அத்தியாயம் 5

காம்யவனம் – 5

மாயா தன் தோழி மகதியுடன் நீராடுவதற்காகக் காட்டின் நீர்நிலையைத் தேடிக் கிளம்பினாள். தான் நேற்றிரவு கனவில் கடந்து சென்ற அதே பாதையை மனதிற்குள் துல்லியமாக நினைவில் இருத்திக்கொண்டு, அடர்ந்த சோலை மரங்களுக்கிடையே தன் காலடிகளை எடுத்து வைத்தாள்.

அங்கே நின்றிருந்த ஒவ்வொரு வானுயர்ந்த பெருமரமும், காற்றில் ஆடித் தரையில் உதிர்ந்து கிடந்த பழுப்பு நிறச் சருகுகளும், வளைந்து நெளிந்து சென்ற அந்த ஒற்றையடிப் பாதையின் அமைப்பும் கூட, கனவில் அவள் கண்டது போலவே அச்சுப்பிசகாமல் அப்படியே இருக்க, அவளுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத பெரும் பிரமிப்பு எழுந்தது. ‘ஒருவேளை நாம் கண்டது வெறும் பகற்கனவோ மாயையோ இல்லையோ… அத்தனையும் நிஜம்தானோ!’ என்று கூட அவளது உள்ளுணர்வு அவளுக்குள் மெல்ல எண்ணத் தொடங்கியது.

மாயா எந்தவொரு வழிகாட்டியும் இன்றி, இத்தனை உறுதியோடும் தன்னம்பிக்கையோடும் பாதையைத் தேர்வு செய்து நடப்பதைக் கண்டு, கூட வந்த மகதிக்கு இயல்பாகவே பெருத்த ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“என்ன மாயா… நீ ஏற்கனவே இந்தக் காட்டுக்குள்ள பலமுறை வந்து போன மாதிரி அத்தனை துல்லியமா வழி கண்டுபிடிச்சுப் போயிட்டு இருக்க?!” என்று வியப்பு மாறாமல் கேட்டாள் மகதி.

“உன்கிட்ட நான் என்னன்னு சொல்றது மகி… எனக்கு நேத்து ராத்திரி கனவுல இந்த இடம் அச்சுப்பிசகாம அப்படியே வந்துச்சு. அதான் அந்த பாதையை மனசுல வச்சுட்டே கரெக்டா போயிட்டு இருக்கேன்” என்று தனக்குள்ளே எழுந்த பரவசத்தை அடக்கிக்கொண்டு அரைகுறையாக உண்மையைச் சொன்னாள் மாயா.

“ஹே! என்னடி சொல்ற… நிஜமாவா?!” மகதி நம்ப முடியாமல் ஆச்சரியத்தில் வாய் பிளக்க,

“கொஞ்ச நேரம் கேள்வி எதுவும் கேக்காம அமைதியா கூட வாடி…” என்று அவளது பேச்சை பாதியிலேயே தடுத்துவிட்டு, மாயா விறுவிறுவென முன்னால் நடந்தாள். அவளது வேகமான எட்டுகளுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் ஓட்டமும் நடையுமாகப் பின்னால் மூச்சிரைக்கத் தொடர்ந்தாள் மகதி.

வெகு தூரம் காட்டின் ஆழத்திற்குள் செல்வது போலத் தோன்றினாலும், அந்தப் பாதை ஒவ்வொன்றும் மாயாவின் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. அவளது உள்ளத்தில் பொங்கிய விவரிக்க முடியாத ஆர்வம், அவளது கால்களை இன்னும் வேகமாக முன்னோக்கி விரட்டியது.

அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே, தூரத்திலிருந்து பாறைகளில் மோதிச் சலசலக்கும் நீரோடையின் இனிய நாதம் காற்றில் தவழ்ந்து வந்து காதில் விழ, மகதி ஆச்சரியத்தின் உச்சத்துக்கே போனாள்.

