arrow_back
ஸ்தம்பித்தேனடி உன் கண்களால் அத்தியாயம் – 09

அத்தியாயம் – 09

visibility 24
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
பகிர்

09

சிறிது தூரம் தள்ளி நின்று கௌதம் பேசுவதை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டு நின்ற மாதவன் அவன் பேசிக்கொண்டிருந்த பெண்களில் ஒருவள் அவனை அண்ணா என்று அழைத்ததும் அவனது முகம் போன போக்கைப் பார்த்து பக்கென்று சிரித்து விட, கௌதமோ அவனது சிரிப்பு சத்தம் கேட்டு அவனைக் கோபமாகத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவனது பார்வையில் தெரிந்த கோபத்தைப் பார்த்ததும் சட்டென்று தன் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்ட மாதவன் கௌதமின் அருகில் வந்து, “இப்போ எதற்காக நீ என்னை இப்படி கண்ணாலேயே தந்தூரி போட்டுட்டு இருக்க? இதற்கு முன்னாடி உன்னை யாருமே அண்ணான்னு சொன்னதே இல்லையா? இந்தப் பொண்ணு அண்ணான்னு சொன்னா மட்டும் சாரோட மூஞ்சி ஏன் பியூஸ் போன பல்ப் மாதிரி ஆகுது? என்னடா நடக்குது இங்க?” என்று வினவ,

அவனோ, “ஆஹ்! சுரைக்காய்க்கு உப்பில்லையாம், நீ கூட இருந்து போட்டு விட்டுட்டு வா” என்று விட்டு, வேகமாக அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்று விட,

“கிளாஸ் ரூமில் சுரைக்காயா? என்னாச்சு இவனுக்கு? சம்பந்தமே இல்லாமல் ஏதேதோ உளறிட்டுப் போறான், ஒருவேளை ஓவரா படிச்சு படிச்சு எல்லாம் குழம்பிப் போயிடுச்சா? அச்சச்சோ! என் நண்பா, டேய் கௌதம்! கொஞ்சம் நில்லுடா” என்றவாறே மாதவன் கௌதமை விரட்டிக் கொண்டு ஓட, மித்ராவும் அவளது தோழியும் அங்கே என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டனர்.

கௌதமை விரட்டிக் கொண்டு ஓடி வந்த மாதவன் அவன் வழியை மறித்தவாறு வந்து நின்று, “டேய்! ஒரு நிமிஷம் நில்லுடா, என்னால இதற்கு மேலே வேகமாக ஓட முடியல” என்றவாறே அவனது தோளைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்று மூச்சு வாங்க, கௌதமோ எதுவும் பேசாமல் தன் கைகளை கட்டி நின்று அவனையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றான்.

ஒரு வழியாக மாதவன் சில நிமிடங்களில் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு, “என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க நீ? முன்ன பின்ன தெரியாத ஒரு பொண்ணு கிட்ட வம்பு வளர்க்குற, ஏன்டா அப்படி பண்ணுறேன்னு கேட்டா ஏதோ மரதன் ஓடுறவன் மாதிரி இப்படி குடுகுடுன்னு ஓடிப் போற. உண்மையைச் சொல்லிடு அந்தப் பொண்ணுக்கும், உனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்று வினவ,

சிறு புன்னகையுடன் அவனது தலையில் தட்டியவன், “அட போடா! காலையில் அந்தப் பொண்ணு நான் சீனியர்ன்னு தெரியாமல் என்னை ரேக்கிங் பண்ணா, அதுதான் பதிலுக்கு நான் அவளை வம்பு பண்ணேன், மற்றபடி நீ நினைக்குற மாதிரி எதுவும் இல்லை” என்று கூற,

மாதவனோ, “நான் என்ன நினைக்கிறேன்னு உனக்கு எப்படி தெரியும்? அப்போ சாமியார் மனதில் சலனம் ஆரம்பிச்சுடுச்சா?” என சிறு நக்கலான தோரணையுடன் வினவ,

கௌதமிற்கோ, ‘தன் மனதை எப்படி அவன் சரியாக அடையாளம் கண்டு கொண்டான்?’ என்கிற கேள்வியில் குப்பென்று வியர்த்து கொட்ட ஆரம்பித்தாலும் தன் சலனத்தை சிறிதும் காண்பித்துக் கொள்ளாமல் ஏதேதோ கதை பேசி அவனை அங்கிருந்து அழைத்துக்கொண்டு சென்றிருந்தான்.

