arrow_back
ஸ்தம்பித்தேனடி உன் கண்களால் அத்தியாயம் – 08

அத்தியாயம் – 08

visibility 23
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
பகிர்

08

கௌதமின் கேள்விக்கு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்து விட்டவாறே வள்ளி பதில் சொல்ல ஆரம்பித்திருந்தார்.

 

“கயல்விழி இப்போ இருக்கிறது அவங்க சித்தப்பா குடும்பத்தோடு தான், அதாவது அவளோட அப்பாவோட தப்பியோட குடும்பத்தில். கயல்விழியோட அப்பா, அம்மாவுக்கு அவ மட்டும் தான் ஒரே குழந்தை, அதனாலேயே அவ மேலே அவங்க ரொம்ப பாசம் வைத்திருந்தாங்க. 

கொஞ்ச வருஷத்துக்கு முன்னாடி கயல்விழி காலேஜ் படிச்சுட்டு இருந்தபோது அவளோட பிறந்தநாளைக்கு அவளுக்கு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கலாம்ன்னு நினைத்து அவளோட அப்பா, அம்மா இரண்டு பேரும் அவ வெளியூரில் படிச்சுட்டு இருந்த காலேஜுக்கு அவளைப் பார்க்க போக நினைச்சு இருக்காங்க , அவளோட அம்மாவும், அப்பாவும் தன்னைப் பார்க்க காலேஜ் வரப் போறது தெரியாமல் அவங்களை பார்க்க நினைச்சு கயல்விழி அவங்க ஊருக்குப் போய் இறங்கி இருக்கா. 

 

அங்கே போன இடத்தில் அவ நின்னுட்டு இருந்த இடத்திற்கு எதிர்ப்பக்கமாக அவ அம்மா, அப்பா நின்னுட்டு இருந்ததைப் பார்த்து அதிர்ச்சியும், சந்தோஷமும் சேர அவங்க கிட்ட அவசர அவசரமாக கயல்விழி ஓடிப் போகப் பார்த்திருக்கா. அந்த நேரம் பார்த்து பஸ் ஸ்டாப்பில் இருந்த பஸ் ஒண்ணு அவளைக் கடந்து போகப் பார்க்க, தற்செயலாக அந்தப் பக்கமாக திரும்பிப் பார்த்த அவளோட அப்பா தன்னோட பொண்ணைக் காப்பற்ற ஓட, அவங்க இரண்டு பேருக்கும் ஏதோ ஆபத்துன்னு உணர்ந்து அவங்க அம்மாவும், அவங்க அப்பாவைத் தொடர்ந்து வேகமாக போய் இருக்காங்க, ஆனா அவங்க மூணு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் நேருக்கு நேராக சந்திப்பதற்கு இடையில் அந்த பஸ் அவங்க மூணு பேரையும் அடிச்சுடுச்சு. 

அந்த ஆக்சிடென்டில் கயல்விழியோட அப்பா, அம்மா இரண்டு பேரும் ஸ்பாட்டிலேயே இறந்துட்டாங்க, கயல்விழி இருந்த நிலைமையைப் பார்த்து அவளும் இறந்துட்டதாக தான் எல்லோரும் முதலில் நினைச்சாங்க, ஆனா ஹாஸ்பிடல் கொண்டு போன பிறகு தான் அவ உயிர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளை விட்டு போயிட்டு இருக்குன்னு கண்டுபிடிச்சு உடனே ட்ரீட்மென்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சுருக்காங்க, இதற்கிடையில் அவங்க மூணு பேரும் இறந்துவிட்டாங்கன்னு தான் எல்லோரும் நினைச்சாங்க, அப்படித்தான் ஊர் முழுவதும் கதையும் பரவிடுச்சு.

