கனி 17

visibility 9

star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்

கனி 17

வீட்டிற்கு வந்ததும் கனி விறுவிறுவென மேலே சென்றாள். அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்ற வெற்றி, மாடி அறைக்குள் நுழைய முயன்றபோது, அவள் கதவைப் படாரெனச் சாத்திவிட்டாள்.

கனியின் இந்தச் செயல் அவனுக்குள் ஒருவிதப் பயத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் இதுவரை இப்படி நடந்துகொண்டதில்லை என்பதால், என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் கதவைத் தட்டினான்.

“பொண்டாட்டி.. கதவைத் திறடீ. கதவைத் திற!”

அவன் எவ்வளவோ முறை அழைத்தும், உள்ளிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, கனி உடையை மாற்றிக்கொண்டு வந்து கதவைத் திறந்தாள். அவளிடம் ஏதாவது பேசலாம் என்ற நம்பிக்கையோடு காத்திருந்தவனுக்கு, அவள் எதுவும் பேசாமல் கீழே இறங்கிச் சென்றது ஏமாற்றத்தை அளித்தது.

“பொண்டாட்டி…”

அவன் அழைத்தும் அவள் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. விறுவிறுவெனக் கீழே இறங்கிச் சென்றாள்.

வெற்றி பெருமூச்சுவிட்டபடி அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்றான்.

சமையலறைக்குள் சென்ற கனி, தனது வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள். அவளிடம் எப்படியாவது பேசிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அவளுக்குப் பின்னால் சென்றவன், அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டான்.

கனி அவனுடைய அணைப்பிலிருந்து வெளியேறத் துடித்தாள். அவள் எவ்வளவோ முயன்றும், அவன் அவளை விடுவதாக இல்லை.

“ஐயோ… எனக்கு வலிக்குது!”

அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் வெற்றி தனது பிடியைச் சற்றுத் தளர்த்தினான்.

“ப்ளீஸ், என்னோட பேசுடீ. இப்படிப் பேசாம இருக்காதடீ…”

கனியிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.

“நான் பண்ணது தப்புதான். என்னை மன்னிச்சிடு. நான் சொல்றத ஒரு நிமிஷம் கேளேன், ப்ளீஸ்…”

அப்போதும் அவள் அமைதியாகவே இருந்தாள்.

“பொண்டாட்டி, ப்ளீஸ்…”

“நீங்க சொல்ற எந்தக் காரணமும் எனக்குத் தேவையில்லை”

அந்த நேரத்தில் சமையலறைக்கு வந்த கௌரி, கனியின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

“கனி, உனக்குத் தலைவலின்னு சொன்னல்ல? நான் சமைக்கிறேன். நீ போய் ரெஸ்ட் எடு”

கனி சரியென்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றாள்.

வெற்றிக்கு, தான் செய்தது தவறுதான் என்று அவனுக்குப் புரிந்தது. ஆனால், கனி தன்னை இப்படி ஒதுக்கி வைப்பாள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளுடைய அன்பையும் நம்பிக்கையையும் தான் ஏமாற்றிவிட்டோமோ என்ற எண்ணம் அவனை வாட்டியது.

தன்னை முழுமையாக நம்பியவளிடம் உண்மையை மறைத்ததை நினைத்துப் பார்த்தவனுக்கு, அவளுடைய மனதை எப்படிச் சமாதானப்படுத்துவது என்றே புரியவில்லை.

அதே நேரத்தில், அறைக்குள் வந்த கனி கதவை மூடிவிட்டு அப்படியே நின்றாள்.

அவளால் அதற்கு மேல் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை.

சோபாவில் அமர்ந்தாள். பின்னர், முழங்கால்களை மடக்கி, அவற்றின் மீது முகத்தைப் புதைத்துக்கொள்ள கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாகக் கொட்டியது.

அவளுடைய மனம் முழுவதும் வெற்றி மட்டுமே நிறைந்திருந்தான்.