கண்களில் புது மின்னல் தெறிக்க, மாயா அந்த எழில் கொஞ்சும் இயற்கைச் சோலையை அடைந்தாள். கனவில் கண்ட அதே அற்புத உலகத்தை இப்போது தன் சொந்தக் கண்களால் நேரில் காணும்போது, அவளது நெஞ்சில் எல்லையில்லா இன்பமும் சொல்லொணாப் பரவசமும் பொங்கி வழிந்தது.

அங்கிருந்த அடர்ந்த சோலை மரங்களும், கண்ணாடி போலப் பளிங்கென மின்னிய தெளிந்த நீர்ப்பரப்பும், விசித்திரமான வண்ண மலர்களும், அவற்றிலிருந்து நாசியைத் துளைத்த அந்த தெய்வீக நறுமணமும் கூடக் கனவில் உணர்ந்தது போலவே துளி மாறாமல் அப்படியே இருந்தது! அடர்ந்த இரவும், வானத்து முழு நிலவும், அந்த மன்மத பேரழகனும் மட்டுமே அங்கே இப்போது இல்லை. இருந்தாலும் அவளது கண்கள் தன் கட்டுப்பாட்டை மீறி நாலாபுறமும் அலைபாய்ந்தன… எங்கேனும் அவன் தென்படுகிறானா என்று தேடி!

“வாவ்! என்ன ஒரு அழகான ரம்யமான இடம்! உனக்கு நிஜமாவே இப்படி ஒரு சொர்க்க பூமி கனவுல வந்துச்சா மாயா?” என்று சுற்றுப்புறத்தின் இயற்கை அழகைப் பார்த்து வியந்து நின்றாள் மகதி.

மாயாவிற்கு அவளது பேச்சு எதுவும் காதில் விழவே இல்லை. அவளது சிந்தனையும் கவனமும் முழுவதும் ‘பிரத்யும்னன் எங்கிருப்பான்? எப்போது அவன் தன் முன்னால் தோன்றுவான்?’ என்பதிலேயே முழுக் குறியாக நிலைத்திருந்தது.

“வாடி… முதல்ல நல்லா நீராடலாம்!” என்று மகதி உற்சாகமாகக் குரல் கொடுத்துவிட்டு, கையில் கொண்டு வந்திருந்த மாற்று உடைகளைக் கரையின் ஓரமாகப் பாறையின் மீது வைத்துவிட்டு மெல்ல நீருக்குள் இறங்கலானாள்.

“நீ குளி மகி… இதோ ஒரு நிமிஷத்துல சுத்திப் பார்த்துட்டு வந்துடறேன்” என்று அவசரமாய்ச் சொல்லிவிட்டு, கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை அந்தப் பூஞ்சோலையில் யாராவது தென்படுகிறார்களா என்று சுற்றும் முற்றும் விழிகளைச் சுழற்றிப் பார்த்தாள் மாயா. மரங்களின் உச்சியில் சிறகடிக்கும் பறவைகளின் மெல்லிய கீச்சொலியைத் தவிர, ஆள் அரவமே இல்லாத பூரண அமைதியான தவ உலகமாக அது காட்சியளித்தது.

அவள் நெஞ்சார எதிர்பார்த்த ‘அவன்’ எங்குமே கண்ணில் தென்படவில்லை.

‘எல்லாம் நம் மனதின் வீண் கற்பனையோ… வெறும் கனவைக் கண்டுவிட்டு நிஜத்தில் இப்படி வழிதவறித் தொலைந்து போகிறோமோ!’ என்று ஒரு கணம் அவளுக்குத் தோன்றியது. ஆனாலும் அவளது கண்கள் அடர்ந்த மரங்களின் நிழல்களில் அவனைத் தேடிக்கொண்டேதான் இருந்தன. ஒரு மனம் ‘கனவின் பின்னால் பைத்தியம் போல ஓடாதே’ என்று கடிந்து கொண்டாலும், மறு மனம் ‘அவன் இங்கேயேதான் எங்கோ உலவுகிறான்’ என்று பிடிவாதமாக நம்பச் சொன்னது.

