கனி 18

visibility 8

star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்

கனி 18

வெற்றியின் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்திருந்தன. கைகளில் நரம்புகள் பச்சை நிறத்தில் புடைக்க, நைராவைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனின் மணிக்கட்டுகள் இறுகியிருந்தன. அவளை ஓங்கி ஓர் அறை அறைந்துவிடும் அளவுக்குக் கோபம் கொந்தளித்தது. இருந்தாலும், ஒரு பெண்ணை அடிக்கக் கூடாது என்று தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு நின்றான்.

“ஏன்டீ இங்கே வந்த? உன்னை யார் இங்கே வரச் சொன்னது? மரியாதையா வெளியே போ!”

வெற்றியின் ஆத்திரக் குரல் வீடு முழுவதும் எதிரொலித்தது. சிங்கத்தின் கர்ஜனை போலக் கேட்ட அந்தச் சத்தத்தில், வீட்டுக்குள் தூங்கிக்கொண்டிருந்த சரண், கௌரி, மித்ரன், கிருத்திகா என அனைவரும் பதறி எழுந்தனர்.

“என்னாச்சு?” என்று கேட்டுக்கொண்டே மித்ரன் வேகமாக வெளியே வந்தான். அவனைத் தொடர்ந்து மற்றவர்களும் வந்தனர்.

அங்கே நைராவைப் பார்த்ததும் மித்ரனின் முகம் இறுகியது. அவனுக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. அவளிடம் எதுவும் பேசாமல் நேராக அவளை நோக்கி நடந்தான்.

“மித்ரன் அண்ணா, வேண்டாம்! கையை நீட்டாதீங்க!” என்று சரண் அவசரமாக அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

மித்ரன் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு நைராவைப் பார்த்தான். அவளை அடிக்க வேண்டும் என்ற ஆத்திரம் அடங்காமல் அவனுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

சரண் நைராவை நோக்கித் திரும்பினான்.

“உனக்கு அமெரிக்காலேயே அண்ணா எல்லாத்தையும் முடிச்சுட்டாரு. நீ எதுக்கு இங்கே வந்த?” என்று கோபத்துடன் கேட்டான்.

நைரா அவனை அதிகாரத் தோரணையில் பார்த்தாள்.

“தயவுசெய்து, நீ வாயை மூடு சரண்! எனக்கு வெற்றி மட்டும் பேசுனா போதும். அவர் கனியை டிவோர்ஸ் பண்ணிட்டு என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாலும் சரி, இல்ல, இரண்டாவது மனைவியாக ஏத்துக்கிட்டாலும் பரவாயில்லை. எனக்கு என் வாழ்க்கையில் வெற்றி மட்டும்தான் வேண்டும்!”ஆங்கிலத்தில் கூறினாள்.

அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அங்கிருந்த அனைவருக்கும் தெளிவாகக் கேட்டன.

வெற்றியின் முகம் மேலும் இறுகியது. அவள் பேசியதைக் கேட்டதும் அவனுடைய கோபம் எல்லை கடந்தது.

கனியின் மனமோ பதற்றத்தில் துடித்தது.

‘என்னது? என்னோட வாழ்க்கையைப் பங்கு போட இவளுக்கு என்ன தைரியம்?’

அவளுக்குள் கோபமும் பயமும் ஒன்றாக எழுந்தன. வெற்றியை யாருடனும் பங்கிட்டுக்கொள்ள முடியாது என்ற எண்ணம் அவளுடைய மனதை ஆக்கிரமித்தது.

சரண் ஒரு கணம் நைராவைப் பார்த்துவிட்டு, அவளிடம் பேசி எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தான்.

உடனே தன்னுடைய அலைபேசியை எடுத்துக் காவல்துறைக்குத் தொலைபேசி அழைப்பு விடுத்தான்.

இதற்கிடையில், வீட்டைச் சுற்றியிருந்தவர்களும் சத்தம் கேட்டு ஒவ்வொருவராக வாசலுக்கு வந்தனர்.

அவர்களைப் பார்த்த வெற்றி, நைராவை நோக்கி ஆத்திரத்துடன் பேசினான்.

