அத்தியாயம் – 11
11
கருநீல வானில் வைரத்துகள்களை தெளித்து விட்டது போல பரவியிருந்த நட்சத்திரங்களையும், அதனூடு மேகங்களுக்கிடையே ஒளிந்து கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் ஆடிக் கொண்டிருந்த நிலவையும் ரசித்துக் கொண்டிருந்த மித்ராவின் கவனத்தை கலைப்பது போல அவளது தொலைபேசி ஒலிக்கவே, அந்த அழைப்பிற்காகவே காத்திருந்தது போல ஒரே நொடியில் அவள் அந்த அழைப்பை எடுத்திருந்தாள்.
“ஹல்…”
“பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் என்னுடைய செல்ல மகளே!” மித்ரா ஒரு வார்த்தையை பேசி முடிப்பதற்கு முதலே மறுபுறம் அவளது தந்தை தனது வாழ்த்தை தெரிவித்திருந்தார்.
“ரொம்ப ரொம்ப தேங்க்ஸ் அப்பா, எனக்கு நீங்க கால் பண்ணுவீங்கன்னு தெரியும், அதனால்தான் தூங்காமல் இவ்வளவு நேரமாக காத்துட்டு இருந்தேன்”
“பின்ன என்னோட ஒரு மகளோட பிறந்தநாளுக்கு முதல் முதலாக நான் தானே வாழ்த்து சொல்லி ஆகணும்? அந்த விஷயத்தை மட்டும் நான் யாருக்காகவும் விட்டுக் கொடுக்க மாட்டேன் பார்த்துக்கோ”
“ஐயோ என் செல்ல அப்பா! எனக்கு அது ரொம்ப நல்லாவே தெரியும், ஆனா ஒரேயொரு சந்தேகம் என்னன்னா வழக்கமாக நைட் ஒன்பது மணிக்கு எல்லாம் அசந்து தூங்கிடுற ஆறு இந்த ஒரு நாள் மட்டும் எப்படி இவ்வளவு நேரமாக தூங்காமல் இருக்குறீங்க? நான் வீட்டில் இருக்கும் போதும் சரி, எங்கேயாவது வெளியில் தங்கியிருக்கும் போதும் சரி அது எப்படி உங்களால் இவ்வளவு நேரம் இருக்க முடியுது? இந்த ஒரு கேள்வியை மட்டும் ரொம்ப நாளாகவே உங்க கிட்ட கேட்கணும்னு இருந்தேன் தெரியுமா?” என்ற மித்ராவின் கேள்வியில் வாய் விட்டு சிரித்த அவளது தந்தை,
“அதுதான் நீ கேட்ட கேள்வியிலேயே அதற்கான பதில் இருக்கேம்மா. மற்ற எல்லா நாளிலேயும் வேலை செய்த அசதியில் உடனே கண் அசந்தாலும் வருடத்தில் ஒரு நாள் வர்ற இந்த நாளில் என்னோட தூக்கத்தை கொஞ்சம் தள்ளி வைத்தால் தப்பில்லையே. அதுவும் என்னோட செல்ல மகளுக்காக இதைக் கூட பண்ணேலேன்னா எப்படி?” என்று வினவ, மறுபுறம் மித்ரா முகம் கொள்ளாப் புன்னகையுடன் தன் கண்ணில் இருந்து விழுந்த கண்ணீர் துளிகளை துடைத்து விட்டுக் கொண்டாள்.
“ரொம்ப ரொம்ப தேங்க்ஸ் அப்பா”
“மறுபடியும் நன்றியா? சரிம்மா, அப்புறம் ஏதோ வெளியே போறேன்னு நேற்று சொல்லி இருந்தியே, போன வேலை எல்லாம் முடிஞ்சதா? ஹாஸ்டலுக்கு போயிட்டியாம்மா?”
