அத்தியாயம் – 07
07
கயல்விழிக்கு பெற்றோர் இல்லை என்கிற விடயத்தைக் கேட்டதுமே கௌதம் ‘இது என்ன புதுக்கதை?’ என்பது போல தன் தந்தையைப் பார்த்துக் கொண்டு நிற்க,
அவனது பார்வையின் அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாதது போல் நின்று கொண்டிருந்த ஈஸ்வரோ, “இப்போ என்ன ஆச்சுன்னு நீ என்னை இப்படி விழுங்கப் போறது மாதிரி பார்த்துட்டு இருக்க கௌதம்? நீ இப்படி அதிர்ச்சியாகும் அளவுக்கு நான் அப்படி என்ன சொல்லிட்டேன்?” என்று அவனிடம் வினவியிருந்தார்.
“பின்ன இது அதிர்ச்சியாகும் அளவுக்கு பெரிய விஷயம் இல்லையாப்பா? கயல்விழிக்கு அம்மா, அப்பா கிடையாதுன்னு நீங்க சொல்லுறீங்க, ஆனா நம்ம நேற்று அவங்க வீட்டுக்கு போயிருந்தப்போ அவங்களை எல்லாம் பார்த்து பேசிட்டுத்தானே வந்தோம், அப்படி இருக்கும் போது நீங்க சொல்லுறதைக் கேட்டு எப்படி நார்மலாக இருக்க முடியும்?” கௌதம் தன் தந்தையிடம் தனது அதிர்ச்சிக்கான காரணத்தை சொல்லியிருக்க,
அவனைப் பார்த்து இன்னமும் குழப்பம் கொண்டவராக நின்று கொண்டிருந்த ஈஸ்வர், “நீ என்ன கௌதம் பேசிட்டு இருக்க? கயல்விழியை உனக்கு சம்பந்தம் பேசுவதற்கு முன்னாடி அவளைப் பற்றி எல்லா விஷயத்தையும் உன்கிட்ட தெளிவாக சொல்லித்தானே இருந்தேன், நீ கூட அதை எல்லாம் கேட்டு உனக்கு எல்லாம் சரிதான்னு சொன்னதனால் தானே இந்தக் கல்யாணப் பேச்சை இவ்வளவு தூரம் கொண்டு வந்தோம். ஆனா இப்போ நீ இப்படி எல்லாம் பேசுவதை வைத்துப் பார்த்தால் நீ நாங்க சொன்ன எதையும் காதில் வாங்காமல் ஏனோ தானோன்னு முடிவு எடுத்த மாதிரி இல்லையா இருக்கு? இது உன்னோட வாழ்க்கை மட்டும் சம்பந்தப்பட்ட விடயம் கிடையாது கௌதம், இன்னொரு பொண்ணோட வாழ்க்கையும் சம்பந்தப்பட்டிருக்கு, எனக்கு என்னவோ நீ இந்த கல்யாணத்துக்கு முழு மனதாக சம்மதித்த மாதிரி இல்லை, ஒருவேளை நானோ, வள்ளியோ உன்னை கட்டாயப்படுத்தி சம்மதம் சொல்ல வைச்சுட்டோமா?” என கவலை மேலோங்க அவனைப் பார்த்து வினவ, அவனோ அவரைப் பார்த்து அவசரமாக மறுப்பாக தலையசைத்திருந்தான்.
“ஐயோ அப்பா! நான் அப்படி எல்லாம் எதுவும் சொல்ல வரல, நீங்க சொன்ன எல்லாமே எனக்கு நினைவு இருக்குப்பா. ஆனா நான் இங்கே கேட்க வந்தது என்னன்னா கயல்விழியைப் பெற்ற அம்மா, அப்பா உயிரோடு இல்லைன்னா என்ன? அதுதான் அவங்களை விட பாசமாக, அன்பாகப் பார்த்துக்கிறவங்க அவளுக்கு அம்மா, அப்பாவா கிடைச்சு இருக்காங்களே, அது போதாதான்னு தான் கேட்க வந்தேன். நீங்க என்னடான்னா அதற்கிடையில் இவ்வளவு தூரம் எமோஷனல் ஆகிட்டீங்க” என்று கூறியவாறு அவரைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே கௌதம் அங்கிருந்து மெல்ல விலகி தன் அறையை நோக்கிச் சென்று விட, அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை நம்புவதா? வேண்டாமா? என்கிற சிந்தனையுடன் ஈஸ்வர் அவன் சென்ற வழியையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்.