“நான் ஊன்னு சொன்னா, உன்னை அடிக்கிறதுக்குப் பத்து பேர் இருக்காங்க! மரியாதையா இங்கிருந்து போயிடு. அதுதான் உனக்கு நல்லது. நான் ஏற்கெனவே கல்யாணம் பண்ணிட்டேன். இதோ, இவதான் என் பொண்டாட்டி! என் வாழ்க்கை முழுவதும் இவளுக்காக மட்டும்தான் நான் இருக்கேன். தயவுசெய்து, இங்கிருந்து போயிடு!”

அருகில் நின்றிருந்த கனியைத் தன்னருகே இழுத்து, தன்னை ஒட்டியவாறு நிறுத்தினான்.

அதுவரை அமைதியாக இருந்த கனி, நைராவை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள்.

“ஏன்? கண்ணு தெரியாம இருந்தப்போ உனக்கு வெற்றி வேணும்னு தோணலையா? கண்ணு தெரியாதவரா இருக்கிற இவரோட எப்படி குடும்பம் நடத்தப் போறேன்னு நினைச்சு இவரை விட்டுட்டுப் போனவதானே நீ? இப்ப மட்டும் எதுக்கு வந்திருக்க? அதெல்லாம் என் அத்தான்! நான் அவரை யாருக்காகவும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன். நான் செத்தாலும் என் அத்தான் இன்னொரு பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டாரு. போடீ, இங்கிருந்து!” என்று கோபத்துடன் கூறினாள்.

கனியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட நைராவின் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது.

“நீயா போறியா? இல்ல, நான் உன் கழுத்தைப் பிடிச்சு வெளியே தள்ளட்டுமா?” என்று கனி ஆத்திரத்துடன் கேட்டாள்.

நைரா உடனே வெற்றியைப் பார்த்தாள்.

“பாருங்க வெற்றி! உங்க முன்னாடியே என்னை எப்படி பேசுறாங்கன்னு பாருங்க!” என்று நைரா கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டு கூறினாள்.

“அவ சொல்ல மட்டும்தான் செய்றா! என்னைய செய்ய வச்சிறாத!” என்று வெற்றி மீண்டும் அழுத்தமாகக் கூறினான்.

கிருத்திகா மெல்ல மித்ரனின் அருகில் சென்று, அவனிடம் மெதுவாகக் கேட்டாள்.

“மித்ரன், வெற்றி அண்ணாக்கு எப்போ இருந்து கண்ணு தெரியுது?”

மித்ரன் அவளைப் பார்த்துத் தலையசைத்தான்.

“ஆமா, முதல்ல இந்த நாயை அனுப்பிடுவோம். அதுக்கப்புறம் என் அண்ணாகிட்ட என்னன்னு கேட்கிறேன்!” என்றான்.

“போலீஸுக்குப் போன் பண்ணிட்டோம். அவங்க வரும் முன்ன நீ கிளம்பிடு. ஒரு பொண்ணுதானே நீ! இப்படி எல்லார் முன்னாடியும் அவமானப்பட்டு நிற்காத!” என்று சரண் அவளைப் பார்த்துக் கூறினான். ஆனால், நைரா அங்கிருந்து நகர்வதாக இல்லை.

வெற்றியின் பொறுமை மேலும் குறைந்தது.

“நான் ஏற்கெனவே கல்யாணம் பண்ணிட்டேன்னு தெரிஞ்சும், இங்கே வந்து இப்படி நிக்கிறியே? இதுக்குப் பேர்தான் அசிங்கம்! நீ எதுக்காக என் பின்னாடி அலையிறேன்னு உனக்கே அசிங்கமா தெரியலையா? ச்சீ!”

அவன் கேட்டதும் நைராவின் முகம் சுருங்கியது.

“எனக்குக் கண்ணு தெரியாதுன்னு தெரிஞ்சப்போ, என்னோட வாழ முடியாதுன்னு சொல்லிட்டு என்னை விட்டுட்டுப் போனவதானே நீ? அப்போ நான் உனக்கு வேண்டாம். இப்போ எனக்குக் கண்ணு தெரியும்னு தெரிஞ்சதும் நான் உனக்கு வேணுமா? இது எவ்வளவு கேவலமான விஷயம் தெரியுமா?”

