arrow_back
கொண்டவன் கொடுத்தானடி கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 9

கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 9

visibility 99
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
பகிர்

கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 9

 

நடு நாசி வேளை, ஊத காற்று மேனியை தழுவி செல்ல, அந்த இதமான காற்று கூடப் பெரும் தனலை வாரி முத்து காளைக்கு இறைத்து கொண்டிருந்தது போலும்.நாச்சி தன்னிடம் பேச மறுப்பது, கந்தசாமியின் கோபம், அழகு நாச்சியின் அழுகை ,முத்து கருப்பனின் உக்ரம் என்று அனைத்தும் அவனை அம்பாகத் துளைத்து நிற்க, எங்கிருந்து அவனுக்கு உறக்கம் பிடிப்பது.

 

தனது இயலமையும், உடன் பிறப்புகளின் சுய நலமும், அவனுக்கு அத்தனை கோபத்தைக் கொடுத்தது.அதனை எல்லாம் எண்ணி கொண்டே உறங்காமல் கிடந்தவன், மெல்ல எழுந்து கொல்லைக்குச் செல்ல.அவனுடன் படுத்திருந்த மருதுவும், மகனது மனநிலையை கணித்தாரோ என்னவோ அவரும், அவன் எழுந்து செல்வதைப் பார்த்து விட்டு அவன் பின்னையே சென்றார்.

 

அங்கே கிணத்து மேட்டின் மீது யாரோ அமர்ந்திருப்பது போல் தெரிய.இந்நேரம் யார் என்று எண்ணியவன் வேகமாக அங்கே விரைந்தான்.மருதுவுக்கும் அதே எண்ணம் தான் போலும்.

 

மகனை தொடர்ந்து சத்தம் காட்டாமல், அவன் பின்னையே சென்றார்.அருகில் செல்ல, செல்ல அது யார்? என்று பிடிபட இரு ஆண்களும் அதிர்ந்து விரைந்தனர்.எங்கே சத்தம் காட்டி வைத்தால் அதிர்வில் அவள் கிணற்றுக்குள்  விழும் அபாயம் இருப்பதால் அமைதியாகச் சென்று, அவளை இழுத்து கீழே இறக்கினான் முத்து.

 

“ஏய்! சிறுக்கி மவளே இன்னும் என்ன செய்யடி காத்திருக்க? அதேன் கண்ணாலம் நடக்கப் போகுதே இன்னும் என்ன?” என்றதும் அதிர்வில் இருந்த அம்சவேணி, அங்கே முத்துவை எதிர்பாராமல் விழிக்க அவள் கையில் இருந்த பூச்சி மருந்தை பாய்ந்து பறித்தெடுத்தார் மருது.

 

அதில் கவனம் கலைந்தவன்,”ப்பா!”

 

“நீ அவளை பாரு முத்து, எதுவும் குடிச்சிபுட்டாளான்னு தெரியலையே ” அவர் பதறி வைக்க, எட்டி அவளது முடியை கொத்தாகப் பிடித்து இழுத்த முத்து காளை.

 

“என்னடி இது? சண்டாள சிறுக்கி அதேன் கண்ணாலம் கட்டிக்கிறேன்னு சொல்லிப்புட்டேனே அப்பவும் எதுக்கு புள்ள பூச்சி மருந்தை குடிச்ச” முடியை பிடித்த ஆட்ட வலி உயிர் போனது.

 

“ஸ்! மாமா! மாமா! வலிக்குது வுடு மாமா! நான் எதுவும் குடிக்கல” அவள் குடிக்கவில்லை என்றதும் அவளது முடியை விட்டான்.

 

“ஏப்புள்ள! என்னத்துக்கு இப்போ இந்த வேலை பார்க்க பார்த்த நீ?” மருது கோபமாகப் பேத்தியை கடிந்து கொண்டார்.

 

“தாத்தா!” என்றவள் அப்படியே மடிந்து அமர்ந்து முகத்தை மூடி கொண்டு அழுக, ஆண்கள் இருவரும் ஒருவரை, ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.