‘சரி, மீண்டும் மகதியிடமே திரும்பிச் சென்றுவிடலாம்’ என்று அவள் பின்வாங்க நினைத்தபோது, அந்த இடத்தின் வசிய அழகு அவளது கால்களை நகரவிடாமல் அப்படியே கட்டிப்போட்டது. அப்போது அவளது மூளையில் ஒரு மின்னல் பொறி தட்டியது. ‘கனவில் வந்த அவன் மட்டும் என் வெறும் கற்பனை என்றால், இந்த இடம் மட்டும் எப்படி அச்சுப்பிசகாமல் நனவில் இருக்க முடியும்? இந்தக் காம்யவனக் காட்டின் நதிக்கரையில் தானே அன்று அவனைக் கண்டேன்! அப்படி இருக்கும்போது, இந்த இடம் மட்டும் எப்படி இத்தனை உண்மையாக இருக்க முடியும்? இல்லை… நிச்சயம் அவன் வெறும் கனவு உருவம் மட்டும் இல்லை! இங்கேயேதான் அவனும் இருக்க வேண்டும்!’ என்று அவளது உள்ளுணர்வு ஆணித்தரமாக அவளுக்குள் உரக்கச் சொன்னது.

அந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையோடு, மீண்டும் கரையை விட்டு விலகிச் சற்றுத் தொலைவில் இருந்த அடர்ந்த மரங்களின் செறிவை நோக்கி நடந்தாள்… அவனைத் தேடி!

அந்த நதியில் குளித்துக்கொண்டிருந்த மகதி பார்வையில் இருந்து முழுமையாக மறையும் தூரத்திற்கு மாயா வந்துவிட்டாள். இப்போது காற்றில் ஒரு வசீகரமான மூலிகை நறுமணம் தீவிரமாக வீசியது. அங்கிருந்த வண்ண மலர்களின் வாசம் அவளை மெய்மறக்கச் செய்தது. அத்துடன், மிக மெல்லியதாக யாரோ இனிமையாகப் பாடுவது போன்ற ஒரு மாய உணர்வு அவளது செவிகளைத் தீண்டியது.

காதைக் கூர்மையாக்கி அந்த நாதத்தில் தன் முழுக் கவனத்தையும் குவித்தாள். இல்லை! அது பாட்டல்ல… யாரோ பட்டுப் போன்ற மூங்கில் புல்லாங்குழலை அத்தனை லாவகமாக வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!

அவளது மனம் பரவசத்தில் பூரித்தது. முதுகுத்தண்டு வரை அந்தப் புல்லாங்குழல் இசை அவளை அணு அணுவாகச் சிலிர்க்க வைத்தது. நாவில் பிறக்கும் தெளிவான தமிழ்ச் சொற்கள் போல அத்தனை துல்லியமாக இசைத்தது அந்த வேணுகானம். மாயா தன் கண்களை மெல்ல மூடி, கன்னத்தில் கை வைத்து அந்த இசையின் அமுதத்தில் முழுமையாகத் தன்னை இழந்து மூழ்கிப்போனாள்.

அவளது கால்கள் அவளது உத்தரவின்றித் தானாகவே அந்த இசையை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கின. அவள் சென்ற பாதை, சரியாக அந்தப் புல்லாங்குழல் ஒலிக்கும் பெருமரத்தின் அடர்ந்த நிழலை நோக்கி அவளை வழிநடத்திச் சென்றது. இப்போது மிக அருகில் அந்த நாதம் காற்றில் மிதந்து கேட்கவும், மாயா படபடப்புடன் கண்விழித்துப் பார்த்தாள்.

‘இதுவும் ஒருவேளை பகல் கனவோ!’ என எண்ணியவள், சந்தேகத்தில் தன்னுடைய கையைத் தானே ஒருமுறை பலமாகக் கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டாள். வலித்தது! இது கனவில்லை! இந்த கணம் பொய்யில்லை!

