அத்தியாயம் – 18
18
கோபமும், கலக்கமும், இத்தனை வருடத் தவிப்பும் ஒன்றிணைந்த கௌதமின் பார்வை அந்தச் சூழ்நிலையை மேலும் கனமாக்கியிருந்தது.
ப்ரியாவும், மாதவனும் அந்தக் கோயிலில் இருந்து புறப்பட்டுச் செல்வதை சற்றுத் தொலைவில் நின்று கௌதம் கோபமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
கயல்விழியின் கையைப் பற்றிய அவனது பிடி இறுகியிருக்க, அவனது பிடியின் அழுத்தமே அவனது கோபத்தின் எல்லையை அவளுக்கு சொல்லாமல் சொல்லியது .
கயல்விழியின் இதயமோ படபடவென்று அடித்துக் கொண்டது. ‘அவன் என்னை எங்கு அழைத்துச் செல்கிறான்? ப்ரியாவை நான் அத்தனை எளிதில் மன்னித்தது நிச்சயமாக அவனுக்கு கோபத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கும், அதுமட்டுமல்லாமல் இந்த எல்லா விடயங்களையும் பற்றி தெரிந்தும் நான் எதுவும் சொல்லாமல் இருந்தது நிச்சயமாக அவனுக்கு என் மேல் இன்னமும் கோபத்தை தான் அதிகரித்து இருக்கும்? இப்போ நான் எப்படி கௌதமை சமாதானப்படுத்துவது?’ என்ற நூறு கேள்விகள் அவளது நெஞ்சை அரித்துத் தின்றன.
ஆனாலும், தன் காதலின் கோபத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாராக, எந்தவித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல் அவனுடன் அமைதியாகவே நின்று கொண்டிருந்தாள் கயல்விழி.
அவர்கள் இருவரும் கோயில் வளாகத்தின் வெளிப்புறமாக ஒரு ஓரத்தில் இருந்த, ஆட்கள் நடமாட்டம் இல்லாத அந்தப் பழமையான பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ் வந்து நின்றனர்.
சுற்றியும் அமைதி சூழ, கௌதம் சட்டென்று அவளது கையை விடுவித்துவிட்டுத் திரும்பி நின்றான். அவனது அகன்ற முதுகு அவனது கோபத்தின் எல்லையைக் காட்டியது.
சிறிது நேர மௌனத்திற்குப் பிறகு, தன் ஆக்ரோஷத்தை அடக்க முயன்றுகொண்டே திரும்பிய கௌதமின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன; அதே சமயம் கோபத்தால் சிவந்திருந்தன.
“ஏன் கயல்… ஏன் இப்படிச் செய்தாய்?” அவனது குரல் உடைந்து, தொண்டையை அடைத்துக்கொண்டு வந்தது.
“நீ இறந்துட்டேன்னு நான் ஒவ்வொரு நாளும் செத்து செத்து பிழைச்சேன் தெரியுமா? என் உலகம் நின்னே போயிடுச்சுனு நினைச்சேன். என் கனவுகளில், என் மூச்சில், ஏன் இந்தப் பூமியில் நான் சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியிலும் உன்னை நினைத்துத்தான் வாழ்ந்தேன். ஆனால் நீ… நீ உயிரோடுதான் இருக்கிறாய், அதுவும் எனக்குத் தெரியாமலேயே என்னைவிட்டு இவ்வளவு தூரம் விலகி நின்றிருக்கிறாய்! அது கூட பரவாயில்லை உனக்கு அதை மறைக்க ஒரு காரணம் இருந்திருக்கிறது, ஆனால் ப்ரியா? அவ சொன்ன பொய் அதை எப்படி உன்னால இவ்வளவு சுலபமாக மன்னிக்க முடிந்தது, அன்னைக்கு மட்டும் அவ அப்படி ஒரு பொய்யை சொல்லாமல் இருந்திருந்தால் நான் இத்தனை வருஷமாக உயிர் இருந்தும் ஜடமாக இருந்த நிலைமை வந்திருக்காதே, எங்கோ ஒரு இடத்தில் நீ நிம்மதியாக இருக்கேன்னு அந்த நினைவுகளில் சரி நான் கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்திருப்பேனே” என்று கூறிய கௌதம் அவளை நிமிர்ந்து பார்க்க, கயல்விழியின் கண்களில் இருந்து வெளிக் கிளம்பிய கண்ணீர் அவளது கன்னங்களில் ஆறாய் ஓடியது.