“இல்லைப்பா, நான் இங்கே ஃபீல்ட் ட்ரிப் வந்த இடத்தில் தான் இருக்கோம், வந்த வேலை முடிய ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு, அதோடு மறுபடியும் காலேஜ் போகணும்னா ஒரு காட்டுப் பாதையில் தான் போகணும், அது அவ்வளவு பாதுகாப்பு இல்லைன்னு சொன்னாங்க, அதனால் இன்னைக்கு ராத்திரி மட்டும் இங்கே தங்கிட்டு காலையில் போகலாம்னு சொல்லி இருக்காங்க”
“அப்படியா, சரிம்மா சரி, பார்த்து பத்திரமாக இருந்துக்கோ. நான் மறுபடியும் காலையில் கால் பண்ணுறேன், உங்க அம்மா அப்புறம் அவளுக்கு அவ பொண்ணோட பேச நேரம் தரலேன்னு கோவிச்சுக்கப் போறா” என்றவர் சிறிது நேரம் மித்ராவோடு பேசி விட்டு அழைப்பை துண்டித்திருக்க, மறுபுறம் மித்ராவோ தன் தந்தையோடு பேசிய சந்தோஷமான மனநிலையோடு தூங்கச் செல்லலாம் என்று எண்ணி திரும்பிப் பார்க்க, அந்த இடத்தில் யாரும் இருக்கவில்லை.
சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு நெருப்பு மூட்டி விளையாட்டும், பேச்சுமாக அமர்ந்திருந்த தன் நண்பர்கள் யாரையும் காணாது பதட்டம் கொண்டவள் தன் போனில் இருந்த டார்ச்சை ஆன் செய்தவாறே சுற்றும் முற்றும் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.
நெருப்பு மூட்டப்பட்டிருந்த இடத்தில் இருந்து புகை மாத்திரம் சிறிது சிறிதாக வந்து கொண்டிருக்க, அந்த இருள் சூழ்ந்த இடம் அவளுக்குள் மெல்ல மெல்ல அச்சத்தை ஏற்படுத்த தொடங்கியிருந்தது.
“என்ன இது யாரையும் காணோம்? கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னாடி வரைக்கும் எல்லோரும் இங்கே தானே இருந்தாங்க, அதற்கிடையில் எல்லோரும் எங்கே போயிட்டாங்க? கூட வந்த ஒரு பொண்ணைக் காணோம்னு தெரியாத அளவுக்கா இவங்க இருப்பாங்க?
அது சரி, எப்போ பார்த்தாலும் சாவி கொடுத்த பொம்மை மாதிரி நம்ம பின்னாடியே சுற்றி சுற்றி வர்ற கௌதம் கூட என்னைத் தேடாத போது மற்றவங்களுக்கு எங்கே என் நினைவு வந்திருக்கப் போகுது?
காலையில் விடியட்டும், அந்த கௌதம் வந்து ஏதாவது டைலாக் விடட்டும், அப்புறம் இருக்கு கச்சேரி” என்று சிறிது சத்தமாக பேசிக் கொண்டு நின்றவள்,
மீண்டும் ஒரு முறை தான் நின்று கொண்டிருந்த இடத்தை சுற்றி நோட்டம் விட்டு விட்டு, “நாளைக்கு காலையில் என்ன பண்ணுறதுன்னு யோசிக்க முதல் இப்போ எப்படி நம்ம தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு போறதுன்னு முதல்ல யோசி மித்ரா, சுற்றி இவ்வளவு இருட்டாக வேற இருக்கு, ஒரு சின்ன வெளிச்சத்தைக் கூட காணோமே, கடவுளே! தயவுசெய்து எனக்கு உதவி பண்ணுப்பா” என்று கூறி முடித்த அடுத்த கணம் ஒரு மெல்லிய வெளிச்சம் அவளை நோக்கி வருவதை கண்டு கொண்டாள்.