யார் இதை வாசிப்பது? அங்கிருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான மரத்தின் பின்னால் இருந்துதான் அந்த தெய்வீக இசை அலைகள் வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன.

மரத்தின் பின்புறம் இவள் நின்றுகொண்டிருக்க, முன்னால் அமர்ந்திருப்பது யாரென அடர்ந்த இலைகளின் மறைவால் முழுமையாகத் தெரியவில்லை. மெல்ல அந்த இசையைக் கலைத்துவிடக் கூடாது என்ற எச்சரிக்கையோடு, சத்தமின்றி அடிமேல் அடி வைத்துப் பதுங்கி நகர்ந்து சென்றாள்.

அன்று கனவிலும் அகக்கண்ணிலும் கண்ட அதே பேரழகனேதான்!

இடையில் தூய வெள்ளை நிறப் பட்டு ஆடை மட்டும் உடுத்தி, மேலாடை எதுவுமின்றித் தன் அகன்ற வெற்று மார்பைக் காட்டின் குளிர்ந்த காற்றில் உலவவிட்டு, தன் இரு கரங்களிலும் மூங்கில் புல்லாங்குழலை ஏந்தியபடி லயித்து வாசித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது அடர்ந்த கரிய தலைமுடி அன்றும் இன்றும் காற்றில் மெல்ல அலைபாய்ந்து மாயாவின் நெஞ்சை இம்சித்துக் கொண்டிருந்தது.

அவனது இசையை விட, இப்போது அவனது ஆண்மை மிளிரும் தெய்வீகத் தோற்றமே மாயாவை மொத்தமாக மயக்கிக் கொண்டிருந்தது. மீண்டும் ஒருமுறை கனவா என்று தன்னைத்தானே கிள்ளி உறுதி செய்துகொண்டாள்.

மனம் துள்ளாட்டம் போட்டது. இவன் கனவல்ல… நிஜமான மனிதன்!

மெய்மறந்து வாசித்துக்கொண்டிருக்கும் அவனுக்கு எதிரே சென்று நின்று, தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று துடித்தாள். அவனது இடப்பக்கத்தில் நின்றிருந்தவள், மெல்ல அடிகளை எடுத்து வைத்து அவன் முன்னே வந்து நின்றாள்.

அவனது பெயர் அவளது நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது… பிரத்யும்னன்!

அவனைப் பெயர் சொல்லி அழைக்க வாயைத் திறக்க எத்தனித்தாள். ஆனால், அதற்குள் புல்லாங்குழல் இசை சட்டென்று நின்றது.

“மாயா…”

அவன் தன் காந்த விழிகளைத் திறந்து அவளைக் கனிவோடு அழைத்தான். அடுத்த நொடி… மாயா அவனது மடியில் பாதுகாப்பாக ஏந்தப்பட்டிருந்தாள்! அனைத்தும் ஒரு கண் இமைக்கும் க்ஷண நேரத்தில் நடந்து முடிந்திருந்தது!

மாயா திகைத்துப் போனாள். ‘இப்போதுதானே இவன் எதிரில் வந்து நின்றோம்… அதற்குள் இவனது கரங்களுக்குள்ளும் மடிமீதும் நாம் எப்படி வந்தோம்?!’ என்ற அதிர்ச்சியில், சட்டென்று அவனது பிடியில் இருந்து படபடப்புடன் விலகி நின்றாள்.

“நீங்க… பிரத்யும்னன்…?” அவனிடம் கோபமாகப் பேச முயன்று, அவனது வசீகரப் பார்வையின் முன் சொற்களை இழந்து தோற்றுப்போனாள்.

அவன் இதழ்களில் மெல்லிய புன்னகை தவழ, “ஆமாம் மாயா…” என்றான்.

