அத்தியாயம் 10
10
மயிர்தோகை மெத்தையில் சாய்ந்தபடி கதை கேட்க ஆரம்பித்தவள், காலம் தன் தடங்களை மாற்றியமைப்பது அறியாமல், மெல்ல மெல்ல அந்தப் புனைவுக் கதையுள் ஆழ்ந்தாள். எப்போது அவன் அருகில்கூட வந்து அமர்ந்துகொண்டாள் என்பதை அவளது உணர்வுகள் அவளுக்குணர்த்தவில்லை. அவனும் கதை சொல்லியபடியே அவளது பாதங்களைத் தன் மடியில் கிடத்திக்கொண்டு, விரல்களால் அதைப் பதமாகத் தடவிக்கொடுத்தான். கதையின் மயக்கத்தில் இருந்தவள், தன் மீது விழுந்த அந்தத் தீண்டலின் இதத்தைக் கூட கவனிக்கத் தவறிவிட்டாள்.
கதை முடிந்தது. அவளது கண்களில் வழிந்த முத்துப்போன்ற கண்ணீரே அவளுக்குள் மறைந்திருந்த ஆழ்மனத்தின் உண்மையை உடைத்துப் பேசியது. ஆனால், தன் கண்முன்னே அமர்ந்திருப்பவன் காமன் என்றும், கதையில் உருகிய ரதி தான்தான் என்றும் அப்போது அவளுக்குப் புரியவில்லை. அவளது கன்னத்தைக் தாண்டிச் செல்லும் முன்பே, பிரத்யும்னன் தன் விரல்களால் அந்தக் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டான். அவனது ஸ்பரிசத்தின் வெப்பத்தில் நிகழ்காலத்திற்குத் திரும்பியவள், மெய்சிலிர்த்து விழித்து அவனைக் கண்டாள்.
கெட்டிகொண்ட இமைகளைத் தட்டி விழித்தவள், தன் கால்கள் அவனது மடியில் கிடப்பதைக் கண்டு நிலைகுலைந்து போனாள். சட்டெனக் கால்களைப் பின்னிழுக்க முயன்றாள்; அவனோ விடாப்பிடியாய் அதைத் தன் கைகளில் பற்றிக் கொண்டான்.
“மாயா… நான் பிடித்துவிடுகிறேன். வெகுதூரம் அலைந்து என்னைக் காண வந்தவள் நீ…” என அவன் குரல் தாழ்ந்து ஒலிக்க,
“இல்ல… விடுங்க!” என்று பதற்றத்துடன் தனது கால்களை வலுக்கட்டாயமாக மீட்டுக் கொண்டாள்.
அவள் உள்ளத்தில் ஓடிய கலக்கத்தை உணர்ந்து, அவளுக்கு ஆறுதல் கூறினான்.
“நீ அழும் அளவிற்கு இனி நம் வாழ்வு இருக்காது. இனிமேல் எல்லாமே சுகம்… சுகம் மட்டுமே!” என்றவன், ஆதரவாக அவளது கன்னங்களைப் பற்றினான்.
அவனது எதிர்பாராத அந்தத் தீண்டல் அவளுக்குள் ஒரு பயத்தை உண்டாக்கியது. சக்கென அந்த மெத்தையிலிருந்து எழுந்து நின்றாள். அவனும் தாமதிக்காமல் உடன் எழுந்து,
“மாயா…” என யோசனையாக அவளைப் பார்த்தான்.
“நீங்க சொல்றதை வச்சுப் பார்த்தா… நான் தான் உங்க மாயான்னு சொல்றீங்களா?” என்று தன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு நின்றாள்.
அவன் சத்தமாகச் சிரித்தான். ஆனால், அவளுக்கு ஏனோ அது இம்முறை ரசிக்கும்படி இல்லை. தான் அந்தப் புராணக் கதையின் ரதி என்பதற்கான எந்த அடையாளமும் தனக்குள் இருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றவே இல்லை.
அவளுக்கு இன்னும் தன்னுடைய சுயரூபம் என்னவென்று முழுமையாகப் புரியவில்லை என்பது பிரத்யும்னனுக்கு நன்றாகவே புரிந்திருந்தது. இருந்தபோதிலும், தான் ஏதோ அவளை மயக்குவதற்காக இப்படிப் பொய்க்கதை கூறுவதாக அவள் நினைத்ததுதான் அவனுக்குச் சிரிப்பை வரவழைத்தது.