வெற்றியின் மீது அவள் வைத்திருந்த அன்பு அவ்வளவு ஆழமானது. அவனைத் தன் உயிராகவே நினைத்திருந்தாள். அவனுக்காக எதையும் செய்யத் தயாராக இருந்தாள். அவனுடைய ஒரு சிறிய புன்னகைக்காகக்கூடத் தன் கவலைகளை மறந்துவிடுவாள்.

ஆனால், அவனே தன்னிடம் இப்படி ஒரு உண்மையை மறைப்பான் என்று அவள் கனவில்கூட நினைத்துப் பார்த்ததில்லை.

தன்னுடைய கண்பார்வை திரும்ப வேண்டும் என்று அவன் எவ்வளவு ஏங்கியிருப்பான் என்பதை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனால், பார்வை திரும்பிய பிறகும் தன்னிடம் சொல்லாமல் ஏன் மறைத்தான்?

அந்தக் கேள்விதான் அவளுடைய மனதை மீண்டும் மீண்டும் குத்திக்கொண்டிருந்தது.

‘எங்கிட்ட சொல்லியிருக்கலாமே அத்தான்… பொண்டாட்டின்னு வெறும் வார்த்தைக்குத்தான் கூப்பிடுறீங்களா?’

மனதிற்குள் கேட்ட கேள்விகளுக்கு அவளிடமே பதில் இல்லை.

அவளுடைய நினைவுகள் தன்னையறியாமலேயே அமிர்தவள்ளியம்மாவை நோக்கிச் சென்றன.

வெற்றியின் கண்பார்வை திரும்ப வேண்டும் என்பதற்காக அந்தத் தாய் எவ்வளவு தவித்திருந்தாள்! தன் மகன் மீண்டும் இந்த உலகத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்று எத்தனை முறை கண்ணீர் வடித்திருப்பாள்! அவனுடைய வாழ்க்கை இப்படியே முடங்கிவிடக் கூடாது என்று எத்தனை வேண்டுதல்களை வைத்திருப்பாள்!

அந்தத் தாயின் கண்ணீரை நினைத்ததும் கனியின் அழுகை மேலும் அதிகரித்தது.

வெற்றியின் பார்வை திரும்பிவிட்டால், அவனுடைய வாழ்க்கையில் மீண்டும் மகிழ்ச்சி வந்துவிடும் என்று அவளும் எத்தனை ஆசைகளோடு காத்திருந்தாள்!

அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்து அவன் புன்னகைப்பதை ரசிக்க வேண்டும், அவன் தன்னைப் பார்க்கும்போது அவனுடைய கண்களில் தெரியும் காதலை உணர வேண்டும் என்று எத்தனை கனவுகளை மனதிற்குள் வளர்த்திருந்தாள்!

ஆனால், அவளுடைய அந்தக் கனவுகளுக்கெல்லாம் நடுவில் இப்படி ஒரு ரகசியம் இருந்திருக்கிறது என்பதை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

வீட்டில் இருந்த ஒவ்வொருவரும் வெற்றிக்காக எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பார்கள் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தாள். அவனுடைய பார்வை திரும்ப வேண்டும் என்பதற்காக அவர்கள் அனுபவித்த வேதனைகள், சிந்திய கண்ணீர், வைத்த நம்பிக்கை என அனைத்தும் அவளுடைய மனக்கண்ணில் வந்து சென்றன.

அத்தனை பேரும் அவனுக்காகத் தவித்திருக்கும்போது, அவன் மட்டும் உண்மையை மறைத்துக்கொண்டிருந்தானே என்ற எண்ணம் அவளைக் காயப்படுத்தியது.

அவனைக் கோபித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தாள். அவனிடம் பேசாமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாள். ஆனால், அவன் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்து கெஞ்சியபோது, அவளுடைய மனம் எவ்வளவு தவித்தது என்பது அவளுக்குத்தான் தெரியும்.

