அத்தியாயம் – 10
10
மருந்துகளின் தாக்கத்தினால் ஆழ்ந்து உறங்கியிருந்த கயல்விழி அம்மருந்துகளின் தாக்கம் குறைந்து தூக்கம் கலைந்தவளாக தன் கண்களை மெல்லத் திறக்க ஆரம்பித்திருக்க, தன் அக்கா எப்போது விழிப்பாள் என்பது போல அந்த அறைக்குள்ளேயே குறுக்கும் நெடுக்கும் நடந்து கொண்டிருந்த நந்தினி அவள் கண் விழிப்பதைப் பார்த்ததுமே அவசரமாக அவளருகில் ஓடிச்சென்று அமர்ந்து கொண்டாள்.
“அக்கா, நீ நல்லா இருக்கேல்ல? உடம்புக்கு இப்போ ஏதாவது பண்ணுதா? உனக்கு சாப்பிட, இல்லேன்னா குடிக்க ஏதாவது கொண்டு வரவா? நீ என்ன கேட்டாலும் உடனே கொண்டு வர்றேன், என்ன வேணுமோ சொல்லு” தன் தங்கையின் படபடப்பான பேச்சைக் கேட்டு மெலிதாக புன்னகைத்துக் கொண்டவள்,
“நீ எப்பவுமே இப்படித்தான் பேசுவியா நந்தினி? கொஞ்சம் கூட பொறுமையே இல்லை உனக்கு” என்று கூற, அவளோ தன் அக்காவை முறைத்துப் பார்த்து விட்டு தன் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டாள்.
தன் செல்லத் தங்கையின் நடவடிக்கைகளைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே மெல்ல எழுந்து அமர்ந்த கயல்விழி நந்தினியின் முகத்தை தன் புறமாகத் திருப்பிப் பார்க்க, அவளோ அவசர அவசரமாக தன் கண்களில் இருந்து வடிந்த கண்களை துடைத்து விட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
நந்தினியின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வருவதைப் பார்த்ததும் பதறிப்போன கயல்விழி, “ஏய் நந்தினி! இப்போ என்ன ஆச்சுன்னு நீ அழுவுற? நான் ஏதாவது தப்பா பேசிட்டேனா? நான் ஏதாவது உன்னைக் கஷ்டப்படுத்தி இருந்தால் சாரிம்மா” என்று கூறி முடித்த அடுத்த கணமே அவளைத் தாவி அணைத்துக் கொண்ட நந்தினி,
“ஐயோ அக்கா! நீ எதற்காக சாரி கேட்குற? நான்தான் உன்கிட்ட ஆயிரம் தடவை மன்னிப்பு கேட்கணும். உனக்கு இப்படி எல்லாம் மறுபடியும் நடக்க நான்தானே காரணம்? என்னால தானே மறுபடியும் உனக்கு பேனிக் அட்டாக் வந்துச்சு, எல்லாம் என் தப்பு தான், தயவுசெய்து என்னை மன்னிச்சிடுக்கா” என்றவாறே மீண்டும் கண்ணீர் விட ஆரம்பிக்க,
சிறு கண்டிப்போடு அவளது தோளில் தட்டியவள், “உன்னை அடி பிச்சுடுவேன் பார்த்துக்கோ, உன்னால தான் எனக்கு இப்படி ஆச்சுன்னு யாரு சொன்னா? அது அந்த நேரத்தில் அப்படி நடந்தே ஆகணும்ன்னு இருந்திருக்கு, அப்படி நடந்துடுச்சு, இதற்கு யாரும் பொறுப்பு இல்லை, சும்மா நீ கண்டதையும் உளறாமல் கண்ணைத் துடைச்சுக்கோ நந்தினி, நீ இப்படி அழுவதைப் பார்த்தால் தான் எனக்கு இன்னமும் கஷ்டமாக இருக்கும்” என்று கூற, அவளும் அவசர அவசரமாக தன் கண்களைத் துடைத்து விட்டுக் கொண்டாள்.