அதன் பிறகு வந்த நாட்கள் எல்லாம் ஏதோ ஒரு வகையில் கௌதமும், மித்ராவும் சந்தித்துக் கொள்ளும் சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டுக் கொண்டே இருந்தாலும், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் எப்போதும் சுமுகமான பேச்சுவார்த்தை நிகழவே இல்லை.

அவனை வம்பிழுப்பது போலவே அவளும், அவளை வம்பிழுப்பது போலவே அவனும் மாற்றி மாற்றி பேசிக் கொண்டே இருப்பர், அவர்கள் இருவருக்கும் அது ஒரு பெரிய விடயமாக இல்லாவிட்டாலும் மாதவனுக்கு தன் நண்பனின் அந்தப் புதிய பரிமாணம் ஆச்சரியமாகவே இருந்தது.

இதுவரை கௌதம் தன் நெருங்கிய நண்பர்களையும், தன் வீட்டினரையும் தவிர்த்து வேறு யாரிடமும் இத்தனை சகஜமாகப் பேசியது இல்லை, அதிலும் மித்ராவோடு பேசுவது போல் வேறு யாரிடமும் பேச முயன்றதும் இல்லை.

அப்படி இருக்கையில் அவனது இந்தப் புதிய பரிமாணம் நிச்சயமாக கௌதமின் மனதில் மித்ராவிற்கு ஒன்று ஒரு தனி இடத்தை வைத்து இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்ட மாதவன் ஒருநாள் தான் நினைத்ததை கௌதம் தன்னிடம் நிச்சயமாக பகிர்ந்து கொள்ளுவான் என்கிற நம்பிக்கையில் காத்திருக்க, மறுபுறம் கௌதம் இது எதையும் அறியாதவனாக தன் நாட்களைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தான்.

**********
அன்று‌‌ கௌதம் மற்றும் மாதவன் தங்களுக்குரிய வேலைகளை எல்லாம் முடித்து விட்டு கேன்டீன் சென்று வரலாம் என்று முடிவெடுத்தவர்களாக கேன்டீன் நோக்கி செல்ல, அங்கே அவர்கள் எதிர்பாராத விதமாக அவர்களுக்கு முன்னதாகவே மித்ராவும், அவளது தோழி கௌரியும் அங்கே ஏதோ பேசி சிரித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர்.

மித்ராவைப் பார்த்ததுமே கௌதமின் முகத்தில் ஆயிரம் வாட்ஸ் பிரகாசம் வந்து குடியேறிக் கொள்ள, அத்தனை நேரமும் இயல்பாக பேசிக் கொண்டிருந்த தன் நண்பன் எதனால் திடீரென எதனால் அமைதியாகிப் போனான் என்று குழம்பிப் போன மாதவன் அவனது பார்வை நிலைகுத்தி நின்ற திசையைப் பார்த்து விட்டு, “அட‌ கடவுளே! இங்கேயும் மித்ராவா? இந்தப் பொண்ணை பார்த்தால் இவன் வாய்‌ சும்மா இருக்காதே, ஏதாவது பேசி வம்பு வளர்த்துட்டே இருப்பானே, ஐயோ! இன்னைக்கு நம்ம சாப்பிட்ட மாதிரி தான்” என சிறு சத்தமாகவே புலம்புவது போல பேச,

அவனது குரல் கேட்டு அவனைத் திரும்பிப் பார்த்து சிரித்த கௌதம், “நீ இவ்வளவு தூரம் ஆசைப்பட்ட பிறகு உன் ஆசையை நிறைவேற்றலேன்னா எப்படி மாதவா? அதனால வா கொஞ்ச நேரம் போய் என் சீனியர் அக்கா மித்ராவைப் பார்த்து பேசிட்டு வரலாம்” என்றதோடு நில்லாமல் அவனது கையைப் பிடித்து இழுக்காத குறையாக மித்ரா மற்றும் கௌரி‌ அமர்ந்திருந்த இடத்தை நோக்கி அவனை அழைத்துக் கொண்டு சென்றிருந்தான்.

