கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 8
கொண்டவன் கொடுத்தானடி – 7
இன்னும் இரு தினங்களில் திருமணம் என்ற நிலையில், அத்தனை பரபரப்பாக வேலைகள் நடந்து கொண்டிருந்தது.முத்துகாளை எதிலும் கலந்து கொள்ளவில்லை தனது தந்தையை அழைத்துத் திருமணத்திற்கு என்று பணத்தைக் கொடுத்து விட்டு ஒதுங்கி விட்டான். அதற்கும் சுந்தரியும்,மற்ற தமக்கைகளும் பேசி நிற்க, பிடிவாதமாக மௌனத்தை பிடித்து கொண்டு அவர்களைத் தவிர்த்து விட்டான்.
வள்ளி தான் மகள்களிடம் கத்திருந்தாள், ‘அதேன் நெனைச்சதை சாதிச்சு புட்டீங்களே பொறவு என்ன? அவனை அரிச்சிக்கிட்டே கிடக்குமா? உம்ம சோலிய பாரு சொல்லிப்புட்டேன்’
பெரும் கோபமாக வள்ளி அதட்டி வைக்கக் கொஞ்சமாக முனகி கொண்டே திருமண வேலையைப் பார்த்தனர் பெண்கள்.அவர்கள் வழக்கப்படி என்று சில சடங்குகள் நடக்க அதற்கு மௌனமாக நின்று விட்டு சென்று விட்டான் முத்து.
முத்துவின் செயல் வேம்புக்குக் கடுப்பை கொடுத்தது. அதுவும் தனது மகளிடம் முகம் கொடுத்து கூடப் பேச யோசித்து நிற்பவன்.நாளை திருமணம் செய்து எப்படி வைத்து கொள்வான்? என்ற பெரும் கேள்வி அவனுக்கு குடைச்சலை தந்தது.
அந்த எரிச்சலை எல்லாம் சுந்தரியிடம் தான் காட்டினான்.இன்றும் அது போல் எதோ திருமணம் நிகழ்வாக முத்துவிடம் பேச போக. அவனோ தந்தையைக் கை காட்டி விட்டு சென்று விட்டான், இத்தனை நாள் இருந்த பொறுமை இன்று காற்றில் பறந்தது போலும் நேராகச் சுந்தரியிடம் சென்ற வேம்பு.
எதோ தாளித்து கொண்டிருந்தவள் கொடுங்கையை இழுத்து, திருப்பித் தன்னைப் பார்க்க செய்தவன், “உம்ம தம்பிக்கு வந்த வாழ்வு? எம்ம பொண்ணைக் கட்டிக்கிட அம்புட்டு கசந்து நிக்கதாடி, நெஞ்சை விறைச்சுக்கிட்டுத் திரியிறான்.
மாப்பிள்ளைன்னு மறுவாதி கொடுத்தா முறிக்கிட்டுப் போறான், என்ன சங்கத்தினு கேக்கேன்? கண்ணாலத்துல மட்டும் எதாவது லந்த கொடுக்கட்டும் அப்புறம் தெரியும் என் செய்தி? மொத்த குடும்பத்தையும் முக்கிப்புட்டு போயிடுவேன் பார்த்துகிடு” என்றவன் அவளை தள்ளி விட்டு செல்ல, சடுதியில் தடுமாறி சமாளித்து நின்றாள் சுந்தரி.
பொன்னி, அன்னக்கிளி, அங்குலக்ஷ்மி மூவரும் சுந்தரியை நெருங்கி, “என்னபுள்ள மாமா கத்திப்புட்டு போகுது”
“எல்லாம் அவனாலதேன் மதிக்காம முறுக்கிக்கிட்டு திரிஞ்சா கூட பொறந்த பொறப்புன்னு நான் பொறுத்துக்கிடுவேன் அவுக எம்புட்டு பார்ப்பாக சொல்லுக்கா?”
அன்னக்கிளி,”ஆத்தா கிட்ட சொல்லி சரி செய்யலாம்னு பார்த்தா அதுவே நம்பல எதிர்த்துக்கிட்டு தெரியுது, அப்பாரை சொல்லவே வேணாம்”
அங்குலக்ஷ்மி, “இப்போ கொட்டாம்பட்டி போறதா பேச்சு நடந்துகிட்டு இருக்கு” என்றதும் சுந்தரி மௌனமாகி விட்டாள்.