அவள் பதில் பேச வாயைத் திறந்தாள், ஆனால் தொண்டையை மீறி எந்த வார்த்தையும் வெளிவரவில்லை.
கௌதம் அவளுக்கு அருகில் ஆவேசமாக வந்து, அவளது தோள்களைப் பிடித்து லேசாக உலுக்கினான்.
“நான் இவ்வளவு கோபமாக இந்த விஷயத்தைப் பேசக்கூடாதுன்னு எவ்வளவோ என்னைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருந்தேன், ஆனால் என்னால முடியல, அதிலும் ப்ரியாவுக்கு நீ ஆதரவாக பேசியதைக் கேட்கும் போதுதான் இந்த விஷயத்தைப் பற்றி கட்டாயமாக நான் பேசியே தீரணும்னு முடிவெடுத்திருக்கேன். உனக்குத் தெரியுமா கயல்? நீ என்னை விட்டு விலகிப் போன அந்த சில ஆண்டுகளில் நான் பட்ட வேதனை என்னவென்று? ‘ஏன் அவள் என்னை விட்டுப் போனாள்? நான் என்ன தவறு செய்தேன்?’ என்று என்னை நானே ஒவ்வொரு நாளும் கேள்வியாக கேட்டுட்டு இருந்தேன், அதுமட்டுமல்லாமல் என்னால எந்தவொரு விஷயத்திலும் கவனம் செலுத்த முடியல. நீ இறந்ததாகச் சொன்ன அந்தச் செய்தி என்னைச் செவிடனாக்கிவிட்டது. ஆனாலும், நீ என் மனசுல உயிரோடுதான் இருந்தாய். அப்படிப்பட்ட என்னை, ப்ரியா ஒரு பொய் சொல்லி மொத்தமாக அழிச்சுட்டா, அவ அந்தப் பொய்யை சொன்னதற்காக தன்னை சரிப்படுத்த என்ன காரணம் சொன்னாலும் என்னால மன்னிக்க முடியாது, அப்படி இருந்தும் நீ எவ்வளவு சாதாரணமாக இதை மறந்துடலாம்னு அவகிட்ட சொல்லுற” என்று அவன் சத்தமிட, அவனது சத்தம் அந்தச் சூழலையே உலுக்கியது.
கயல்விழி இனிமேலும் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ள விரும்பவில்லை. அவளும் தன் அழுகையை அடக்க முயலாமல், விக்கித்துப் போய் நின்ற கௌதமின் கண்களை நேராகப் பார்த்துப் பேசத் தொடங்கினாள்.
“நான் வேண்டுமென்றே உங்களை விட்டுப் போகல கௌதம்…” அவளது குரல் நடுங்கியது.
“அன்று என் கண்களுக்கு முன்னாலேயே என் அம்மா, அப்பா அந்த விபத்தில் இரத்த வெள்ளத்தில் துடிதுடித்து இறந்தாங்க, அந்தப் பயங்கரமான காட்சி என் நெஞ்சை விட்டு நீங்கவே இல்லை. அதற்குப் பிறகு எனக்கு ஏற்பட்ட அந்த விபத்தின் தாக்கத்தால், என் தலையில் அடிபட்டு, எனக்கு அடிக்கடி ‘பேனிக் அட்டாக்’ வர ஆரம்பித்தது. நான் யார் என்ற அடையாளமே எனக்குப் பிடிக்காமல் போனது.”அவள் சொல்லச் சொல்ல கௌதமின் முகம் மாறியது. அவனது கோபத்தின் இடத்தில் இப்போது முழுமையாக கவலையும், பரிதாபமுமே குடி கொள்ளத் தொடங்கின.
