அத்தியாயம் அறுபத்து மூன்று

ஜன்னல் வழியே வந்த வெளிச்சம் கண்களை தீண்டியது. அவசரமாக கடிகாரத்தை பார்த்தாள். ஏழரையை தொட்டிருந்தது. எப்போதுமே ஆறு மணிக்கு முன்னரே எழுந்து விடும் ஷ்யாம் இன்னமும் விழிக்கவில்லை. நல்ல உறக்கத்தில் இருந்தான். எப்போதும் அவன் உறங்கும் நேரம் குறைவு தான் என்றாலும், திருமணத்திற்கு பின்னர், அது வெகுவாக மாறியிருந்தது. ஆனாலும் அவனை பொறுத்தவரை ஐந்தரை மணிக்கு அன்றைய நாள் ஆரம்பமாகிவிட வேண்டும். மஹாவுக்கு அவன் எழும் நேரம் என்பது நடு இரவு. காலை உடற்பயிற்சியை முடித்து விட்டு, அவள் எழும் போதெல்லாம் குளித்து முடித்து இருப்பான்.

இரவு முழுக்க பேசிக் கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. கணவனின் கைவளைவில் படுத்துக் கொண்டு ஏதேதோ கதைகளை பேசினாலும், அதை தாண்ட அவன் நினைக்கவில்லை. அவளுக்கிருந்த குற்ற உணர்வை அவனால் உபயோகிக்க முடியாது. அதோடு அவன் கொண்ட காயமென்பது ஒரு நாளில் ஆறிவிடக் கூடியதும் அல்ல!

அதை புரிந்து கொண்டாள் மஹா!

ஆனால் கணவனை எப்படி சமாதானம் செய்வது என்பதுதான் புரியவில்லை. நாளை காஞ்சிபுரத்தில் டியூட்டியில் சேர வேண்டும். மஹாவும் பிருந்தாவுமாக தங்க கார்த்திக் ஒரு வீட்டை ஏற்பாடு செய்திருந்தான். அதில் சேஷாவும் விகாஷினியும் சேர்ந்து கொள்வதாக திட்டம். திட்டமெல்லாம் சரிதான். ஒரு மாதம் அங்கேயே தங்க வேண்டும். அடுத்த மாதம், வீட்டிலிருந்தே மருத்துவமனைக்கு போய் வரலாம்.

இந்த மாதம் வீட்டிலிருந்து போனால் அடுத்த மாதம் அங்கேயே தங்க வேண்டியிருக்கும். இரண்டு மாதங்கள் அங்கேயே தங்கி வேலையை முடித்து விட்டும் வரலாம் என்றும் ஒரு எண்ணம் முன்னர் இருந்தது. ஆனால் ஷ்யாமை சமாதானம் செய்யாமல் போக அவளுக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால் சூழ்நிலை இப்படி இருக்கும் போது என்ன செய்வது என்பது புரியவில்லை. தான் புரிந்து கொள்ளாமல் அவசரப்பட்டு எத்தனை பேரை காயப்படுத்தி, அலைய வைத்து, கணவனை சந்தேகப்பட்டு, அவனை தீக்குளிக்க சொல்லாதது ஒன்று தான் மீதம் என்று எண்ணிக் கொண்டவளுக்கு தலை வலிக்கும் போல இருந்தது.

படுத்திருந்த வாக்கிலேயே தலையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

அவள் தள்ளி படுக்கும் போதே ஷ்யாமுக்கு விழிப்பு வந்துவிட, லேசாக கண்களை குறுக்கி மனைவியை பார்த்தான். குழப்பமாக தலையை பிடித்துக் கொண்டு படுத்திருந்ததை பார்த்து, தலைவலி போல என்பதை புரிந்து கொண்டவன்,

“ஏய் குல்ஃபி…” என்றழைக்க, மஹாவின் முகத்தில் ஆயிரம் வாட்ஸ் பளபளப்பு!

எத்தனை நாட்கள் கழித்து அவளை குல்ஃபி என்றழைக்கிறான்!

“ம்ம்ம்…” என்று முனகினாள். தலைவலி ஆரம்பித்து இருந்தது. இரவு அழுததோடு விழித்திருந்ததும் காரணமாக இருக்கக் கூடும்.

“தலைவலிக்குதா?” என்று கேட்க,

“ம்ம்ம்…” என்றாள்.

புரண்டு அவள் பக்கம் வந்தவன், அவளது நெற்றியில் மென்மையாக முத்தமிட்டான். அவளது கண்கள் தானாக மூடிக் கொண்டது. கண்களில் சின்ன முத்தங்கள். ஒரு விதமான ஆழ்ந்த அமைதியின் பால் வசப்பட்டது மனம். மனம் அமைதியடைய தலைவலி குறைவது போன்ற தோற்றம். நெற்றியை வருடிக் கொடுத்தவன், “எதையும் இந்த குட்டி மண்டைக்குள்ள ஏத்திக்காத… உன் புருஷன் கொஞ்சம் நல்லவன் தான்டி…” என்று கூற, அவளுக்குள் இருந்த குறும்பு மஹா எட்டிப் பார்த்தாள்.

அவனது பின்னந்தலையில் கைக் கோர்த்தவள், தன்னை நோக்கி இழுத்து, “என் புருஷன் எங்க வேண்ணா நல்லவனா இருக்கட்டும்… என்கிட்ட கெட்டவனாக மாட்டேங்றானே…” கிறக்கமான குரலில் கூறியவளை பார்த்து சிரித்தவன்,

“அவன் இன்னும் கொஞ்ச நாளைக்கு உன்கிட்ட நல்லவனாவே இருக்கட்டும்… இப்பவே சோதனை மேல் சோதனைன்னு பாட்டு பாட வேண்டியிருக்கு…” என்று அவளது கன்னத்தில் முத்தமிட,

“லிமிட்டட் எடிஷன்லையே காலத்தை ஓட்டலாம்ன்னு முடிவே பண்ணிட்ட…” என்று குறும்பாக சிரித்தவளின் முகத்தை ஆழ்ந்து பார்த்தவன்,

“எப்பா… இந்த லிமிட்டட் எடிஷனை மெய்ன்டைன் பண்ணவே நாக்கு தள்ளுது… இன்னும் ஃபுல் எடிஷனுக்கு ஆசைப்பட்டா உள்ளதும் போச்சுடான்னு போக வேண்டியதுதான்…” என்றவன், அவளது முகத்தில் கோலமிட, கண்கள் தாமாக மூடிக் கொள்ள, அவளது அந்த வெளிப்படையான மயக்கம் அவனை கிறங்கடித்தது. ஆனாலும் தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டவனை கண்களை திறந்து பார்த்து முறைத்தாள்.

“ஆனா எனக்கு இந்த லிமிட்டட் எடிஷன் வேணா…” என்று பல்லைக் கடிக்க,

“ஓகே… டிஸ்டன்ஸ் கீப் அப் பண்ணிக்கறேன்…” என்று சாதாரணமாக கூறியவன், எழுந்து கொள்ள முயல,

“டேய் புருஷாஆஆ…” என்று இழுக்க, சிரித்தான் ஷ்யாம்!