தன் கணவரின் சிந்தனை வாய்ந்த முகத்தைப் பார்த்து சிறு தயக்கத்துடன் அவரருகில் வந்து நின்ற வள்ளி, “என்னாச்சுங்க? எதற்காக இன்னமும் யோசிச்சுட்டே இருக்கீங்க?” என்று வினவ,
பெருமூச்சு விட்டபடியே அவரின் புறம் திரும்பிப் பார்த்த ஈஸ்வர், “உண்மையாகவே கௌதமுக்கு இந்த கல்யாணம் பண்ணிக்க சம்மதம் தானா வள்ளி? இல்லை நம்ம மனசு கஷ்டப்படக்கூடாதுன்னு இப்படி எல்லாம் பண்ணுனா?” என்று கேட்க,
அவரைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்ட வள்ளி, “அதைப் பற்றி நீங்க கவலையே படவேண்டாம், ஏன்னா அவனுக்கு கயல்விழியை ரொம்ப ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு” என்று விட்டு, கயல்விழியின் வீட்டுக்கு செல்வதற்கு முன்பு அவன் பண்ணிய அலப்பறைகளை எல்லாம் ஒன்று விடாமல் கூறியிருந்தார்.
“அந்தப் பொண்ணு எப்படி இருந்தாலும் அவளை வேண்டாம்னு சொல்லுவேன், நான் அப்படி பண்ணுவேன், இப்படி பண்ணுவேன்னு பெரிதாக வசனம் எல்லாம் பேசிட்டு அங்கே வந்து அவன் பேசிய எல்லா விஷயத்தையும் அப்படியே தலைகீழாக புரட்டிப் போடுற மாதிரி ஒரே வார்த்தையில் கயல்விழியைப் பிடிச்சிருக்குன்னு அவன் சொல்லாமல் இல்லையா சொன்னான். அதுதான் சொல்லுறேன் நீங்க இவ்வளவு தூரம் யோசிக்கும் அளவுக்கு எதுவுமே இல்லைங்க, அந்த நேரத்தில் ஏதோ குழப்பத்தில் அவன் எதையும் சரியாக கவனிச்சு இருக்க மாட்டான், ஆனா இப்போ தான் எல்லாம் சரி ஆகிடுச்சு இல்லையா? நான் கௌதம் கிட்ட எல்லாவற்றையும் தெளிவாக எடுத்துச் சொல்லிடுறேன், நீங்க எதுவும் யோசிக்க வேண்டாம்” என்ற வள்ளி சிறிது நேரம் கழித்து ஏதோ ஞாபகம் வந்தவராக,
“அப்புறம் நிச்சயதார்த்தம் பற்றி கயல்விழி வீட்டுக்காரங்க உங்களுக்கு ஏதாவது ஃபோன் பண்ணாங்களா? இல்லைன்னா நீங்களாவது எடுத்துப் பேசிப் பார்க்கலாமே? எப்போ நிச்சயதார்த்தம் வைக்கிறதுன்னு தெரிந்தால் தானே அதற்கு ஏற்ற மாதிரி வேலைகளை எல்லாம் பண்ண முடியும்” என்று கூறியிருக்க,
அவருக்கு பதிலளிப்பது போல ஆமோதிப்பாக தலையசைத்த ஈஸ்வர், “ஆமா வள்ளி, நான் கூட அதைப்பற்றி தான் யோசிச்சுட்டு இருந்தேன். முருகன் இன்னைக்கு காலையில் ஏதோ பூஜை இருக்கு, அது முடிந்ததும் எனக்கு ஃபோன் பண்ணுறேன்னு சொல்லியிருந்தான், ஆனா இப்போ வரைக்கும் ஃபோன் பண்ணல. சரி, நானே எடுத்துப் பேசுறேன், நீ கௌதம் கிட்ட போய் பேசு” என்று விட்டு தன் தொலைபேசியை எடுத்து முருகனுக்கு அழைப்பை மேற்கொண்டவாரே தோட்டத்தை நோக்கி சென்று விட, மறுபுறம் முருகன் தன் கையிலிருந்த தொலைபேசியை எடுப்பதா? வேண்டாமா? என்கிற யோசனையுடன் அதனை வெறித்துப் பார்த்தபடி நின்று கொண்டிருந்தார்.