மாயா எச்சில் விழுங்கித் தன் வறண்ட தொண்டையைச் சரிசெய்து கொண்டு, “எதுக்கு என்னை இப்படித் தொடர்ந்து தொல்லை பண்ணிட்டே இருக்கீங்க? முதல்ல கனவுல வந்தீங்க… இப்போ ஆள் நடமாட்டமே இல்லாத இந்த காட்டுக்குள்ள நேர்ல நிக்கிறீங்க! இதுவும் கனவா நனவான்னே எனக்குப் புரியல! இந்தக் காட்டுக்கு வந்ததுலேந்து எல்லாமே எனக்கு ஒரே குழப்பமா இருக்கு!” என்று தனக்குத்தானே புலம்புவது போல அவனிடம் தன் மனக்குமுறலைக் கொட்டினாள்.

அவனோ எதற்கும் சலனப்படாமல், அமைதியான புன்னகையுடன் அவளுக்குப் பதிலளித்தான்: “மாயா… எல்லாவற்றையும் நான் உனக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறேன். ஆனால் அதற்கு நீ என்னை முழுமையாக நம்ப வேண்டும். உன்னுடைய வாழ்க்கை எங்கிருந்து ஆரம்பித்தது, உன்னுடைய பிறப்பின் ஆழமான ரகசியமும் நோக்கமும் என்னவென்று உனக்குத் தெரிந்தால், எல்லாமே உனக்குத் தானாக விளங்கிவிடும்…” என்று சொல்லியபடி அவளது கையைத் தொட வந்தான்.

அவன் தொடுவதற்குள் இரண்டடி பின்வாங்கித் தள்ளி நின்றாள் மாயா. “என்னைத் தொடாம தள்ளி நின்னு பேசுங்க!” என்று அவள் குரலை உயர்த்தினாள்.

“இதைத் தான் நான் சொல்கிறேன்… என்கிட்ட உனக்கு எந்தத் தயக்கமும் பயமும் வேண்டாம் மாயா. உனக்கு நான் எல்லா உண்மைகளையும் சொல்லி முடித்த பிறகு, நீயே என் மடியில் வந்து அமர்வதைத்தான் விரும்புவாய்…” என்று குறும்பாகச் சிரித்தபடி பிரத்யும்னன் கூறினான்.

“ச்சீ… ச்சீ! எனக்கு அந்த மாதிரி எண்ணமெல்லாம் ஒருபோதும் வராது!” என்று அவனிடம் மாயா உதட்டைச் சுழித்துச் சொன்னாலும், ‘ஒருவேளை அப்படி நடக்குமோ…’ என்ற மெல்லிய எண்ணமும் அவளது உள்மனதில் கூடவே எட்டிப் பார்த்தது.

“சரி, எப்படியும் உன்னிடம் பழங்கால உண்மைகள் அனைத்தையும் நான் விளக்கித்தான் ஆக வேண்டும். ஆனால், நமது இந்தச் சந்திப்பு வெளியாட்கள் யாருக்கும் தெரியாமல் நீ பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். என்னைப் பற்றி உன்னுடைய நண்பர்களுக்கோ அல்லது இந்தக் கிராமத்தில் இருக்கும் பளியர் மக்களுக்கோ நீ துளியும் சொல்லவே கூடாது” என்று அவளிடம் அழுத்தமாக வாக்குறுதியைக் கோரினான்.

“சரி… நான் யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா, நீங்க இப்படி அடிக்கடி என் பக்கத்துல வந்து என்னைச் சீண்டக் கூடாது!” என்று அவளும் பதிலுக்கு நிபந்தனை விதித்தாள். “அப்படி வம்பிழுத்தா நான் உடனே இங்கிருந்து ஓடிப் போயிடுவேன்” என்று எச்சரித்தாள்.

அவளது பேச்சைக் கேட்டு அவன் சத்தமாக நகைத்தான். அவள் புரியாமல் புருவங்களை உயர்த்தி அவனைப் பார்க்க,

“அது உன் கையில் தான் இருக்கிறது மாயா… நீ உன் நினைவில், உன் ஆழ்மனக் கற்பனையில் ஒருமுறை எனது அருகாமையை நினைத்தால் கூட, என்னால் அதை உடனே உணர முடியும். அப்படி நீ நினைக்கும்போது என்னால் சும்மா இருக்க முடியாது!” என்று குறும்பாக அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே அவளை வார்த்தைகளில் மடக்கினான்.