“இல்லை, இல்லை கயல் அக்கா. நான் அழமாட்டேன், இனி உன்னைக் கஷ்டப்படுத்துற மாதிரி எதுவும் பண்ண மாட்டேன், பிராமிஸ்”
“குட் கேர்ள், இப்படித்தான் இருக்கணும், ஏன்னா நீ அழுவதைப் பார்க்க நல்லாவே இல்லை தெரியுமா? அதுதான் கஷ்டமாக இருக்குன்னு சொன்னேன்” என்றவாறே கயல்விழி தன் தங்கையைப் பார்த்து சிரிக்க, அவள் தன்னை கலாய்ப்பதற்க்காகத் தான் அப்படி சொல்லியிருக்கிறாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட நந்தினி அவளை முறைக்க முயன்று முடியாமல் அவளோடு இணைந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.
“இப்போதான் எனக்கு உயிரே வந்து இருக்கு தெரியுமா கயலுபுள்ள, கொஞ்ச நேரம் எனக்கு எல்லாமே நின்னு போயிட்ட மாதிரி இருந்தது. இனி நான் மறந்தும் கூட அந்தப் பழைய விஷயங்களை ஞாபகப்படுத்துற மாதிரி உன்கிட்ட எதுவும் பேச மாட்டேன், உன்னையும் பேச விட மாட்டேன். நீயும் ஏற்கனவே முடிவெடுத்த மாதிரி மாமா கிட்டயும் இந்த விஷயத்தைப் பற்றி எதுவும் சொல்லிக்க வேண்டாம், அவரைப் பொறுத்தவரைக்கும் நீ மித்ரா இல்லை கயல்விழி அவ்வளவுதான்” என்று கூறிய நந்தினியைப் பார்த்து மறுப்பாக தலையசைத்தவள்,
“இல்லை நந்தினி, நான் பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன், இவ்வளவு பெரிய உண்மையை கௌதம் கிட்ட மறைக்கிறது தப்பு, நான் என்னைப் பற்றி மட்டும் யோசித்து அப்படி எல்லாம் பேசிட்டேன். ஆனா அவரோட நிலைமையில் இருந்த பார்த்தால் தான் மித்ரா வேறு, கயல்விழி வேறுன்னு ஏற்றுக்கொள்வது எவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்கும்ன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது. அவர் அதை சாதாரணமாக ஏற்றுக் கொள்ளுறேன்னு சொல்லி இருந்தாலும் நடைமுறையில் அது எவ்வளவு கஷ்டமானதுன்னு எனக்கு இப்போ இப்போதான் புரியுது. அதனால நான் கௌதம் கிட்ட எல்லா விஷயங்களையும் சொல்லிடலாம்ன்னு இருக்கேன்” என்றிருக்க, நந்தினியோ அவளைப் பார்த்து திருதிருவென விழித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.
நந்தினியின் முக பாவனைகளைப் பார்த்து சற்று குழப்பம் கொண்ட கயல்விழி, “இப்போ என்ன ஆச்சுன்னு நீ ஆடு திருட வந்தவன் மாதிரி இப்படி திருதிருன்னு முழிக்குற நந்தினி?” என்று வினவ,
அவளைப் பார்த்து அமைதியாக இருக்கும் படி பாவனை செய்தபடியே சுற்றும் முற்றும் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டவள் அவளைத் தன்னருகே வரும்படி சைகை செய்து விட்டு, “நீ இங்கே என்ன என்னவோ கற்பனை பண்ணி பேசிட்டு இருக்க, ஆனா அங்கே அம்மா, அப்பா, பாட்டி எல்லாம் இந்தக் கல்யாணப் பேச்சு ஆரம்பித்ததிலிருந்து தான் உனக்கு மறுபடியும் இந்தப் பிரச்சினை வந்துடுச்சு, அதனால இந்தக் கல்யாணப் பேச்சை இதோடு நிறுத்திக்கலாமான்னு பேசிட்டு இருக்காங்க தெரியுமா?” என்று கூற, கயல்விழியோ அவள் சொன்ன விடயத்தைக் கேட்டு பன்மடங்கு அதிர்ச்சியானது போல அமர்ந்திருந்தாள்.
**********
கல்லூரி நாட்கள் வழக்கம் போல பாதி நேரம் படிப்பு, பாதி நேரம் நண்பர்களுடனான கேலி, கிண்டல்களுடன் ஒருபுறம் நகர்ந்து சென்று கொண்டிருக்க, மறுபுறம் கௌதம் மற்றும் மித்ராவின் மௌனமான காதல் சம்பாஷைணைகளும் இனிதாக அரங்கேறிக் கொண்டுதான் இருந்தது.