“என்னடி பொண்டாட்டி?” என்று குறும்பாக கேட்க,

“கடுப்பேத்தாதடா…”

“இப்ப ஒழுங்கா எந்திருச்சு வீட்டுக்கு கிளம்பற வழிய பாரு… அப்படி வர வேணாமா, இங்கயே இருக்கறதுன்னா இரு… நான் கிளம்பனும்… தலைக்கு மேல வேலை இருக்கு…” என்றவன், கொஞ்சமும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் எழுந்து விட,

“டேய் வெர்ஜின் பொண்ணுங்க சாபம் உன்னை சும்மா விடாதுடா…” என்று கடுப்படித்தவளை குறும்பாக பார்த்தவன்,

“ஆஹான்ன்ன்ன்…” என்றவன், சிரித்துக் கொண்டே குளியலறையை தஞ்சமடைந்தான்.

இவனை எப்படித்தான் வழிக்கு கொண்டு வருவது என்று தீவிரமான யோசனைக்கு உள்ளானாள் மஹா.

‘ச்சே… என்ன பண்ணாலும் அசைய மாட்டேங்குறாரே சுவாமிஜி…’ என்று நகத்தை கடித்துக் கொண்டு யோசனையில் இருக்க,

“இன்னும் பதினஞ்சு நிமிஷத்துல நீ புறப்பட்டு வரலைன்னா, நான் கிளம்பி போயிட்டே இருப்பேன்… எப்படி வசதி?” குரல் வந்த திசையை பார்த்தாள் மஹா.

குளித்து, இடுப்பில் துண்டோடு, தலை துவட்டிக் கொண்டிருக்க, அவளுக்குள் பல்ப் எரிந்தது!

‘ஆஹா ஐடியா…’ என்று அமைதியாக எழுந்தவள், அவனருகில் சென்று, பின்னாலிருந்து அணைக்க,

“ஏய் என்னடி பண்ற?” நெளிந்தான் ஷ்யாம்.

“நீங்க தான் டிஸ்டன்ஸ் கீப் அப் பண்ண போறீங்களே சுவாமிஜி? இப்பவும் கீப் அப் பண்ணுங்க…” என்று கிசுகிசுக்க,

“அழுக்கு மூட்டை… மொதல்ல போய் குளி…” என்று சிரித்தான்.

“அழுக்கு மூட்டையா?” என்றவள், அவனது பின்கழுத்தை கடித்து வைத்து விட்டு போக,

“ஏய் ரத்த காட்டேரியா மாறிட்டு வர்ற குல்ஃபி…”

“நீ தான் டிஸ்டன்ஸ் கீப் அப் பண்றவனாச்சே…”குளியலறையிலிருந்து சத்தமாக கூற,

“வேணான்டி… சிக்கன் சிக்ஸ்டிஃபைவ் போட வெச்சுடாத… நான் இப்போதைக்கு நல்லவனா இருக்கனும்ன்னு ட்ரை பண்றேன்…” என்று பதிலுக்கு கத்த, குளியலறை கதவை திறந்தவள், எட்டிப் பார்த்து,

“அதான் எதுவும் நடக்க மாட்டேங்குதே பாவ்வ்வ்வ்வா…” என்று கண்ணடிக்க, அவனால் சிரிப்பை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

“ஏய்… ரொம்ப கெட்ட பொண்ணா ஆய்ட்டடி…” என்று சிரிக்க,

“அப்கோர்ஸ்… உன் பொண்டாட்டி எப்படி இருப்பேன்? ஆனா நீ எப்படி டிஸ்டன்ஸ் கீப் அப் பண்றன்னு நானும் பாக்கறேன்டா…” என்று உள்ளிருந்தே சூளுரைக்க, இவன் வெட்க புன்னகையோடு உடை மாற்றிக் கொண்டிருந்தான். இது மிகவும் சுவாரசியமான விளையாட்டாக இருந்தது அவனுக்கு!

கண்ணாடியை பார்த்து தலைவாரிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது.

வெறும் துண்டை மட்டும் உடலில் சுற்றிக் கொண்டு மஹா, கால்களை மிதியடியில் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள், குளித்து முடித்து, புத்தம் புது பூவாக!

தலைக்கு குளித்திருப்பாள் போல… முடியை விரித்து விட்டிருக்க, நீர் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது!

உண்மையிலேயே மனம் தடதடத்தது என்பதற்கான அர்த்தம் அப்போதுதான் புரிந்தது அவனுக்கு. கண்ணாடி வழியே பார்த்த போதே நெஞ்சுக்குள் ரயில் ஓடியது! ஆனால் அவளோ சற்றும் கவலை இல்லாமல், அதாவது காட்டிக் கொள்ளாமல், தலை துவட்டிக் கொண்டிருக்க, அதிர்வை அவனால் சமாளிக்க முடியவில்லை.

மஹா காட்டிக் கொள்ளவில்லையே தவிர, உள்ளுக்குள் வெட்கம் அவளை தின்று கொண்டிருந்தது. ‘போலாமா? வேண்டாமா?’ என்று ஆயிரம் முறை கேட்டிருப்பாள். ‘சரி என்னவானா என்ன? உன் புருஷன் தான?’ என்று மனசாட்சி உசுப்பி விடவும் தான் துணிந்து வந்தாள், சுவாமிஜியை எப்படியாவது கவிழ்க்க வேண்டும் என்ற உறுதியோடு!

‘அடிப்பாவி… சபதம் போட்ட மாதிரியே பண்ணிடுவாளோ…’ என்று தனக்குள் புலம்பியவன், “ஏய்… இந்த வெக்கம்னா என்னன்னு தெரியுமா?” அவள் புறம் திரும்பாமல், கண்ணாடியை பார்த்தவாறே கேட்க,

“வெக்கமா? அப்படீன்னா என்ன பாவ்வ்வ்வ்வா?” என்று ஒருவிதமாக கேட்டவள்,

“வேணா குல்ஃபி… இருக்கற கொஞ்ச நஞ்ச நல்லவனையும் காலி பண்ணிடாத…”

“உன்ன யார்டா நல்லவனா இருக்க சொல்றது?” அவனை பார்த்து கண்ணடிக்க, கண்ணாடியிலிருந்து திரும்பியவன், அவளை நோக்கி வந்து, தாடையை நிமிர்த்தியவன்,

“வேணா மஹா… ஏதோவொரு குற்ற உணர்ச்சில இருக்க. என்னை ஹர்ட் பண்ணிட்டதா நினைக்கற. அந்த குற்ற உணர்ச்சியை நான் தூண்டி விட்டுட்டதா நீ நினைக்கக் கூடாது. எல்லாமே நேச்சுரலா இருக்கணும். இப்ப நீ எதுக்கோ காம்பன்சேட் பண்ண நினைக்கற. எனக்கு உன்னோட காம்பன்சேஷன் வேணாம். என்னை முழுசா எப்ப நம்ப முடியுதோ அப்ப வா…” நிதானமாக கூறியவனை ஆழமாக பார்த்தவள்,

“நான் கொஞ்சம் சறுக்கிட்டேன் தான். தப்பு பண்ணிட்டியோன்னு நினைச்சுட்டேன் தான் ஷ்யாம். நான் ஒத்துக்கறேன். ஆனா அது தப்புன்னு புரியுதுடா… அவசரக்குடுக்கையாட்டம் பண்ணிட்டேன். நீ என்னை விட பெரியவன் தான… இந்த அவசரக் குடுக்கையை மன்னிக்க மாட்டியா?” பாவமாக கேட்டவளின் கண்களை ஆழ்ந்து பார்த்தான்.

“நமக்குள்ள என்ன மஹா மன்னிப்பு எல்லாம்? அதுக்கெல்லாம் அர்த்தமே இல்லடி… ஆனா கொஞ்சம் இடைவெளி அவசியம்ன்னு படுது…”

“எவ்வளவு நாள்?”