“எனக்கு அப்படியெல்லாம் துளியும் தோணாது!” என்று முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு உடனே சளைக்காமல் பதில் தந்தாள்.

“சரி, பார்க்கலாம்… முதலில் உனக்கு இந்தக் காட்டைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். இந்த பூமி உருவான விதம், இதன் மர்மங்கள் எங்கே தொடங்கியது என்று எல்லாவற்றையும் விவரிக்கிறேன், வா…” என அவளை அழைத்தான். “உன்னை வசதியான ஒரு இடத்துக்கு கூட்டிட்டுப் போறேன்” என்றான்.

“இங்கேயே நின்னு சொல்லுங்க…” என்று அவள் அங்கேயே பிடிவாதமாய் நிற்க, பிரத்யும்னன் அவளது பிடிவாதத்தைக் கண்டு புன்னகைத்தவாறே கண்களை மூடி ஒரு கணம் தியானிப்பது போல நின்றான்.

அடுத்த நொடியே அந்த இடம் முழுவதும் ஒரு வெண் பனிப் புகைமூட்டமாக மாறியது. மாயா பயந்துபோய் அந்தப் புகையில் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டாள்.

சிறிது நேரம் கழித்துக் கண் திறந்து பார்க்கும்போது, அந்த இடம் மனிதக் கற்பனைகளுக்கு எட்டாத தேவலோக எழில் கொஞ்சும் மாய உலகமாக மாறியிருந்தது!

ஆகாயத்திலிருந்து அமுதத் துகள்கள் போல வெண்பனி மெல்லத் தூவிக்கொண்டிருக்க, சூழல் முழுவதும் ஒரு ரம்மியமான இதமான குளிர்ச்சி படர்ந்திருந்தது. சுற்றிலும் நின்றிருந்த வானுயர்ந்த பெருமரங்களின் கிளைகள் தோறும் இளஞ்சிவப்பு மற்றும் பவள நிறத்தில் பெயரறியா மலர்கள் கொத்துக் கொத்தாகப் பூத்துக் குலுங்கின; காற்றில் அசைந்தாடும் ஒவ்வொரு மலரிலிருந்தும் தெவிட்டாத தேனின் சுகந்தமும், கற்பூர நறுமணமும் ஒருசேரக் கலந்து அவளது நாசியை நிறைத்தன.

கால்களின் கீழே தரை தெரியாத அளவுக்குப் பச்சைப் பசேலென்ற புல்லோடு தங்க மஞ்சள் நிறப் பூவிதழ்கள் உதிர்ந்து மென்பட்டு விரிப்பு போலப் பரவியிருந்தன. மனித நடமாட்டத்தைக் கண்டு துளியும் அஞ்சாமல், பனித்துளி போன்ற தூய வெண்ணிற முயல் குட்டிகள் காலடியில் துள்ளி விளையாட, பொன் நிறத் தோலும் மருண்ட விழிகளும் கொண்ட அழகிய புள்ளிமான்கள் அங்கே அச்சமின்றி மேய்ந்து திரிந்தன. மரக்கிளைகளில் அமர்ந்திருந்த பலவண்ணப் பறவைகளும், நீல மணி வண்ணத் தோகைகளை விரித்த மயில்களும் அந்த இடத்திற்கே உயிரூட்டின.