இருவருக்கும் ஒருவர் மீது ஒருவர் காதல் இருக்கிறது என்று நன்றாகத் தெரிந்திருந்தாலும் அதை நேரடியாக சொல்லிக் கொள்வதில் ஏதோ ஒரு தயக்கம் இருந்து கொண்டு தான் இருந்தது.
மற்ற நேரங்களில் கேலியும், கிண்டலுமாகப் பேசிக் கொள்பவர்கள் தங்கள் மனதிலிருக்கும் விடயத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் தான் அத்தனை தயக்கத்துடன் பின்வாங்கி இருந்தனர்.
அவர்கள் இருவரும் எப்போது தங்கள் காதலைப் பகிர்ந்து கொள்ளப் போகிறார்கள் என்று அவர்களது நண்பர்கள் எல்லோரும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து காத்திருக்க, அவர்கள் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தது போல அவர்களது அந்த தயக்கத்தை தகர்த்து அவர்கள் மன எண்ணங்களை பகிர்ந்து கொள்ள வைக்கும் அந்த ஒரு தருணம் இனிதாக அவர்களை வந்து சேர்ந்திருந்தது.
அன்று வழக்கம் போல மித்ரா அன்றைய நாளுக்கான விரிவுரையை வெகு சோர்வாக கடமைக்கென அவதானித்துக் கொண்டிருந்த வேளை அவளைப் பன்மடங்கு உற்சாகமூட்டச் செய்வது போல கௌதம் இன்னும் ஒரு சில நபர்களுடன் அவள் அமர்ந்திருந்த வகுப்பை நோக்கி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்.
அத்தனை நேரமும் தூங்கி வழிவது போல அமர்ந்திருந்த தனது தோழி கௌதமைப் பார்த்த அடுத்த கணமே துள்ளிக் குதிக்காத குறையாக எழுந்து அமர்ந்து கொள்வதைப் பார்த்ததும் தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்ட கௌரி சிறு புன்னகையுடன் மித்ராவின் தோளில் இடித்து, “என்னாச்சு மித்ரா மேடம்? இத்தனை நேரமும் உங்க முகம் பீஸ் போன பல்பு மாதிரி வாடிப் போய் இருந்தது, ஆனா இப்போ யாரோ ஒருத்தர் நம்ம கிளாஸ் ரூமுக்குள்ள வந்ததைப் பார்த்ததுமே ஒரு செகண்டில் அப்படியே ஆயிரம் வாட் பல்பு மாதிரி பளிச்சுன்னு இருக்கே, என்ன நடக்குது, ஆஹ்? ஒருவேளை சுப்பர் சீனியர் அண்ணா மித்ரா மேடமோட பர்சனல் எலக்ட்ரீசியன் ஆகிட்டாரா என்ன?” என்று வினவ, அவளது கேள்வியில் சிவந்து போன தனது முகத்தை மறைக்க முயன்றவாறே அவளை முறைத்துப் பார்த்தவள், அது முடியாது போகவே சிறு வெட்கம் கலந்த புன்னகையுடன் தனது முகத்தை கௌதம் நின்று கொண்டிருந்த புறம் திருப்பிக் கொண்டாள்.
அதே சமயத்தில் கௌதமும் மித்ராவையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து தன் தலையில் அடிக்காத குறையாக சலித்துக் கொண்ட மாதவன் கௌதமின் கையில் தட்டி, “மிஸ்டர் ரோமியோ, நீங்க கண்ணால காதல் சம்பாஷணை நடத்தினது போதும், கொஞ்சம் வந்த வேலையை பார்க்குறீங்களா?” என்று வினவ,
அவனோ தனது பார்வையை அங்குமிங்கும் அசைக்காமல், “நான் ஆல்ரெடி அதைத்தானேடா பண்ணிட்டு இருக்கேன்” என்று கூறியிருக்க,
மாதவனோ அவனது பேச்சைக் கேட்டு, ‘அட கடவுளே!’ என மனதிற்குள் நொந்து கொண்டபடியே அவனது கையிலிருந்த காகிதத்தை பறிக்காத குறையாக வாங்கி அங்கிருந்த விரிவுரையாளரிடம் தாங்கள் வந்த விடயத்தைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்திருந்தான்.
சிறிது நேரத்தில் கௌதமும் தனது விளையாட்டுத் தனத்தை எல்லாம் ஓரமாக்கி வைத்து விட்டு மாதவனுடன் இணைந்து கொண்டிருக்க, சற்று நேரம் கழித்து அவர்கள் சொன்ன விடயத்தைக் கேட்டு மகிழ்வான பாவனைகளை வெளிப்படுத்திய விரிவுரையாளர் கௌதமை பேசும்படி முன்னே அழைத்து இருந்தார்.