தன் மகன் வெகுநேரமாக தன் கையிலிருந்த தொலைபேசியை எடுத்து பேசாமல் அதையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து சிறு தயக்கத்துடன் அவரருகில் வந்து அவரது தோளில் தன் கையை வைத்திருந்த ரங்கநாயகி, “ஐயா முருகா, ரொம்ப நேரமா உன் ஃபோன் அடிச்சிட்டே இருக்கேப்பா, எடுத்துப் பேசுப்பா, யாராவது முக்கியமா பேசணும்னு எடுத்து இருக்கப் போறாங்க” என்று கூறியிருக்க,
சிறு தயக்கத்துடன் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்த முருகன், “முக்கியமானவங்க தான்மா ஃபோன் பண்ணுறாங்க, ஈஸ்வர் தான் ஃபோன் பண்ணுறான்” என்று சொல்ல,
அவரோ ஈஸ்வர் என்கிற பெயரைக் கேட்டதுமே, “ஈஸ்வரா? ஐயோ கடவுளே! இப்போ அவங்க கிட்ட கயல்விழியைப் பற்றி என்ன சொல்லுறது? கல்யாணப் பேச்சு எடுத்த அடுத்த நாளே பொண்ணை இப்படி ஹாஸ்பிட்டலில் சேர்க்க வேண்டியாதிகிடுச்சுன்னு அவங்களுக்கு தெரிந்தால் அவங்க என்ன நினைப்பாங்களோ? இப்போ என்னப்பா நம்ம பண்ணுறது? ஏன் அந்தக் கடவுள் நம்மளை இப்படி சோதிக்குறான்னு தெரியலையே, என் பேத்திக்கு இப்படி ஒரு பிரச்சினை இருக்கிறது தெரிந்தால் அவங்க என்ன நினைப்பாங்களோ? இந்தக் கல்யாணம் என்ன ஆகுமோ? ஐயோ!” என்று புலம்ப ஆரம்பித்திருந்தார்.
தன் தாயின் புலம்பலை கேட்டு மனம் உடைந்து போன முருகன் கவலை மேலோங்க தன் மனைவியின் புறம் திரும்பி பார்க்க, அவரோ அவரைப் பார்த்து, ‘ஒன்றும் ஆகாது’ என்பது போல தலையசைத்து விட்டு,
தன் அத்தையின் அருகில் வந்து, “அத்தை நீங்க கொஞ்சம் பொறுமையாக இருங்க, நீங்க கவலைப்படுவது மாதிரி எதுவுமே நடக்காது, அதோடு வயதில் பெரியவங்க நீங்களே இப்படி எதிர்மறையாக நினைத்தால் எப்படி அத்தை எல்லாம் நல்லபடியாக நடக்கும்?” என்று அவரை சமாதானப்படுத்துவது போல பேசியவாறே அவரை அங்கிருந்து சற்று தள்ளி அழைத்துக்கொண்டு சென்று விட மறுபுறம் முருகன் தன் கையிலிருந்து விடாமல் அடித்துக்கொண்டிருந்த தொலைபேசியை எடுத்து தன் காதில் வைத்திருந்தார்.