 

“அம்மாடி எஞ்சாமி எழும்பி நில்லு! என்றவர் பேத்தியை தூக்கி நிறுத்தி என்னான்னு சொல்லு? ஏற்கனவே உம்ம தாத்தேன் நோந்து கிடக்கேன் நீயும் நோவு கொடுக்காத சாமி” என்றதும் வெடுக்கென மருதுவை பார்த்த அம்சவேணி.

 

“தாத்தா நான் ஆசை வச்சது மாமனை இல்லை, அவுக கூட்டாளி செழியனை ” என்றதும் இரு ஆண்களுக்கும் அப்படி ஓர் அதிர்ச்சி.

 

“என்னடி சொல்லுத?”

 

“ஆமா மாமா! உம்ம கண்டு வளர்ந்த மாதரித்தேன், அவுகளையும் கண்டு வளர்ந்தேன்.இரண்டு வருசம் முன்னுக்கு ஆசைய சொன்னேன் அடிக்க வந்தாக.முத்துக்கு வேண்டி பாக்குறேன்னு வஞ்சு வச்சுபுட்டாக” அம்சவேணி வளர்ந்தது முழுமையும் இங்கு தான் என்பதால் செழியன் நன்கு பரிச்சயம்.

 

“நீ பண்ணி வச்ச வேலைக்கு மடியில வச்சு கொஞ்சிகிட்டு கிடப்பானா? கூட்டாளி வூட்டுல கை வைப்பானாடி? அது என் முதுகுல குத்துன கணக்கா இருக்காது? எம்புட்டுத் தைரியம் உமக்கு?”முத்து காளைக்கு அத்தனை கோபம் வந்தது. கூடவே நண்பனின் சங்கடமும், சில நாட்களுக்கு முன் அவன் தன்னிடம் பேச தவித்ததின் காரணமும் கண் முன் வர, தனது அக்கா மகளை அத்தனை கோபமாக முறைத்து வைத்தான்.

 

“அம்மாடி வேணி! எல்லாம் சரித்தேன், இதை உம்ம ஆயி, அப்பன் கிட்ட சொல்லி கிடந்தா அன்னைக்கு உம்ம சித்தப்பூவும், சின்னாயியும் அத்தினி சங்கடப்பட்டுப் போயிருக்க மாட்டாக தானே? எஞ்சாமி அது தெரியுமா?

 

உம்ம போல அழகும் எம்ம பேத்தி தானே புள்ள? உமக்கும் அது தங்கச்சி தானே? எப்படி அன்னைக்குக் கம்முனு கிடந்த?” அன்று இவள் வாய் திறந்து பேசி இருந்தால் எத்தனை அபத்தங்களை தவிர்த்திருக்கலாம், ஆதங்கமாக மருது கேள்விகளை தொடுத்தார்.

 

அதுவும் அன்று நாச்சியும், கந்தசாமியும் சென்ற கோலம் கண் முன் வர பேத்தியை மன்னிக்கவே முடியவில்லை அவரால், “ஐயோ! தாத்தா நான் சொன்னேன் ஆத்தாளுக்கு எல்லாமே தெரியும். இருந்தும் அது சொல்லாம மாமனைதேன் கண்ணாலம் பண்ணிக்கனுமுனு சொல்லி தொடையில சூடு வச்சுப்புடுச்சு.

 

இன்னும் உடம்பு முழுக்க வச்சு விட்டுருக்கு ,உடுப்பு போட்டு மறைச்சு வச்சிருக்கேன்.இதுக்கு மேல நான் என்ன செய்ய? உடம்பு ரணப்பட்டுத் தினமும் சாகுறத்துக்கு ஒட்டுக்கா போக வேண்டி எண்ணிதேன் அன்னைக்கு அரளிய அரைச்சு குடிச்சேன் “ என்றவள் கதறி அழுக, சுந்தரியின் மீது வெறியே வந்தது இருவருக்கும்.

 

“இந்தா புள்ள என்ன பேச்சு பேசுற?”