ஆனா கயல்விழிக்கு உயிர் ஆபத்து இல்லை, தலையில் மட்டும் பலமான அடி. அதற்கு அப்புறம் ட்ரீட்மெண்ட் எல்லாம் முடிந்த பிறகு அவகிட்ட அவ அம்மா, அப்பா இறந்து போன விஷயத்தை சொல்லி இருக்காங்க, அதைக் கேட்டு அவ எதுவுமே பேசாமல் அமைதியாகவே இருந்திருக்கா, ஒரு சொட்டுக் கூட அவ கண்ணில் இருந்து கண்ணீர் வரவே இல்லையாம், அதைப் பார்த்து அவ சித்தப்பா ஏதோ சரியில்லை என்று உணர்ந்தாலும் அந்த நேரத்தில் அவரோ தன்னோட அண்ணா, அண்ணிக்கு இறுதிக்கிரியைகள் பண்ணி ஆகணும்ன்னு அதைப் பற்றி பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் இருந்திருக்காரு.

 

ஆனா அவங்க இறுதிக்கிரியைகள் எல்லாம் முடிந்த பிறகும் கயல்விழி யாரு கூடவும் பேசாமல் எதுவுமே சாப்பிடாமல் அவ ரூமிலேயே அடைந்திருந்திருக்கா. அவளை இப்படியே விட்டால் ஏதாவது ஆகிடுமோன்னு பயந்து போனவங்க அவ கிட்ட போய் பேசி இருக்காங்க, ஆனா அவ அப்போவும் அவ யார் கூடவும் பேசாமல் அவங்க வீட்டில் இருந்த அவளோட அறைக்குள் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து எங்கேயோ வெறிச்சுப் பார்த்துட்டு இருந்திருக்கா. அவளோட அந்த நடவடிக்கைகளை எல்லாம் பார்த்து பயந்து போன அவ சித்தப்பா ஏதேதோ எல்லாம் பேச வைக்க முயற்சி பண்ணியிருக்காங்க, அவரோட பேச்சைக் கேட்டு உடைந்து போன கயல்விழி அத்தனை நாளாக அழாத அழுகை எல்லாம் மொத்தமாக சேர்த்து அழுதுட்டே அப்படியே மயங்கி விழுந்திருக்கா, அதைப் பார்த்து இன்னமும் பயந்து போன அவளோட சித்தப்பா உடனே அவளை ஹாஸ்டலில் கொண்டு போய் சேர்த்திருக்காங்க.

 

ஹாஸ்பிடலில் இரண்டு, மூணு நாள் அட்மிட் பண்ணி ட்ரீட்மெண்ட் பார்த்த பிறகு தான் டாக்டர் அவங்க கிட்ட கயல்விழிக்கு பேனிக் அட்டாக் வந்திருக்குன்னு சொல்லியிருக்காங்க. அந்த ஆக்சிடென்டை ஞாபகப்படுத்துற மாதிரி ஏதாவது ஒரு சின்ன விஷயம் நடந்தாலும் அவ ரொம்ப பயந்து போயிடுவா, அது மட்டுமில்லாமல் அவளோட தலையிலும் அடி பட்டிருப்பதால் ஓவராக அவ மைண்ட்க்கு பிரசர் கொடுக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்காங்க.

 