அந்த அழைப்பு எடுக்கப்பட்டதுமே, “என்ன முருகா, எங்க இருக்க நீ? எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்க தானே? யாருக்கும் ஒரு பிரச்சினையும் இல்லைல்லே. இல்லை, ஏன் அப்படி கேட்கிறேன்னா ரொம்ப நேரமாக உனக்கு ஃபோன் பண்ணேன், நீ எடுக்கவே இல்லை, அதுதான் கொஞ்சம் பயந்து போயிட்டேன், யாருக்கும் எதுவும் இல்லை தானே?” என பதட்டமும், ஒருவித தயக்கமும் மேலோங்க கேட்ட ஈஸ்வரின் கேள்வியில் தன் கண்ணின் ஓரமாக துளிர்த்த கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டுக் கொண்ட முருகன்,
“நீ இப்படி ஒரு வார்த்தை கேட்டதே எனக்கு ரொம்ப நிம்மதியாக இருக்கு ஈஸ்வரா, ஆனா உன்னோட அந்த அக்கறைக்கு என்னால் இல்லைன்னு பதில் சொல்ல முடியல” என்று கூறியிருக்க,
அவரது உடைந்து போயிருந்த குரலைக் கேட்டு ஏதோ சரியில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்ட ஈஸ்வர் முருகன் தற்போது எங்கே இருக்கிறார் என்கிற விடயத்தை மட்டும் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு விட்டு சிறிதும் தாமதிக்காமல் அந்த இடத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டுச் சென்றிருந்தார்.
முருகனிடம் தொலைபேசியில் பேசிய சிறிது நேரத்திலேயே ஈஸ்வர் கயல்விழி அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த வைத்தியசாலைக்கு வந்து சேர்ந்திருக்க, அங்கே அவரை எதிர்பார்த்திராத ரங்கநாயகி தன் நெஞ்சை பிடித்துக்கொண்டு, “அய்யய்யோ இந்த தம்பி இங்க எதுக்காக வந்து இருக்கு வசந்தி? அப்போ அவங்களுக்கு எல்லா விஷயமும் தெரிந்து போச்சா? அப்போ நம்ம கயலோட வாழ்க்கை மறுபடியும் பிரச்சினையில் முடியப் போகுதா?” என்றாவாறே மறுபடியும் புலம்ப ஆரம்பிக்க,
“ஐயோ இல்லை அத்தை, அப்படி எல்லாம் எதுவும் ஆகாது. இந்த கல்யாண பேச்சை ஆரம்பிக்கிறதுக்கு முன்னாடியே நம்ம கயலுக்கு என்ன எல்லாம் நடந்ததுன்னு எல்லா விஷயத்தையும் நாங்க அவங்ககிட்ட சொல்லிட்டோம். அவங்க வீட்டு ஆளுங்களுக்கும், மாப்பிள்ளைக்கும் எல்லா விஷயமும் ரொம்ப நல்லாவே தெரியும். அவங்களுக்கு எல்லாம் எந்த ஒரு பிரச்சனையும் இல்லைன்னு சொன்னதுக்கு அப்புறம் தானே அவங்க பொண்ணு பார்க்கவே வந்தாங்க. நீங்க தான் தேவையில்லாமல் கண்டதையும் யோசித்து உங்க உடம்பை கெடுத்துக்க பார்க்குறீங்க அத்தை, ஏதோ ஒரு வேளை அவங்க கயல்விழியை இங்கே அட்மிட் பண்ணி இருக்கிறது தெரிஞ்சு அவளைப் பார்க்க வந்திருக்கலாம் இல்லையா? நீங்க தேவையில்லாமல் எதுவும் யோசித்து மனசை போட்டு குழப்பிக்காதீங்க” என்றவாறே அவரை நிதானப்படுத்த அவருக்கு குடிப்பதற்கு தண்ணீரை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு முருகனை நோக்கி செல்ல, அங்கே ஈஸ்வரும், முருகனும் இயல்பாக பேசிக்கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தனர்.