“முதலில் அனைவருக்கும் இனிய காலை வணக்கம்! நாங்க இங்கே வந்திருப்பதற்கான காரணம் ஒரு சிலருக்கு தெரிந்து இருக்கும், ஒரு சிலருக்கு தெரிந்து இருக்காது. சரி, இப்போ நான் நேரடியாக விஷயத்துக்கு வர்றேன்.
ரொம்ப வருஷமா நம்ம டிபார்ட்மென்டில் இருந்து எந்தவொரு ஃபீல்ட் ட்ரிப்புக்கும் போக அனுமதி தந்ததில்லை, அதற்கு காரணம் ஒரு ஏழு, எட்டு வருஷம் முன்னாடி நடந்த ஃபீல்ட் ட்ரிப் ஆக்சிடென்ட். அந்த ஆக்சிடென்ட்க்கு அப்புறம் நமக்கு எந்தவொரு ஃபீல்ட் ட்ரிப்பும் கிடையாதுன்னு சொல்லித்தான் நமக்கு காலேஜ் சேரும் போது சொல்லி இருந்தாங்க.
ஆனா நம்மளோட சப்ஜெக்ட்க்கு ஃபீல்ட் ட்ரிப் எந்தளவுக்கு அவசியம்ன்னு இப்போ படிக்க ஆரம்பிச்ச அப்புறம் உங்கள்ல நிறைய பேருக்கு தெரிந்து இருக்கும். எங்க கிட்ட ஒரு சிலர் வந்து இது பற்றி பேசி இருந்தீங்க, அது போலத்தான் நாங்களும் இங்க வந்த ஆரம்பத்தில் இருந்து இதைப் பற்றி பல தடவை டிபார்ட்மெண்டில் பேசி இருக்கோம், அது சாருக்கும் நல்லா தெரியும், அவரும் எங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ண ரொம்ப ட்ரை பண்ணாரு, ஆனா இருந்தும் எங்களுக்கு சரியான ரெஸ்பான்ஸ் கிடைக்கல.
எது எப்படியோ கடைசியாக ஒரு வழியாக மூன்று வருஷ பேச்சு வார்த்தைக்கு பின்னர் ஒரு சில கன்டிஷனோட நமக்கு ஃபீல்ட் ட்ரிப் போக அனுமதி கிடைச்சு இருக்கு” என்று கௌதம் கூறி முடித்த அடுத்த கணமே அந்த இடத்தில் இருந்த அனைத்து மாணவர்களும் உற்சாகமாக கூக்குரலிட,
சிறிது நேரம் கழித்து அவர்களை அமைதிப்படுத்தியவன், “நீங்க இவ்வளவு ஜாலியாக சத்தம் போடுற அளவுக்கு இது அவ்வளவு பெரிய ட்ரிப் எல்லாம் இல்லை, ஜஸ்ட் வன் டே ட்ரிப் தான், அதோடு நம்ம ஃபீல்ட் ட்ரிப் போக போற இடம் நம்ம காலேஜ் பின்னாடி இருக்கும் ஒரு காட்டுப்பகுதி தான்” என்று கூறியிருக்க,
இப்போது அனைத்து மாணவர்களும் சோகமாக, “ஐயோ!” என்று குரல் எழுப்பி இருந்தனர்.
அவர்களது சடுதியான பாவனை மாற்றத்தைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்ட மாதவன், “உங்களோட ஏமாற்றம் புரியுது, ஆனா இது நம்ம படிப்பு சம்பந்தமான விஷயம் இல்லையா? அதனால கொஞ்சம் சீரியஸாக இனிப் பேசலாம், ஆல்ரெடி கௌதம் சொன்ன மாதிரி மூணு வருஷமா விடாமல் கேட்டு நமக்கு கிடைத்து இருக்கும் ஒரு அரிய வாய்ப்பு இது, ஷோ உண்மையாகவே இந்த ஃபீல்டில் ஏதாவது சாதிக்கணும்னு ஆசைப்படுறவங்க மட்டும் உங்க பேரைத் தரலாம், ஏன்னா இந்த ட்ரிப்புக்கு அறுபது பேருக்கு மட்டும் தான் அனுமதி, அதற்கான காரணம் உங்களுக்கு சொல்லவே தேவையில்லை ஏன்னா நம்ம போகப் போற இடம் அப்படி.