ஏற்கனவே தன்னோட அண்ணனை இழந்த சோகத்தில் இருந்த முருகன் அண்ணாவுக்கு இது இன்னமும் சங்கடமாகிப் போயிடுச்சு, இனி இப்படி தன்னோட அண்ணா மகளை அந்த விஷயத்தை விட்டு தூரமாக்குவதுன்னு நாள் கணக்காக யோசிச்சுட்டு இருந்த போது அவரோட அந்த கவலையைப் பார்த்து கயல்விழியே அவர்கிட்ட வந்து ‘அவளோட பழைய வாழ்க்கை சம்பந்தமான எல்லா விடயங்களையும் மறந்து அவங்களுக்காக ஒரு புதிய வாழ்க்கையை வாழ ஆசைப்படுறேன், இனிமேல் என்னோட பழைய வாழ்க்கையை பற்றி ஞாபகப்படுத்துவது மாதிரி எதையும் நான் யோசிக்க விரும்பல’ அப்படின்னு சொல்லி இருக்கா. தனக்காக தன்னோட அண்ணா மகள் இவ்வளவு பெரிய முடிவை எடுப்பான்னு அவங்க எதிர்பார்க்கல. அதற்கு அப்புறம் அவளோட ஒட்டுமொத்த அடையாளத்தையும் மாற்றி அவளைத் தன்னோட பொண்ணாக அவங்க தத்தெடுத்தது மட்டுமில்லாமல் அவளை இப்போ வரைக்கும் தன்னோட சொந்த மகளாகத் தான் அவரும் சரி, அவரோட மனைவியும் சரி பார்த்துட்டு வர்றாங்க. அதுமட்டுமல்லாமல் பேனிக் அட்டாக் அவளுக்கு இப்போ எல்லாம் வர்றதே இல்லையாம், அப்படியே வந்தாலும் அது ஒண்ணும் சரி பண்ண முடியாத பிரச்சினை கிடையாதே, எல்லாவற்றுக்கும் மனசு தான் காரணம், அதை சரி பண்ணாலே பாதி பிரச்சினை சரி ஆகிடும்.

 

இதை எல்லாம் இந்தக் கல்யாணப் பேச்சு வார்த்தை ஆரம்பிக்க முன்னாடியே உங்க அப்பா கிட்ட முருகன் அண்ணா சொல்லிட்டாங்க, எனக்கும் இதை எல்லாம் கேட்ட அப்புறம் அந்தப் பொண்ணு மேலே இன்னமும் பாசம் தான் வந்தது, எந்த ஒரு குழந்தைக்கும் அவங்க அம்மா, அப்பா தன்னோட கண்ணு முன்னாடி இறந்து போறதைப் பார்க்குற மாதிரி வரவே கூடாது, ஆனா அது கயல்விழிக்கு நடந்திருக்கு, இதில் அவ தப்பு எதுவுமே இல்லை, அதனால நான் அப்போவே அவளை என் மருமகளாக ஏற்றுக் கொள்ள சம்மதம் சொல்லிட்டேன், ஆனா நீ என்ன சொல்லுவியோன்னு தான் நான் பயந்துட்டே இருந்தேன், நல்லவேளை நீயும் அவளைப் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லிட்ட, ஆனா இப்போ நீ நடந்த விஷயங்களை எல்லாம் கேட்ட பிறகு உன் முடிவை மாற்றிக்கப் போறியா கௌதம்?” என்று கேட்ட தன் அன்னையைப் பார்த்து சிறிது நேரம் யோசிப்பது போல பாவனை செய்து கொண்டிருந்த கௌதம் அவரது முகத்தில் தெரிந்த பதட்டத்தைப் பார்த்து சட்டென்று சிரித்துக் கொண்டே,

 

“என் செல்ல அம்மாவே! நீங்க எப்படி உங்க பையனைப் பார்த்து இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்கலாம்? இந்த உலகத்தில் பரவியிருக்கும் வன்மம், கோபம், பொறாமை, பழிக்குப்பழி வாங்கும் எண்ணம் இதைப்பற்றி எல்லாம் உங்களுக்கு பெரிதாக எதுவுமே தெரியாது, உங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் உங்களோட உலகமே, இந்த வீடும், அப்பாவும், நாங்களும் தான். அப்படி இருக்கும் போது நீங்க இவ்வளவு தூரம் கயல்விழியைப் பற்றி யோசித்து முடிவெடுத்து இருக்கும் போது உங்களோட வயிற்றில் பிறந்த இந்த சிங்கக்குட்டி மட்டும் ஒரு தப்பான முடிவு எடுப்பான்னு எப்படி நீங்க நினைக்கலாம் வள்ளி டியர்?” என்று வினவ, அவரோ அவனது கேள்வியில் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டவாறே அவனது கைகளை ஆதரவாக அழுத்திக் கொடுத்தார்.