அவனைப் பார்த்துப் பேசிவிட்டால், அவனுடைய குரலைக் கேட்டுவிட்டால், தன் கோபம் கரைந்துவிடுமோ என்று பயந்தாள்.

அதனால்தான் அவனைத் தவிர்த்தாள்.

அவனுடைய முகத்தைப் பார்க்காமல் இருந்தாலாவது தன் மனதை உறுதியாக வைத்துக்கொள்ள முடியும் என்று நினைத்தாள். ஆனால், அவனை நினைக்காமல் இருக்க அவளால் முடியவில்லை.

அவனுடைய அன்பும், அவன் தன்னை அணைத்துக்கொண்ட விதமும், மன்னிப்புக் கேட்டுக் கெஞ்சிய குரலும் நினைவுக்கு வர, அவளுடைய அழுகை இன்னும் அதிகமானது.

“ஏன் அத்தான்… ஏன் இப்படிப் பண்ணீங்க?” தன்னையறியாமல் அவளுடைய உதடுகள் முணுமுணுத்தன.

அவனிடம் நேரில் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள் அனைத்தும் அவளுடைய மனதிற்குள்ளேயே சிக்கிக்கொண்டன.

வெற்றியின் மீது கொண்டிருந்த காதலுக்கும், அவன் தன்னை ஏமாற்றிவிட்டான் என்ற வலிக்கும் இடையில் சிக்கிக்கொண்டு தவித்தாள் கனி.

அவனை வெறுக்கவும் முடியவில்லை. அவன் செய்ததை மறக்கவும் முடியவில்லை.

அந்த இரவு, அவளுடைய கண்ணீருக்கு ஆறுதல் சொல்ல யாரும் இல்லை.

முழங்கால்களுக்குள் முகத்தைப் புதைத்தபடி, தன் மனதில் தேங்கியிருந்த வலியையெல்லாம் கண்ணீராகக் கரைத்துக்கொண்டிருந்தாள் அவள்.

கீழே கனி சாப்பிட வராததால், கௌரி நீண்ட நேரமாக அவளுக்காகக் காத்திருந்தாள். ஆனால், அவள் வருவதாகத் தெரியவில்லை.

கௌரிக்கு அன்று இரவு இணையவழியில் வேலை இருந்ததால், அதற்கான நேரமும் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. வேறு வழியில்லாமல், வெற்றியிடம் சென்றாள்.

“அண்ணா, உனக்கும் கனிக்கும் சாப்பாடு எடுத்து வச்சிருக்கேன். சீக்கிரம் சாப்பிடுங்க. எனக்கு வேலை இருக்கு. நான் ரூமுக்குப் போறேன்”

“சரி, கௌரி”

அவள் சென்றதும் வெற்றி சாப்பாட்டு மேசையைப் பார்த்தான். கனியையும் சாப்பிட வைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், அவளுக்கான உணவைத் தட்டில் வைத்துக்கொண்டு மேலே சென்றான்.

அறைக்குள் சென்றபோது, கனி சோபாவில் படுத்திருந்தாள். அவள் தூங்கிவிட்டாளோ என்று நினைத்தவன், மெதுவாக அவளருகில் சென்றான்.

“பொண்டாட்டி…”

அவன் அழைத்ததும் கனி கண்களைத் திறந்தாள்.

அவனைப் பார்த்ததும் அவளுடைய முகம் மாறியது. எதுவும் பேசாமல் எழுந்து அமர்ந்தாள்.

வெற்றி அவளருகில் அமர்ந்து, சாப்பாட்டுத் தட்டைத் தன் கையில் வைத்துக்கொண்டான்.

“கனி, சாப்பிடு”

அவள் அவனைப் பார்க்காமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

“ப்ளீஸ், பொண்டாட்டி… கொஞ்சமாவது சாப்பிடு.”

அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

வெற்றி ஒரு துண்டு தோசையை எடுத்துக் கனியின் வாயருகில் கொண்டுசென்றான். ஆனால், அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு சாப்பிட மறுத்தாள்.

அமைதியாக இருந்த அவளிடம் மீண்டும் பேசினான்.