 

“மாமா! முடியல மாமா! என்னால, உம்ம மேல அழகு புள்ள உசரையே வச்சிருக்கு, அப்படி இருக்கும் போது நான் எப்படி உம்ம கண்ணாலம் கட்டி வைப்பேன்.அதையும் ஆத்தா கிட்ட சொல்லி பார்த்துப்புட்டேன்.அது என்கிட்ட பதமா பேசி போக்கு காட்டிப்புட்டு இங்கன வச்சு நாச்சி சின்னம்மாளையும், கந்தசாமி சித்தப்பூவையும் சண்டைக்கு இழுத்து வச்சிருச்சு மாமா”

 

“ஏண்டி! எம்புட்டு நடந்திருக்கு? உம்ம ஆயி சதி பண்ணி வச்சா, நீ எம்ம கிட்ட வந்து சொல்றதுக்கு என்ன?”

 

“பொன்னி பெரியம்மாளும், அங்குலட்சுமி பெரியம்மாளும் உம்ம கிட்ட சங்கதிய சொல்ல விடாம காவல் காத்து கிடந்தா நான் என்னத்த மாமா செய்ய?”

 

“ஆக அம்புட்டு சிறுக்கிகளுக்கும் சங்கதி தெரிச்சிருக்கு”  மருது அதிர்ந்து தான் நின்றார்.அங்காளி, பங்காளி என்பதைப் பெண்கள் நிரூபித்து நிற்க மனிதருக்கு அத்தனை கோபம்.

 

“ஏண்டி! இதைச் சொல்ல வேணாம் அழகு எம்மேல ஆசை பட்டு நிக்கிறதை எம்மகிட்ட சொல்ல வேண்டியது தானடி.

 

“அவ எம்ம சொல்ல விடல மாமா! ‘நானே மாமே கிட்ட சொல்லிக்குவேன்னு அந்தப் புள்ள சொல்லிடுச்சு என்றவள் கூடுதல் தகவலாக மாமா அந்தப் புள்ள உம்மேல ஆசைய சொல்லும் போது. செழியன் மேல விருப்ப படல தெரியுமா? அவ கேட்டதும் நான் சரின்னுதேன் உம்ம விட்டுக் கொடுத்தேன்” அவள் என்னவோ பாரி வள்ளலாக எண்ணி அவனிடம் அத்தனை தீவிரமாகச் சொல்லி வைக்க அடிக்க கையை ஓங்கினான் முத்து காளை.

 

“ஆ! என்றவள் கண்ணை இறுக்க மூடிக்கொள்ள.

 

“எம்புட்டு ஏத்தம் கண்டு அலையிருக மொத்த சிறுக்கியும்.எம்ம பெத்த ஆயி, அப்பன் கிடக்க, எம்ம அம்மாளு நாச்சி கிடக்க.சின்ன சிறுக்கி இரண்டும் எமக்குப் பரிசம் போட்டு வச்சிருக்கீக.இதுல வுட்டுக் கொடுத்த பெருமை பீத்தல் வேற உமக்கு” என்றவன் அழுத்தமாக வேணியின் தலையில் கொட்டி வைத்தான்.

 

“ஆ! என்றவள் வலிக்குது மாமா”

 

“வலிக்கட்டும்”

 

“ஐயா! சாமி புள்ளைய விடு அடுத்து  என்ன ஆக்கம் அதைப் பாரு சாமி”

 

“விடிய போகுது இனி என்னத்த பார்க்க இவளை கண்ணாலம் கட்டிக்கிட வேண்டியதுதேன்”  அக்கா மகள் மீது கோபம் இருந்தாலும், முத்து அவளை வம்பு செய்து வைக்க.எங்கே திருமணம் நடந்து விடுமோ என்ற பயத்தில் பாய்ந்து மாமன் காலில் விழுந்து விட்டாள் அம்சவேணி.

 

“மாமா! மாமா! நான் அவுக இல்லாங்காட்டி செத்தே போவேன் மாமா.நீ சொன்னா அவுக கேப்பாக மாமா” என்று கதறியவளை தூக்கி நிறுத்தியவன்.

 

“என்னைப் பாரு புள்ள என்றதும் தேம்பி கொண்டே அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க நீ செஞ்சது சரியா?” கண்ணில் நீர் வழிய தலையை இல்லை என்று ஆட்டினாள்.

 

“தப்புதேன் மாமா!”