“தெரியல…”

வலித்த குரலில் கூறியவனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.

“ஹலோ… ஓவர் பீலிங்க்ஸ் உடம்புக்கு ஆகாது மச்சி…” கிண்டலாக கூற, சிரித்தபடி நகர்ந்தவனை இன்னமுமே முறைத்தாள்.

“ஆனாலும் உனக்கு வாய்க்கொழுப்பு கொஞ்சம் ஜாஸ்தி தான்…” என்று சிரித்தபடி நகர,

“ஆமா நீதான மெஷர் பண்ண…” என்று உதட்டை சுளிக்க,

“ஏய் ரொம்ப சுளிக்கற… ஒய்ட் விக்கெட் ஜாக்கிரதை…” என்று கேலியாக கூறினான். ‘ஒய்ட் விக்கட்டா?’ என்று குழப்பமாக பார்க்க,

“கட்டிருக்கற துண்டை சொன்னேன்டி…” என்றவனை, ஒரு மார்கமாக பார்த்தவள்,

“சுவாமிஜி… தாங்கள் தான் டிஸ்டன்ஸ் கீப் அப் செய்பவர் ஆயிற்றே… தங்களின் கவனம் ஏன் அந்த ஒய்ட் விக்கெட்டின் மேல் போகிறது?” என்று அதே கிண்டல் குரலில் இவள் கேட்க,

“என்ன செய்வது குழந்தாய்? சுவாமிஜியின் கண்களுக்கு அத்தனையும் பச்சை பசுமையாக தெரிகிறதே…”

“வெறும் வாயில் வடை சுட்டு விற்பவர் தாங்கள் என்பதை உணர்ந்து கொண்டோம் சுவாமிஜி…” என்று கண்ணடித்தவள், தலை காய வைக்க ட்ரையர் போட துவங்கினாள்.

“வெறும் வாய்ல வடையா? ஆல் மை டைம்…” என்றவன், “அடியே… ட்ரெஸ் போட்டுட்டு இந்த வேலைய பண்ண மாட்டியா?” பொறுமையை கைவிட்டு அவன் கேட்க,

“தங்களுக்கு வெட்கமாக இருந்தால் வேறு பக்கமாக திரும்பிக் கொள்ளுங்கள் சுவாமிஜி… நான் இங்குதான் உடை மாற்ற போகிறேன்…” என்று கிண்டலாக கூற,

“அடிப்பாவி… செஞ்சாலும் செய்வ தாயே… இனிமே இருந்தா எனக்கு சேஃப்டி இல்ல…” என்றவன், சிரித்தபடி வெளியே போக,

“மவனே… எப்படி நீ தப்பிக்கறன்னு நானும் பார்க்கறேன்…” என்று சிரித்தவள், அதே புன்னகையோடு உடை மாற்றத் துவங்கினாள்.

****

“நான் இப்படியே கிளம்பிக்கறேன் ஷ்யாம்… வேலையெல்லாம் அப்படி அப்படியே போட்டுட்டு வந்துட்டேன்…” ஆத்மநாதன் காபியை குடித்தபடியே கூற,

“அம்மாவாச்சும் ரெண்டு நாள் இங்க இருக்கட்டுமே நானா. மாமியார் மருமக சண்டை ஏதாவது வந்தா கொஞ்சம் இன்ட்ரஸ்டிங்கா இருக்கும்ல… மஹாவும் ரெண்டு நாள் கழிச்சே போகட்டும்…” என்று ஷ்யாம் சிரித்தபடியே அன்றைய பிசினஸ் லைனை எடுத்துக் கொள்ள,

“விட்டா நீயே சண்டை மூட்டி விடுவ போல…” சமையலறையிலிருந்து ஜோதி குரல் கொடுத்தார்.

“பின்ன? உங்க ரெண்டு பேருக்கும் சண்டை வந்தா என்னை கண்டுக்க மாட்டால்ல… எப்படி இருந்தாலும் உன் மருமகளுக்கு சண்டை போட ஒரு ஆள் வேணும்… அவ்வளவுதான…” கிண்டலாக கூறியவனின் தோளில் ஒரு அடி வைத்தான் கார்த்திக்.

அவனுமே ஜாகிங் முடித்துவிட்டு குளித்து தயாராகி இருந்தான்.

“பாவி… இந்த வில்லத்தனம் எல்லாம் நீ பண்ணுவியா மச்சான்?” என்று கேட்டபடி எதிரில் அமர,

“நீயும் கத்துக்க… கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா உனக்கு நல்லா பொழுது போகும்…”

“தெய்வமே… உன்னை மாதிரி பிரச்சனைய இழுத்து விட்டுட்டு உக்காந்து என்சாய் பண்ற அளவு நமக்கெல்லாம் தெம்பு பத்தாது தெய்வமே…” கார்த்திக் சிரிக்க, நாதன் சிரித்தார். அவருக்கு தெரியாதா? தன் மகனின் லொள்ளுத்தனங்கள் எல்லாம்!

“கரெக்டா சொன்ன கார்த்திக். அதுல என்னதான் இருக்குமோ? பிரச்சனையே இல்லைன்னா கூட, அங்க ஒரு பிரச்சனைய செஞ்சு விட்டு, அதை உக்கார்ந்து சால்வ் பண்ணி… பயபுள்ள கொஞ்சம் அதிகமாத்தான் போகுது…” என்று சிரிக்க,

“பிரச்சனைகள் இல்லைன்னா லைஃப்ல சுவாரசியம் இல்ல கார்த்திக். நம்மளை உயிர்ப்போட வெச்சு இருக்கறது பிரச்சனைகள் தான். பசின்னு ஒன்னு இருந்தா தான் மனுஷன் சாப்பாட தேடி ஓடுவான். பசியே இல்லைன்னா? உலகமே ஸ்தம்பிச்சு போகாதா? அது மாதிரிதான்… ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு பசி… பணப்பசி, அதிகாரப் பசின்னு எத்தனையோ இருக்கு… இந்த பசியும் அது கொண்டு வர்ற பிரச்சனைகளும் இருக்க வரைக்கும் தான் நாம ஓட முடியும். வின் பண்ண முடியும். எல்லா விஷயத்தையும் நம்ம கண்ட்ரோல்ல வைக்க முடியும்…” நிதானமாக கூறியவனை பெருமையாக பார்த்தான்.

இந்த தெளிவும் அறிவும் புத்திசாலித்தனமும் தான் ஷ்யாமை நோக்கி ஈர்ப்பவை. அவனிடம் எத்தனை குறைபாடுகள் இருப்பதாக யார் சொன்னாலும், அவனை விட்டுக் கொடுக்க விடாமல் செய்வதும் இந்த புத்திசாலித்தனம் தான்.

“அப்படீன்னா பணப்பசி நல்லதுன்னு சொல்ல வர்றியா ஷ்யாம்? பெரியவங்க எல்லாம் பணத்து மேல ஆசை வைக்காதன்னு சொல்லி தந்தா… நீ இப்படி சொல்ற?”