“பத்திரிகை கொடுக்கப் போயித்தேன் ஆகனும் புள்ள. நாச்சிக்கு வேண்டி இல்லனாலும் அவுக மாமனார் பெரிய தலை கட்டு, கண்ணாலத்துல அவீங்க தலை இல்லாங்காட்டி உறவுக்குள்ள அது ஒரு பேச்சாகி போகும்” பொன்னி யோசனை போல் நடப்பை சொன்னாள்.
“இந்நேரம் சங்கதி அவீங்களுக்குப் போயிருக்கும், எனக்குத் தெரிஞ்சு நாச்சி வர மாட்டா” தங்கையைப் பற்றி நன்கு அறிந்தவளாக அன்னக்கிளி சொல்ல, சில நொடிகள் பெண்களுக்கு இடையே மௌனமே ஆட்சி செய்தது.
“அவ நல்லாத்தேன் இருக்கா எம்ம மாதிரியா? எமக்குக் கொஞ்சம் வுட்டு கொடுத்தா என்னக்கா? அவ புள்ளைக்கு நல்ல சீர் சினத்தி செஞ்சு கரையேத்தி வைப்பா.எமக்கு அது தோது படுமா?
இதுவே என் தம்பிக்காரனா இருந்தா நானும் நிம்மதியா கிடப்பேன்.இருக்கிறதை கொடுப்பேன் நான் அதுக்கு வேண்டித்தேன் இம்புட்டு போராடி நிற்கிறேன்” சுந்தரியின் பேச்சை கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்த வள்ளி.
“அவ கிட்ட கிடந்தா உமக்குச் செஞ்சே ஆகணுமா? அவளையும் உம்ம போலத்தானே பெத்தேன்.நாங்க காட்டுல, மேட்டுல கஷ்டப்படுறதை பார்த்து அந்தப் புள்ளையே வந்து கை கொடுத்துச்சு.
தின்ன இம்புட்டு காண்டு கிடைச்சாலும் அக்காளு, தம்பின்னு பங்கு வைக்கும்.அந்த புள்ளையைக் கொண்டாடி நின்னா எரியுதோ? உங்களுக்கு கொடுத்த சீர் நானும் உம்ம, அப்பனுமே கூலி சேர்த்துச் செய்ய முடியுமா?
நன்றி கேட்ட ஜென்மங்க.இந்தாரு சுந்தரி நல்ல எண்ணம் படைச்சா குலசாமியே காத்து நிற்கும்.அந்த புள்ள எண்ணத்துக்கு எப்படித் தாங்கி நிக்கிற மருமவேன் வர போறான் பாரு”என்றவர் கணவனை தேடி சென்று விட்டாள்.
நாச்சியின் மகளை எப்படிச் சுந்தரி பேசலாம் என்ற கோபம் வள்ளிக்கு மிகுதியாக இருந்தது. எல்ல பேத்தியும் அவருக்கு ஒன்று தானே. அதே போல் எல்லா பிள்ளைகளும் பெற்றவளுக்கு ஒன்று தானே.நியாயம் பேசி நிற்கும் தாய்மையின் மேல், ஓரவஞ்சனை காட்டி நின்றது பெற்ற பெண்களாக இருந்தாலும் அவர்களை எதிர்த்தாள் வள்ளி.
பொழுதோடு மருது,வள்ளி, அவர்களுடன் முத்து காளையும் கிளம்பி கொட்டாம்பட்டி சென்றனர்.அங்கு முத்துசாமி மற்றும் சாந்தாவின் நிலை என்னவென்று தெரியவில்லை.தங்களை எந்த அளவுக்கு அவர்கள் வரவேற்பார்கள் என்று தெரியாமல் தவித்துக் கொண்டு தான் சென்றனர்.
அவர்கள் எண்ணியதை போல் தான் நடந்தது.வழமையாக இவர்கள் கண்டதும் ஒரு வித துள்ளலில் இருக்கும் கருப்பன்.இவர்களைக் கண்ட நோடி வேகமாக வெளியில் சென்று விட ,வள்ளி பதறி போனாள்.
“ஆத்தா! நீ போயி பேசு நான் அவனைப் பார்த்துக்கிடுறேன்”
“முத்து!” தயக்கமாக மருது இழுக்க.
“போப்பா! நான் பேசிக்கிடுறேன்” என்றவன் கருப்பன் சென்ற திசையை நோக்கி சென்றான்.
அதற்குள் பேச்சுச் சத்தம் கேட்டு சாந்தா வெளியில் வந்தவர்.இவர்கள் பார்த்துக் கொஞ்சமாகத் தடுமாறி,”வாக!” என்றழைக்க முனியசாமியும் அவர்களைப் பார்த்து இயல்பாக வரவேற்றார்.பூ தொடுத்துக் கொண்டிருந்த அழகு நாச்சி மெல்லமாக அவர்களைப் பார்த்துச் சிறிதாகப் புன்னகை மட்டும் செய்ய,வள்ளிக்குக் கண்களே கலங்கி விட்டது.