 

“ஆசையைத் திணிக்கக் கூடாது புள்ள”

 

“இல்ல மாமா அவுகளுக்கு எம்மேல ஆசை கிடக்கு ஆத்தாவ கண்டு, உங்களை கண்டு அவுக பயந்து வைக்கிறாக”

 

“சரி நான் பேசிக்கிடுறேன்” என்றவன் அடுத்து என்ன? என்பது போல் தந்தையை பார்த்து நிற்க

 

“சொக்கப்பன் அண்ணே கிட்ட சங்கதியை சொல்லிப்புட்டு வாரேன்.நீ பொழுது விடியரத்துக்குள் செழியன் வூட்டுல பேசு.இந்த கண்ணாலம் நிக்க வேணாம் பேசி வச்ச கணக்கா நடத்தி புடுவோம்” என்றதும் சற்றும் தாமதிக்காமல் முத்து காளை செல்ல.அவன் சென்றதும் பேத்தியிடம் திரும்பியவர்.

 

“அம்மாடி!”

 

“தாத்தா மனிச்சிக்கிடுக”

 

“நீ என்னத்த செஞ்ச? வுடு தாத்தேன் சொல்றத மட்டும் செய் சாமி எல்லாம் நானும்,  உம்ம மாமனும் பார்த்துக்கிடுறோம். இப்போ சத்தம் காட்டாம போ அம்மாயி கிட்ட படுத்துக்கோ” என்றதும் கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டே உள்ளே சென்றாள்.

 

விடிவதற்குள் வேகமாக அனைத்தையும் செய்திருந்தார் மருது.முத்து காளை செழியன் வீட்டுக்கு சென்று சங்கதிய விளக்கி வைக்க.அரை தூக்கத்தில் எழுந்திருந்தவர்களுக்கு முதலில் முத்து சொன்ன எதுவுமே விளங்கவில்லைப் பாவம்.அதன்பின் தெளிந்து செழியனை ஒரு வழி அவர்கள் செய்ய.முத்து தான் அவர்களைச் சமாதானம் செய்து திருமணத்திற்கும் சம்மதம் வாங்கி அவனை அழைத்து வந்திருந்தான்.

 

செழியனின் தாய் மாமனுக்கு மட்டுமே செய்தி சொல்லிருக்க, அவர்கள் குடும்பம் மட்டுமே வந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள். வசதி என்று பெரிதாகக் காடு, காணி இல்லை என்றாலும் இருக்கும் இடத்தில் வளமாக இருந்தது செழியனின் குடும்பம்.அதனால் பெரிதாக இழப்புகள் இல்லை.அதுவும் போகப் பெண் வீட்டில் இருந்து  வரும் எதிர்ப்புகளையும் அவன் முன்பே சொல்லி இருக்க, ஒருவராகச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க முடிந்தது.

 

இதோ சங்கதி சந்திக்கு வந்திருக்கச் சுந்தரி ஆட்டமாக ஆடி கொண்டிருந்தாள், “உமக்கு எம்புள்ளையைக் கட்ட கசந்து கிடக்குது, அதேன் காரணம் கண்டு இதோ அவ மேல பலிய போட்டு கிட்டு திரியிற. என்ன? எல்லாம் உம்ம அக்காகாரி சொல்லி கொடுத்தாளா?” அதுவரை நீ பேசும் வரை பேசு என்று நின்று கொண்டிருந்தவன்.நாச்சியைச் சொல்லவும் பாய்ந்து கொண்டு போக, அதற்குள் வேம்பு மனைவியை அடித்திருந்தான்.

 

அவனுக்கு இப்போது தான் செய்தி தெரியும் போலும். முன்பே தெரிந்தால் அப்போதே பெண்ணைக் கண்டித்திருப்பான்.பெண்ணுக்காக செழியனை யோசித்திருப்பான், ஒரே சமூகம் என்பதால் அத்தனை இடையூறு இருக்க வாய்ப்பில்லை.நான்கு சுவற்றுக்குள் திருமணம் முடிவாகி இருந்திருக்கும்.இப்போது உறவுகளைக் கூட்டி வைத்து அவனது குடும்பத்தையும்,பெண்ணையும் பேசும் படி ஆகி விட்டது எல்லாம் இவளால் என்ற வெறி அவனுக்கு.