கௌதம் மற்றும் மாதவன் தங்களை நோக்கி நடந்து வருவதைக் கண்டு கொண்ட கௌரி தன்னெதிரே அமர்ந்திருந்த மித்ராவின் தோளில் தட்டி, “ஹேய் மித்ரா! உன்னோட ராஜகுமாரன் கௌதம் வர்றாருடி” என்று கூற,

“ராஜகுமாரன் கௌதமா?” என்றவாறே குழப்பத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தவள் அங்கே தங்களை நோக்கி நடந்து வந்து கொண்டிருந்த கௌதமைப் பார்த்து தன்னை மறந்து புன்னகைக்க முயன்றாலும் உடனே தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டு சற்று கோபமாக இருப்பது போல கௌரியின் புறம் திரும்பி,

“ஏன்டீ இவங்க தான் என் ராஜ்குமாரனா? உனக்கு வேற வேலையே இல்லையா? எப்போ பாரு எதையாவது உளறிட்டே இரு” என்று வினவ,

கௌரியோ அவளது முகத்தை உற்று நோக்கியபடி, “அட நீ இப்படி எல்லாம் சமாளிக்குறதுனால உன்னோட கன்னம் இரண்டும் தக்காளிப் பழம் மாதிரி சிவந்து இருக்கிறதை மறைக்க முடியாது மேடம், நீ எப்போ எல்லாம் கௌதம் அண்ணாவைப் பார்க்கிறியோ அப்போ எல்லாம் உன் முகத்தில் ஒரு சந்தோசக்கலை தாண்டவம் ஆடுறதை நானும் பார்த்துட்டு தானே இருக்கேன்.
நீ இப்போ வேணும்னா எதுவும் இல்லைன்னு சொல்லி சமாளிக்கலாம், ஆனா ஒரு நாள் இல்லை ஒரு நாள் நான் சொன்னது உண்மைதான்னு நீயே வந்து சொல்லுவ பாரு” என்று கூறியிருக்க, மித்ராவோ அவள் சொன்ன விஷயங்களை காதில் வாங்காதது போலவே அங்கும் இங்கும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

இங்கே மித்ராவும், கௌரியும் மும்முரமாக பேசிக் கொண்டிருந்த தருணத்தில் கௌதம் மற்றும் மாதவன் அவர்கள் இருவரும் அமர்ந்திருந்த இடத்தை நோக்கி வந்து சேர்ந்திருந்தனர்.

“ஹலோ சீனியர் மேடம், என்ன இந்தப் பக்கம், சாப்பிட வந்தீங்களா?” கௌதமின் கேள்வியில் அவனை சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்த மித்ரா,

“அய்யய்யோ! இங்க சாப்பிடனும்னா தான் வரணுமா? நாங்க இங்கே பிராக்டிகல் எக்ஸாம்க்கு நோட்ஸ் எடுக்கலாம்ன்னு இல்லையா வந்தோம்?” என்று கூற, மாதவனோ அவளது பதிலில் பக்கென்று சிரித்து வைத்தான்.