‘அடடே! என் வேண்டுதலுக்கு இவ்வளவு சக்தியா?’ என அவள் தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டு நிற்கும் போதே அந்த சிறு வெளிச்சம் இன்னும் பல சிறு வெளிச்சமாக அவளை நோக்கி வரவும், முதலில் அங்கே என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் நின்று கொண்டிருந்தவள் சிறிது நேரம் கழித்த பின்னரே அந்த சிறு வெளிச்சம் மெழுகுவர்த்தியில் இருந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து கொண்டாள்.
தன் நண்பர்கள் அனைவரும் கையில் மெழுகுவர்த்தியுடன் வந்து அவளெதிரில் வந்து நின்று யாரோ ஒரு நபரின் வருகைக்காக வழி விட்டது போல நிற்க, அவளோ எதிர்பார்ப்பு சூழ அந்த வழியை எட்டிப் பார்த்து பன்மடங்கு ஆச்சரியத்துடன் விழி விரித்து நின்றாள்.
கௌதம் தன் கையில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றப்பட்ட ஒரு கேக்கை ஏந்தியபடி மித்ராவுக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்து சொல்லியபடியே முகம் நிறைந்த புன்னகையுடன் அவள் முன்னால் வந்து நிற்க, அவளுக்கோ அதிர்ச்சியில் பேச்சே வரவில்லை.
“கௌதம்!”
“ஹாப்பி பர்த்டே மித்ரா!”
“ஆனா உங்களுக்கு எப்…”
“மித்ரா உன் விசாரணை எல்லாம் அப்புறமாக வைத்துக்கோம்மா. முதல்ல இந்த கேக்கை கட் பண்ணு, அப்போதான் நாங்க தூங்கப் போகலாம், இல்லேன்னா நீ கேக் கட் பண்ணுற வரைக்கும் நாங்க எல்லோரும் இப்படியே இந்த மெழுகுவர்த்தியை இந்த கையில் ஏந்தியபடி நிற்கணும்” மாதவன் தன் வாயில் கை வைத்து கொட்டாவி விடுவது போல பாவனை செய்த படியே மித்ரா மற்றும் கௌதமின் பேச்சுக்கு நடுவே தடை போட, அவனைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே அந்த தருணத்தை உற்சாகமாக செலவழித்தவள் தன் நண்பர்கள் அனைவரும் அங்கிருந்து சென்ற பின்னர் கௌதமைக் காண விரைந்து சென்றாள்.
சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு தான் நின்று வானை ரசித்துக் கொண்டிருந்த அதே இடத்தில் தற்போது கௌதம் நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து ஏதோ கனவில் நடப்பது போல அவனை நோக்கி சென்றவள், ‘கௌதம்’ என்று அவனை அழைப்பது போல தன் மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்ட அடுத்த கணமே கௌதம் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்திருந்தான்.
தான் மனதிற்குள் நினைத்து கொண்டதற்கே கௌதம் தன்னை திரும்பிப் பார்க்கின்றானா? என்பது போல மித்ரா அதிர்ச்சியான பாவனையோடு அவனது முகத்தையே யறைவெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு நிற்க, அவளது அந்த பார்வையில் ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தவன், “ஹேய் சீனியர் மேடம்! என்னாச்சு?” என்றவாறே அவளது முகத்தின் முன்னால் சொடக்கிட்டிருக்க, அந்த சத்தத்தில் தன் அதிர்ச்சியான பாவனையில் இருந்து வெளிவந்திருந்தவள் அவனைப் பார்த்து சமாளிப்பது போல புன்னகைத்து வைத்தாள்.
“என்னாச்சு சீனியர் மேடம்? ஏதோ பேயறைந்த மாதிரி பார்த்துட்டு இருக்கீங்க? இன்னும் பயத்தில் இருந்து வெளி வரலயா?”