“வயிற்று பசி மாதிரி, பணப் பசி கார்த்திக்… வயித்து பசிக்கு சாப்பிடனும்… பணப் பசிக்கு பணத்தை பார்க்கணும்… அந்த பணப் பசியும் அதிகாரப் பசியும் மனுஷனை ஈசியா திருப்தி அடைய வைக்காது… இன்னும் வேணும்… இன்னும் வேணும்ன்னு டிமான்ட் பண்ணும்… நாம இன்னும் வேகமா ஓடுவோம்… ஓடு ஓடு ஓடுன்னு நம்மளை துரத்தும்… நாம ஜெய்க்கனும்னா நமக்கு அந்த பசி வேணும்…”

“ஜெய்க்கலாம் சுவாமிஜி… ஆனா ஒரு பாயின்ட் ஆப் டைம்ல நம்மளை சுத்தி பணம் மட்டும் தான் இருக்கும்… மனுஷங்க இருக்க மாட்டாங்க…” மஹா சிரித்தபடி மாடிப்படியிலிருந்து இறங்கியவாறே கிண்டல் செய்தவளை புன்னகையோடு பார்த்தான் ஷ்யாம்.

எப்போதுமே அவனுக்கு எதிராக ஒரு கருத்தை கூற முடியுமென்றால் அது அவனது மனைவியால் மட்டுமே முடிந்த ஒன்று!

“இது ஜெய்க்க தெரியாதவன் சொல்ற வறட்டு வாதம் சிஷ்ய பொண்ணே…”

“உங்களை மாத்த முடியுமா சுவாமிஜி…”

“இந்த விஷயத்துல மட்டும் மாத்தனும்ன்னு நினைக்காத சிஷ்ய பொண்ணே…” சிரித்தான்.

“அடப்பாவிகளா… நல்ல சுவாமிஜி… நல்ல சிஷ்ய பொண்ணு…” கார்த்திக் சிரிக்க,

“சுவாமிஜி பேசியே ஆளை கவுத்துடுவார் கார்த்திண்ணா… ரொம்ப மயங்காத… இப்பவே தோஸ்தானா ரேஞ்சுக்கு நீ மயங்கி இருக்கறதா சமூகம் சொல்லுது…” என்று சிரிக்க, அவளது அந்த சிரிப்பை ஆழ்ந்து பார்த்தபடி இருந்தான்.

அவனது மனைவி, அவனை கவிழ்த்தே தீருவது என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டாள் போல… ஆளை அடித்து வீழ்த்துவது போல இருந்தது அவளது தோற்றம்!

எளிமையான தோற்றம் தான். அர்லைட் மஞ்சள் நிற ஷிபான் சேலை உடலை ஒட்டியபடி இருக்க, இடையை தாண்டி முழங்காலை தொட்டுக் கொண்டிருந்த முடியை சிறு கேட்ச் கிளிப்பில் மட்டும் அடக்கியிருந்தாள். வாழைத் தண்டாக கைகள், வெண்பளிங்காக மின்னிய தேகம்… சற்று முன் அரைகுறையாக அவளை பார்த்தது வேறு அவன் கண் முன் வந்து அவனை இம்சித்தது.

“அடப்பாவி தோஸ்தானாவா? ஏன்டி தங்கச்சி உனக்கு இப்படியொரு புத்தி?” கார்த்திக் கிண்டலாக கேட்க,

“ஆமா… இப்பவே நான் பொண்டாட்டியா? நீ பொண்டாட்டியான்னு தெரியல… நாள் முழுக்க சுவாமிஜி கூட நீ தான் சுத்தற…” என்று சிரிக்க,

“நானெல்லாம் உனக்கு போட்டியா பாப்பா?” கார்த்திக் பாவமாக கேட்க,

“நீ மட்டும் தான் எனக்கு போட்டி கார்த்தி…” என்றவளின் கிண்டலில் நாதன் சிரிக்க, முருகானந்தம் உடல் முழுக்க திருநீற்றை பூசியபடி பக்தி பழமாக வந்தார். அவர் வரவும் மஹாவும் கார்த்தியும் அமைதியானார்கள்.

முருகானந்தம் பூஜை செய்யும் சமயத்தில் மஹா வீட்டிலிருந்தால் அவருக்கு அவள் கண்டிப்பாக பாடியே தீர வேண்டும். அதிலும் தீவிரமான முருக பக்தர் அவர்… மகள் பாடும் போது நெக்குருகி பாடலோடு ஐக்கியமாகி பக்தியில் திளைப்பார். மஹாவுக்கு மணமானதால் முக்கியமாக இதை இழந்திருந்தார்.

‘மகாகணபதிம்… மனசாஸ்மராமி…” பூஜையறையில் கீழே அமர்ந்தபடி கம்பீரமான குரலில் மஹா பாட ஆரம்பிக்க, ஊசி விழுந்தால் கேட்குமளவு அமைதியானது அந்த ஹால்.

ஹாலிலிருந்த சோபாவில் அமர்ந்தபடி பூஜையறையில் பாடிக்கொண்டிருந்தவளையே கண்ணிமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஷ்யாம்.

இந்த குரல் தான் அவனை வஞ்சித்து தலைகுப்புற விழ செய்தது. இந்த குரல் தான் அவனது வாழ்க்கையின் போக்கை மாற்றி, தனக்குள்ளாக அவனை அடக்கிக் கொண்டது. இந்த குரல் தான் அவனை அமைதியடைய செய்தது. இந்த குரல் தான் அவனுக்குள் ஐஸ்கிரீமாக கரைந்து அவனை உருகச் செய்தது. இந்த குரல் தான் அவனை வசியம் செய்து, அவளின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது என்ற நிலைக்கு அவனைக் கொண்டு வந்தது. இந்த குரல் தான் அவனை ஆற்றுப் படுத்தியது. இந்த குரல் தான் அவனை ஆண்டது. இந்த குரல் தான் அவனை அவளுள் ஆழ்ந்து போங்க செய்தது.

முதன் முதலாக மிர்ச்சி குல்ஃபி என்று அவளுக்கு செல்ல பெயரிட்ட காரணமும் அவளது இந்த குரல் தான்… இன்று வரை அவனை உறக்கத்திலும் விழிப்பிலும் துரத்திக் கொண்டிருப்பதும் இந்த குரல் தான்.

மனசாஸ்மாராமியை அவ்வளவு ஸ்பஷ்டமாக சுத்தமாக பாடிக் கொண்டிருந்தவளை கண்களால் நிரப்பிக் கொண்டவனின் கண்கள் அவனையும் அறியாமல் மூடிக் கொண்டன!

‘ஆயர்பாடி மாளிகையில் தாய் மடியில் கன்றினைப்போல்

மாயக்கண்ணன் தூங்குகின்றான் தாலேலோ

அவன் வாய் நிறைய மண்ணை உண்டு மண்டலத்தை காட்டிய பின்

ஓய்வெடுத்து தூங்குகின்றான் ஆராரோ 

ஓய்வெடுத்து தூங்குகின்றான் ஆராரோ’

தன்னை மறந்த நிலையில் அடுத்த பாடலை ஆரம்பித்தாள் மகாவேங்கடலக்ஷ்மி!

இது அவளுக்கான பாடல்… அவளது கணவனுக்கான பாடல்… அவளது கண்ணனுக்கான பாடல்… அவளுக்கே அவளுக்கான ஷ்யாமள வண்ணனுக்கான பாடல்…

பின்னலிட்ட கோபியரின் கன்னத்திலே கன்னமிட்டு

மன்னவன் போல் லீலை செய்தான் தாலேலோ

அந்த மந்திரத்தில் அவர் உறங்க

மயக்கத்திலே இவன் உறங்க

மண்டலமே உறங்குதம்மா ஆராரோ

மண்டலமே உறங்குதம்மா ஆராரோ

கணவனை தன்னுடைய குழந்தையாக வரித்தவளுக்கு அவனது செல்ல சீண்டல்கள் யாவுமே கிருஷ்ண லீலைகளாகத்தான் தோன்றியது. அவனுடைய குணவிசேஷங்களை கூட குழந்தையின் சேட்டையாக உருவகப்படுத்திப் பாடத் துவங்கியிருந்தாள்.