தன் நண்பனின் சிரிப்பு சத்தம் கேட்டு அவனை முறைத்துப் பார்த்த கௌதம், “இது ஒன்னும் அவ்வளவு பெரிய காமெடி இல்லை” என்று விட்டு,

மீண்டும் மித்ராவின் புறம் திரும்பி, “பரவாயில்லையே, சீனியர் மேடம் காமெடி எல்லாம் பண்ணுறீங்க. ஆனா ஒன்னுங்க, மாதவன் சொன்னது என்னவோ உண்மை ஆகிடுச்சு. உங்க இரண்டு பேரையும் கிளாஸ் ரூமில் பார்க்கிறதை விட கேன்டீனில் தான் ஜாஸ்தி பார்க்க கிடைக்குதுன்னு சொன்னான், ஆனா நான் தான் சேச்சே சீனியர் மேடம் ரொம்ப படிப்பில் மூழ்கிப் போனவங்க, அவங்க கிளாஸ் ரூமை தவிர வேறு எங்கேயுமே போக மாட்டாங்கன்னு சொன்னேன், ஆனா இப்போ நான் சொன்னதை நானே வாபஸ் வாங்க வேண்டியாதிகிடுச்சு பாருங்களேன்” என்று கூற,

அவனது பேச்சில் கோபமான மித்ரா மாதவனைப் பார்த்து முறைத்தவாறே அங்கிருந்து சென்று விட மாதவனோ கௌதமின் கையைப் பிடித்து இழுத்து, “டேய்! நான் எப்போடா அப்படி எல்லாம் சொன்னான்? சும்மா எதற்குடா என்னை வம்பில் மாட்டிவிடுற?” என்று வினவ,

கௌதமோ சிறு புன்னகையுடன், “அவ‌ சொன்ன மொக்கை ஜோக்குக்கு கெக்கே பெக்கேன்னு சிரிச்ச இல்லையா, அதுதான் லைட்டா கோர்த்து விட்டேன்” என்றவன் அதன் பிறகு மாதவனின் பேச்சு எதையுமே காதில் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.

அதற்கு மாறாக அந்தக் கேன்டீனில் இருந்து வெளியேறி செல்லும் வரை நொடிக்கு ஒரு தடவை தன்னையே திரும்பிப் பார்த்தபடி நடந்து சென்று கொண்டிருந்த மித்ராவையே புன்னகை மாறாமல் பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தான்.

பதிலுக்கு மித்ராவும் அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்தபடியே அங்கிருந்து வெளியேறிச் சென்றிருக்க, அவளது முகத்தில் தெரிந்த புன்னகையைப் பார்த்து அவளது தோளில் இடித்த கௌரி, “என்ன மித்ரா மேடம், சிரிப்பெல்லாம் ரொம்ப பலமா இருக்கு. கௌதம் அண்ணா வேற அடிக்கடி உன்கிட்ட வந்து வம்பு பண்ணுறதும், நீயும் பதிலுக்கு அவரை கலாய்க்கிறதும் ஏதோ ஒரு விஷயம் சீக்ரெட்டாக நடக்கிற மாதிரி ஃபீல் ஆகுதே” என்றவாறே யோசிப்பது போல பாவனை செய்ய,

அவளது தலையில் மெல்லமாக தட்டிய மித்ரா, “நீ பாடம் சம்பந்தமாக எல்லாம் இப்படி யோசிக்க மாட்ட, தேவையில்லாத விஷயத்திற்கு எல்லாம் நல்லா யோசி. நான் காலேஜ் பர்ஸ்ட் டே அன்னைக்கு அவர் கிட்ட வம்பு பண்ணேன், பதிலுக்கு அவரும் என்னை வம்பு பண்ணுறாரு அவ்வளவுதான், இதற்கு போய் இவ்வளவு யோசனை எல்லாம் தேவையா?” என்று கூற, கௌரியோ அவளைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தாள்.

“ஆமா ஆமா, நீ சொல்லுற இந்தக் கதையை அப்படியே நம்ப நான் சின்ன பாப்பா பாரு. நம்ம காலேஜ் ஜாயின் பண்ணி கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் ஆகப் போகுது, இன்னும் அந்த சம்பவத்தை கௌதம் அண்ணா ஞாபகம் வைத்து தான் இப்படி எல்லாம் உன்னை வம்பிழுக்கிறாரு, இதை எல்லாம் நான் நம்பணும் அப்படித்தானே?”