“நீ என்னுடைய மாயா என்பதில் எனக்கு ஒரு சிட்டிகை அளவு கூட ஐயமில்லை. உனக்கு அது இன்னும் புரியவில்லை, அவ்வளவுதான்! அதை உனக்கு உணர்த்தத்தான் நான் இருக்கிறேனே… இதோ, இப்போதே உணர்த்துகிறேன்!” என்றவன், அவளது கையைப் பற்றினான்.
அதற்குள் எங்கோ தொலைவிலிருந்து மகதியும் மற்றவர்களும் அவளைப் பெயரிட்டு அழைக்கும் குரல் காதில் விழத் தொடங்கியது.
“என்னோட பிரெண்ட்ஸ் என்னைத்தான் தேடுறாங்க போலிருக்கு… நான் போகணும்!” அவனது கையை விட மனமில்லாமல், அவளது வாயோ வேறு விதமாகப் பேசியது.
“சரி, போய் வா… நாளை நாம் மீண்டும் சந்திப்போமா? அல்லது இரவு இந்த நதிக்கரையில்…” என அவன் முடிக்கப் பார்க்கும்போதே,
“எனக்குச் கொஞ்சம் யோசிக்கணும்… நானே வரேன்!” என்று மொட்டையாகச் சொல்லி முடித்துவிட்டுத் திரும்பினாள்.
“உனக்கு அந்த உரிமை உண்டு… சரி, நான் வருகிறேன்!” என்று சொல்லிவிட்டுப் பிரத்யு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.
“இது என்னங்க… என்னை வேற இடத்துக்குக் கூட்டிவந்துட்டு, இப்போ இப்படிப் பாதியில் கிளம்புனா… நான் எப்படிப் போறது?” என்று பொய்க் கோபத்தில் அவனை முறைத்தாள்.
அவன் புன்னகைத்துவிட்டுத் தன் கைகளால் ஒரு சிறு சொடுக்கு போட, சுற்றுப்புறம்ணம் மீண்டும் பழைய வனப்பகுதியாக மாறியது.
“கிளம்பு மாயா!” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவன் மறைந்தான்.
அவன் செல்பந்தைக் கண்ட அந்த வினாடி, அவளது மனதில் ஏதோவொரு சிறு வலி வந்து ஊடுருவியது.
‘எத்தனை காலமா இந்தக் காதலுக்காகக் காத்திருக்கான்! என்ன கொடுமை இது…’ அவனுக்காக அவளது மனம் கசிந்து இரங்கியது.
அதற்குள் அவளது நண்பர்கள் அவளிருந்த திசையை நோக்கி வந்தனர். மகதி ஏற்கனவே குளித்து முடித்துவிட்டுத் தயாராக இருந்தாள். குருவும் தேவாவும் அவளைப் பார்க்கும் விதமே முன்பைவிட இப்போது முற்றிலும் மாறி இருந்தது.
“மாயா, இங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?” என்று மகதி கேட்க,
“இங்கதான் இந்த இடத்தை எல்லாம் சுத்திப் பார்த்துட்டு இருந்தேன் மகி! நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்போ வந்தீங்க? பஞ்சபூதம் சார் கிட்ட பேசிட்டீங்களா?” என்று அவர்களின் பார்வையின் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டே கேட்டாள்.
குரு அவளுக்குப் பதிலளித்தான்.
“பஞ்சபூதம் கிட்டயும் பேசிட்டோம்… அந்தப் பூசாரி கிட்டயும் பேசிட்டோம்!” என்று அவன் பதற்றத்தில் உளறினான்.
உடனே தேவா அவனது கையைப் பிடித்து பலமாக அழுத்தி, சுதாரித்துக்கொண்டு பேச்சை மாற்றினான்.
ஆனாலும், மாயாவிற்கு உள்ளுக்குள் ஏதோவொரு பேராபத்து உணர்த்துவது போல் ஒரு பயம் ஓடியது.
“சரி, வாங்க… வீட்டுக்குப் போய் பேசிக்கலாம்!” என்று அனைவரையும் அங்கிருந்து கிளப்பினான் தேவா.