நாகபடம் மீதில் அவன் நர்த்தனங்கள் ஆடியதில்

தாகமெல்லாம் தீர்த்துகொண்டான் தாலேலோ

அவன் மோகநிலை கூட ஒரு யோகநிலை போலிருக்கும்

யாரவனை தூங்கவிட்டார் ஆராரோ

யாரவனை தூங்கவிட்டார் ஆராரோ

அவனாடிய நர்த்தனங்களை யார் தாள முடியும்? அந்த ஷ்யாமளனோ, அவனது கணவன் ஷ்யாமளனோ இருவராடும் நர்த்தனமும் ஒன்று தானோ? கொஞ்சமும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் நடுங்க வைப்பதில்! ஆனால் அந்த ஷ்யாமளனின் உண்மைக் காதல் ராதையின் மீது மட்டும் தான்! இந்த ஷ்யாமளனின் நெஞ்சில் குடியிருப்பதும் இந்த மகாலக்ஷ்மி மட்டும் தான்!

கண்ணனவன் தூங்கிவிட்டால் காசினியே தூங்கிவிடும்

அன்னையரே துயிலெழுப்ப வாரீரோ

அவன் பொன்னழகை காண்பதர்க்கும்

போதை முத்தம் பெறுவதற்கும்

கன்னியரே கோபியரே வாரீரோ

ஆயர்பாடி மாளிகையில் தாய் மடியில் கன்றினைப்போல்

மாயக்கண்ணன் தூங்குகின்றான் தாலேலோ

பாடலில் கரைந்து கண்களை மூடி கிட்டத்தட்ட உறக்க நிலைக்கே சென்றிருந்தான் ஷ்யாம். அந்தளவு மயக்கம் அவனுக்குள்! அவனது அந்த மயக்கத்தை கண்கூடாக கண்டான் கார்த்திக்.

‘எனக்கு மகாவோட வாய்ஸ் ரொம்ப பிடிக்கும் கார்த்திக்… மெஸ்மரைசிங் வாய்ஸ்… ஒரே ஒரு பாட்டு பாடுன்னு தான் கேட்டேன்… இன்னமும் போக்கு காட்டிட்டு இருக்கா…’ சிரித்தபடி ஒருமுறை அவன் சொன்னதை நினைத்துப் பார்த்தான்.

உண்மைதான் போல… ராட்சசனுக்குள் இவ்வளவு தீவிரமான ரசனையா?

கண்களை திறந்து அவன் பார்க்க, தீபாராதனை தட்டை அவன் முன் ஏந்தியவாறு அவனுக்கு திருநீறு இட்டுக் கொண்டிருந்தாள் மஹா.

மிகவும் புதிதாய் தெரிந்தாள் அவனது கண்களுக்கு!

******

உத்தண்டி வீட்டுக்கு மஹாவை அழைத்து வந்திருந்தான். அன்று முழுவதுமே அவனையே சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அவ்வப்போது ‘சூயிங் கம் வேணுமா பாவ்வ்வா’ என்று ஹஸ்கி வாய்ஸில் கேட்டு அவனை வம்பிழுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

‘தலைக்கு மேல வேல இருக்குடி’ என்றவன் கூட, அவளை அழைத்துக் கொண்டு சென்றவன் தான். அங்கிருந்தே ஒவ்வொரு வேலையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், பேசி மூலமாக மட்டும். ஜோதியும் நாதனும் கிளம்பியிருந்தனர். இத்தனை நாட்களாக உத்தண்டி வீட்டை கிட்டத்தட்ட ஒதுக்கி வைத்திருந்தான். கசப்பெல்லாம் நினைவடுக்கின் ஒரு மூலைக்கு செல்ல துவங்கியிருந்தது.

ஒரு மாதம் பிரியப் போகும் துயரம் இருவருக்குள்ளும் இருந்தது. எப்படி ஒரு மாதத்தை நெட்டித் தள்ள போகிறோம் என்ற பயம் மகாவின் மனதுக்குள் இருந்தது தான் உண்மை. அவனே வேண்டாம் என்று பிரிய எப்படி முடிவெடுத்தோம் என்று அவளுக்கே புரியவில்லை.

பிரிவு நேரப்போகிறது எனும் போது தான், மனம் கிடந்து தவித்தது!

‘போகாதன்னு மட்டும் சொல்லேன் ஷ்யாம்… எனக்கு எதுவுமே வேணா… நான் இப்படியே இங்கயே இருந்துடுவேன்…’ மனதுக்குள் விதவிதமாக புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவனுக்குள்ளும் அந்த துயர் இருந்தது தான். ஆனால் இந்த இடைவெளி அவசியம் என்பதை உணரத் துவங்கியிருந்தான். நெருப்புக்கு காற்று எப்படியோ, காதலுக்கு பிரிவு!

சிறு நெருப்பை காற்று ஊதி அணைத்து விடும். ஆனால் பெரு நெருப்பை கிளறி விட்டு இன்னும் பெரிதாக்கி விடுமல்லவா!

அவளுடைய காயங்களும் ஆற வேண்டும். தன்னுடைய காயங்களும் ஆற வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தான். நினைத்து விட்டானே தவிர, அவனால் ஒரு மாதம் எப்படி அவளை விட்டு இருப்பது என்று சத்தியமாக புரியவில்லை. உடன் இருந்தால் மட்டும் போதும் என்று எண்ணியது மனது!

அவளை அருகில் வைத்துக் கொண்டிருப்பதே பெரிய ஆறுதலாக இருந்தது. ஆனால் அவளை அருகில் வைத்துக் கொண்டு மட்டுமிருப்பது மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது தான் உண்மை!

அலைந்து திரிந்து சோர்வாக வரும் நேரத்தில் சரியாக சூடாக காபியுடன் இருப்பவளை இன்னும் ஒரு மாதத்துக்கு மிஸ் செய்ய வேண்டியிருக்கும். அவசர கால சிகிச்சையின் போது தவிர, வேறெப்போதும் அவள் வீடு திரும்ப தாமதிப்பதில்லை. அவன் வரும் முன்பே வீடு வந்து சேர்ந்து விடுவதை கடந்த மூன்று மாதத்தில் வழக்கமாக்கி இருந்தாள்.

அவன் நாடும் மது வகைகளுக்கு பதிலாக அவளது சூடான பில்டர் காபி இடம்பிடித்துக் கொண்டது!

வீட்டில் மஹா காத்திருப்பாள் என்ற விஷயமே அவனை விரைவாக வேலைகளை முடித்து விட்டு வீட்டை நோக்கி பறக்க செய்திருக்கிறது. இனி ஒரு மாதம் அவளது புன்னகைத்த முகத்தை பார்க்காமல் எப்படி நாட்களை கடத்துவது என்று அவனுக்கு புரியவில்லை.