வெற்றியின் குரலில் கோபம் மட்டுமல்லாமல், அவள் செய்த செயலால் ஏற்பட்ட வெறுப்பும் கலந்திருந்தது.

“உனக்கு உண்மையிலேயே என் மேல காதல் இருந்திருந்தா, நான் கண்ணு தெரியாதவனா இருந்தப்போவும் என் கூட இருந்திருப்ப. ஆனா, அப்போ என்னை விட்டுட்டுப் போயிட்டு, இப்போ என் பின்னாடி வர்றது எதுக்காக? என்னைப் பார்த்து உனக்குக் காதல் வரல. எங்கிட்ட இருக்கிற அழகும் பணமும் மட்டும்தான் உனக்கு வேணும்!”

நைரா அவனுடைய கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் நின்றாள்.

“எனக்காக நீ என்ன பண்ணிருப்ப? ஆக்சிடென்ட் ஆனப்போ உன்னோட கண்ணுக்கு எதுவும் ஆகக் கூடாதுன்னு உன்னைக் காப்பாத்தினேன். ஆனா, நீ? எனக்காக என் கனி, அவ மானமே போனாலும் பரவாயில்லைன்னு என்னைக் காப்பாத்துனவள்டீ!”

அன்று நடந்ததை எல்லாம் சரண் அமெரிக்காவில் இருந்தபோது கூறியிருந்தான்.

வெற்றி அப்படிக் கூறவும், அன்று விபத்தில் குத்துயிரும் கொலையுயிருமாக இருந்த வெற்றியை நினைத்துப் பார்த்த கனி, தன்னை அறியாமலேயே கண்ணீர் வடித்தாள்.

“எனக்கு இப்போ ஒரு வாழ்க்கை இருக்கு. என் பொண்டாட்டி கனி எனக்காக இருக்கா. அவளைத் தவிர வேற யாரையும் என் வாழ்க்கையில நான் நினைச்சுக்கூடப் பார்க்க மாட்டேன். இனிமேல் என் வாழ்க்கையில உனக்கு எந்த இடமும் கிடையாது!” என்று இறுதியாகக் கூறினான்.

அவ்வளவு கூறியும் நைரா அங்கிருந்து நகராமல் நின்றுகொண்டிருந்தாள். ஆனால், வெற்றியின் பேச்சைக் கேட்டதும் அவளுடைய மனம் கலக்கமடைந்தது.

காவல்துறை வாகனம் வீட்டின் வாசலில் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கிய காவலர்கள் உள்ளே வந்தனர். அவர்களுடன் வந்த பெண் காவலர் நைராவை நோக்கி நடந்தார்.

அதற்குள் அங்கே கூடியிருந்த ஊர்க்காரர்கள் அனைவரும் நடந்தவற்றை விசாரிக்க, தங்களுக்குத் தெரிந்த விதத்தில் காவலர்களிடம் கூறத் தொடங்கினர். அவர்கள் அனைவரும் வெற்றிக்குச் சாதகமாகப் பேசுவதைக் கேட்ட நைராவுக்குப் பயம் அதிகரித்தது.

தான் நினைத்ததுபோல வெற்றி தனியாக இல்லை என்பதும், அவனுக்காகப் பேசுவதற்கு அத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்பதும் அவளுக்குப் புரிந்தது.

“மேடம், எங்களோட விசாரணைக்கு நீங்க ஒத்துழைக்கணும். எங்களோட ஸ்டேஷனுக்கு வாங்க!” என்று பெண் காவலர் கூறினார்.

“எதுக்கு என்னைக் கூட்டிட்டுப் போறீங்க? நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணல!” என்று நைரா பதற்றத்துடன் கூறினாள்.

அவள் மலையாளத்தில் கூறியதை வெற்றி காவலர்களிடம் தமிழில் கூறினான்.