 

“எனக்கு உன்னைப் பற்றி ரொம்ப நல்லாவே தெரியும் கௌதம், அதனால்தான் அப்பா இந்த சம்பந்தம் பற்றிப் பேச்சு எடுக்கும் போதே கயல்விழி நிச்சயமாக உனக்குப் பொருத்தமான ஜோடியாக இருப்பான்னு நான் உறுதியாக நம்புனேன், ஆனா நீ இடையில் ஒரு சில அலப்பறை பண்ணியே, அதை எல்லாம் பார்த்து தான் எனக்கு கொஞ்சம் பகீர்ன்னு ஆகிடுச்சு, ஆனா இப்போ அதெல்லாம் ஒன்னுமே இல்லை”

 

“அது அப்போ இருந்த மனநிலையில் நான் என்ன பேசுறேன், என்ன பண்ணுறேன்னு எனக்கு ஒரு தெளிவில்லாமல் இருந்துச்சும்மா, அதனால்தான் அப்படி எல்லாம் பேசிட்டேன், ஆனா எப்போ நான் நிச்சயதார்த்தத்திற்கு சம்மதம் சொன்னேனோ அப்போவே கயல்விழியை என் மனதார ஏற்றுக்கிட்டேன், அதுமட்டுமில்லாமல் என்னோட மனதில் இருக்கும் பழைய விஷயங்களை எல்லாம் இன்னையோடு மூட்டை கட்டி வைச்சுடுறதுன்னும் முடிவு எடுத்துட்டேன்” என்ற கௌதமின் பேச்சில் சட்டென்று அவனை நிமிர்ந்து பார்த்த வள்ளி, 

 

“என்ன பழைய விஷயங்களை மூட்டை கட்டி வைக்கப் போறியா? அப்படி என்ன பழைய விஷயங்கள் உன்னோட மனதில் இருக்கு கௌதம்? அதுவும் இந்த அம்மாகிட்ட கூட சொல்ல முடியாத அளவுக்கு என்ன விஷயம் இருக்கு?” என்று வினவ, அவரது கேள்வியில் தான் பேசிய வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தை காலதாமதமாக உணர்ந்து கொண்டவன் தன் நாக்கை கடித்து கொண்டு சமாளிப்பது போல சிரித்துக் கொண்டே வள்ளியைத் திரும்பிப் பார்க்க, அவரும் அந்த சந்தர்ப்பத்தில் அவனது முகத்தையே ஆராய்ச்சியாகப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தார்.

 

“என்ன பழைய விஷயங்களா? என்ன பழைய விஷயம்? யாருக்கு பழைய விஷயம்? சும்மா ஏன்ம்மா எதையாவது உளறிட்டு இருக்க? போம்மா, போய் ஏதாவது வேலை இருந்தால் பாருங்க. எனக்கும் ரொம்ப முக்கியமான ஒரு வேலை இருக்கு” என்றவாறே கௌதம் அங்கிருந்து மெல்ல நழுவிச் செல்லப் பார்க்க, 

 

அதற்குள் அவனது கையை எட்டிப் பிடித்து அவனை அங்கிருந்து நகர விடாமல் பிடித்துக் கொண்ட வள்ளி, “இந்த சமாளிப்பு எல்லாம் இனிமேல் இங்கே செல்லாது மகனே! ஒழுங்காக உண்மையைச் சொல்லிடு கௌதம், என்ன விஷயத்தை எங்ககிட்ட இருந்து மறைச்சு வைத்திருக்க?” என சிறு அதட்டலாக கேட்டவாறே ஏதோ சட்டென்று நினைவுக்கு வந்ததைப் போல,

 

“நீ யாரையாவது லவ் பண்ணிட்டு இருக்கியா கௌதம்?” என்று கேட்டிருந்தார்.