சில நொடிகள் சங்கடமான மௌனத்தில் கரைய அதனை கலைத்தார் முனியசாமி,”சொல்லுக?”
“பையனுக்குக் கண்ணாலம், சுந்தரி சங்கதித்தேன் தெரியுமே, அதேன் பாக்கு வச்சுப்புட்டு போக வந்தோம்” என்றதும் முனியசாமி சாந்தா இருவரும் சடாரென திரும்பி தங்களது பேத்தியை பார்க்க, அவளோ தலையைக் குனிந்து கண்ணீரை உள் இழுத்து கொண்டிருந்தாள்.
சாந்தாவுக்கும் தன்னை மீறி கண்கள் கலங்கி கொண்டு வந்தது.நிற்க முடியாமல் “இதோ வாரேன் இருக” என்றவள் அடுக்கலைக்குள் சென்று கதவின் ஓரமாக நின்று கொண்டாள்.
சூழ்நிலை கணத்தை சடுதியில் கையில் ஏந்தி நின்றார் முனியசாமி, “ஓ! நல்ல சங்கதிதேன்”
“நாச்சி? மாப்பிள்ளை எங்க?”
“இரண்டு பேரும் குலசாமி கோவிலுக்குப் போயிருக்காகப் பொங்க வைக்க, வர ராவு புடிக்கும் போல” முனியசாமி அறிவிப்பாகச் சொல்ல பேச்சை வளர்க்க எண்ணிய வள்ளி.
“எதுவும் நல்ல செய்தியா? என்றதும் அவர் கூர்ந்து பார்க்க அவரது பார்வையில் தடுமாறி, இல்ல பொங்க வைக்கப் போயிருக்காங்களே அதேன் கேக்கேன்”
“மருமக பொண்ணு மருகி நிற்குதுமா, பொழுதுக்கும் சோர்ந்து போயி கிடக்கு, கண்ணாலம் ஆகி இத்தினி வருத்துல ஒரு நாள், ஒரு பொழுது கூட அந்த புள்ள இம்புட்டு மருகி நின்னு நான் பார்த்ததே இல்லை” என்றவர் பேச்சில் அத்தனை கவலை.
அதற்கு மேல் மருதுவால் அங்கு அமர முடியவில்லை.இதே வீட்டுக்கு தனது மகன் வாலிபம் பருவம் எட்டும் வரை இருக்க, அத்தனை உரிமையாக வந்து செல்வார் மருது.அந்த அளவுக்குப் பாகுபாடு இன்றிப் பழகும் முனியசாமி இன்று முகத்தைப் பார்த்து பேச, மறுக்க அவரால் அங்கு அமர முடியவில்லை.
நேராக எழுந்து சாமி படம் முன் சென்றவர்,முறைக்குப் பணம் பாக்கு வைத்து விட்டு,”உங்களுக்கு மறுவாதி செஞ்சு கையில பாக்கு வைக்கிற அளவுக்கு இப்போ எமக்கு மனசு உறுதி படல மச்சான்.அம்புட்டு தப்பும் எங்க மேல அதேன் சாமி படத்துக்கிட்ட வச்சிருக்கேன். எம்புள்ள நல்ல இருக்கனும், அவனும் மனசு ஒத்து போயி கண்ணாலம் கட்டல.கட்டாயம் பண்ணி பண்ணுகிடுறான்” தகவல் போல் சொன்னவர் வள்ளியை பார்க்க.
“வாரேன் அண்ணே!” என்று விட்டு மருதுவுடன் நடந்து விட்டார்.இருவரும் வெளியில் வந்து நேராகக் கந்தசாமி தோட்டத்தை நோக்கி சென்றனர்.
“முத்து காளை வரணுமே மாமா!”
“தோட்டத்துல தேன் இருப்பானுங்க வள்ளி வா!” என்றவர்கள் நேராகத் தோட்டம் சென்றனர்.அங்கே கண்ட காட்சியில் வள்ளியும்,மருதுவும் அதிர்ந்து ஒரு நொடி நின்று விட்டு.
“ஐயோ! கருப்பா நான் என்னத்த செய்வேன்? அடேய்! அடேய்!” கத்தி கொண்டே மருது ஓட, அவர் பின்னிலே வள்ளியும் ஓடினாள்.கருப்பன் முத்துகாளை இருவரும் ஒருவரது சட்டையை, ஒருவர் பிடித்துக் கொண்டு உருண்டு கொண்டிருந்தனர்.