“அதை ஸ்டேஷன்ல வந்து பேசிக்கலாம். இப்போ எங்களோட வாங்க!” என்று கூறிய பெண் காவலர், நைராவை அழைத்துச் சென்றார்.

வெற்றியும் சரணும் கனியும் அவர்களுடன் காவல் நிலையத்திற்குச் சென்றனர்.

அங்கே நைராவிடம் விசாரணை நடைபெற்றது. அதன் பின்னர், வெற்றியிடம் வந்த காவல் அதிகாரி,

“நீங்க விரும்பினால், இவங்க மேல கோர்ட்ல வழக்குத் தொடுக்கலாம். அதுக்கு நீங்க தயாரா இருக்கீங்களா?” என்று கேட்டார்.

வெற்றி ஒரு கணம் நைராவைப் பார்த்தான்.

“கண்டிப்பா கேஸ் போடலாம். எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை!” என்று உறுதியாகக் கூறினான்.

அதைக் கேட்ட நைராவின் முகம் வெளிறியது.

அமெரிக்காவில் தனக்காகக் காத்திருக்கும் ப்ராஜெக்ட்டை நினைத்துப் பார்த்தாள். இங்கே ஒரு வழக்கில் சிக்கிக்கொண்டால், தன்னுடைய திட்டங்கள் அனைத்தும் பாதிக்கப்படும் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

வெற்றியை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையில் இங்கே வந்தவள், இப்போது தன்னுடைய எதிர்காலத்தை நினைத்துப் பயப்படத் தொடங்கினாள். அவளுக்கு முக்கியம் அவளுடைய எதிர்காலம் மட்டும்தான்!

அவள் உடனே காவல் அதிகாரியை நோக்கித் திரும்பினாள்.

“சார், எனக்கு வழக்கு எதுவும் வேண்டாம். நான் வெற்றியை இனிமேல் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன். நான் அமெரிக்காவுக்குத் திரும்பிப் போயிடுறேன். தயவுசெய்து, என் மேல வழக்குத் தொடர வேண்டாம்!” என்று பதற்றத்துடன் ஆங்கிலத்தில் கூறினாள்.

வெற்றி அவளை அமைதியாகப் பார்த்தான்.

“நீங்க சொல்றதை நம்புறதுக்கு என்ன உத்தரவாதம்? உங்க கைபட எங்களுக்கு ஒரு கடிதம் வேணும்” என்று காவல் நிலையத்தில் கேட்டனர்.

நைரா பதில் சொல்ல முடியாமல் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றாள்.

பின்னர், “நான் எழுதிக் கொடுக்கிறேன். இனிமேல் வெற்றியையோ அவருடைய குடும்பத்தினரையோ எந்த விதத்திலும் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன்!” என்று கூறினாள்.

காவல் அதிகாரி அவளிடம் எழுத்துப்பூர்வமான உறுதிமொழியைப் பெற்றுக்கொண்டார். அதில், வெற்றியையும் அவனுடைய குடும்பத்தினரையும் இனிமேல் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன் என்றும், அவர்களுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் தலையிட மாட்டேன் என்றும் நைரா எழுதி கையெழுத்திட்டாள்.

அதற்குப் பிறகு, காவல்துறையின் நடைமுறைகளுக்கு ஏற்ப அவளை அனுப்பி வைப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன.

காவல் நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்த நைரா, வெற்றியை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தாள்.

ஆனால், அவனுடைய பார்வையில் அவளுக்காக எந்த உணர்வும் இருக்கவில்லை.

அவனுடைய கையைப் பற்றிக்கொண்டு அருகில் நின்றிருந்த கனியை மட்டுமே அவன் பார்த்தான்.

அந்தக் காட்சியைக் கண்ட நைராவின் மனம் வலித்தது. இருந்தாலும், இனிமேல் வெற்றியின் வாழ்க்கையில் தனக்கு இடமில்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்டு அங்கிருந்து சென்றாள்.

காவல் நிலையத்திலிருந்து அனைவரும் வீட்டிற்குத் திரும்பினர். வீட்டிற்கு வந்ததும், வெற்றி அமெரிக்காவில் நடந்தவற்றை மித்ரனிடம் கூறினான்.