 

தன் அன்னையின் கேள்வியில் தன் விழிகள் இரண்டும் விரிய அவரை அதிர்ச்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றவன், “அம்மா! நீ என்னம்மா இப்படி டிடெக்டிவ் வேலை எல்லாம் பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டியா?” என்று வினவ,

 

பட்டென்று அவனது தோளில் அடித்து வைத்தவர், “இந்த நக்கலுக்கு ஒண்ணும் குறைச்சல் இல்லை, முயல் பிடிக்கிற நாயை மூஞ்சைப் பார்த்தால் தெரியாதா? இந்த விஷயத்தை எல்லாம் கண்டுபிடிக்க டிடெக்டிவ் வேற வேணுமோ? அதுதான் எப்போ கல்யாணப் பேச்சை எடுத்தாலும் காலில் வெந்நீரைக் கொட்டின மாதிரி படபடவென ஓடிடுவ.

நானும் பையன் ஏதோ வாழ்க்கையில் பெரிதாக சாதிக்க விரும்பி கல்யாணத்தை தள்ளிப் போடுறான்னு இருந்தான், ஆனா இப்போ நீ வாயை விட்டு உளறிய பின்னாடி தான் தெரியுது, நீ வாழ்க்கையில் எதையும் சாதிக்க விரும்பல, யாரையோ விரும்பி அதை சாதிக்கணும்னு இருந்திருக்கேன்னு” என்று கூற,

அவனோ அவரைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவது போல பாவனை செய்தபடி, “அம்மா, நீயா இப்படி எல்லாம் பேசுற? வர வர டி.ஆர் படம் எல்லாம் நிறைய பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்ட போல, அவரை மாதிரியே என்ன டைமிங் என்ன ரைமிங், சான்ஸே இல்லை” என்று கூறியிருக்க, வள்ளியோ மீண்டும் அவனது தோளில் பட்டென்று அடித்து வைத்தார்.

 

“சும்மா இப்படி எல்லாம் நீ பேச்சை மாற்ற தேவையில்லை, ஒழுங்காக உண்மையைச் சொல்லிடு கௌதம், நீ வேறு யாரையாவது லவ் பண்ணுறேன்னே இப்போவே சொல்லிடு, இந்தக் கல்யாணப் பேச்சை எப்படியாவது அப்பா கிட்ட பேசி நான் நிறுத்திடுறேன். வீணாக இரண்டு பொண்ணுங்க வாழ்க்கையில் விளையாடிடாதே”

 

“அம்மா! உன் பையனைப் பற்றி நீ இப்படி எல்லாம் தப்புத் தப்பாக எல்லாம் யோசிக்கிறது கொஞ்சம் கூட சரியில்லை சொல்லிட்டேன். 

வேறு ஒரு பொண்ணை மனதில் நினைச்சுட்டு நான் எப்படி ம்மா இன்னொரு பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்க சம்மதம் சொல்லுவேன்? கொஞ்சம் கூட உன் பையன் மேலே உனக்கு நம்பிக்கையே இல்லையாம்மா?”

 

“அதெல்லாம் நிறையவே இருக்கு, அதனால்தான் இவ்வளவு நேரமும் நீ பேசுறதை எல்லாம் பொறுமையாக கேட்டுட்டு இருக்கேன். சரி, நீ சொல்லு, என்ன விஷயத்தை மறைச்சு வைத்திருக்க?”

 

“நீங்க விடமாட்டீங்க, ஆமாம்மா, நான் ஒரு பொண்ணை லவ் பண்ணேன் தான், என்னோட காலேஜ் சுப்பர் ஜூனியர் பொண்ணு, பேரு மித்ரா. அவளும் என்னை லவ் பண்ணா, அவ படிப்பு முடிந்ததும் இரண்டு பேர் வீட்டிலேயும் இதைப்பற்றி பேசலாம்ன்னு இருந்தோம், ஆனா ஒரு நாள் அவ ஊருக்கு போயிட்டு வர்றேன்னு போனவகிட்ட இருந்து எந்த ஒரு தகவலும் இல்லை, நானும் என் ஃபைனல் இயர் தீஷிஸ் விஷயமாக ஃபாரஸ்ட் ஏரியாவில் போய் ஒரு மாதத்திற்கு மேலாக மாட்டியிருந்தேனே, அதனால என்னால யார்கிட்டேயும் அவளைப் பற்றி விசாரிக்க முடியல. என் வேலை முடிந்து காலேஜ் வந்த அடுத்த நிமிஷமே அவளைப் பற்றி எல்லோர்கிட்டயும் விசாரிச்சேன், எல்லோருமே அவ திடீர்னு காலேஜ் வர்றதை நிறுத்திட்டான்னு மட்டும் தான் சொன்னாங்க.

