அத்தியாயம் 9
காம்யவனம் – 9
ரதியைப் பிரிந்த துயரம் அவன் அறியாததன்று. ஆனால் இம்முறை அந்தத் துயரம் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஆழத்தில் அவன் நெஞ்சைக் குடைந்தது. மன்மதனாக வாழ்ந்த காலத்தில் பிரிவு என்பது தெய்வீக விளையாட்டின் ஒரு கணம் மட்டுமே; இப்போதோ பிரத்யும்னனாக மனிதப் பிறவி எடுத்துவிட்ட அவனுக்குப் பிரிவின் கொடுமை சதையைக் கிழிக்கும் முள்ளாக உறுத்தியது. இரவுகளில் அவன் கண்கள் மூடுவதில்லை; மூடினாலும் ரதியின் முகம் கண்ணீர்ப் புகைமூட்டமாய் மிதந்து வந்து அவனைத் திடுக்கிடச் செய்தது.
ஒருநாள் அவன் நாடு நோக்கிப் புறப்பட்டான். அரண்மனையின் ஆரவாரங்களைத் தாண்டி, தந்தையான பகவான் கிருஷ்ணரைத் தனிமையில் சந்தித்தான். அதுவரை தந்தையாக மட்டுமே தெரிந்தவர், இப்போது அவனுக்குப் பரமாத்மாவாகத் தெளிவுற்றிருந்தார். அந்தத் தெளிவே அவன் கால்களை அவர் முன் மண்டியிடச் செய்தது.
“நான் தேவலோகம் சென்றடையும் நேரம் வந்துவிட்டது, பிரபு. மன்மதனாகிய நான் சாபவிமோசனம் அடைந்துவிட்டேன். என் பிறப்பின் ரகசியம் எனக்குத் தெரிந்துவிட்ட பிறகு, இந்தப் பூவுலகில் இருக்க எனக்கு விருப்பமில்லை.” அவன் குரல் தழுதழுத்தது. “ஆனால் ஒன்று மட்டும் என் நெஞ்சை அறுக்கிறது — என் ரதியுடன் இந்தப் பிறவியில் நான் சேர முடியாமல் போனதே அது!” கண்ணீர் அவன் கன்னங்களில் வழிந்து, அரண்மனைத் தரையின் குளிர்ந்த கல்லில் சொட்டியது.
கிருஷ்ணர் அவன் தோளில் கை வைத்தார். அந்த ஸ்பரிசத்தில் யுகங்களின் அமைதி இருந்தது. “பிரத்யும்னா, கவலைப்படாதே! ரதிக்கு இந்தப் பிறவி சாஸ்வதமில்லை என்று எண்ணிக்கொள். நிச்சயமாக அடுத்த பிறவியில் நீங்கள் ஒன்று சேர்வீர்கள்.”
“தங்கள் திருவாயால் இதைக் கேட்பது பெரும் பேறு, பெருமானே!” பிரத்யும்னன் நிமிர்ந்தான்; அவன் கண்களில் இப்போது யாசகத்தின் ஒளி மின்னியது. “இருப்பினும் ஒரு வரம் வேண்டுகிறேன். என்னுடைய இந்தப் பிரத்யும்னப் பிறவி அப்படியே நிலைத்திருக்க அருள் செய்யுங்கள். என் ரதியுடன் நான் எப்போது சேர்கிறேனோ, அப்போதுதான் நான் மன்மதனாக மேலுலகம் செல்வேன். அதுவரை இந்தக் காம்யவனக் காட்டில், யார் கண்ணுக்கும் தெரியாமல், அவளையே நினைத்துக்கொண்டு வாழ்ந்திருக்கிறேன். எனக்கு அதற்கு அருள் புரியுங்கள்!”
“நீ நினைத்த வண்ணமே வரம் கிடைக்கப் பெற்றாய்!” என்று வாழ்த்தி அனுப்பினார் கிருஷ்ணர்.