“சண்டாளி! உத்தமி மாதிரி எப்படி நடிச்சா பாரு!” என்று மித்ரன் இன்னும் ஆத்திரம் அடங்காமல் கூறினான்.

பின்னர் வெற்றியின் அருகில் வந்தவன், அவனுடைய கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, “அண்ணா, உனக்குக் கண் பார்வை எப்போ திரும்பி வந்துச்சு? எங்க யார்கிட்டயும் சொல்லத் தோணலையா?” என்று கேட்டான்.

“கண் பார்வை திரும்பி ரொம்ப நாளாச்சு, மித்ரன். சரணுக்குத் தெரியும். ஆனா, இங்க யார்கிட்டயும் சொல்லல. கனி என்னை நல்லா பார்த்துக்கிறான்னு எல்லாரும் என்னை உசுப்பிவிட்டீங்க. அதான், அவ என்னை எப்படிப் பார்த்துக்கிறான்னு நானும் தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன். நான் கண்ணு தெரியாம இருந்தப்போகூட, அவ என்மேல எவ்வளவு காதல் வச்சிருக்கான்னு புரிஞ்சுக்கணும்னு நினைச்சேன். அதனாலதான் சொல்லாம இருந்தேன்!” என்று வெற்றி கூறினான்.

வெற்றியின் கண் பார்வையை மீட்டெடுப்பதற்காக, அமெரிக்காவில் இருந்தபோதே அங்குள்ள கண் மருத்துவ நிபுணர்களிடம் ஆலோசனை பெற்றுச் சிகிச்சைக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தான். இதற்கு யாரும் கண்தானம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை.

அவனுடைய கண்களில் ஏற்பட்டிருந்த கடுமையான பாதிப்பைக் கருத்தில் கொண்டு, நவீன மருத்துவத் தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் கெரட்டோப்ரோஸ்தீசிஸ் எனப்படும் செயற்கைக் கருவிழிப்படலம் பொருத்தும் அறுவைச் சிகிச்சை மேற்கொள்ளப்பட்டது. அறுவைச் சிகிச்சைக்குப் பிறகு, மருத்துவர்களின் கண்காணிப்பில் சில வாரங்கள் ஓய்வெடுத்து, தொடர்ந்து பரிசோதனைகளையும் மேற்கொண்டான். அதன் பின்னர், உடல்நிலை சீராகி, கண் பார்வையிலும் நல்ல முன்னேற்றம் ஏற்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்தியாவிற்குத் திரும்பினான்.

கண் பார்வை திரும்பிய செய்தியை அனைவரிடமும் சொல்ல வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. குறிப்பாக, கனி தன்னை எப்படிப் பார்த்துக்கொள்கிறாள், பார்வையற்றவனாக இருந்தபோதும் தன் மீது எவ்வளவு காதல் வைத்திருக்கிறாள் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், பார்வை திரும்பிய விஷயத்தை ரகசியமாகவே வைத்திருந்தான்.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கனியின் மனதில் கோபம் சற்றுத் தணிந்தாலும், தான் அவனுக்காகப் பட்ட கஷ்டங்களும், அவனைப் பார்த்துக்கொள்ள எவ்வளவு சிரமப்பட்டாள் என்பதும் நினைவுக்கு வந்தன.

“இருந்தாலும் அண்ணா, நீ இப்படியெல்லாம் பண்ணியிருக்கக் கூடாது. உனக்குக் கண் தெரியலன்னு நாங்க எல்லாருமே எவ்வளவு வருத்தப்பட்டோம் தெரியுமா? பாவம், அண்ணி உனக்காக ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டாங்க. நீ இப்படி மறைச்சு வச்சிருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்ல” என்று மித்ரன் வருத்தத்துடன் கேட்டான்.

“ஆமாம், மித்ரன் சொல்றதுதான் சரி. அண்ணா, உனக்குக் கண் பார்வை திரும்பி வந்த விஷயத்தை உடனே சொல்லியிருக்கணும். நாங்க எல்லாரும் எவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டிருப்போம்! நீ இப்படிப் பண்ணியிருக்கக் கூடாது!” என்று கௌரியும் தன் பங்கிற்குக் கூறினாள்.