அவ பிரண்ட்ஸ் கிட்ட, அவளைத் தெரிஞ்சவங்க கிட்ட எல்லோர்கிட்டவும் விசாரித்து பார்த்தேன், யாரும் சரியாக பதிலே சொல்லல, எல்லோரும் எங்களுக்கு எதுவும் தெரியாதுன்னு சொல்லிட்டு போயிட்டாங்க, காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்ஸிலிருந்து ப்ரொபசர்ஸ் வரைக்கும் விசாரித்து பார்த்தேன், எந்த தகவலும் கிடைக்கல.

அதற்கு அப்புறம் ஒரு நாள் அவ கூட ரொம்ப க்ளோஸா இருந்த என் கிளாஸ் மேட் ப்ரியாவை மீட் பண்ணக் கிடைச்சது, அப்போதான் அவ மித்ரா அவளோட ஊருக்கு போயிருந்த போது அவளுக்கு அவசர அவசரமாக கல்யாண ஏற்பாடு பண்ணியிருந்ததையும், அந்தக் கல்யாண நிச்சயதார்த்தம் விஷயமாக அவங்க குடும்பத்தோடு வெளியே போயிருந்த போது அங்கே ஒரு ஆக்சிடென்டில் அவ மொத்த குடும்பமும் இறந்து போயிட்டாங்கங்கிறதையும் சொன்னா, ஆரம்பத்தில் நான் அவ சொன்னதை நம்பல, அப்புறம் தான் அவ அந்த ஆக்சிடென்ட் நடக்கும் போது மித்ராவோட ஊரில் அவ இருந்ததை சொன்னா, அது‌மட்டுமில்லாமல் ப்ரியா என்கிட்ட மித்ராவைப் பற்றி இவ்வளவு பெரிய விஷயத்தை பொய்யாக சொல்லணும்னும் அவசியம் இல்லையேம்மா

 

அதோடு நான் காலேஜ் படிக்கும் போது சோஷியல் மீடியா எல்லாம் யூஸ் பண்ணவே இல்லை, அதனால எந்த டீடெயில்ஸும் எனக்கு சரியான நேரத்திற்கு தெரிய வர்றதும் இல்லை. அதோடு நான் ஒரு மாசம் காட்டுக்குள்ளே போயிட்டேன், அந்த நேரத்தில் நம்ம அடிக்கடி நிறைய ஆக்சிடென்ட் நியூஸ் கேள்விபடுறோம்ன்ற எண்ணத்தினாலோ என்னவோ நான் எந்தவொரு ஆக்சிடென்ட் நியூஸ் பற்றியும் அப்போ பெரிசா ஆர்வம் காட்டியதில்லை, ஆனா அது எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு மித்ராவோட ஆக்சிடென்ட் நியூஸ் கேள்விப்பட்ட பிறகுதான் எனக்கு புரிந்தது.