காலை கிளம்பும் அவசரத்தில் அவளால் சமைக்க முடியாது. மதியமும் ஷ்யாம் வீட்டிலிருந்தால் மகேந்திரன் தான் சமைப்பது. ஆனால் இரவுணவு கண்டிப்பாக மகா மட்டும் தான் செய்வாள். கணவனுக்காக மிக மிக விரும்பி அவள் செய்வதை ஷ்யாம் மிகவும் எதிர்பார்க்க துவங்கி இருந்தான்.

மஹா செய்வதை எல்லாம் ஆசையாக சாப்பிட்டுவிட்டு அவளையே வம்பிழுத்து, கிண்டல் செய்து, அதன் பின் ருசியை ஒப்புக் கொள்வது எப்போதுமேயான வழக்கமாகி இருந்தது, இந்த மூன்று மாதத்தில்!

இருவருக்குள்ளும் கருத்து வேறுபாடுகள் எப்போதும் இருப்பதுதான். அதை எப்போதுமே களைய முடியாது. ஒருவருக்காக இன்னொருவர் விட்டுக் கொடுத்ததுமில்லை, ஒரு சில விஷயங்களை தவிர! ஆனால் அந்த கருத்துக்களை இருவருமே புரிந்து வைத்திருந்தனர்.

இது பிடிக்கும் பிடிக்காது என்பதை உணர்ந்து இருந்தனர்.

முழுமையாக ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் தான் திருஷ்டி பொட்டாக நூறாவது நாள் சம்பவம் நடந்தது. ஆனால் அதுவும் கூட ஒருவரையொருவர் இன்னமும் நன்றாக புரிந்து கொள்ளத்தான் உதவியது என்றாலும், அதில் இருவருமே கொண்ட காயங்களும் அதிகம்!

பகல் முழுவதும் ஷாப்பிங் செய்து, மனைவியோடு சேர்ந்து சமைத்து, வம்பிழுத்துக் கொண்டு, பதிலுக்கு பதில் பேசிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு மாலை சூழ, மனம் கனமாகிக் கொண்டிருந்தது.

காலை அவள் கிளம்ப வேண்டுமே!

போயஸ் கார்டனிலிருந்து கிளம்பினால் கண்டிப்பாக ட்ராபிக்கில் மாட்டிக் கொள்ள நேரிடும் என்பதால் தான் அன்றே கிளம்பி உத்தண்டி வந்திருந்தான். பிருந்தாவை கார்த்திக் அழைத்துக் கொண்டு வருவதாக திட்டம். பிருந்தாவின் தந்தையும் அதற்கு அனுமதியளித்து இருந்தார்.

மகாவை பொறுத்தவரை சொல்லவே தேவையில்லை. ஒரு மாதம் தான் என்று மனதை சமாதானம் செய்து கொள்ள முடியாத நிலையிலிருந்தாள். மனதில் ஓரத்திலிருந்த குற்ற உணர்வு வேறு நேரமாக நேரமாக விஸ்வரூபமெடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

ஷ்யாம் கூறியது புரிந்தாலும் அவளால் அந்த உணர்விலிருந்து வெளிவர முடியவில்லை.

கனமான அமைதி சூழ, இருவரும் கைக் கோர்த்து கொண்டு அந்த கடற்கரையில் நடந்து கொண்டிருந்தனர். ஷ்யாம் எப்போதும் போல பெர்முடாஸ் டி ஷர்ட்டில்… மஹா அதே சேலையில்… அவனது முழங்கையோடு சேர்த்து கோர்த்தபடி நடக்க, அலைகள் இருவரது கால்களையும் தீண்டி சென்றது.

காற்று மென்மையாக தழுவி செல்ல… லேசாக குளிரத் துவங்கியது!

சூரியன் விடைபெற்று தனது கூட்டுக்குள் செல்லும் நேரம்… ஆரஞ்சு நிற வானம், கறுத்து கொண்டிருக்க, ஊதற்காற்று உடலை தீண்டி செல்ல, குளிரில் வெடவெடத்தாள் மஹா!

இருவருக்குமே ஒருவருக்கொருவர் அருகாமையை விட்டுத்தர மனமில்லை!

அவளது வெற்றிடையில் கைப் பதித்து தன்னோடு இழுத்து அணைத்து கொள்ள, உள்ளுக்குள் நடுங்கியது அவளுக்கு!

மெளனமாக அவனது முகத்தை ஏறிட, “ரொம்ப குளிருதா மஹா?” அணைத்தவாறே கேட்க, அவள் எந்தப்பக்கம் தலையாட்டினாள் என்பதை அவளே அறியவில்லை!

“அங்க போய் ரொம்ப ஸ்ட்ரைன் பண்ணிக்காதடி… டென்ஷனாகாத… தலைவலி வந்துடும்… கஷ்டமா இருந்தா வந்துடு… சரியா?” என்று கேட்க,

“ம்ம்ம்ம்…” என்று தலையாட்டினாள்.

“டயட்ல இருக்கேன்னு சொல்லிட்டு சாப்பிடாம இருக்காத குல்ஃபி… ஒழுங்கா சாப்பிடு…”

“ம்ம்ம்ம்… நீயும் நேரத்துக்கு சாப்பிடு… ஓவரா சிகரெட் பிடிக்காதடா…” என்று கவலையாக கூற,

“ஏய் கிட்டத்தட்ட சிகரெட்டையே விட்டுட்டேன்டி… அந்த ஸ்மெல் உனக்கு பிடிக்கலைன்னு… எப்பவாவது ஏதோ ஒன்னு தான்… இத்தனை நாள்ல நான் சிகரெட் பிடிச்சு நீ பாத்தியா?” என்று கேட்க,

“ம்ஹூம்…” என்று இடம் வலமாக தலையாட்டினாள்.

“ஸ்டாப் பண்ணிருவேன் மஹா… உடனே முடியாது… கொஞ்ச கொஞ்சமா பண்ணிருவேன்…”

“ம்ம்ம்ம்…” தலையாட்டிக் கொண்டிருந்தாளே தவிர, அவளுக்குள் ஏக சோகம்.

“அங்க போய் ரொம்ப நேரம் தூங்காம இருக்காத மஹா… ஒழுங்கா தூங்கு…”

“ம்ம்ம்…” என்று அவனை முறைத்தவள், “இத நான் உனக்கு சொல்லணும்… நீதான் ஆந்தையாட்டம் முழுச்சுட்டு இருப்ப…” எனவும் வாய்விட்டு சிரித்தவன்,

“ஓகே ஓகே… ஆனா உன் புருஷனை நினைச்சுட்டு நீ தூங்காம இருப்பல்ல…” என்று வம்பிழுக்க,

“நான் ஏன் அந்த வீணா போனவனை நினைக்கப் போறேன்? அவன் என்னை துரத்தி விடறதுலையே இருக்கான்…” என்று நொடிக்க,

“சரி… அப்படீன்னா எங்கயும் போகாம அவன் கூடவே இருந்துடேன்…” என்று சிரித்துக் கொண்டே கூற, மஹாவின் முகம் பளீரென்று பளபளத்தது!

“நிஜமாவா சொல்ற?” என்று கேட்க,

“அடி… ராஸ்கல்… இத முடிச்சுட்டு இன்னும் எம்டி எம்பிஏ ஜான்ஸ் ஹாப்கின்ஸ்ல பாக்கி இருக்குடி… உன்ன நம்பி டீம்ட் யுனிவர்சிட்டி வரைக்கும் ப்ளான் பண்ணிட்டேன்…” அவள் விளையாட்டாக கூறியதை வைத்து அவளை கலாய்க்க, அவள் சிணுங்கினாள்.