ஒரு காட்டுப்பகுதியில் பல நூறு வருஷங்களாக இருக்கும் பழங்குடி மக்கள் கிட்ட தான் நம்ம போகப் போறோம், அதற்கு காரணம் அவங்க நிறைய அரியவகை தாவரங்களை வளர்க்கிறாங்க, அது மட்டுமில்லாமல் அந்த தாவரங்கள் மூலமாக நிறைய மருந்துகள் எல்லாம் உற்பத்தி பண்ணி கொடுக்கிறாங்க.
அவங்க கிட்ட இருக்கிற நிறைய அரியவகை தாவரங்களை நம்ம வெளியே எங்கேயும் பார்க்க முடியாது, அதனால்தான் நமக்கு இந்த ஃபீல்ட் ட்ரிப் கிடைச்சு இருக்கு, ஷோ நல்லா யோசிச்சு யாரு யாரு வர்றதுன்னு சொல்லுங்க, ஏன்னா நான் முன்னாடி சொன்ன மாதிரி அறுபது பேருக்கு தான் அனுமதி, அதிலேயும் தர்ட் இயர் அன்ட் செகண்ட் இயர் சேர்த்து ஆல்ரெடி முப்பத்தைந்து பேர் வந்தாச்சு, இப்போ உங்க கிளாஸில் இருபத்தைந்து பேருக்கு தான் ஸ்லாட். அதனால் நல்லா யோசிச்சு பேரைக் கொடுங்க” என்று கூறி விட்டு அவர்களது பதிலுக்காக காத்திருக்க, ஒரு சில மாணவர்கள் தாமாகவே முன்வந்து தங்கள் பெயரை வழங்கி இருந்தனர்.
எல்லோருடைய பெயர்களையும் மாதவன் எழுதிக் கொண்டிருந்த சமயம் கௌதம் மித்ரா அமர்ந்திருந்த புறம் திரும்பி, “நீங்க வரலயா சீனியர் மேடம்?” என்று அவளைப் பார்த்து ஜாடையில் வினவ,
அவளோ சிறு தயக்கத்துடன், “கட்டாயம் வரணுமா? ரொம்ப போரிங்கா இருக்காதா?” என்று அவனைப் போலவே ஜாடையில் கேட்டிருந்தாள்.
அவளது கேள்வியில் அவளை முறைத்து பார்த்தவன், “படிக்கிற விஷயம் போரிங்கா? உனக்கு இந்த ஃபீல்ட் இஷ்டம் தானே அப்புறம் என்ன? ஒரு நாள் தானே அதெல்லாம் நல்லா இருக்கும் வா போகலாம், எனக்காக வரலாமே” என்று விட்டு அவளைப் பார்த்து கண் அடிக்க, அவளோ வெட்கம் கலந்த சிறு புன்னகையுடன் தனது பெயரையும் மாதவனிடம் வழங்கி இருந்தாள்.
மித்ரா தனது பெயரை வழங்கி விட்டு வருவதைப் பார்த்து ஆச்சரியம் அடைந்த கௌரி, “இது என் பிரண்ட் மித்ரா தானா? அதிசயமாக படிப்பு சம்பந்தமான ஃபீல்ட் டிரிப் எல்லாம் வர்றேன்னு சொல்லுறா. இது உண்மையாகவே படிப்புக்காகவா? இல்லை சீனியரோட டைம் செலவழிக்கவா?” என்று விட்டு அவளது தோளில் இடிக்க,
அவளை முறைதான் பார்த்தவள், “ஒரு படிக்கிற பொண்ணைப் பார்த்து இப்படி எல்லாம் பேச உனக்கு கொஞ்சம் கூட மனசாட்சியே இல்லையா? அது சரி, இப்போ தான் நல்லதுக்கே காலம் இல்லையே. அதுதான் என்னைப் பற்றி இப்படி எல்லாம் பேசுற. என்ன இருந்தாலும் நீ என் நண்பி ஆச்சே அதனால உன்னை மன்னிச்சு விடுறேன், இனிமே இப்படி பேசிட்டு திரியாதே, அதோடு அந்த கடவுள் தான் உனக்கு நல்ல புத்தியை தரணும்” என்று விட்டு அங்கிருந்து வெளியேறி சென்று விட,
கௌரியோ, ‘அடிப்பாவி என்ன நடிப்பு நடிக்குறா? இருடி உன்னை டிரிப் அன்னைக்கு கவனிச்சுக்குறேன்’ என்று தன் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டபடியே அவளைப் பின் தொடர்ந்து நடந்து இல்லை இல்லை ஓடிச் செல்ல ஆரம்பித்தாள்.