“அந்த நிலையில் நான் உன்னை வந்து தேடி இருந்தால், என் நோயும் என் பயமும் உன்னுடைய எதிர்காலத்தையும் சேர்த்துப் படுத்தியிருக்கும். என்னோட இந்த நிலைமை உனக்கு ஒரு பாரமாகிவிடக் கூடாது என்று தான் நான் நினைத்தேன். உன்னை விட என்னை யார் அதிகமாக நேசிக்க முடியும் கௌதம்? உன்னை நான் இழந்ததை விட, உன்னுடைய லட்சியங்களும், உன்னுடைய நிம்மதியும் என்னால, என்னோட பிரச்சினையால கெட்டுப்போய்விடக் கூடாது என்றுதான் என் காதலைத் துறந்துவிட்டு, மித்ரா என்ற அடையாளத்தையே செத்துப்போனதாகக் கற்பனை செய்து கொண்டு, கயல்விழியாக மாறினேன்” அவள் பேசி முடித்தபோது அவளது உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவள் பட்ட கஷ்டங்களையும், அவள் சகித்துக்கொண்ட அந்த நரக வேதனைகளையும் நினைத்து கௌதமின் இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்துபோனது.
அவன் தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு தரையில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்துவிட்டான்.
அவன் அப்படி அழுவதை இதுவரை கயல்விழி பார்த்ததே இல்லை. தன் காதலனின் அந்த நிலையைத் தாங்க முடியாதவளாக, அவளும் அவனருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்து, அவனது கைகளைத் தன் மெல்லிய விரல்களால் பற்றிக்கொண்டாள்.
“என்னை மன்னிச்சிடுங்க கௌதம்…” அவள் அவனது மடியில் முகத்தைப் புதைத்து அழுதுகொண்டே கூறினாள்.
“உங்களை விட்டுப் பிரிந்திருந்த ஒவ்வொரு நொடியும் நான் உயிரோடேயே இல்லை. உங்களுக்குப் பதிலாக வேறு யாரையுமே என்னால கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியல. என் குடும்பத்துக்காகவும், சூழ்நிலைக்காகவும் தான் நான் அப்படி ஒரு முடிவை எடுத்தேன். உங்களை நேசித்தது தப்பு இல்லை, ஆனால் உங்களை விட்டு விலகி நின்றதுதான் நான் செய்த மிகப் பெரிய தவறு. அதோடு நான் இறந்து போனதாக சொல்லச் சொல்லி என் சித்தப்பாவிடம் சொன்னது நான் தானே அப்படி இருக்கும்போது எல்லா பொய்களுக்கும் ஆரம்பமே நான்தான் .ப்ரியா நான் சொன்ன பொய்யை அவங்ளோட சுயநலத்திற்காக பயன்படுத்திக்கிட்டாங்க, அதில் எனக்கு எந்த ஒரு தப்புமே தெரியல. ஒருவேளை ப்ரியா பண்ணிய தப்பை உங்களால் மன்னிக்க முடியலேன்னா அப்போ இந்த எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் ஆரம்பப் புள்ளி நான் தானே என்னையும் நீங்க மன்னிக்க மாட்டீங்களா கௌதம்?
என்னோட வாழ்க்கையில் எல்லாமே முடிஞ்சு போச்சுன்னு இருந்த நேரத்தில் தான் உங்களோட போட்டோவை சித்தப்பா என்னிடம் கொடுத்தாங்க அப்போதான் எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது. நமக்குன்னு ஒரு விஷயம் அமைந்து விட்டால் அதை யாராலும் தடுக்க முடியாதுன்னு. நான் உங்களைப் பற்றி யோசிக்காமல் இருந்ததே இல்லை கௌதம், ஒவ்வொரு நாளும் விடியும் போதும், தூங்கும் போதும் உங்க முகம் மட்டும் தான் என்னோட மனதில் இருக்கும், ஆனால் அந்த வாழ்க்கை எனக்கு கொடுத்து வைக்கலேன்னு தான் நான் இருந்தேன், அப்படி இருக்கும்போது மறுபடியும் எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது அதை விட்டுக் கொடுக்க என்னால முடியல, அதனால்தான் நிச்சயதார்த்தம் முடிந்த அப்புறம் எல்லா விடயங்களையும் உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு இருந்தேன்.