“டேய் மாமா… சத்தியமா என்னால அவ்ளோலாம் படிக்க முடியாதுடா… நான் அவ்ளோ வொர்த் இல்ல…” என்று புலம்பியவளை பார்த்து சிரித்தான்.

“அதெல்லாம் படிக்கலாம்… நீ படிக்க நான் கேரண்டி…” என்று குறும்புப் புன்னகையோடு கூற,

“வேணா… அழுதுடுவேன்…”

“நீ அழுதாலும் படிச்சு தான் ஆகணும்…”

“ச்சே… எல்லாரும் கல்யாணம் பண்ணமா, ரெண்டு குழந்தைங்கள பெத்தமா, லைஃப்பை எஞ்சாய் பண்ணமான்னு இருப்பாங்க… எனக்கு வாச்சதும் தான் இருக்கே… தத்தி தத்தி… படி படின்னு உயிரை வாங்குதே ஆண்டவா…” சத்தமாகவே புலம்ப,

“ஏன்டி… ஹாஸ்பிடல் அட்மின்ல நீ உக்காரும் போது, கொஞ்சமாவது டீசன்ட் டிக்ரி வேணாமா? வெறும் எம்பிபிஎஸ் மட்டும் வெச்சுகிட்டு அட்மின்ல உக்காருவியா? யார் மதிப்பாங்க?” என்று சீரியசாகவே கேட்க,

“நான் அட்மின்ல உக்காந்துக்கறேன்னு எப்படா சொன்னேன்?”

“என் பொண்டாட்டி அட்மின்ல உக்காராம.. வேற யார் உக்காருவாங்களாம்?”

“அதுக்காக என்னை கொடுமை பண்ணாதடா மாமா…”

“வேற வழியே இல்ல… படிச்சுத்தான் ஆகணும் குல்ஃபி…” என்றவனை பார்த்து முறைத்தவளின் கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டது.

“உன்னை பாக்காம ஒரு மாசம் எப்படி ஓட்ட போறேன்னு தெரியலடா… இன்னும் நீ வருஷக்கணக்கா பிரிஞ்சு இருக்க சொல்ற?” என்றவளுக்கு குரல் கனத்தது.

அவளது கனத்த குரலை கண்டவன், அவனது இடக்கையால் அவளை இன்னமும் இறுக்கிக் கொண்டான்.

“இன்னும் கொஞ்சம் பீலிங்கா பேசட்டா?” அவனது இடது பக்க மார்பில் சாய்ந்திருந்தவள், முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்து கேட்க,

“ஏன்டி?”

“இல்ல… இன்னும் கொஞ்சம் கட்டிப்ப ல்ல…” கிசுகிசுப்பாக கேட்க,

“இன்னும் கொஞ்சம் கட்டிக்கட்டா?” அவளது அதே கிசுகிசுப்பில் அவனும் கேட்க,

“கேட்டுகிட்டா கட்டிகிட்ட?” என்றவள் அவனது மார்பில் இன்னும் கொஞ்சம் ஒடுங்க,

“கடைசி பக்கத்தை காணோம் மச்சின்னு என்னை புலம்ப விட்டுடுவடி…”

“கடைசி பக்கம் எங்க இருக்கோ, அதை தேடித்தான் படிக்கணும் மச்சி…” என்று சில்மிஷமாக அவள் சிரிக்க,

“ஏய்… என் பொண்டாட்டி ஒரு மார்க்கமா தான்டி இருக்கா…” கள்ளத்தனமான புன்னகை அவனது முகத்தில்!

“அவ பல மார்க்கமாக தான் இருக்கா… நீ தான் காலைல இருந்தே கண்டுக்க மாட்டேங்கற…”

“டெம்ப்ட் பண்ணாதடி… உன் புருஷன் ஒரு பிரின்சிபலோட இருக்கான்…”

“அதென்னடா வீணா போன பிரின்சிபல்…?”

“பிரிஞ்சு இருந்தா தான் லவ் ஸ்ட்ராங் ஆகுமாம்… உன் அண்ணன் சொன்னான்…”

“அவன் இன்னொரு வீணா போனவன்… அதனால இப்ப என்ன பண்ண போற?”

“லவ்வை ஸ்ட்ராங் ஆக்க போறேன்…” என்று ஷ்யாம் சிரிக்க,

“டேய் நீ கடைசி வரைக்கும் வாய்ல தான்டா வட சுடுவ…” என்றவள் அவனை தள்ளி விட்டு முன்னே செல்ல முயல, அவளது சேலை முந்தானையை பிடித்தவன், அவளை தன்னை நோக்கி இழுக்க, ஷ்யாம் மேல் பூமாலையாக வந்து விழுந்தாள், அவனது மனைவி!

“ரொம்ப சூடேத்தி விடாதடி… அப்புறம் சேதாரத்துக்கு நான் பொறுப்பில்ல…” என்றவன், அவளது இடையை பற்றியிருந்தான். அதுவரை விளையாட்டாக பேசி அவனை கேலி செய்து விட்டாளே தவிர, அவன் இடையை பற்றியவுடன் நடுங்கியது. நெளிந்து கொண்டே,

“லொள்ளு பண்ணாத… பப்ளிக் பிளேஸ்ல…” வார்த்தைகள் தந்தியடிததது!

“இது எனக்கே எனக்கான ப்ரைவேட் பிளேஸ் மஹா… சோல் ப்ராப்ரைட்டர்…” அவளது இடையில் விளையாடியபடியே கூறியவனின் முகத்தில் அத்தனை கள்ளத்தனம்! அவன் எதைக் கூறுகிறான் என்பதை அறியாதவளா அவனது மனைவி?

வெட்கத்தில் நெளிந்தவளை சில்மிஷமாக பார்த்தவன், புருவத்தை ஏற்றி இறக்கி, புன்னகைக்க, அவளது இதயம் பலமடங்கு வேகமாக துடித்தது.

அவனது தோளில் சாய்ந்தபடி வீட்டுக்குள் செல்ல முயன்றவளை அவசரமாக நனைத்தது மழை!

சிறு சிறு துளியாக மேலே விழுந்த போதே அவளுக்குள் உற்சாகம் பீறிடத் துவங்கியிருந்தது. பிரிவின் துயரம் அனைத்தையும் மழை கரைத்து விடுவதை போல தோன்றியது!

“மஹா… சீக்கிரம் உள்ள வா… நனையாத…” என்று அவளை இழுக்க, உள்ளே போக முயன்றவனையும் சேர்த்து மழையில் நனைத்தாள்.

“ஏய்… என்னடி பண்ற?” சிரித்தபடி அவளை கடிந்தாலும், அவளை அணைத்து பிடித்தபடி நனைந்தான் ஷ்யாம்!

சிறு துளி, பெருமழையாக கொட்டத் துவங்க, அவனை அலையில் தள்ளிவிட்டு, இன்னும் சிரித்தபடி நனைய துவங்கினாள் மஹா.

அலையிலிருந்து நீர் சொட்ட சொட்ட எழுந்தவன், மழையில் முழுவதுமாக நனைந்தவளை தாபமாக பார்த்தான். மஞ்சள் நிற சேலை உடலோடு ஒட்டிக் கொள்ள, மழை அவளது அழகை பட்டவர்த்தனமாக்க, காலை முதலே அவனை சீண்டியபடி இருந்த அவனது மனைவி, இப்போது அவனை மொத்தமாக தனக்குள் சுருட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

“ஏய் என்னையா தள்ளி விட்ட?” என்றபடி அவளை துரத்த, அவள் அவனிடம் சிக்காமல் போக்கு காட்ட, ஷ்யாமும் அவளை விடாமல் துரத்தினான்.

