீங்க?”
“ஒண்ணுமில்லைம்மா. உள்ளே வாங்க.”
—
இரவு.
வானமாளிகையின் ஒவ்வொரு அறையும் பழைய நினைவுகளைப் போல அமைதியாக இருந்தது.
மாயாவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.
ஜன்னலைத் திறந்தாள்.
வெளியே மழை தொடங்கியிருந்தது.
மழைத்துளிகள் பழைய மரங்களின் இலைகளில் விழுந்து கொண்டிருந்தன.
அப்போது…
தொலைவில் கார் ஒன்று வந்து நின்ற சத்தம் கேட்டது.
மாயா ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தாள்.
காரிலிருந்து ஒருவர் இறங்கினார்.
உயரமான உருவம்.
கருப்பு சட்டை.
மழையில் நனைந்த தலைமுடி.
அவர் வீட்டை நோக்கி நடந்துவந்தார்.
மாயாவின் பார்வை அவரை விட்டு விலகவில்லை.
அவர் வாசலை அடைந்ததும், திடீரென நின்றார்.
மேலே பார்த்தார்.
நேராக…
மாயா நின்றிருந்த ஜன்னலை.
இருவருடைய பார்வையும் சந்தித்தது.
ஒரு நொடி.
இரண்டு நொடி.
அந்த நொடியில் மாயாவின் இதயம் ஏனோ வேகமாகத் துடித்தது.
அவள் ஜன்னலை மூடிவிட்டாள்.
—
“நீங்க யாரு?”
அடுத்த சில நொடிகளில் அந்தக் குரல் அவளுடைய அறைக்குள்ளேயே ஒலித்தது.
மாயா திரும்பிப் பார்த்தாள்.
கதவின் அருகில் அவன் நின்றிருந்தான்.
அதே மனிதன்.
“நீங்க யாரு?” என்று அவளும் கேட்டாள்.
அவன் அவளை சில நொடிகள் பார்த்தான்.
“கார்த்திகேயன்.”
அந்தப் பெயரை கேட்டதும்…
மாயாவின் மனதில் ஏதோ ஒரு பழைய கதவு திறந்தது போல இருந்தது.
கார்த்திகேயன்.
இந்தப் பெயரை அவள் எங்கே கேட்டிருக்கிறாள்?
அவளுக்கு நினைவில்லை.
“நீங்க இங்கே என்ன பண்றீங்க?” என்று அவள் கேட்டாள்.
“இந்த வீட்டுல எனக்கு கேள்வி கேட்குற உரிமை உங்களுக்கு கிடையாது.”
அவனுடைய குரல் குளிர்ச்சியாக இருந்தது.
மாயாவின் முகம் மாறியது.
“அப்படின்னா, எனக்கு பதில் சொல்லாம இருக்குற உரிமையும் உங்களுக்கு கிடையாது.”
கார்த்திகேயன் சற்றே சிரித்தான்.
அது சிரிப்பா… இல்லை கோபமா… மாயாவால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
அவன் அவளை நெருங்கி வந்து,
“நீங்க இங்கே எதுக்காக வந்திருக்கீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்.”
மாயா அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
“எதுக்காக?”
அவன் பதில் சொல்லவில்லை.
மாறாக, அவளுடைய கையில் இருந்த பழைய பெட்டியைப் பார்த்தான்.
மாயா உடனே அந்தப் பெட்டியை மறைத்தாள்.
அந்தப் பெட்டி அவளுடைய பாட்டி கொடுத்தது.
“அதை எங்கிருந்து எடுத்தீங்க?”
இந்த முறை கார்த்திகேயனின் குரலில் கோபம் இல்லை.
பயம் இருந்தது.
“என் பாட்டி கொடுத்தது.”
அவன் முகம் வெளிறியது.
“உங்க பாட்டி…”
சொல்லி முடிக்காமல் அவன் அமைதியாகிவிட்டான்.
“என்ன ஆச்சு?”
கார்த்திகேயன் அவளைப் பார்த்தான்.
“அந்தப் பெட்டியைத் திறக்காதீங்க.”
“ஏன்?”
“ஏன்னா…”
அவன் சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்தான்.
“அதுக்குள்ள இருக்கிறது உங்க குடும்பத்தோட ரகசியம் மட்டும் இல்ல.”
மாயாவின் இதயம் துடித்தது.
“வேற என்ன இருக்கு?”
கார்த்திகேயன் அவளை நேராகப் பார்த்தான்.
“என்னோட வாழ்க்கையும் இருக்கு.”
அவன் திரும்பிச் சென்றுவிட்டான்.
மாயா அசையாமல் நின்றாள்.
அவள் பார்வை மெதுவாக அந்தப் பழைய பெட்டியின் மீது விழுந்தது.
அவளுடைய விரல்கள் பூட்டின் மீது சென்றன.
ஒரு சிறிய சத்தம்.
கிளிக்.
பூட்டு திறந்தது.
பெட்டிக்குள்…
ஒரு பழைய புகைப்படம்.
ஒரு மஞ்சள் நிறக் கடிதம்.
மற்றும்…
ஒரு சிறிய வெள்ளி மோதிரம்.
மாயா முதலில் புகைப்படத்தை எடுத்தாள்.
புகைப்படத்தைப் பார்த்தவுடன் அவளுடைய மூச்சே நின்றது.
அதில்…
இளமையான கார்த்திகேயன் இருந்தான்.
அவனுக்கு அருகில் ஒரு பெண்.
அந்தப் பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்ததும் மாயாவின் கைகள் நடுங்கின.
ஏனென்றால் அந்தப் பெண்…
மாயாவைப் போலவே இருந்தாள்.
கீழே எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு வரியை அவள் மெதுவாகப் படித்தாள்.
“காதல் முடிவதில்லை… மனிதர்கள் மட்டுமே பிரிகிறார்கள்.”
அந்த இரவு…
மாயாவுக்குத் தெரியாமல்,
இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு முடிந்ததாக நினைக்கப்பட்ட ஒரு காதல் மீண்டும் பிறந்தது.