இதற்கு இடையில் மறுபடியும் எனக்கு பேனிக் அட்டாக் வந்த போது அம்மா, அப்பா எல்லோரும் இந்த கல்யாணப் பேச்சுக்கு அப்புறம் தான் கொஞ்ச வருஷமாக இல்லாமல் இருந்த பேனிக் அட்டாக் மறுபடியும் வர ஆரம்பிச்சுடுச்சு, அதனால இந்தக் கல்யாணப் பேச்சை நிறுத்திடலாம்னு எல்லாம் பேசுனாங்க, அப்போ எல்லாம் நான் ரொம்ப பயந்து போயிட்டேன், ஆனா என்ன நடந்தாலும் சரி உங்களை மறுபடியும் பிரிந்து விடக்கூடாதுன்னு தான் எனக்கு எந்தவொரு பிரச்சினையும் இல்லைன்னு எல்லோருக்கும் சொல்லி இந்த நிச்சயதார்த்தை நல்லபடியாக நடந்து முடிக்க வைச்சேன், ஏன்னா நிச்சயதார்த்தத்திற்கு அப்புறம் எங்க வீட்டில் கல்யாணத்தை அவ்வளவு சீக்கிரமாக நிறுத்த நினைக்க மாட்டாங்க. இப்போ கூட நான் சுயநலமாகத் தான் நடக்கிறேன்னு எனக்குத் தெரியும், ஆனால் இதை விட்டால் எனக்கு வேறு வழி கிடையாது. மறுபடியும் உங்களை நான் இழந்து விடக்கூடாது அதற்காக நான் எந்தவொரு கஷ்டத்தையும் எதிர் கொள்ள தயாராக இருக்கேன், ஆனால் இப்போ உங்க கோபத்தை பார்க்கும் எங்க நான் மறுபடியும் உங்களை இழந்து விடுவேனோன்னு எனக்கு பயமாக இருக்கு கௌதம்” என்ற கயல்விழியை கௌதம் மெதுவாக நிமிர்த்தி அமரச் செய்தான்.
அவளது கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் தன் விரல்களால் துடைத்துவிட்டவன், அவளது முகத்தை ஏந்தினான். அவனது விரல்கள் அவளது கன்னங்களைத் தடவிக் கொடுத்தன.
“நீ இதெல்லாம் செய்தது எனக்காக மட்டும் தானா கயல்?” அவனது குரல் இப்போது மிகவும் மென்மையாக, ஆனால் உறுதியாக இருந்தது.
அவனது கேள்வியில் கயல்விழி கண்ணீரோடே அவனைப் பார்த்து ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தாள்.
“அன்று நீ உன் பெற்றோரை இழந்து எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன்னு நேற்றே எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு. ஆனாலும் உன்னோட சந்தோஷத்தை எல்லாம் பகிர்ந்துக்கிட்ட என்னோடு உன் கஷ்டத்தை ஏன் பகிர்ந்துக்க நினைக்கலேன்னு தான் எனக்கு அவ்வளவு கோபம், அந்தக் கோபத்திற்கு ஆதரவாக ப்ரியாவோட பொய் வேறு, இது எல்லாம் சேர்ந்து என்னோட இத்தனை வருஷ தவிப்பை ஒட்டுமொத்தமாக உன்கிட்ட இப்படி ஒட்டுமொத்தமாக இறக்கி வைச்சுடுச்சு, சாரி கயல்” என்றவன் சிறு இடைவெளி விட்டு,
“நீ மித்ரா, கயல்விழின்னு எந்த அடையாளத்தில் இருந்தாலும் சரி நான் நேசித்தது இப்போ என் எதிரில் இருக்கும் இந்த பொண்ணை தானே தவிர அவ அடையாளத்தை இல்லை. என் உயிர் நீ மட்டும்தான்! நீ எந்த முகத்துடன் இருந்தாலும், எந்தப் பெயருடன் வாழ்ந்தாலும், என் நெஞ்சில் இருப்பது நீ மட்டும்தான், இத்தனை வருஷம் கழிச்சு மறுபடியும் உங்க வீட்டில் வைத்து உன்னைப் பார்த்த போது, முக்கியமாக உன் கண்ணைப் பார்த்த போதே எனக்கு நீ என்னோட மித்ரான்னு புரிஞ்சுடுச்சு, ஆனால் அடுத்த நாள் கோவிலில் வைத்து உன்கிட்ட பேசிய போது நீ இல்லேன்னு சொல்லிட்ட. அப்போவும் என் உள் மனசு அதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் தவிச்சது, அதற்கான காரணம் இப்போ புரியுது, ஏன்னா நம்ம மனசுக்கு தெரியுமே நம்ம யாரை உண்மையாக நேசிச்சோம்ன்னு”என்று கூற அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் கயல்விழியின் இதயத்தில் ஒரு பெரிய மலர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அவள் நம்பவே முடியாதவளாக அவனது முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
கௌதம் மேலும் தொடர்ந்து, “இனிமேல் உன்னை எந்தப் பயமும், எந்த விபத்தும் என்னிடமிருந்து பிரிக்க முடியாது. உனக்கு வரும் அந்தப் பேனிக் அட்டாக்கை விரட்டுவதற்காகத்தான் நான் இருக்கிறேன். உன் நிழலாக, உன் மூச்சாக, உனக்கு எல்லாமுமாக நான் இருப்பேன். கடந்த கால நினைவுகள் உன்னைத் துன்புறுத்தும்போது உன்னைத் தாங்கிப் பிடிக்க இந்த கௌதம் இந்த உலகத்தின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் உன்னைத் தேடி வந்துடுவான். இனிமேலாவது என்னை நம்பு கயல், உன்னோட சந்தோஷம், துக்கம் எல்லாவற்றையும் பங்கு போட இந்த கௌதம் எப்போவுமே இருப்பான், இனிமே நாம இரண்டு பேருமே ஒன்றுதான். நம்மை யாராலும் பிரிக்க முடியாது” அவனது அந்த வார்த்தைகள் கயல்விழிக்கு அளவற்ற பாதுகாப்பையும் நிம்மதியையும் தந்தது.