அந்த நேரத்தில் என் கிட்ட அவ போன் நம்பர் மட்டும் தான் இருந்தது, அவ அட்ரஸ், வேறு டீடெயில்ஸ் எல்லாம் வாங்கி வைக்கணும்னு அப்போ இருந்த மனநிலையில் தோணவே இல்லை, அவளோட போன் நம்பருக்கு நான் தினமும் ட்ரை பண்ணிட்டே இருப்பேன், ஏதாவது அதிசயம் நடந்து மித்ரா அந்த காலை எடுத்து பேச மாட்டாளா அப்படின்னு. இந்த யோசனை எல்லாம் சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் என்னை எந்தவொரு விடயத்திலும் கவனம் செலுத்த முடியாமல் ரொம்ப கஷ்டப்படுத்திடுச்சு, அப்புறம் உங்களுக்காகவும், அப்பாவுக்காகவும் தான் நான் படித்து நல்ல நிலைமைக்கு வரணும்னு என் கவலை எல்லாம் ஓரமாக வைச்சுட்டு படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஆனாலும் நானும் எத்தனையோ வகையில் யோசித்து யோசித்து என்னை சமாதானப்படுத்த முயன்றாலும் என் மனசு இந்த ஒரு விஷயத்தை மட்டும் ஏற்றுக் கொள்ளவே மாட்டேன்னு பிடிவாதமாக இருக்குது” என்ற கௌதமின் குரல் முற்றாக உள்வாங்கி இருக்க, 

 

அவனது அந்த கலங்கிய தோற்றத்தைப் பார்த்து ஆறுதலாக அவனை அணைத்துக் கொண்ட வள்ளி , “அந்தப் பொண்ணை மறக்க முடியாமல் தான் இத்தனை நாளாக கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்னு இருந்தியா கௌதம்?” என்று வினவ, அவனும் சிறு தயக்கத்துடன் ஆமோதிப்பாக தலையசைத்திருந்தான்.

 

“என்னதான் இருந்தாலும் நானும், மித்ராவும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் ரொம்ப நேசிச்சிட்டோம், அதனால்தான் என்னவோ அவ இந்த உலகத்தில் இல்லைங்கிற விஷயத்தை என்னால அவ்வளவு சுலபமாக ஏற்றுக்க முடியல. ஆனா எத்தனை நாளைக்கு இப்படியே இருக்க முடியும்? இந்த உலகத்தில் இல்லாத ஒருத்தருக்காக என்னைச் சுற்றி இருக்குற இத்தனை பேரையும் நான் கஷ்டப்படுத்த விரும்பலம்மா, உண்மையைச் சொல்லனும்னா உங்க எல்லோரோட சந்தோஷத்திற்காக மட்டும் தான் இந்த கல்யாணம் பண்ணிக்க நான் சம்மதம் சொன்னேன்னு. 

ஆனா நீங்க கயல்விழியைப் பற்றி சொன்னதற்கு அப்புறம் என்னோட வாழ்க்கையில் நடந்த இழப்பு எனக்கு பெரிதாக தோணல, எனக்கு மித்ராவை ஒரு இரண்டு , மூன்று வருஷம் தான் தெரிந்திருக்கும், அவளோட இழப்பை நான் வாய் வார்த்தையாகத்தான் கேட்டேன், அப்படி இருந்தும் அதை நான் மறக்க முடியாமல் என்னையும் கஷ்டப்படுத்தி என்னைச் சுற்றி இருக்குறவங்களையும் கஷ்டப்பட வைத்திருக்கேன்.

 

ஆனா கயல்விழி தன்னோட சொந்தம்ன்னு சொல்லிக்க இருந்த தன்னோட அம்மா, அப்பாவை தன் கண்ணு முன்னாடியே பலி கொடுத்துட்டு அதை மறந்து தன்னை ஒரு புதிய வாழ்க்கைக்குள் ஈடுபடுத்திக்கணும்னு எவ்வளவு தூரம் யோசித்திருக்கா. அவ என்னை விட வயதில் சின்னப் பொண்ணாக இருந்தாலும் அவ சிந்தனையும், மன தைரியமும் எனக்கு இருப்பதை விட ரொம்பவே பரந்ததுன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன். அந்த ஒரு காரணம் தான் அவளோடு என்னோட வாழ்க்கையை பகிர்ந்துக்கணும்னு எனக்கு ஆசையைக் கொடுத்திருக்கும்மா” என்று கூறிய கௌதமை ஆரத்தழுவி விடுவித்த வள்ளி,