“பொண்டாட்டி, எனக்கும் பசிக்குது. நீ சாப்பிட்டாதான் நானும் சாப்பிடுவேன். ப்ளீஸ், கொஞ்சம் சாப்பிடுடீ.”

அப்போதும் அவள் அவனுடைய பேச்சைக் கேட்கவில்லை.

அவளுடைய பிடிவாதத்தைப் பார்த்த வெற்றி, மேற்கொண்டு எதுவும் பேச முடியாமல் சாப்பாட்டுத் தட்டை ஓரமாக வைத்தான்.

அவள் சாப்பிடாமல் இருக்கும்போது தன்னால் மட்டும் எப்படி சாப்பிட முடியும்? அவளுடைய மனதைப் புரிந்துகொண்டாலும், அவளிடம் பேசாமல் இருக்க அவனால் முடியவில்லை.

ஆனால், அவளோ அவனைப் பார்க்கக்கூட விரும்பவில்லை.

இறுதியில், அவளை வற்புறுத்தாமல் சாப்பாட்டை அப்படியே வைத்துவிட்டு எழுந்தான்.

வெற்றி குளியலறைக்குச் சென்று முகம் கழுவிவிட்டு வந்தான். உடையை மாற்றிக்கொண்டு கட்டிலில் படுத்தவன் கண்களை மூடினான்.

இரவு பன்னிரண்டு மணி அளவில் விழிப்பு தட்ட எழுந்த வெற்றி, கனி எங்கே இருக்கிறாள் என்று பார்த்தான். அவள் தரையில் படுத்திருந்தாள்.

அவளை அள்ளிக்கொண்டு வந்து கட்டிலில் கிடத்தியவன், அவளருகில் படுத்து அவளை அணைத்துக்கொண்டான்.

அவள் தன்னிடம் கோபமாக இருந்தாலும், அவளுடைய அருகாமை அவனுக்கு ஒருவிதமான ஆறுதலைத் தந்தது.

அவளுடைய நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டவன், அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டான்.

“என்னை மன்னிச்சிடு, பொண்டாட்டி…” என்று மனதிற்குள் முணுமுணுத்தவன், அவளைக் கட்டியணைத்தபடியே கண்களை மூடினான்.

இரவு முழுவதும் அழுது சோர்ந்துபோன கனி, வெற்றியின் அணைப்பில் இருந்தபடியே உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

அலாரம் இல்லாமலேயே நான்கு மணிக்கெல்லாம் எழுந்தவள், தன் உடலின் மீது ஏதோ பாரம் இருப்பதை உணர்ந்தாள். வெற்றி தன்னை அணைத்திருப்பதை உணர்ந்தவள், தன்னைச் சுற்றியிருந்த அவனுடைய கையை விலக்க முயன்றாள். ஆனால், அவனுடைய கை அவள்மீது கனமாக இருக்கவே, அவளால் எளிதாக எழுந்திருக்க முடியவில்லை.

அவனுடைய முகத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தவனின் முகத்தைப் பார்த்ததும் அவளுடைய மனம் மீண்டும் வலித்தது. அவன்மீது கோபம் இருந்தாலும், அவனுடைய முகத்தைப் பார்க்கும்போது மனம் இளகுவதை அவளால் தடுக்க முடியவில்லை.

மெதுவாக அவனுடைய கையை விலக்கி, அவனை எழுப்பாமல் படுக்கையிலிருந்து இறங்கினாள்.

வீட்டில் மற்றவர்கள் எழுவதற்கு முன்பே தன்னுடைய காலைப் பணிகளை முடித்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்தவள், வாசலை நோக்கிச் சென்றாள்.

கிழக்கே மெல்லிய வெளிச்சம் பரவத் தொடங்கியிருந்தது. இரவின் அமைதியை விலக்கிக்கொண்டு, புதிய நாளை வரவேற்கும் விதமாக வானம் மாறிக்கொண்டிருந்தது.