இத்தனை நாளாக அவள் தன் நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டிருந்த பெரிய பாரம், அந்த வினாடியில் தூசு போல பறந்துவிட்டது போல உணர்ந்தாள்.
அவள் தன் கைகளை அவனது கழுத்தைச் சுற்றிலும் கோர்த்து, அவனது மார்போடு முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு விக்கி விக்கி அழுதாள்; ஆனால் அந்த அழுகையில் சோகம் இல்லை, மாறாக எல்லையற்ற ஆனந்தமும் நிம்மதியும் இருந்தது.
கௌதமும் தனது இரு கைகளால் அவளது இடுப்பைப் பற்றிக் கொண்டு, தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அவளை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான்.
பல வருடங்களாகப் பிரிந்திருந்த இரண்டு ஆன்மாக்கள், இப்போது தங்களது உண்மையான இருப்பிடத்தை அடைந்த சந்தோஷத்தில் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்தன. அந்த ஆலமரத்தின் கீழ் வீசிய மெல்லிய காற்று கூட அவர்களின் காதலின் ஆழத்தை மெய்சிலிர்க்கச் செய்தது.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, கௌதம் மெதுவாக அவளை விலக்கி, அவளது நெற்றியில் தன் இதழ்களைப் பதித்து ஒரு ஆழ்ந்த முத்தத்தைக் கொடுத்தான்.
அந்த முத்தத்தில் அவனது காதலும், பாதுகாப்பும், உரிமையும் முழுமையாக வெளிப்பட்டன. கயல்விழி வெட்கத்தால் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு அவனது தோளில் சாய்ந்துகொண்டாள்.
“சரி வா கயல் போகலாம், கோவிலுக்கு உள்ளே நந்தினி மட்டும் தனியாக இருப்பா இல்லையா?” தன் புன்னகையை மீட்டெடுத்த கௌதம் அவளது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு எழுப்ப, அவனது கேள்வியில் அப்போதான் கயல்விழிக்கு தன்னுடன் வந்த நந்தினியின் நினைவு வந்தது.
“அய்யய்யோ நந்தினி!” என்றவாறே பதட்டத்துடன் கயல்விழி அவசர அவசரமாக கோவிலை நோக்கி ஓடிச் செல்ல, கௌதமோ அவளைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே அவளைப் பின் தொடர்ந்து சென்றான்.
அங்கே கோவிலின் உள்ளே நந்தினி, தன் கைகைளை கட்டிக் கொண்டு தன்னை நோக்கி ஓடி வந்த கயல்விழியை முறைத்துப் பார்த்தபடி நின்று கொண்டிருந்தாள்.