பிறகு கனியைப் பார்த்தவள், “நானும் யோசிச்சேன், கனி! எதுக்காக முகத்தைத் தூக்கி வச்சிருக்கான்னு இப்போதான் புரியுது!” என்றாள்.

கிருத்திகா எதுவும் பேசவில்லை. வெற்றிக்குக் கண் பார்வை திரும்பிவிட்டது என்பதை நினைத்துக்கொண்டு, மனதிற்குள் சந்தோஷப்பட்டாள்.

அவர்கள் அனைவரும் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கனிக்கு, வெற்றியின் மீது இருந்த கோபம் சற்றே குறைந்தாலும், அவன் பார்வையற்றவனாக இருந்தபோது அவனுக்காகத் தான் பட்ட கஷ்டங்களையெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்தாள். அவன் தன்னிடம் உண்மையைச் சொல்லியிருக்கலாமே என்ற ஆதங்கம் அவள் மனதை வாட்டியது.

அப்போது கனி சரணைப் பார்த்தாள்.

“சரண் அண்ணா, அமெரிக்காவுலயும் நைரா தொந்தரவு பண்ணியிருக்கா. அப்படியிருக்கும்போது, அது எதையுமே எங்கிட்ட ஏன் சொல்லல?” என்று அழுத்தமாகக் கேட்டாள்.

வெற்றி அவளுக்குப் பதில் சொல்ல வாயைத் திறந்தான். “அது…”

“நான் சரண் அண்ணாக்கிட்ட கேட்டேன்!” என்று கனி அவனைத் தடுத்து, அழுத்தமாகக் கூறினாள்.

சரண் அவளைப் பார்த்துவிட்டு நடந்தவற்றை விளக்கத் தொடங்கினான்.

“அமெரிக்காவுலயும் நைரா இதே மாதிரிதான் தொந்தரவு பண்ணினா, கனிமா. நாங்க எல்லாரும் ஒரே ப்ராஜெக்ட்தான். அதனால, அவளுக்குரிய பணத்தை எல்லாம் செட்டில் பண்ண வேண்டியிருந்தது. அதையெல்லாம் முடிச்சு, இனிமேல் எங்களைத் தொந்தரவு பண்ணக் கூடாதுன்னு சொல்லி அனுப்பினோம். அந்தப் பிரச்சினை அத்தோட முடிஞ்சிடுச்சுன்னுதான் நினைச்சோம். அவ இப்படி திடீர்னு இங்கே வந்து பிரச்சினை பண்ணுவான்னு நான் கனவுலகூட நினைக்கல!” என்றான்.

பேசி முடித்ததும், வெற்றி வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டே, “எனக்குப் பசிக்குது!” என்று கனியைப் பார்த்தவாறு சொன்னான்.

கனி நகராமல் இருக்க, கௌரி, “அண்ணா, நான் சாப்பாடு போட்டுத் தரட்டுமா?” என்று கேட்டாள்.

“கௌரி, கனி வச்சுத் தரட்டுமே!” எனத் தங்கையிடம் கெஞ்சுதலாகக் கேட்டான்.

அவனைத் திரும்பிப் பார்த்த கனி, “ஏன், கௌரி அக்கா வச்சுக் கொடுத்தா சாப்பிட மாட்டீங்களோ?” என லேசான கடுப்போடு கேட்டாள்.

“நீதானே என் பொண்டாட்டி! அப்ப நீதானே எனக்கு வச்சுத் தரணும்?” என்று அவன் உரிமையோடு சொல்ல,

“ஆமா, பொண்டாட்டிங்கிற நினைப்பு மட்டும் சரியா வந்துடுது!” என்று மனதிற்குள் முணுமுணுத்தவள், அவனைப் பார்த்து உதட்டை வெட்டிவிட்டு, வெற்றிக்கு உணவு கொண்டு வரச் சமையலறைக்குள் சென்றாள்.

வேதாளம் மறுபடியும் முருங்கை மரம் ஏறிய கதைதான்!

******