“ஏது பயமா? என்ன பயம்? அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லையே”
“அப்படியா? நான் கூட உங்களை எல்லோரும் தனியாக விட்டுட்டுப் போயிட்டாங்கன்னு நினைச்சு நீங்க பயந்துட்டீங்கன்னு நினைச்சேன்”
“என்ன நக்கலா? நான்லாம் பேய் கூடவே வாக்கிங் போறவ, என்கிட்ட போய் பயம், அது இதுன்னு சொல்லிட்டு”
“அப்படியா? அப்போ உங்க பின்னாடி இருக்குறதும் உங்க கூட வாக்கிங் வந்தவங்க தானோ?”
“ஏது என் பின்னாடியா? சும்மா கிண்டல் பண்ணாதீங்க ப்பா” என கௌதமைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்ட மித்ரா தன் பின்னால் யாரோ வேகமாக மூச்சு விடும் சத்தம் கேட்டு சட்டென்று அமைதியாகிப் போனாள்.
‘என்ன சத்தம் இது? ஒருவேளை கௌதம் சொன்ன மாதிரி உண்மையாகவே யாரும் இருக்காங்களா?’ என்று தனக்குள்ளேயே வினவிக் கொண்ட படி மெல்லத் திரும்பிய மித்ரா தன் பின்னால் சிரித்துக் கொண்டு நின்ற மாதவனை சற்றும் எதிர்பார்த்திராததால் பயத்தில் கத்திக் கொண்டே பின்னால் அடி எடுத்து வைக்க, அவளது கால்களோ அவளை நிலைதடுமாறி விழச் செய்திருந்தது.
ஆனால் தக்க சமயத்தில் கௌதம் அவளைப் பிடித்து நிறுத்தி விட அதைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்ற மாதவனுக்கோ தலையில் அடித்துக் கொள்ளாலாம் போல இருந்தது.
“அடப்பாவி நண்பா! நானும் என் நண்பன் என்னை அவசரமாக இந்த இடத்திற்கு வா, அதுவும் உன்னோட அக்மார்க் சிரித்த முகத்தோடு வான்னு மெசேஜ் பண்ணதும் நம்ம நண்பனுக்கு நம்ம சிரித்த முகத்தைப் பார்க்க எவ்வளவு ஆசை, அதுவும் இந்த நடுராத்திரியில் பார்க்க ஆசைப்படுறான்னு நினைச்சு ஓடோடி வந்தா இங்கே என்னை வைத்து இந்த பச்சைப் புள்ளையை பூச்சாண்டி காட்டிட்டு இருக்கான். இதெல்லாம் எனக்கு தேவைதான்” என்று சிறிது சத்தமாக முணுமுணுத்துக் கொண்ட மாதவன்,
“ஹலோ மேடம்! ஹலோ மிஸ்டர்! இந்த சீரியல் போஸ் கொடுத்தது எல்லாம் போதும், கொஞ்சம் இரண்டு பேரும் நார்மலாக இருக்கீங்களா? இந்த போஸைப் பார்த்து பார்த்து கண்ணு புளிச்சுப் போச்சு” என்றவாறே அவர்கள் இருவரது முகத்தின் முன்னாலும் தன் கைகளை ஆட்ட, கௌதமும், மித்ராவும் உடனே தங்களை சுதாரித்துக் கொண்டு விலகி நின்றனர்.
சிறிது நேரம் அந்த இடத்தில் அமைதி மாத்திரம் நிறைந்திருக்க, தன் கைக்கடிகாரத்தை திருப்பிப் பார்த்துக் கொண்ட மாதவன், “கௌதம், ஆல்ரெடி ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு, எது பேசுவதாக இருந்தாலும் சீக்கிரம் பேசிட்டு வந்துடு, அப்புறம் புரபொசர் இதையெல்லாம் பார்த்தா நம்ம வந்தது ஃபீல்ட் ட்ரிப்பா? இல்லை டேட்டிங் ட்ரிப்பா ன்னு ஒரு வழி பண்ணிடுவாரு. ஷோ சீக்கிரமா வந்துடு” என்று விட்டு அங்கிருந்து சென்று விட, கௌதம் சிறு தயக்கத்துடன் மித்ராவைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.