அந்த நிமிடத்திலிருந்து பிரத்யும்னன் அந்தக் காட்டில் உலவத் தொடங்கினான். காலம் ஒரு யுகமாய் நகர்ந்தது. கலியுகம் பிறந்தபோது, அதன் புதிய காற்று அவன் சோர்ந்த நெஞ்சைச் சற்றுத் தேற்றியது. மீண்டும் புதுத் தெம்புடன் உலவினான். அவன் கைகளால் பயிரிட்ட தானியங்கள் அனைத்தையும் நாள்தோறும் கவனித்தான்; பனிப் புகை மிதக்கும் அதிகாலைகளில் அவற்றோடு மெல்லப் பேசினான்.
“என்னையும் என் மாயாவையும் இணைக்க வேண்டியது நீங்கள்தான். அவளை எப்படியாவது இந்த இடத்திற்கு வரவழைத்து, உங்கள் மூலமாகவே எங்கள் உறவை அவளுக்கு நினைவுபடுத்த எண்ணியுள்ளேன். நான் எப்போது அழைத்தாலும் என் மனதைப் புரிந்துகொண்டு நடந்துகொள்ள வேண்டும்,” என்று அவைகளிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். காற்றில் அசையும் பயிர்கள் தலையசைப்பது போலத் தோன்றும் — அது அவன் மனதின் பிரமையோ, அல்லது அவைகளின் சம்மதமோ, யார் அறிவார்?
ஒருநாள் பிரத்யும்னன் காற்றாக மாறி, காம்யவனத்தின் மரக் கிளைகளுக்கிடையே மிதந்துகொண்டிருந்தான். இலைகளின் நிழல் தரையில் நடனமாடிக் கொண்டிருந்த வேளையில், ஒரு பளியர் கூட்டம் அந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தது. சுற்றிலும் யாருமில்லை என்பதைக் கண்டதும், அங்கேயே கூடாரம் அடிக்கத் தொடங்கினர். இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பிரத்யும்னனின் நெஞ்சில் சினம் மூண்டது.
மறுகணம் அவர்கள் முன் தன் நிஜ உருவத்தில் சட்டெனத் தோன்றி நின்றான். திடீரென வெளிப்பட்ட அந்தத் தேஜோமயமான தோற்றத்தைக் கண்டவர்கள் பயந்து நடுங்கினர்; கைகளிலிருந்த கம்புகள் நழுவி விழுந்தன.
“யார் நீங்கள்? இங்கு எதற்கு வந்தீர்கள்? இது நான் வாழும் இடம். திரும்பிச் செல்லுங்கள்!” அவன் குரல் இடியெனக் கர்ஜித்தது; மரங்களில் அமர்ந்திருந்த பறவைகள் படபடத்துப் பறந்தன.
கூட்டத்தின் தலைவன் நடுங்கும் கால்களுடன் முன்னே வந்தான். “சாமி, நீங்க யாருன்னு எங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனா பாக்க ராசா மாதிரி இருக்கீங்க. நாங்க காட்டுவாசிங்க — பளியர். எங்களுக்குன்னு தனியா இடம் ஏதும் இல்லை; நாட்டுக்குள்ளயும் எங்களுக்கு இடமில்லை. அதுனால கொஞ்சம் தயவுபண்ணி இங்க இருக்க இடம் குடுங்க சாமி!” என்று கெஞ்சினான்.
பிரத்யும்னன் கோபத்தை விடுத்துச் சற்று யோசித்தான். அவர்களின் கண்களில் தெரிந்த அபயக் குரல் அவன் சினத்தைக் கரைத்தது. பிறகு அந்தக் கூட்டத்தை அங்கேயே தங்கச் சம்மதித்தான்.
“சாமி, ரொம்ப நன்றி! இது நாங்க செஞ்ச பாக்கியம். உங்களுக்கு நாங்க இங்க இருக்கற வரைக்கும் எல்லாப் பணிவிடையும் செய்வோம். ஆனா… நீங்க யாருன்னு நாங்க தெரிஞ்சுக்கலாமா?” என்று கேட்டபடி பிரத்யும்னனின் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கினான்.