“அச்சோ சாரி சாரி நந்தினி, என் செல்லம், என் பட்டு, தயவுசெய்து கோபம் மட்டும் படாதே தங்கமே. நீ என்ன கேட்டாலும் நான் உனக்கு வாங்கித் தருவேனாம், என் செல்லமே சிரிடி தங்கமே” என்று நந்தினியின் கன்னத்தை பிடித்து கெஞ்சிக் கொண்டு நின்ற கயல்விழியைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்ட கௌதம்,
“நீ இப்படியெல்லாம் மன்னிப்பு கேட்பேன்னு தெரிஞ்சிருந்தா நான் இன்னமும் கொஞ்சம் கோவமாக இருந்திருக்கலாம் போலயே” என்று யோசிப்பது போல பாவனை செய்தபடி கூற,
அவனைத் திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தவள், “ஐயோ நீங்க வேற ஏன் கௌதம் கொஞ்ச நேரம் சும்மா இருங்க. இத்தனை வருஷம் கழிச்சு சந்திச்சு உங்களை வேணும்னாலும் சமாதானப்படுத்திக்கலாம் ஆனா என் தங்கச்சியை சமாதானப்படுத்துறதுக்குள்ள என் உசுரே போயிடும்” என்று சலித்துக் கொள்ளுவது போல கூற நந்தினியோ அவளது முதுகில் பட்டென்று அடித்து வைத்தாள்.
“அதுதான் உனக்கு எல்லாமே தெரியுது இல்ல அப்புறம் எதுக்காக ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாம உன் பாட்டுக்கு போயிட்ட? உங்க யாருக்குமே நான் ஒரு மனுஷியாக கூட தெரியலேல்ல? அந்த மாதவ் அண்ணா, ப்ரியா அக்காவை கூட்டிட்டு அந்த பக்கம் போயிட்டாங்க, இன்னொரு பக்கம் உன்னைக் கூட்டிட்டு மாமா போயிட்டாங்க. நடுவுல நான் வாயைப் பாத்துக்கிட்டேன்னு நிற்கிறேன், எல்லாம் என் நேரம் காலங்காத்தால என் தூக்கத்தை தியாகம் பண்ணிட்டு உன் கூட வந்தேன் பாரு எனக்கு இதுவும் வேணும் இன்னமும் வேணும்” என்றுவிட்டு நந்தினி விறுவிறுவென அங்கிருந்து நடந்து செல்ல, அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கயல்விழி விழித்துக் கொண்டு நின்றாள்.
சிறிது தூரம் சென்று விட்டு மீண்டும் திரும்பிப் பார்த்த நந்தினி, “அடிப்பாவி கயலு, இப்போ கூட என்னை சமாதானப்படுத்த என் கூட வரணும்னு உனக்கு தோணல, போ நான் கோபமாக போறேன்” என்று விட்டு நந்தினி மீண்டும் கோபமாக அங்கிருந்து வெளியேறிச் செல்ல,
கௌதமோ அவளைப் பார்த்து வாய் விட்டு சிரித்துக் கொண்டே கயல்விழியின் அருகில் வந்து, “பரவாயில்லையே நீதான் எல்லோரையும் வாட்டி எடுத்து ஒரு வழி பண்ணுவேன்னு இத்தனை நாளாக நினைச்சுட்டு இருந்தேன், ஆனா பாரேன் உன்னை போட்டு வாட்டி எடுக்க ஒருத்தங்க வந்துட்டாங்க. எது எப்படியோ எனக்கு ரொம்ப சந்தோசம்பா” என்று கூற,
அவனை திரும்பி பார்த்து, “உங்களை, இருங்க இருங்க உங்களுக்கு அப்புறமாக இருக்கு கச்சேரி, இப்போ இந்த ஆத்தாவைப் போய் சமாளிச்சுக்கிறேன், அப்புறம் இந்த விஷயத்தை ஆயிரம் தடவை சொல்லி சொல்லி என்னைப் படுத்தி எடுப்பா இந்த நந்தினி, நான் வர்றேன் கௌதம் பாய்”என்று விட்டு,
“நந்தினி புள்ள அக்கா உனக்கு குருவி ரொட்டியும், குச்சி மிட்டாயும் வாங்கித் தர்றேன் நில்லுடி என் செல்லமே” என்றவாறே நந்தினியைப் பின் தொடர்ந்து ஓடிச் செல்ல, கௌதமோ மனம் நிறைந்த புன்னகையுடன் இத்தனை வருடங்களாக மனதை அழுத்திக் கொண்டிருந்த கோபம், கவலை, தவிப்பு எல்லாம் நீங்கியவனாக இந்த மனநிலை என்றென்றும் நீடித்திருக்க வேண்டும் என்ற பிரார்த்தனையுடனும், மிகவும் உற்சாகமான மனநிலையுடனும் அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றான்.






forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!