“சாரி மித்ரா, சும்மா உன்னைக் கிண்டல் பண்ணலாம்னு தான் நான் மாதவனை வரச் சொன்னேன், ரியலி சாரி”
“அதெல்லாம் பரவாயில்லை, ஆனா எனக்கு என்ன ஒரு ஆச்சரியம்ன்னா காலேஜ் முழுவதுமே உங்களை படிப்ஸ், படிப்ஸ்ன்னு தான் சொல்லுறாங்க. அப்படி இருக்கும் போது அது ஏன் என்கிட்ட மட்டும் எப்போ பார்த்தாலும் வம்பு வளர்க்கிற மாதிரியே ஏதாவது பண்ணுறீங்க? நீங்க இப்படி எல்லாம் பண்ணுறீங்கன்னு என் கிளாஸ் பசங்க கிட்ட சொன்னால் யாருமே அதை நம்ப மாட்டேங்குறாங்க, நீங்க அந்த டைப்பே இல்லைன்னு வேற சொல்லுறாங்க”
“அதுதான் எனக்கும் புரியல மித்ரா, இவ்வளவு காலமாக நான் யார் கிட்டேயும், ஏன் என்னோட சின்ன வயசு பிரண்ட் மாதவன் கிட்ட கூட இப்படி எல்லாம் நடந்துகிட்டது கிடையாது, அவனே பல தடவை ‘நீயா கௌதம் இப்படி எல்லாம் பேசுற?’ன்னு கேட்டு இருக்கான்.
அது என்னவோ தெரியல உன்னைப் பார்க்கும் போது மட்டும் ஒரு விசித்திரமான ஃபீலிங் ஏற்படுது, அதை எப்படி சொல்லுறதுன்னு தான் தெரியல.
மணிக்கணக்கில் உன் கூட பேசணும், இப்படி சின்ன சின்ன விளையாட்டு பண்ணி உன்னை கோபப்படுத்தி உன்னை சமாதனப்படுத்தணும், உனக்கு சின்ன சின்ன சர்ப்ரைஸ் கொடுத்து உன் முகத்தில் கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னாடி பார்த்த மாதிரி சந்தோஷம் நிறைந்த ஷாக் ரியாக்ஷனைப் பார்த்து நானும் சந்தோஷப்படணும், இப்படி நிறைய சொல்லிக்கிட்டே போகலாம்.
நானும் பல நாட்களாக இதற்கு என்ன காரணம் இருக்க முடியும்னு யோசித்து பார்த்தேன், எந்தவொரு பதிலும் கிடைக்கல, கடைசியாக அதற்கு ஒரு பதிலை இன்னைக்கு தான் கண்டுபிடிச்சுட்டேன்”
“அப்படியா, என்ன பதில் அது?” மித்ரா தன்னை மறந்து ஆர்வமாக அவனைப் பார்த்து வினவ,
அவளைப் பார்த்து புன்னகை செய்தவன், “நான் எனக்கான பதிலை சொல்லுறது இருக்கட்டும், முதல்ல உனக்கும் இதே மாதிரி எண்ணங்கள் இருக்கா, இல்லையான்னு தெரிஞ்சுக்காமல் நான் எப்படி அந்த பதிலை சொல்ல முடியும்?” என்று பதிலுக்கு அவளைத் தன் கேள்வியால் திக்குமுக்காட செய்திருந்தான்.
மித்ராவின் முகத்தில் தெரிந்த பதட்டத்தையும், வெட்கத்தையும் ரசித்துப் பார்த்தபடியே அவளை நோக்கி இரண்டு எட்டுக்கள் எடுத்து வைத்தவன், “உன்னோட மனதில் என்ன இருக்குதுன்னு தெரியாமல் உன்னை நெருங்கி வரக்கூடாதுன்னு நான் எவ்வளவோ என் மனசுக்கு சொல்லி வைச்சேன், ஆனா அது என் பேச்சை கேட்கவே மாட்டேங்குது.