எங்கோ தொலைவில் மலையிடுக்கிலிருந்து கொட்டும் பளிங்கு போன்ற அருவியின் மெல்லிய சலசலப்பும், தென்றலின் தழுவலோடு இணைந்து மிதந்து வந்த அந்த வேணுகானத்தின் தெய்வீக நாதமும் அந்த மாயக் காடு முழுவதும் ஒரு வசிய ரீங்காரமாய் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

சுற்றிலும் நிகழ்ந்த இந்த அதிசயத்தின் நடுவே, அவள் அமர்ந்திருந்ததோ ஆயிரமாயிரக் கண்களோடு கூடிய நீலப் பசும் மயில் தோகைகளால் அதிநுட்பமாக நெய்யப்பட்ட, உடலுக்குப் பரம சுகமளிக்கும் ஒரு மென்மையான ராஜ ஆசனம்! பெண்ணின் அத்தனை புலன்களையும் ஒருசேர மயங்கச் செய்து, அவளுக்குள் காதலை மட்டுமே சுரக்க வைக்கும் மாயப் பூவுலகாக அது கண்முன்னே விரிந்து நின்றது.

எதிரே கம்பீரமாக அவன் நின்றிருந்தான்!

அதே வெண்பட்டு உடையில், ஆனால் முன்னை விடப் பேரொளியோடு ஜொலித்தான். மாயாவின் மனம் ஒரு நொடி அவனது அழகை மெய்மறந்து ரசிக்க, அவனும் புன்னகையோடு அவளருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

“பார்த்தாயா… உன் மனம் என்னை அருகில் அழைத்தது!” என்று அவன் மென்மையாகக் கூற, மாயா சட்டெனத் தன் நினைவுகளைத் தட்டி எழுப்பி விழித்துக் கொண்டாள்.

“இது என்ன மாய இடம்… அங்கே ஆத்தங்கரைல என் ஃபிரண்ட் மகதி என்னைக் காணாம தேடுவாளே!” என்று சற்றுப் பதற்றத்தோடு வருத்தப்பட்டாள்.

“கவலைப்படாதே மாயா… அவள் பத்திரமாகக் குளித்துவிட்டுக் குடிலுக்குப் போய் சேர்ந்துவிடுவாள். அதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். முதலில் இதைக் குடி…” என்று சொல்லி, அழகிய வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த ஒரு வளைந்த மரக் கோப்பையை அவளிடம் நீட்டினான்.

அன்று கனவில் நதிக்கரையில் அந்த நீரைப் பருகியதும் தனக்கு ஒருவித மயக்க நிலை உருவானது நினைவுக்கு வர, அவன் கொடுத்த பானத்தை வாங்கத் தயங்கி மறுத்தாள் மாயா.

“பயப்படாதே… இது வெறும் காட்டுப் பழங்களின் சாறுதான். என்னை நீ தாராளமாக நம்பலாம்” என்று அன்பொழுகக் கூறி, அவளிடம் கோப்பையை நீட்டியபடியே இருந்தான்.

அவளும் வேறு வழியின்றி அதை வாங்கிப் பருகினாள். அப்படி ஒரு சுவையான பழச்சாறை அவள் தன் வாழ்நாளில் சுவைத்ததே இல்லை! அத்தனை அமிர்த சுவை! தேவலோகத்து அமிர்தம் என்பது இதுதானோ என்று அவளது நாவு வியந்தது.

அதே நேரம், அங்கே காட்டின் எல்லையில் தேவாவும் குருவும் பஞ்சபூதத்திடம் போனில் பேசித் தங்களின் நிலவரத்தைத் தெரிவித்துவிட்டு, கடற்கரையைத் தேடிக் குடியிருப்பை நோக்கி வந்தனர். பளியர் கிராமத்தின் சாமியாடி பெரியவர் இவர்களுக்கு மதிக்கெட்டான் சோலையின் ஆழத்தில் இருக்கும் காம்யவனக் காட்டின் மர்மக் கதையைக் கூறுவதாகச் சொல்லியிருந்ததால், இருவரும் மிகுந்த ஆவலோடு அவரிடம் சென்றனர்.

அங்கே மாயாவும், இங்கே குரு மற்றும் தேவாவும் என நால்வரும் ஒரே நேரத்தில் இந்தக் காட்டின் தொன்மையான வரலாற்றைக் கேட்கத் தொடங்கினர்.