பிரத்யும்னன் அவனை எழுப்பி, தான் யார் என்பதை உரைத்தான் — மன்மதனின் கதை, சாபம், பிரத்யும்னப் பிறவி, ரதிக்கான காத்திருப்பு அனைத்தையும். அதைக் கேட்ட அனைவரும் வாய் பிளந்து நின்றனர்.
“நாங்க எல்லாரும் ஒரு தெய்வம் இருக்கற கோயிலுக்கு வந்திருக்கோம்… இது நாங்க செஞ்ச பாக்கியம்தான்! மேலும் உங்களுக்கு நாங்க என்ன வேணா செய்யக் காத்திருக்கோம்!” இப்போது அனைவருமே தரையில் விழுந்து வணங்கினர்.
பிரத்யும்னன் அவர்களிடம் எதிர்காலத்தை உரைத்தான். அவன் குரல் இப்போது கட்டளையின் கனத்துடன் ஒலித்தது: “இன்னும் பல ஆண்டுகள் கழித்து என்னுடைய ரதி, மாயாவதி என்ற பெயருடன் இந்தக் காட்டிற்கு வருவாள். அவள் வந்ததும் நானும் அவளும் இங்குச் சில காலம் வாழ்ந்துவிட்டுப் பிறகு அவளை என்னோடு ஸ்வர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்வேன். அவள் அல்லாமல் வேறு யாரும் இனி இந்தக் காட்டிற்குள் நுழையாமல் நீங்கள் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். தவறான எண்ணத்தோடு யாரும் இந்த இடத்தை நெருங்காமல் காப்பது உங்கள் பொறுப்பு. அப்போதுதான் என் மாயாவை என்னிடம் சேர்க்கும் வகையை நான் யோசிக்க முடியும். உங்கள் இனத்தோரும் உங்கள் வாரிசுகள் அனைவரும் இனி ஜென்மம் கடைத்தேறி மோக்ஷம் பெறுவர்.”
அனைவரும் மிகுந்த ஆனந்தம் அடைந்தனர். அவனுக்கு வேண்டிய பணிவிடைகளைச் செய்தனர் — கனிகள் பறித்துத் தந்தனர், தண்ணீர் கொணர்ந்தனர், அவன் உலவும் பாதைகளைத் தூய்மையாக வைத்தனர்.
காலங்கள் பல சென்றன. அங்கு வந்த மக்கள் முதுமையடைந்து இறந்தனர்; அவர்களின் வாரிசுகள் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்தனர். பிரத்யும்னன் மாயாவிற்காகக் காத்திருந்தான் — “அவளை எப்போது காண்போம்?” என்ற ஏக்கமே அவன் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் நிறைந்திருந்தது.
அதுவரை அவன் வேறு யாரையும் காண விரும்பவில்லை. அதனால் அப்போதைய தலைவனை அழைத்தான். “இனி நான் உங்கள் முன் வரப்போவதில்லை. என் மாயா வரும் வரை நான் வெளியே வரமாட்டேன்.”
“சாமி! உங்களைப் பார்ப்பதுதான் எங்களுக்கு வரம். இனி அந்தப் பாக்கியம்கூட இல்லையா?” தலைவன் கண்ணீர்விட்டு வருந்தினான்.
“என் மாயா வரும் வரை எனக்கு எதுவும் இல்லை; இந்தப் பணிவிடை எதுவும் வேண்டாம். நீங்கள் உங்கள் பரம்பரையாக இந்தக் காட்டைப் பாதுகாத்து வாருங்கள். அவள் வந்ததும் நான் வருவேன்,” என்று பிரத்யும்னன் முடிவாகக் கூறினான்.
“அவங்கள நாங்க எப்படி அடையாளம் தெரிஞ்சுக்கறது சாமி! அதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்க! எங்க சந்ததிக்கும் சொல்லி வளக்கறோம். உங்கள மறுபடியும் பாக்கற பாக்கியம் யாருக்குக் கிடைக்குமோ… எங்களுக்கு வழி சொல்லுங்க!” தலைவன் மன்றாடினான்.