அவனிடம் சிக்குவது போல சிக்கி, பின் மீண்டு சிரித்தபடி அவனிடம் போக்குக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள் மஹா. மனைவிடம் ஒவ்வொரு முறையும் சுகமாக தோற்றுக் கொண்டிருந்தான், அந்த காதல் கணவன்!

விளையாடியது போதும் என்று தோன்றிய் போது அவளை மொத்தமாக கைகளில் அள்ளிக் கொள்ள,

“ஏய்… என்ன பண்ற?” என்று மஹா அலற,

“உஷ்ஷ்… பேசாதடி பொண்டாட்டி…” அவளை வீட்டுக்குள் போய் இறக்கிவிட,

“கொஞ்ச நேரம் நனையலாம்டா… ப்ளீஸ்…” மழையில் இன்னும் நனைய மஹா கெஞ்ச,

“ம்ஹூம்… முடியாது…” மழையில் நனைந்து அவளது அழகை வெளிச்சமிட்டு காட்டிக் கொண்டிருப்பதை அவளே உணரவில்லை. அரைகுறையாக தெரிந்தவற்றை தொட்டுத் தழுவிய அவனது பார்வையில் அத்தனை கல்மிஷம்!

“ப்ளீஸ் ஷ்யாம்ம்ம்ம்…”

“முடியாதுடி…” என்றவன், அந்த பின்பக்க பிரெஞ்ச் விண்டோ கதவை மூடிவிட்டு, மனைவியை தள்ளிக்கொண்டு மாடியறைக்கு சென்றான். அவனது படுக்கையறையை உபயோகிக்க அவனுக்கு விருப்பமில்லை. அந்த அறையை கிட்டத்தட்ட ஸ்டோர் ரூம் போல ஆக்கியிருந்தான் இத்தனை நாட்களில்!

“ஷ்யாம்… எதுக்கு உன் பொண்டாட்டியை தள்ளிட்டு போற?”

“என் பொண்டாட்டிய தானடி தள்ளிட்டு போறேன்…” கள்ளப் புன்னகையோடு கூறியவனை திரும்பி பார்த்தவளால், அவனது அந்த சில்மிஷப் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை.

அவளை பார்த்தபடியே அறைக் கதவை காலால் அறைந்து மூட, அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாமல் தலை குனிந்தாள் அவனது மனைவி!

“ரொம்ப நனைஞ்சு இருக்க குல்ஃபி…” கிசுகிசுப்பாக கூறியபடியே அருகில் வர, அவள் பின்னடைந்தாள்!

“காலைலருந்து சூயிங் கம் வேணுமான்னு வம்பு பண்ணல்ல…” கிறக்கமான குரலில் கேட்க, அவள் இன்னுமே பின்னடைந்தாள்.

சுவர் தடுக்க, அதில் சாய்ந்தவளை, தாடையை மென்மையாக பிடித்து நிமிர்த்தினான். அவனது பார்வையெல்லாம் அவளது உதடுகளில் லயித்து இருக்க, கண்களை திறந்தவள் பேச முடியாமல் உறைந்தாள்.

அந்த இடைவெளியில் அவளது இடையைத் தன்னோடு சேர்த்தவன், அவளது இதழ்களை அணைத்திருந்தான்.

அழுத்தமாக… ஆழமாக… வன்மையாக… வன்மையில் மென்மையாக அவளது இதழில் கதை எழுதிக் கொண்டிருந்தான், நிதானமாக!

அவனது வன்மையான மென்மையில் தன்னை தொலைக்க ஆரம்பித்தவள், மயக்கத்தில் எதன் மீதோ மோத, மியுசிக் சிஸ்டம் பாட ஆரம்பித்தது.

புகைபூஞ்சுருளும் பொருளும் எரித்திட தேவையில்லை…

ஒரு முத்தம் கொடு…

இடையோடு சேர்த்து அவளை வளைத்தவன், மென்மையாக பின் கழுத்தில் முத்தமிட, அவள் உடல் சிலிர்த்தாள். வெட்கத்தில் அவனை வலுக்கட்டாயமாக விலக்கியவளை பின்கழுத்தில் கைக்கொடுத்து தன்னை நோக்கி இழுக்க, அவளுக்கு இந்த உலகம் மறக்கத் துவங்கியிருந்தது.

படிகத்துகளோ பனியோ நுகர்த்திட தேவையில்லை…

உன் வாசம் கொடு…

சின்ன சின்ன சில்மிஷங்கள், கள்ள முத்தங்கள், அவன் தன்னை மறக்க போதுமானதாக இருக்க, அவள் வாசம் அவனுக்குள் வியாபித்து அவனை பித்தம் கொள்ள செய்தது.

உன் குரல் எழிலில் அக்குழல் மறக்க, உன் காதல் போதும் பெண்ணே கிறுகிறுக்க..

ஏய் பெண்ணே…!

என் போதை கோதை போதை கோதை நீ…

அவளது அண்மை அவனை போதையில் ஆழ்த்தி இருந்தது. அந்த நேரத்தில் அவளை காட்டிலும் வேறு போதை வேண்டுமா என்று யாரேனும் கேட்டால் கண்ணை மூடிக் கொண்டு வேண்டாமென்று மறுக்கும் நிலையிலிருந்தான்.

திரவங்களும் பீற்று குழலும் குருதிக்கு தேவையில்லை…

ஒரு புன்னகை கொடு…

அவள் மயக்கத்தோடு புன்னகைத்தபோது மீண்டும் மீண்டும் பிறந்தான். அப்படியொரு கிறக்கம் அவள்மீது. விட்டு விட முடியாமல், விட்டால் மீண்டும் கிடைக்காதோ என்ற பயம் கொண்டு அமிழ்தத்தை அருந்தும் அசுரனாக மாறியிருந்தான்.

தேவதை சாத்தான் ரகசியம் கேட்டிட தேவையில்லை…

உன் சொற்கள் கொடு…

இது ஏழ் பிறப்பும் தொடரும் பந்தம் என்பதை முழுவதுமாக உணர்ந்தவனுக்குள், இது எத்தனை பிறவிகளில் தொடர்ந்த உறவோ என்ற எண்ணம் அவனை சுழற்றியடிதது. ஆதியும் நீயே அந்தமும் நீயே என்று அவளுக்குள் மொத்தமாக சரணடைய சொன்னது. சரணடைந்தான்!

உன் மொழியினிலே சுகம் கிடைக்க உன் காதல் போதும் பெண்ணே என்னை ஈர்க்க…

ஏய் பெண்ணே…!

மூலிகை சாலக் காளான் எதுவுமே தேவையில்லை…

உன் நெஞ்சை கொடு…

என் போதை கோதை போதை கோதை நீ…

மீள முடியாத அந்தப் போதை மீண்டும் மீண்டும் வேண்டும் என்று மனம் கேட்டது. அதீத காதலும், அதிகபட்சமான மோகமும் என்னவெல்லாம் செய்யக் கூடும் என்பதை அன்று தான் உணர்ந்தான். அது ராஜ போதை… கஞ்சாவோ மார்ஃபினோ வேறு எந்தப் போதை வஸ்துவுமே கொடுக்க முடியாத ராஜ போதை.

அது காதலினால் மட்டுமே கிடைக்கும் ராஜ போதை!