இத்தனை நாட்களாக இந்த ஃபீலிங்க்கு என்ன பெயர்ன்னு தெரியாமல் ரொம்ப குழம்பி இருந்தேன், ஆனா இன்னைக்கு உனக்காக ஒரு சர்ப்ரைஸ் ஏற்பாடு பண்ணி வைச்சுட்டு அதற்கு நீ எப்படி எல்லாம் ரியாக்ட் பண்ணுவேன்னு ஆர்வமாக காத்திருந்த போதுதான் எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிஞ்சது. அது என்னன்னா உன்னோட முகத்தில் ஒரு சின்ன சந்தோஷத்தை ஏற்படுத்த நான் என்ன வேணும்னாலும் பண்ணுவேன், அது சின்னதாகவோ, பெரிதாகவோ இருக்கணும்னு அவசியமில்லை. உன்னோட முகத்தில் சந்தோஷத்தை ஏற்படுத்தினால் மட்டும் போதும். காலத்திற்கும் அதைப் பார்த்தே நானும் சந்தோஷப்படுவேன், நீ என்னை விட்டு விலகி இருந்தாலும்” என்று கூற, மித்ராவோ கண்கள் கலங்க அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து விட்டு சட்டென்று அவன் எதிர்பாராத தருணத்தில் அவனை இறுக அணைத்திருந்தாள்.
அவளது அந்த அணைப்பில் ஒரு கணம் தன்னை மறந்து லயித்து நின்றவன் ஒரு சில நிமிடங்களில் தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டு அவளை மெல்ல தன்னை விட்டு விலக்கி நிறுத்தி விட்டு, “நீ சொன்ன மாதிரி நான் படிப்ஸ், இப்படி சின்ன சின்ன விளையாட்டு தனம் எல்லாம் பண்ணாத நல்ல பையன் தான். ஆனா மனசுக்கு ரொம்ப பிடிச்சவங்க இப்படி நெருக்கமாக நிற்கும் போதும் அதே நல்ல பையனாக இருப்பேன்னு சொல்ல முடியாது இல்லையா?” என்று கண்ணடித்தவாறே அவளைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே வினவ,
“கௌதம்! நீங்க இருக்கீங்களே” என சிறு புன்னகையுடன் அவனது தோளில் தட்டியவள்,
“ஒரு வழியாக இப்போவாச்சும் நீங்க உங்க மனதில் இருக்கிறதை சொன்னீங்களே. நான் கூட இதயம் பட முரளி மாதிரி நீங்க கடைசி வரைக்கும் எதையும் என்கிட்ட சொல்லாமலே இருந்துடுவீங்களோன்னு நினைச்சேன்” என்றிருக்க, கௌதம் அவளை விளையாட்டாக முறைத்து பார்த்துக் கொண்டு நின்றான்.
“அப்போ எல்லாம் தெரிஞ்சும் நீ அமைதியாக இருந்து இருக்க?”
“ஆமா, பின்ன நானே வந்து இதையெல்லாம் சொல்லி நீங்க கடைசியில் ‘சாரி எனக்கு என் ஸ்டடிஸ் தான் எல்லாமே, அதைத் தவிர வேறு எதுவும் எனக்கு வேண்டாமே’ன்னு சொல்லி என் பிஞ்சு மனசை நோகடிச்சுட்டீங்கன்னா என்ன பண்ணுறது?”
“நீ இருக்க பாரு, எப்போவும் இப்படி சின்ன பிள்ளைங்க மாதிரியே பேசிட்டு இருப்ப. இவ்வளவு முக்கியமான விஷயம் பேசுற நேரத்தில் கூட நீ ஜாலி தான் பண்ணுற, ஆனா உண்மையை சொல்லப் போனால் எனக்கு அதுதான் உன்கிட்ட பிடிச்ச விஷயமே!” என்ற கௌதம் மித்ராவின் கைகளை நோக்கி தன் கையை நீட்டி,
“வித் யுவர் பர்மிஷன்” என்றவாறே அவளை நோக்க, அவளோ முகம் கொள்ளாப் புன்னகையுடன் தன் கையை அவனது கையில் வைத்திருந்தாள்.