அப்போது பிரத்யும்னன் அவர்களுக்கு மாயாவை அறிந்துகொள்ளும் யுக்தியைச் சொல்லிக் கொடுத்தான். அவன் விழிகளில் ரகசியத்தின் ஒளி மின்னியது: “இங்கே இருக்கும் சமையல் தானியங்களை வைத்து என்னையும் அவளையும் பிணைத்துள்ளேன். அவள் இங்கே வரும் வரை அவள் யாரென்று அவளுக்கே தெரியாது; வந்த பிறகு நான் அவளுக்கு நினைவூட்டுவேன். நீங்கள் அதற்கு உதவுங்கள்.
“நான் கூறும் பதினோரு தானியங்களை அங்கே இருக்கும் ஆற்று நீரில் கரைத்து, அவள் மேல் தெளியுங்கள். அந்த நீர் அவள் உடம்பில் பட்டவுடன், அவள் உடம்பு அதை உடனே ஈர்த்துக்கொள்ளும் — அவள்தான் என்னவள். அது மட்டுமல்ல, அதன் பிறகு அவளுக்குத் திரும்பிப் போகும் எண்ணமே வராது. அவளுடைய வாழ்க்கைப் பாதையை இந்தப் பதினோரு தானியங்களால் செய்த பலகையில் அமர்த்தி நினைவுபடுத்துங்கள். அவள் தன் மொத்தத்தையும் அங்கேயே தொலைத்துவிட்டு என்னிடம் வருவாள். பிறகு நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”
“வேற யாரையாவது நாங்க இந்தப் பலகையில அமர வெச்சா என்ன நடக்கும்?” தலைவன் தன் சந்தேகத்தைக் கேட்டான்.
“அப்படி வேறு யாரும் பொய்யாக இங்கு வந்தால், அவர்கள் வந்த நோக்கமும் அவர்களது உண்மையான மனமும் என அனைத்தையும், இதில் அமர்ந்ததும் அவர்களே உளறிவிடுவார்கள். அதுமட்டுமல்ல, தவறான எண்ணங்களோடு இங்கு வருபவர்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளும் சக்தியையும் உன் பரம்பரைக்கு நான் அளிக்கிறேன்.” பிரத்யும்னன் தன் கையை உயர்த்தி அந்தத் தலைவனுக்கும் அவனது பரம்பரைக்கும் அந்தச் சக்தியை அளித்தான்.
அவனும் அதைப் பயபக்தியோடு ஏற்றுக்கொண்டான்.
“சரி, நான் வருகிறேன்.” பிரத்யும்னன் புறப்பட்டான். அங்கிருந்த அனைவரும் அவனை இனிக் காண முடியாதோ என்று வருந்தினர். “உங்களுக்கு நாங்க இனி எப்படிப் பணிவிடை செய்வோம்?” என்று கண்கலங்கினர்.
“பௌர்ணமிதான் எனக்கு விசேஷமான நாள். அன்று எனக்குப் பூஜை செய்து, நள்ளிரவில் நிலவு உச்சிக்கு வரும் சமயம் அந்த ஆற்றில் வந்து பாருங்கள். தெளிந்த நீரில் நிலவைக் கச்சிதமாகக் காணும் சமயம், நான் அங்குதான் இருந்து உங்கள் பூஜைகளை ஏற்றுக்கொண்டதாக அர்த்தம்,” என்று தெளிவாகக் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து மறைந்தான் — காற்றில் கலந்த பனிப்புகை போல.
அன்றிலிருந்து இன்றுவரை, அவர்களின் பரம்பரைகள் அனைத்துமே மாயாவின் வருகைக்காகத்தான் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. தீய எண்ணத்தோடு வருபவர்களை அவர்கள் அனுமதிப்பதில்லை; மீறி வருபவர்கள் அந்தக் காட்டில் காணாமல் போய்விட்டனர்.