மாயா பழச்சாறு நிறைந்த கோப்பையைக் கையில் ஏந்தியபடி அந்த மயில் தோகை ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்க, பிரத்யும்னன் அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்து அவளது விழிகளை ஆழமாகப் பார்த்து, யுகங்களுக்கு முன்பு நடந்த வரலாற்றைச் சொல்லத் தொடங்கினான்.

“இது காலங்களைக் கடந்து நிகழ்ந்த சரித்திரம் மாயா… எத்தனை யுகங்களுக்கு முன்பு என்று மனிதக் கணக்குகளால் வரையறுக்க முடியாது.

அப்போது இந்தக் காட்டின் புனித நதியில், தன் தோழிகளோடு ஆனந்தமாகச் சிரித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள் ரதி தேவி. அதாவது காமதேவனாகிய மன்மதனின் ஆருயிர்க் காதலி.

அவளது கொலுசொலியாலும், கலகலப்பான சிரிப்பொலியாலும் ஈர்க்கப்பட்டு, தன் காதலியைத் தரிசிக்கும் அடக்க முடியாத ஆவலில் அந்த நதிக்கரை நோக்கி மறைந்து வந்தான் அவளது ஆசைக் காதலன் மன்மதன். உலகத்தில் உள்ள அனைவரும் அவனை மன்மதன் என்று போற்றி அழைத்தாலும், ரதி மட்டும் அவனைக் காதல் பொங்க ‘காமா…’ என்றுதான் அழைப்பாள்.

நதிக்கரையில் தோழிகள் ரதியின் மீது தண்ணீரை வாரி இறைக்க, பதிலுக்கு அவளும் தன் பவளக் கரங்களால் நீரை அள்ளி அவர்கள் மீது தெளித்துக் கலகலத்தாள்.

‘ரதி… இன்னைக்கு நீதான் எங்ககிட்ட மாட்டிக்கிட்ட! உன்னை விடவே மாட்டோம்!’ என்று ஒரு தோழி அவள் மேல் மேலும் தண்ணீரை வாரித் தெளிக்க, மற்ற தோழிகளும் அவளோடு சேர்ந்துகொண்டனர்.

அவர்களது பிடியில் இருந்து தப்பிப்பதற்காக, ‘முடியவே முடியாது… நான் உங்ககிட்ட மாட்டாம தப்பிச்சுக்குவேன்!’ என்று சவால் விட்டு, அவர்கள் தண்ணீர் தெளிக்கும் போதெல்லாம் நதியின் ஆழத்திற்குள் மூழ்கி மூழ்கி எழுந்தாள் ரதி.

தோழிகள் மீண்டும் மீண்டும் நீரை இறைக்க, அதிலிருந்து தப்ப அவள் அடுத்தடுத்து நீரில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘இதுதான் சரியான சமயம்!’ என்று கரையின் மறைவில் காத்திருந்த காமதேவனும் மறு கரையில் இருந்து சத்தமின்றி நதிக்குள் பாய்ந்தான். நீரின் ஆழத்திலேயே லாவகமாக நீந்திச் சென்று, மூழ்கியிருந்த தன் ஆசை ரதியை அடைந்தான்.

நீருக்குள் மூழ்கிய ரதி, தன் முன்னே திடீரெனத் தோன்றிய தன் ஆருயிர்க் காதலன் காமனைக் கண்டதும் இன்ப அதிர்ச்சியில் கண்கள் விரியப் பரவசமானாள். அவளது விழிகளின் காதலைப் புரிந்துகொண்ட மன்மதன், அவளை நீரின் அடியிலேயே இறுகக் கட்டி அணைத்துக்கொண்டு, தோழிகள் அறியாவண்ணம் அவளைத் தன்னோடு நீந்த வைத்து அந்த இடத்தை விட்டு வெகு தொலைவிற்கு அழைத்துச் சென்றான்…”