“இன்னும் எவ்வளவு காலம் இந்த உலகத்தில் நான் இருக்கப் போறேன்னு எனக்குத் தெரியாது, ஆனா நான் இனி இருக்கப் போகும் மீதி எல்லா நாட்களையும் உன் கூடவும், நம்மளோட குழந்தைங்க, பேரக்குழந்தைங்க, அவங்களோட குழந்தைங்கன்னு எல்லோர் கூடவும் சந்தோஷமாக வாழ ஆசைப்படுறேன்” என்றவாறே அவள் முன்னால் மண்டியிட்டு அமர்ந்து கொண்ட கௌதம் தன் பாக்கெட்டில் இருந்து ஒரு சிறிய மோதிரத்தை அவளின் புறம் நீட்டி,
“இந்த ஜுனியரைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க உங்களுக்கு சம்மதமா சீனியர் மேடம்?” என்று வினவ, மித்ராவோ பேச வார்த்தைகள் இன்றி தன் கண்களில் இருந்து வழிந்து கொண்டிருந்த கண்ணீரைத் துடைத்து விடவும் மறந்து போனவளாக, அந்தக் கண்ணீரினூடே சிரித்துக் கொண்டு அவனைப் பார்த்து ஆமாம் என்று தலையசைத்திருந்தாள்.
அவளது பளிங்கு போன்ற விரலைப் பிடித்து தன் கையிலிருந்த அந்த மோதிரத்தை மாட்டி விட்டவன், “இனி என்றென்றைக்குமே இந்த ஜுனியர் உங்களோட துணையாக இருப்பான் சீனியர்” என்றவாறே அவளது விரல்களில் முத்தமிடப் போக,
அவளோ சட்டென்று தன் கையை உருவி எடுத்துக் கொண்டு, “நோ, நோ, நோ. ஒரு நல்ல பையனை கெடுத்த பாவம் எனக்கு வேண்டாம்ப்பா, இது எல்லாம் கொஞ்ச நாளைக்கு அப்புறம் வைச்சுக்கலாம் ஜுனியர்” என்றவாறே அங்கிருந்து துள்ளலோடு ஓடிச் சென்று தான் தங்கியிருக்கும் அறையை வந்து சேர்ந்திருந்தாள்.
அந்த அறையின் கதவை சாத்தி விட்டு அதன் மேலேயே சாய்ந்து நின்றவள் கௌதம் பிடித்திருந்த தன் விரலை மெல்ல வருடி விட்டுக் கொண்டிருந்த தருணம் திடீரென அவளது அறைக்கதவில் யாரோ பலமாக தட்டும் சத்தம் கேட்கவே திடுக்கிட்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவள் அப்போதுதான் தான் இத்தனை நேரமும் தனது பழைய நினைவுகளில் லயித்து இருந்தோம் என்பதை உணர்ந்து கொண்டாள்.
அவை பழைய நினைவுகளாக இருந்தாலும் அது அவளுக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்த சந்தோஷத்தை அவளால் வார்த்தைகளால் விவரிக்கவே முடியவில்லை.
தனக்கு மீண்டும் அந்த பழைய சந்தோஷத்தை நினைவு படுத்திய அந்த மோதிரத்தை தன் உள்ளங்கையில் வைத்து வருடிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தவள் தன் அறைக்கதவு திறக்கப்படும்
சத்தம் கேட்டு , திடுக்கிட்டு போனவளாக தன் கையை சட்டென்று தன் பின்னால் மறைத்து வைத்துக் கொண்டாள்……….






forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!