வாசலில் நின்ற கனி, கிழக்குத் திசையை நோக்கிக் கைகளைக் கூப்பினாள். உதிக்கத் தொடங்கிய சூரியனை வணங்கி, தன் மனதிலிருந்த கவலைகளையும் குழப்பங்களையும் ஓரமாக வைத்துவிட்டு, அன்றைய நாளை நல்லபடியாகத் தொடங்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டாள்.

பின்னர், வாசலைக் கூட்டி முடித்துவிட்டு கோலமிடத் தொடங்கினாள்.

அவளுடைய கைகள் வழக்கம்போலக் கோலமிட்டுக்கொண்டிருந்தாலும், மனம் மட்டும் வெற்றியைச் சுற்றியே வந்தது.

அவனிடம் பேசாமல் இருக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்திருந்தாலும், அவனைப் பற்றிய நினைவுகள் அவளை விடுவதாக இல்லை.

கோலத்தை முடித்துவிட்டு எழுந்தவள், கோலத்தைப் பார்த்துத் திருப்தியுடன் தலையசைத்தாள்.

அப்போதுதான் வாசலுக்கு வெளியே நின்றிருந்த உருவம் அவளுடைய பார்வையில் பட்டது. கனியின் இதயத்தில் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியில், கையிலிருந்த கோலப்பொடி கிண்ணம் கீழே சிதறியது.

‘நைரா!’

ஒன்றும் புரியாமல் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், அடுத்த நொடி வீட்டிற்குள் ஓடி வந்தாள்.

அறைக் கதவை வேகமாகத் திறந்தவள், வெற்றியிடம் விரைந்தாள்.

அவன் கன்னத்தைப் படபடவெனத் தட்டியவாறு, “எழும்புங்க! சீக்கிரம் எழும்புங்க!” என்றாள்.

கன்னத்தைத் தடவியவாறு வெற்றி, “என்ன… தூங்க விடேன். பொண்டாட்டி, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தூங்குறேன்” என்றான்.

பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, “எழும்புங்க!” என்றாள் கனி.

அலைபேசியில் மணியை பார்த்தவன், “என்னடி, ஐந்து மணிக்கே எழுப்புற? என்ன அவசரம்? தூக்கம் வருது. ப்ளீஸ்… கொஞ்ச நேரம் தூங்க விடு”

“சொல்றதைக் கேட்டு எழும்புங்க! உங்களைத்தான் சொல்றேன். சீக்கிரம் எழும்புங்க!”

வெற்றியின் முடியை இழுத்து ஆட்ட வேண்டும் போல இருந்தது அவளுக்கு.

கனியின் குரலில் இருந்த பதற்றத்தை உணர்ந்த வெற்றி, கொட்டாவி விட்டபடி கண்களைச் சிரமப்பட்டுத் திறந்தான்.

“என்னாச்சுடீ?”

“வாசலைப் போய் பாருங்க. உங்களைத் தேடி யாரோ வந்திருக்காங்க!”

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் வெற்றி புரியாமல் அவளைப் பார்த்தான்.

‘இந்த நேரத்துல யார் வந்திருப்பாங்க? கோவிலுக்குப் போனவங்க சீக்கிரம் வந்துட்டாங்களா? இல்லையே, அவங்க எல்லாரும் நாளைக்குத்தானே வருவாங்க!’ என்று நினைத்தவன், சலிப்புடன் எழுந்து அமர்ந்தான்.

சோம்பலை முறித்துக்கொண்டு அவசரமாக எழுந்தவன், குளியலறைக்குச் சென்று பல் துலக்காமல் முகத்தில் தண்ணீரை அடித்துவிட்டு வெளியே வந்தான். கனியைப் பின்தொடர்ந்து கீழே இறங்கினான்.

வாசலை நோக்கிப் பார்வையைச் செலுத்தியவன், அங்கே நின்றிருந்த நைராவைக் கண்டதும் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனான்.

அவன் எதிர்பார்த்திராத ஒன்று!

********