ஈஸ்வரை அங்கே பார்த்த அடுத்த கணமே முருகன் அவரை ஆரத்தழுவிக்கொண்டு கண்ணீர் விட ஆரம்பிக்க, அவரது தோளில் கட்டி கொடுத்த ஈஸ்வர், “என்ன முருகா இது சின்னக் குழந்தை மாதிரி அழுதுட்டு இருக்க? நீ தான் வீட்டில் உள்ளவங்க எல்லோருக்கும் தைரியம் சொல்லணும், அப்படி இருக்கும் போது நீயே இப்படி உடைந்து போய் இருக்கலாமா?” என்று கேட்க,
தன் கண்களை துடைத்துவிட்டபடியே அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தவர், “எனக்கு கொஞ்ச நேரம் என்ன பண்றதுன்னே தெரியல ஈஸ்வரா, என்னோட பொண்ணை அந்த நிலைமையில் பார்த்ததும் எனக்கு உயிரே இல்லாமல் போயிடுச்சு, கொஞ்ச வருஷமாக எல்லாம் சரியாக போயிட்டு இருந்ததைப் பார்த்து அவளுக்கு மறுபடியும் இப்படி ஒரு நிலைமை வரும்ன்னு நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்ப்பார்க்கல” என்று கூறியிருந்தார்.
அவர் சொன்னதைக் கேட்டு பெருமூச்சு விட்டவாறே அவரது தோளில் தட்டிக் கொடுத்த ஈஸ்வர், “அது சரி முருகா, திடீர்னு கயலுக்கு என்ன ஆச்சு? எல்லாம் நல்லாத்தானே போயிட்டு இருந்தது, கொஞ்ச நாளாக எந்த ஒரு பிரச்சினையும் இல்லைன்னு சொல்லுற, அப்புறம் மறுபடியும் இப்படி ஆக என்ன காரணம்? வீட்டில் ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்று கேட்க,
அவரை பார்த்து மறுப்பாக தலையசைத்தவர், “சேச்சே! அப்படி எல்லாம் இல்லை ஈஸ்வரா. பொண்ணுங்க ரெண்டு பேரும் ஏதோ பழைய விஷயங்களைப் பற்றி பேசிட்டு இருந்திருக்காங்க, ஏதோ அவங்க சாதாரணமாக பேச ஆரம்பித்த விஷயம் இப்படி வந்து முடிஞ்சிருக்கு. அதுதான் காரணம், வேறு எதுவும் பயப்படும்படி இல்லை” என்று கூறியிருக்க, அப்போதுதான் ஈஸ்வருக்கும் சற்று நிம்மதியாக இருந்தது.
அவர்கள் அவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருந்த சிறிது நேரத்திலேயே கயல்விழியைப் பார்த்து விட்டு சென்றிருந்த வைத்தியர், ‘தற்போது கயல்விழி குணமாக இருப்பதாகவும், மறுபடியும் அவளுக்கு இப்படி எதுவும் நடக்க விடாமல் பார்த்துக் கொள்ளும்படியும்’ அவர்களிடம் சொல்லி விட்டு சென்றிருக்க, அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பின்னர் தான் முருகனுக்கு முழுமையாக நிம்மதியாக இருந்தது.
அதன் பிறகு சிறிது நேரத்தில் கயல்விழியை டிஸ்சார்ஜ் செய்து அவர்கள் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றிருக்க, ஈஸ்வரும் சிறிது நேரம் அவர்களுடன் பேசிக் கொண்டு இருந்து விட்டு தான் பேச வந்த விடயத்தைப் பற்றி பேச இது சரியான சந்தர்ப்பம் இல்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்டவராக அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றிருந்தார்.
ஈஸ்வரின் இயல்பான நடவடிக்கைகளைப் பார்த்து ரங்கநாயகியும் தன் கவலைகளை மறந்து போனவராக சந்தோஷம் கொண்டிருக்க, மறுபுறம் முருகன் கயல்விழிக்கு மறுபடியும் இதுபோன்ற ஆபத்து வந்துவிடக்கூடாது என்பதில் முன்னை விடவும் இப்போது தன் கவனத்தை அதிகமாக்கி கொள்ளப் போவதாக சொல்லியிருக்க, நந்தினிக்குத்தான் தான் செய்வது சரியா? பிழையா என்று இன்னமும் குழப்பமாகிப் போனது.
கௌதமோடு வாழ்வது தான் கயல்விழிக்கு சந்தோஷத்தை கொடுக்கப் போகும் விடயம் என்று அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், அதன் பிண்ணனியில் தங்கியுள்ள பிரச்சினைகளையும் பார்த்தாக வேண்டும் என்பது தான் அவளுக்கு இன்னமும் கவலையாக இருந்தது.