இதில் எதையுமே புரிந்துகொள்ளாமல் மிகவும் சகஜமாக இருந்தது மகதி மட்டுமே. மற்ற மூவரின் சிந்தனையும் அந்த மாயாவைப் பற்றியே வட்டமடித்தது.
மகதி எதையோ வளவளவென்று பேசிக்கொண்டே வர, மற்றவர்கள் ஒப்புக்காக ஏதோ தலையாட்டிப் பதில் தந்தனர்.
அவர்கள் தங்கியிருந்த வீடு வந்தடைந்தது. அப்போது அந்த வழியே கடற்கரையின் அந்தப் பெண் சிறுமி நடந்து வந்தாள்.
“ஹே பொண்ணு!” என்று தேவா அவளை அழைத்தான். மற்றவர்களும் நின்றனர்.
அந்தப் பெண் அருகில் வந்ததும், தேவா மற்றவர்களைப் பார்த்து,
“நீங்க எல்லாம் உள்ள போங்க… நான் கொஞ்சம் பொருள் இங்க கிடைக்குமானு கேட்டுட்டு வர்றேன்!” என்று அவர்களைத் துரத்தினான்.
அவர்களும் வேறு வழியின்றி உள்ளே செல்ல, அந்தப் பெண் இவன் என்ன கேட்கப் போகிறாள் என்று புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள்.
“பொண்ணு… எனக்கு ஒரு உதவி செய்றியா?” அவளது உயரத்திற்கு மண்டியிட்டுத் தாழ்ந்து கேட்டான் தேவா.
“என்னங்க?” என்று அடக்கமாகக் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றாள்.
“உங்க அப்பா, நாங்க ஊர்லேந்து வந்தப்ப எங்க மேல ஒரு தண்ணி தெளிச்சாரே… அது என்ன தண்ணி? எனக்கு அது கொஞ்சம் வேணும். தர முடியுமா?” பதுவிசாக அவளிடம் வினவினான்.
“அதுவா? வீட்டுலதான் கெடக்கும்… கொண்டுரவா?”
“குடுக்குரியா?” அவளது பாணியிலேயே ராகமாகச் கேட்டான்.
சிரித்துக்கொண்டே தலையாட்டியவள், அங்கிருந்து துள்ளியோடினாள். அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் ஒரு மரக் குடுவையுடன் திரும்பி வந்தாள்.
“இந்தாங்க… இதுதான் அந்தத் தண்ணி! நான் வாரேன்!” என்று பாட்டுப் போலப் பேசிவிட்டுச் சென்றாள்.
அவளின் அந்த மழலை மாறாத பேச்சு தேவா முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை வரவழைத்தது.
பிறகு, அந்தத் தண்ணீர்க் குடுவையை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றான். மாயாவும் மகதியும் பழங்களைச் சாலட் போல வெட்டி, அதன் மீது தேனை ஊற்றிக் கொண்டிருந்தனர்.
எப்படி மாயாவுக்குத் தெரியாமல் இந்தப் நீரை அவள் மீது தெளித்துப் பார்ப்பது என்று யோசித்தவன், ஒரு விளையாட்டு போல அனைவர் மீதும் தெளித்து மகிழ்ந்து, அப்படியே அவளது மீதும் தெளித்துச் சோதித்துப் பார்க்கத் திட்டமிட்டான்.
அவன் கையில் இருந்த அந்த நீர்க் குடுவையைக் கண்டதும், குருவிற்கு அது என்னவென்று உடனே புரிந்துவிட்டது.
குரு தன் கண்களாலேயே அவனிடம் ‘அப்படியா சங்கதி?’ என்று கேட்க, தேவா லேசாகத் தலையசைத்தான்.
இருவரும் முன்பே அவள் தான் அந்த ரதியா என்பதைச் சோதித்துப் பார்க்கத் திட்டம் போட்டிருந்தனர். அதைப் புரிந்துகொண்ட குருவும் அவனோடு சேர்ந்து இந்த விளையாட்டில் கலந்துகொள்ளத் தயாரானான்.
தேவா சிறிது நீரைத் கையில் அள்ளிக்கொண்டு குருவை நோக்கி அடிக்கச் பாய்ந்தான்.