இதுதான் இத்தனை நாள் நடந்துகொண்டிருந்தது. இந்தக் காட்டில் இருப்பவர்கள் பிரத்யும்னனின் வார்த்தைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்து வந்தனர்; இப்போது அவனின் மாயாவையும் கண்டுவிட்டனர். அந்தத் தலைவனின் கடைசி வாரிசுதான் இப்போது குருவிற்கும் தேவாவிற்கும் கதை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் உடுக்கை அடிப்பவர்.
சொல்லி முடித்தவர் கதையை நிறுத்தி, தேவாவையும் குருவையும் பார்த்தார். இருவரும் வேறோர் உலகத்திலிருந்து நிதர்சனத்திற்குத் திரும்பியவர்கள் போல உணர்ந்தனர்; அவர்களின் மூச்சு இன்னும் கதையின் பாரத்தில் ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.
“அப்போ எங்க ஃப்ரெண்ட் மாயாதான் அந்த ரதின்னு சொல்றீங்களா?!” தேவா பதட்டத்தோடு கேட்டான்.
“இல்லைன்னு உன்னால மறுக்க முடியுமா தம்பி?” உடுக்கை அடிப்பவர் திருப்பிக் கேட்டார்.
அவனிடம் பதில் இல்லை; உதடுகள் மட்டும் அசைந்து அடங்கின.
“அப்போ நாங்க ஏன் இந்தக் காட்டுக்கு வரணும்? எங்களுக்கு அனுமதி இருக்கா?” குரு பயத்தில் கேட்டான்.
“தம்பி, மாயாவதி அம்மா பிறந்ததுலேந்து அவங்களச் சுத்தி நடக்கற எல்லாமே அவருக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும். அவர் இந்தக் காட்டுலதான் இருக்காரு. ஆனா இதைத் தாண்டி நடக்கற விஷயங்கள் கண்டிப்பா அவருக்குத் தெரியாம இருக்காது. நீங்களும் அவரோட அனுமதியிலதான் வந்திருக்கீங்க,” உடுக்கை அடிப்பவர் ஆணித்தரமாகக் கூறினார்.
குருவும் தேவாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். “அப்படீன்னா மாயா…!” ஒரு நொடி இருவரும் யோசித்தனர்; அடுத்த நொடியே அவளை இப்போதே காண வேண்டுமென்ற துடிப்பு அவர்களை எழுப்பியது. அங்கிருந்து கிளம்பினர்.
“ரொம்ப நன்றி ஐயா… நாங்க வரோம். இனி நாங்க என்ன செய்யறது?” தேவா கேட்டான்.
“அவங்க சேருவதற்கு உதவி பண்ணுங்க. எங்ககூடச் சேந்து மாயா அம்மாவுக்கு மீண்டும் பழைய நினைவுகள் சீக்கிரம் வரணும்னு பிரார்த்தனை செய்ங்க,” என்று கூறி அனுப்பி வைத்தார்.
இருவரும் கிளம்பித் தங்கள் குடிசைக்கு வந்தனர். கதவு மூடியிருக்க, இரண்டு மூன்று முறை தட்டிப் பார்த்தனர். திறக்காததால் கதவை லேசாகத் தள்ள, அது திறந்துகொண்டது.
ஆனால் உள்ளே மாயாவும் மகதியும் இல்லை.
“எங்க போயிருப்பாங்க?” குரு திகைத்தான்.
“கவலைப்படாதே, இங்கதான் பக்கத்துல எங்கயாவது இருப்பாங்க. ரெண்டு பேரும்தான் காணும் — அப்போ சேந்துதான் போயிருப்பாங்க. வா, போய்ப் பார்க்கலாம்.” தேவா தன் பயத்தைத் தனித்து, அவனை அழைத்துச் சென்றான்.
அவர்கள் சென்ற பாதை இவர்களுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், ஈர மண்ணில் பதிந்த அவர்களின் பாதங்கள் அந்தக் குளத்தை நோக்கியே சென்றிருந்தன — நிலவொளியில் மின்னும் நீர்ப்பரப்பை நோக்கி.
forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!