கயல்விழிக்கு பழைய விடயங்களை நினைவு படுத்தும் வகையில் யாரும்,எதுவும் பேசவோ, நடந்து கொள்ளவோ கூடாது என்று முருகன் திட்டவட்டமாக கூறியிருக்க, கயல்விழியோ தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் எந்தவொரு விடயத்தைப் பற்றியும் அறிய முடியாதவளாக ஆழ்ந்த உறக்கத்தை தழுவியிருந்தாள்.
அவள் தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்து கொண்ட பின்னர் என்ன நடந்தது என்று கேட்டால் என்ன செய்வது என்கிற சிந்தனையில் நந்தினி மூழ்கிப் போயிருக்க, மறுபுறம் கௌதம் தனது அறைக்குள் விட்டத்தைப் பார்த்து பலத்த சிந்தனை வயப்பட்டவனாக தன் கட்டிலில் மல்லாந்து படுத்துக் கிடந்தான்.
தன் கணவரிடம் பேசி விட்டு தன் மகனைக் காண வந்திருந்த வள்ளி பலத்த சிந்தனையுடன் படுத்திருந்த தன் மகனின் நிலையைப் பார்த்து சிறு தயக்கத்துடனும், குழப்பத்துடனும் அவனது அறைக் கதவைத் தட்ட, அந்த சத்தம் கேட்டு எழுந்து அமர்ந்து கொண்டவன் தன் அன்னையைப் பார்த்ததுமே, “அம்மா, ஏன்ம்மா அங்கேயே நிற்கிற? உள்ளே வாம்மா, ஏதோ புதுசா என் ரூமுக்குள்ளே வர்ற மாதிரி அங்கேயே நிற்குறீங்க, உள்ளே வாங்கம்மா” என்று அழைக்க,
சிறு புன்னகையுடன் அவனருகில் வந்து அமர்ந்து கொண்டவர், “என்னாச்சு கௌதம், ஏன் உன் முகம் எல்லாம் சோர்ந்து போய் கிடக்கு? ஏதாவது பிரச்சனையா? எதுவாக இருந்தாலும் அம்மா கிட்ட சொல்லுப்பா” என்று கூற, அவனோ எதுவும் பேசாமல் சட்டென்று அவரது மடியில் தலை சாய்த்து படுத்துக் கொண்டான்.
அவனது அந்த செயலில் தன் குழப்பம் இன்னமும் அதிகரிக்க அவனது தலையை வருடிக் கொடுத்தவர், “கௌதம், என்ன விஷயம்? நீ எப்போதும் இப்படி இருக்கும் ஆளே கிடையாது, உன்னோட மனதில் ஏதோ ஒரு கேள்வி இருக்கு, அதை வெளிப்படையாக கேட்க முடியாமல் தான் நீ இப்படி சோகமாக இருக்கேன்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னோட மனதில் என்ன குழப்பம் இருந்தாலும் அம்மா கிட்ட சொல்லுப்பா, நான் அதற்கு கண்டிப்பாக பதில் சொல்லுவேன்” என்று கூற,
அவரது மடியில் தலை சாய்த்தவாறே அவரைத் திரும்பிப் பார்த்தவன், “கயல்விழியோட அம்மா, அப்பாவுக்கு என்ன ஆச்சும்மா? ஆக்சுவலா நான் அப்பா அப்போ சொன்ன எதையும் கவனிக்கவே இல்லை, அது ஏன்னு உங்களுக்கே தெரியும், ஆனா இன்னைக்கு அப்பா அந்த விஷயத்தைப் பற்றி மறுபடியும் சொல்லும் போது தான் நான் அப்படி இருந்திருக்கக் கூடாதோன்னு தோணுது. ப்ளீஸ் ம்மா, கோவிச்சுக்காமல் என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லுங்க ம்மா, அவங்க எப்படி இறந்து போனாங்க?” என்று வினவ, அவனது கேள்வியில் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டவர் கயல்விழியின் வாழ்வில் நடந்த அந்த கசப்பான சம்பவத்தைப் பற்றி விளக்கிக் கூற ஆரம்பித்திருந்தார்…….






forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!