“டேய் தேவா! நோ… மீ வெரி பாவம்! நாட் மீ டா!” என்று குதூகலக் குரலில் கத்தி எழுந்து தப்பிக்கப் பார்க்க, அதைக் கண்ட மகதியும் மாயாவும் கூட உற்சாகமானார்கள்.
வெட்டி வைத்த பழங்களை ஓரமாக வைத்துவிட்டு அவர்களும் ஓடிவந்தனர்.
“ஹே மாயா, மகதி… அவங்களைப் பிடிங்க!” என்று கத்தியபடியே அவன் மீது அந்த நீரைத் தெளிக்க, குரு கீழே குனிந்து தப்பித்தான்.
“நில்லுடா!” என மாயா ஒருபுறம் அவனைத் தடுத்து நிறுத்த, மறுபுறம் “எங்க ஓடற?” என்று கைகளைக் கட்டி மகதி அணை கட்டினாள். இருவரும் அவன் தப்பிக்க முடியாதபடி சுற்றிவளைக்க, அந்தச் சந்திக்குள் புகுந்தான் தேவா.
“நோ… நோ…” என்று தன் முகத்தை இரண்டு கைகளாலும் மறைத்துக் கொண்டான் குரு. மாயா அவனது கையைப் பிடித்து விலக்க, தேவா அவன் முகத்தில் ‘பச்’ என்று நீரைச் செட்டென்று அடிமழை போல் அடித்துத் தெளித்தான்.
“மவனே! உன்னை விடவே மாட்டேன்!” என்று இப்போது குருவும் பொங்கிக்கொண்டு எழுந்தான். தேவாவின் கையிலிருந்து அந்த நீர்க் குடுவையைப் பிடுங்கிக் கொண்டான்.
இப்போது ஆட்டம் அவனது கட்டுப்பாட்டிற்கு வந்தது.
“உங்க யாரையும் விடமாட்டேன்! ஒருத்தராவது எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணீங்களா? எருமைகளா… வாருங்கள் எல்லாரும்!” என்று சரமாரியாக அந்த நீரை அனைவர் மீதும் வாரி இறைத்தான்.
மகதியும் தேவாவும் மீது தண்ணீர் படவும், இருவரும் முகத்தைத் துணியால் மூடிக் கொண்டு ஓடினர். அடுத்த வினாடி, கொஞ்சம் நீரைத் தன் கையில் அந்தியெடுத்த குரு, எதிர்பாராதவிதமாக மாயாவின் மீது தெளித்தான்.
அடுத்த நொடி அவனது கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன.
மாயாவாகிய அவளுக்குமே அது பேரதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.
தேவா மெல்ல அருகில் வந்தான். சூடாக இருக்கும் இஸ்திரிப் பெட்டியின் மீது நீரைத் தெளித்ததும் அது புஸ்ஸென நீராவியை உள்ளிழுப்பது போல, அந்தத் தண்ணீர் மாயாவின் உடலுக்குள் தாகத்தோடு தஞ்சமானது.
பிரத்யும்னன் அவளிடம் சொன்ன அந்தப் புராணக் கதையிலும் இந்த நிகழ்வு குறிக்கப்பட்டிருந்ததே! ஆனால், அவள் இதைச் சிறிதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவன் கதை சொன்னபோது அவனுக்காக மனமுருகி வருந்தினாள் உண்மைதான்; ஆனால், தான் தான் அந்த ரதி என்ற எண்ணம் ஒரு துளி கூட அவளுக்குள் எழவில்லை.
அவள் யோசிப்பதற்கு இன்னும் எவ்வளவோ விஷயங்கள் இருந்தன. ஆனால், இந்தச் சிறு சம்பவம் அவளைப் பூண்டோடு திடுக்கிட வைத்தது.
‘நான்… நான் தான் அவனின் மாயாவா?!’ இந்த உண்மையை அவளது மனத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியவில்லை, மறுக்கவும் முடியவில்லை.
தேவாவும் குருவும் ஒருவரை ஒருவர் அர்த்தமுள்ள பார்வையோடு பார்த்துக் கொள்ள, அவர்கள் தன்னை ஏதோ விசித்திரமான ஜீவனாக நினைக்கிறார்களோ என்றுதான் மாயா பயந்தாள்.