 

” மாப்பிள்ளை! முத்துவ அழைத்தவன் ஆக வேண்டியதை பாருய்யா, ஆரு பேச்சையும் கேட்க வேணாம்”

 

“எல்லாம் தயார் மாமா நானும், அப்பாரும் எல்லாம் பேசிப்புட்டோம், உங்க மனசு தோதுக்கு என்ன கேட்கணுமா? பேசணுமோ? நீங்க செழியன். அவேன் அப்பாரு கிட்ட பேசிக்கிடுக” என்றதும் குற்ற உணர்வில் ஓர் நொடி மௌனமாக கண்களை மூடி கொண்டார்.

 

“அதேன் தாய் மாமனே கிடந்து பேசி புட்டியே அப்புறம் என்ன? கோவிலுக்குக் கிளம்பலாம்” என்றவர் மனைவியை முறைத்து விட்டு தனது பெண்ணின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு முன்னே நடந்து செல்ல. உறவுகள் அனைத்தும் சிறு சல சலப்புடன் அவர்களை தொடர்ந்தது.

 

முனியசாமி தான் நடப்பதை கிரகிக்க முடியாமல் திணறி கொண்டிருந்தார்.திருமணத்திற்கு அவர் மட்டுமே மனமே இல்லாமல் வந்திருந்தார்.சம்மந்தி என்ற மரியாதைக்கு வந்து தானே ஆக வேண்டும் அதனால் அவர் மட்டும் வந்திருந்தார்,ஆனால் சற்று முன் திருமணத்திற்கு வந்திருந்தவருக்கு மாப்பிள்ளை மாறி இருக்க தலையும் புரியவில்லை, வாலும் புரியவில்லை.

 

கோவிலுக்கு விரைந்து கொண்டே அனைத்தையும் மருது சொல்லிருக்க அவருக்குப் பெரும் பரபரப்பு.அதற்குள் இங்கு நல்ல படியாகத் திருமணம் முடித்திருந்தது.செழியன் வேணியைத் திரும்பி கூடப் பார்க்கவில்லை.அவனது செயல் கண்டு நோந்தவள், “இம்புட்டு கண்டு கண்ணாலம் கட்டியும் போராடி வைக்கணுமா?” என்று முனகி கொண்டாள் அரிவை.

 

“என்ன முனியசாமி வந்த வாக்குல கிளம்புற”

 

“சொக்கப்பா நான் உடனே அழகு புள்ளையைப் பார்க்கனும்” என்றவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்ட சொக்கப்பன்.

 

“எனக்கு இப்போதேன் மருது சங்கத்திய சொன்னான் முனியா”

 

“ராவு முழுக்க சாந்தா, புள்ள கூடத்தேன் இருந்துச்சு அழகு புள்ள அழுது, அழுது மேலுக்கு முடியாம கிடக்கு சொக்கப்பா” பேத்திக்காக அவர் பரிதவித்து நிற்பது புரிந்தது.

 

“நானும் வாரேன் வா!”

 

“இல்ல சொக்கப்பா நீ இங்கன!” என்று மறுத்து முனியசாமி பேச வர.அதற்கு முன் அவரைத் தடுத்த சொக்கப்பன்.

 

“முத்து சங்கதி அம்புட்டும் சொன்னான் முனியா, புள்ளைய பார்த்துகிட சொல்லி நேத்திக்கே எமக்கு சொன்னான், முத்து – வேணி கண்ணாலம் நடந்திருந்தாலும் நான் அங்கனதேன் வந்திருப்பேன். முதல புள்ளையப் போயி பார்ப்போம்” முத்துவின் குணம் கண்ட முனியசாமி பெருமூச்சுடன் உணவை கூடத் தவிர்த்து விட்டு, உடனே கொட்டாம்பட்டியை நோக்கி விரைந்தனர்.

 

 

 

 

 

அடுத்த அத்தியாயம்

கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 10

கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 10திருமணம் முடிந்த கையோடு அம்சவேணியை செழியன் வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்து விட்டாள் வள்ளி.வள்ளியும், செழியனின் தாய் மேகலையும் தோழிகள் என்பதால் வள்ளியின் நிலையை உணர்ந்து செயல்பட்டாள் செழியனின் தாய்.அதுவும் போக, ஏன் இந்த தீடீர் திருமணம்? என்று…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0

இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்