இப்படியாக ஒரு சில நாட்கள் கழிந்திருந்த நிலையில் கௌதம் மற்றும் மித்ரா எதிர்பார்த்திருந்த அந்த ஃபீல்ட் டிரிப்புக்கான நாளும் இனிதாக வந்து சேர்ந்திருந்தது.
காலையில் நேரத்திற்கே கல்லூரியில் இருந்து புறப்பட்டு சென்றவர்கள் தாங்கள் செல்ல வேண்டிய பழங்குடி மக்களின் இடத்தினை திட்டமிட்டபடியே குறித்த நேரத்திற்கு வந்து சேர்ந்திருந்தனர்.
அங்கே சென்ற பின்னர் ஏதோ விளையாட்டாக அந்த இடத்திற்கு செல்ல நினைத்த மாணவர்கள் கூட அங்கிருந்த தாவரங்களின் அணிவகுப்பை பார்த்து முழுமையாக அந்த தாவரங்களைப் பற்றி கற்றுக் கொள்ளுவதில் மூழ்கிப் போயினர் என்று சொன்னால் மிகையாகாது.
அத்தனை நேர்த்தியாகவும், அவ்வளவு வசீகரமாகவும் அவர்கள் அங்கிருந்த பயிர்களை பராமரித்துக் கொண்டு வந்திருந்தனர்.
நேரம் போவது கூட தெரியாமல் மாணவர்கள் மட்டுமின்றி விரிவுரையாளராகள் கூட அந்த இடத்தைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதில் திளைத்துப் போய் விட மாலை மங்கி வரும் நேரத்தில் தான் அவர்கள் நேரத்தையே கவனித்தனர்.
நேரம் மாலை ஆறு முப்பதை நெருங்கி கொண்டிருக்க, இப்போது இங்கிருக்கும் புறப்பட்டு செல்ல ஆரம்பித்தாலும் கல்லூரிக்குச் சென்றடைய எப்படியும் இருள் சூழ்ந்து விடும், அதோடு இந்த சமயத்தில் அவர்கள் அங்கிருக்கும் வனப் பகுதியை கடந்து செல்வதும் ஆபத்தானது என்று உணர்ந்து கொண்டவர்கள் ஏற்கனவே பதிலாக ஏற்படுத்தி வைத்திருந்த திட்டத்தின்படி அன்றைய இரவை மாத்திரம் அங்கே இருக்கும் பழங்குடி மக்களோடு கழிக்கலாம் என்று முடிவெடுத்து இருந்தனர்.
அங்கிருந்த பழங்குடி மக்களும் மிகவும் சந்தோஷமாக அவர்களை தங்கள் இடத்தில் தங்க அனுமதித்தது மட்டுமின்றி அவர்களுக்கான இரவுணவையும் தயாரித்து வழங்கி விட்டு அவர்களோடு இணைந்து பேசி மகிழ ஆரம்பித்திருந்தனர்.
இதற்கிடையில் கல்லூரி மாணவர்களில் ஒரு சிலர் ஒரு பெரிய தீ மூட்டி இரவு முழுவதும் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம் என்று முடிவெடுத்து அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருக்க, மித்ரா மாத்திரம் அவர்கள் எல்லோரும் இருந்து கொண்டிருந்த இடத்தில் இருந்து சற்று தள்ளி நின்று அந்த இரவு வானை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள்.
அங்கே சென்றதில் இருந்து மித்ராவையே சுற்றி சுற்றி வலம் வந்து கொண்டிருந்த கௌதம் அவள் தனியாக நிற்பதைப் பார்த்து அவளை நோக்கி செல்ல முனைந்து விட்டு, பின்னர் எதையோ உணர்ந்து கொண்டது போல தான் செய்ய நினைத்திருந்த செயலை இதுதான் சரியான சந்தர்ப்பம் என புரிந்து மிக மும்முரமாக செய்ய ஆரம்பித்திருந்தான்…….






forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!