 

“எனக்கு எப்பவுமே உன்னை நினைச்சு ஒரு பெருமிதம் இருந்துகிட்டே இருக்கும் கௌதம், என்னோட பையன் என்னதான் சேட்டை பண்ணி என்னைக் கோபப்படுத்தினாலும் அவன் ரொம்ப பொறுப்பானவன், ரொம்ப நல்ல மனசு படைச்சவன்னு எனக்குத் தெரியும், அதை இன்னைக்கு உன்னோட இந்த வார்த்தைகளே நிரூபிச்சிடுச்சு. ஒரு அம்மாவாக எனக்கு இதை விட வேறு என்ன சந்தோஷம் இருந்துடப் போகுது? என்னோட வளர்ப்பு நிச்சயமாக வீண் போகல” என்றவாறே கலங்கிய தன் கண்களை துடைத்து விட்டுக் கொண்டார்.

 

“ஐயோ! சரி சரி வள்ளி டியர், இந்த அழுகாச்சி டிராமா எல்லாம் இன்னைக்கு போதும், முதல்ல போய் சமையல் வேலை ஆச்சான்னு பாருங்க, பசி வயிற்றைக் கிள்ளுது, முதல்ல நல்லா வயிறு முட்ட சாப்பிட்டுட்டு அதற்கு அப்புறம் இந்த எமோஷனல் சீனைக் கன்டினியூ பண்ணலாம்” என்றவாறே தன் அன்னையின் முதுகில் கை வைத்து அவரை சமையலறை பக்கமாக அனுப்பி வைத்தவன் அத்தனை நேரமாக தன் முகத்தில் ஒட்ட வைத்திருந்த புன்னகையை தூக்கிப் போட்டிருந்ததான்.

 

தன் அன்னையின் முன்னால் தனது மனதில் இருக்கும் பழைய நினைவுகளை எல்லாம் மறந்து விடுவதாக அவன் சொல்லியிருந்தாலும் கயல்விழியைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவனுக்கு மித்ராவின் எண்ணங்கள் மேலோங்குவதை தடுக்க முடியவில்லை.

 

ஏதோ ஒரு நாள், இரண்டு நாட்கள் மாத்திரம் அவளை சந்தித்து விட்டு வருவதாக இருந்தால் அது கௌதமிற்கு பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்காது, ஆனால் வாழ்நாள் முழுவதும் கயல்விழியை எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் தன் மனதிற்குள் எழும் மித்ராவின் எண்ணங்களை மறக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் போதுதான் அவனுக்கு கயல்விழியை ஏமாற்றுகிறோமோ என்கிற குற்றவுணர்வு மேலோங்குவது போல இருந்தது.

 

தன் மனதிற்குள் எழுந்திருந்த அந்தப் பெரியதொரு குழப்பத்தை எப்படியாவது சரி செய்து தன்னுடைய எதிர்கால வாழ்க்கைக்காக தன் மனதை மாற்றியே தீர வேண்டும் என்கிற உறுதியான முடிவோடு கௌதம் தன் வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்திருக்க, மறுபுறம் கயல்விழி தான்தான் கௌதமின் மித்ரா என்கிற விடயத்தை எப்படி சொல்லப் போகிறோம் என்கிற பலத்த யோசனையுடன் தன்னறைக்குள் கண்மூடி அமர்ந்திருந்தாள்…….

அடுத்த அத்தியாயம்

அத்தியாயம் – 09

09சிறிது தூரம் தள்ளி நின்று கௌதம் பேசுவதை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டு நின்ற மாதவன் அவன் பேசிக்கொண்டிருந்த பெண்களில் ஒருவள் அவனை அண்ணா என்று அழைத்ததும் அவனது முகம் போன போக்கைப் பார்த்து பக்கென்று சிரித்து விட, கௌதமோ அவனது சிரிப்பு…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0

இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்