“ஐயோ! சரிதான் போடி, நீ நம்பலேன்னா எனக்கு என்ன? நான் கிளாஸ்க்கு போறேன் போ” என்று விட்டு மித்ரா வேகமாக அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்று விட,

தன்னையும், தன் கேள்விகளையும் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் நழுவிச் செல்லும் தன் தோழியைப் பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்ட கௌரி, “நல்லா ஓடுங்க மேடம், இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இப்படியே ஓடி ஒளியப் போறீங்கன்னு நானும் பார்க்கிறேன். அதுதான் உன் முகத்திலேயும், சீனியர் முகத்திலேயும் இரண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் ரொம்ப அதிகமாக நேசிக்குறீங்கன்னு எழுதி ஒட்டி இருக்கே, அப்புறம் என்ன?
நீ என்ன தான் ஓடி ஒளிந்தாலும் ஒரு நாள் இல்லை ஒரு நாள் உன் மனதில் இருக்கும் ஆசையை நீ சீனியர் கிட்ட சொல்லத்தான் போற, அதே மாதிரி சீனியரும் அவரோட ஆசைகளை உன்கிட்ட சொல்லத்தான் போறாரு பாரு” என தனக்குள்ளேயே பேசிக் கொண்டபடியே சிறு புன்னகையுடன் மித்ராவைப் பின் தொடர்ந்து தங்கள் வகுப்பை நோக்கிச் சென்றிருந்தாள்.

கௌதமும், மித்ராவும் தங்கள் மனதில் இருக்கும் எண்ணங்களை அவர்கள் வாய் வார்த்தையாகப் பரிமாறிக்கொள்ள தயங்கி தயங்கி கண்களாலும், மனதிற்குள்ளும் காதல் சம்பாஷணைகளை நடத்திக் கொண்டிருக்க, அவர்களின் அந்த மௌன விளையாட்டை முடித்து வைக்க ஒரு அழகிய தருணம் ஓர் சில நாட்களிலேயே அவர்களுக்காக இனிதாக வந்து சேர்ந்திருந்தது.
***************

தன் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்த கயல்விழி திடீரென கேட்ட ஒரு ஹார்ன் சத்தத்தில் திடுக்கிட்டுப் போனவளாக மருண்ட பார்வையோடு சுற்றும் முற்றும் நோட்டம் விட ஆரம்பித்தாள்.

அந்த வாகனத்தின் ஹார்ன் சத்தம் மீண்டும் மீண்டும் அவள் செவியை வந்து சேர அவள் எண்ணங்கள் எல்லாம் அவளது அன்னையும், தந்தையும் அவளது கண்களின் முன்னே இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த அந்த நிகழ்வை அவள் கண் முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்த, அவளது இதயமோ தாறுமாறாக துடிக்க ஆரம்பித்தது.

அவளது இதயத்தின் செயல்பாட்டில் ஏற்பட்ட அதிகரிப்பு அவளது சுவாசத்தையும் அதிகரிக்கச் செய்ய, அவள் உடலோ அந்த உள்ளக அங்கங்களின் செயல்பாட்டின் திடீர் அதிகரிப்பை தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் நிலை குலைய ஆரம்பித்தது.

தனக்கு என்ன நடக்கிறது என்று கயல்விழி உணர்ந்து கொள்வதற்கு முன்னரே அவளது உடல்நிலை அவளது மனக்கட்டுப்பாட்டை மீறி அதிகரித்துச் செல்ல ஆரம்பித்திருக்க, ஒரு சில கணங்கள் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவித்துப் போனவள் தட்டுத்தடுமாறி தன் கைகளுக்கு எட்டும் தொலைவில் இருந்த ஒரு கண்ணாடி குவளையை கீழே தட்டி விட்டிருக்க, கயல்விழியின் அறைக்குள் இருந்து ஏதோ சத்தம் வருகிறது என்பதை உணர்ந்து கொண்ட அவளது குடும்பத்தினர் அவளது அறைக்குள் சென்று பார்க்க, அங்கே அவள் மொத்தமாக நிலை குலைந்து போனவளாக உடலெல்லாம் நடுநடுங்க தன் காதுகள் இரண்டையும் இறுக மூடியவாறு கீழே விழுந்து கிடந்தாள்.