தங்களுக்கு எல்லாமே தெரியும் என்பது இவளுக்கு இன்னும் புரியவில்லை. அவர்களும்கூட, மாயாவிற்கு இந்தக் கதை இன்னமும் முழுமையாகத் தெரியாது என்றே நினைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.
இப்போது தன்னை விழிப்பிதுங்கப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களிடம் என்னவென்று சொல்வது என்று திகைத்தவளைப் பார்த்து, தேவாவே மௌனத்தைக் கலைத்தான்.
“மாயா… கொஞ்சம் பேசணும். என்கூட வரியா?” என்று தேவா சற்று சீரியஸாகக் கேட்க,
இதன் பின்னால் என்னவாக இருக்கும் என்று ஒரு நொடி தீவிரமாகச் சிந்தித்தவள்,
“சரி, வா…” என்றாள்.
“மகி, நீ வா… நாம உள்ள போய் சாலட் சாப்பிடுவோம்!” என்று வெளியில் ஓடிவந்த மகதியை அழைத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றான் குரு.
தேவாவும் மாயாவும் வீட்டை விட்டு வெளியே சிறிது தூரம் அமைதியாக நடந்து வந்தனர். மாயா எதையும் பேசாமல் ஊமையாக வர, தேவாவோ இதை எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று தொண்டை அடைத்துத் திணறினான்.
மாயாவும் தான் பிரத்யும்னனைச் சந்தித்ததையோ அல்லது அவன் கூறிய இந்தக் காவியக் கதையையோ இவனிடம் சொல்லத் தயங்கி, எதையோ மறைக்க விரும்பாமல் சாதாரணமாகவே நடந்துகொள்ள முயன்றாள்.
“என்ன விஷயம் தேவா?” என்று ஓரிடத்தில் நின்றுவிட்டாள். அதற்குமேல் அவளால் கால்களை நகர்த்தி நடக்க முடியாது என்பது போல் இருந்தது.
“மாயா… அது… எப்படிச் சொல்றதுன்னு… எப்படி ஆரம்பிக்கிறதுன்னே எனக்குத் தெரியல!” என்று தடுமாறினான்.
“என்ன தயக்கம் தேவ்? அதுவும் என்கிட்ட போய்!” அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு பரிவுடன் கேட்டாள்.
அவள் தொட்ட அந்த நொடி, தேவாவின் கண்கள் குளமாகிக் கலங்கின. அவனது முகத்தில் கவிந்திருந்த வேதனையைக் கண்டவள் பதறிப் போய்விட்டாள்.
இத்தனை நீண்ட வருட நட்பில் அவன் கண் கலங்கி அவள் பார்த்ததே கிடையாது. தனக்கு எத்தனை பெரிய கஷ்டம் வந்தபோதும், தன் பக்கபலமாக நின்று தனக்குத் தைரியம் ஊட்டியவன் அவன். ஆனால் இன்று… தன் உயிர் நண்பனின் கண்களில் நீரைப் பார்க்க அவளால் தாங்க முடியவில்லை.
“தேவா, என்னாச்சு டா? எதுக்கு இப்போ கண் கலங்கற நீ?”
“நீ என்னை விட்டு வேற எங்கயோ போய்ட்ட மாதிரி இருக்கு மாயா! என் தோழியா எப்பவும் நீ என் கூடவே இருக்கணும்… உனக்குத் துணையா, பக்கபலமா நான் எப்போதும் இருக்கணும்னு நினைச்சேன். ஆனா…” கண்கள் சிவக்க அவளை ஏறிட்டான்.
“நீ என்ன சொல்ற தேவா? இப்போ என்னதான் நடந்துச்சு?” அவனது நிலைகண்டு உள்ளம் குலைந்தாள் மாயா.
“காரணம் இருக்கு மாயா… இந்தக் காத்தோட பழங்கதை உனக்குத் தெரியாது. அதைக் கேட்டா நீ எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவன்னு எனக்குத் தெரியல… ஆனா, சில உண்மைகளை நீ நம்பித்தான் ஆகணும்!”
அவன் இப்படிக் கூறியதும், மாயா காலடியில் நிலம் நழுவுவது போல் அப்படியே ஸ்தம்பித்துப் போய் நின்றாள்.
forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!