அவளது அந்த நிலையைப் பார்த்து பதறிப் போன வசந்தி, “ஐயோ! கயல் உனக்கு என்னமா ஆச்சு?” என்றவாறே அவளை வாரி அணைத்துக் கொள்ள,

அவளோ தன் உடல் நடுக்கத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் அவரை இறுக அணைத்துக் கொண்டு, “அம்மா, அம்மா! அந்த ஹார்ன் சத்தத்தை நிறுத்த சொல்லுங்க ம்மா. எனக்குப் பயமாக இருக்கும்மா, தயவுசெய்து அதை நிறுத்த சொல்லுங்க ம்மா, ப்ளீஸ் ம்மா, ப்ளீஸ் ம்மா. எனக்கு ரொம்ப பயமாக இருக்கும்மா, வீடெல்லாம் ஒரே இரத்தமாக இருக்கும்மா, எனக்குப் பயமாக இருக்கும்மா, அந்த வாகனத்தைப் போகச் சொல்லுங்க ம்மா” என்றவாறே திக்கித் திணறிப் பேசியவளை இன்னமும் தன்னோடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்ட வசந்தி,

“கயல் உனக்கு எதுவும் ஆகாது ம்மா, நாங்க எல்லோரும் உன் கூட இருக்கோம் இல்லையா, நீ எதற்கும் பயப்படக் கூடாது ம்மா, நாங்க எல்லோரும் இங்கே உன் பக்கத்திலேயே தான் இருக்கோம். நீ எதற்கும் பயப்படக் கூடாது டா ராஜாத்தி, அம்மா நான் உன் பக்கத்திலேயே தான் இருக்கேன்” என்றவாறே அவளை ஆறுதல் படுத்திக் கொண்டிருக்க, அதற்கிடையில் முருகன் வெளியே சென்று ஹார்ன் ஒலி எழுப்பிய வாகனத்தை அந்த இடத்தில் இருந்து தூரமாக அனுப்பி இருந்தார்.

சிறிது நேரத்தில் அந்த ஹார்ன் சத்தம் கேட்டது நின்று விட்டது என்பதை உணர்ந்து கொண்ட கயல்விழியின் உடல் மெல்ல மெல்ல இயல்பு நிலைக்கு திரும்பியிருக்க, அவளது ஒட்டுமொத்த உடலில் ஏற்பட்ட மாற்றம் அவளை மிகவும் சோர்ந்து போகச் செய்திருந்தது.

அவளது முகத்தில் தெரிந்த சோர்வைப் பார்த்து அவளுக்குத் தேவையான மாத்திரைகளைக் கொடுத்து அவளைத் தூங்கச் செய்திருந்த வசந்தி சிறிது நேரம் அவளது முகத்தையே ஆழ்ந்து நோக்கியவாறே பலத்த சிந்தனைக்குப் பிறகு தன் மனதில் இருந்த விடயத்தை தன் கணவரிடம் பகிர்ந்து இருக்க, அதே சமயத்தில் முருகனும் அதே விடயத்தைப் பற்றித் தான் தானும் யோசித்திருப்பதாக கூறியிருக்க, அவர்கள் இருவரும் சொன்ன விடயத்தைக் கேட்டு நந்தினி அதிர்ச்சியில் சிலையென உறைந்து போய் நின்றிருந்தாள்…………

அடுத்த அத்தியாயம்

அத்தியாயம் – 10

10மருந்துகளின் தாக்கத்தினால் ஆழ்ந்து உறங்கியிருந்த கயல்விழி அம்மருந்துகளின் தாக்கம் குறைந்து தூக்கம் கலைந்தவளாக தன் கண்களை மெல்லத் திறக்க ஆரம்பித்திருக்க, தன் அக்கா எப்போது விழிப்பாள் என்பது போல அந்த அறைக்குள்ளேயே குறுக்கும் நெடுக்கும் நடந்து கொண்டிருந்த நந்தினி அவள் கண்…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0

இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்