மருது இரு காளைகளையும் முயன்று பிரித்து மூச்சு வாங்கி நின்றவர்,”எலேய்! பொடி பையலே முறைக்கு அவேன் தாய் மாமே இப்படித்தேன் சட்டையைப் புடிப்பிடியா?”
“அப்புடித்தேன் செய்வேன் என் தங்கச்சிய ஊனம் சொல்லுற எவனா இருந்தாலும் சட்டை என்ன சங்கை கவ்வி துப்பிடுவேன்” பெரும் கோபத்தில் மருதுவின் கையில் திமிறி கொண்டிருந்தவனைத் தன்னை நோக்கி இழுத்த முத்து காளை.
“நான் எங்கனடா அப்படிச் சொன்னேன்?”
“அவீங்க பேசும் போது வேடிக்கை பார்த்த தானே நீ? இதோ இப்போ அவீங்க வூட்டு மாப்பிள்ளை ஆகப் போற” என்றவன் தங்கைக்காக எதுவும் செய்ய முடிவில்லை என்ற இயலமையில் மீண்டும் முத்துவின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து.
“உம்ம மேல என் தங்கச்சி உசுரையே வச்சிருக்கு. உமக்கு என்ன? நீ கண்ணாலம் பண்ணிப்புட்டு திருப்பிகிட்டு போயிடுவ அந்தப் புள்ள உசுரோட செத்தே போகும்.அதை நான் எப்படி காமந்து பண்ண போறேன்னு தெரியல ” என்றதும் மூவரும் அதிர்ந்து நின்று விட்டனர்.
“எலேய்! என்ன சொல்லுத?”
“என்னத்த சொல்ல? அவ உம்ம கிட்ட எத்தினி தரம் வந்து சொல்லிருப்பா?”
“டேய்! கோட்டி அவ வம்பு செய்றான்னுதேன் எண்ணிருந்தேன்டா சத்தியமா அவ எம்ம எண்ணி வைப்பானு நான் நினைக்கல சாமி”
“பொய்! பெரும் குரலில் கத்தியவன் பொய்! சொல்ற உமக்கு நல்ல புள்ளைய கட்டனும் அதுக்கு வேண்டி அந்தப் புள்ளையைப் ஆசைய மழுப்பி வச்சுட்ட”
“டேய்! முட்டா கூவ அது என் தங்கம் பெத்த தங்கம். அதைப் போயி நான் அப்படி எண்ணி வைப்பேனா?”கருப்பன் கையை இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்டு கெஞ்சி பேசினான் முத்துகாளை.அழகு நாச்சி தன்னை நேசித்தது உண்மை என்ற பட்சத்தில் உடல் எல்லாம் ஓர் நொடி சிலிர்த்து நின்றது முத்து காளைக்கு.
“இந்தப் பேச்சுல தேன்னு கொட்டுற வேலை எல்லாம் வச்சுகிடாத சொல்லிப்புட்டேன்” என்றவன் முத்துவின் கையை உதறி விட்டு வேகமாக நடந்து செல்ல.
“எலேய்! செத்த இருடே!” என்றதும் அத்தனை கோபமாகத் திரும்பியவன்.
“இத்தினி பேச்சுக்கு அப்புறம் எதுக்கு உங்க உறவு? இனி உங்களுக்கும், எங்களுக்கும் எதுவும் இல்லை, ஆத்தாவே முடிவு பண்ணிடுச்சு நீ அந்தப் புள்ளயை கட்டிக்கிட்டு நாசமா போ! எமக்கு உங்க அக்கா கணக்கா நல்ல எண்ணம் எல்லாம் கிடையாது. எமக்கு தீங்கு செஞ்சா நானும் திருப்பி செஞ்சுபுட்டு போயிடுவேன்” என்றவன் இன்னும் அதிர்வில் இருந்து நீங்காமல் நின்ற பெரியவர்களை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு வெளியில் சென்று விட்டான்.
அவனது தலை கண்டு தோட்டம் காவல் செய்யும் செப்பு அருகில் ஓடி வர,”தம்பி!”
“செப்பு! என்று அழைத்தவன் கொஞ்சமாகத் தன்னை நிதான படுத்திக் கொண்டு அவீங்க வண்டில ஏறி போற வரை கூடவே இருந்துபுட்டு தகவல் சொல்லு”
“சரிங்க தம்பி”, மீண்டும் நடந்தவன் திரும்பி வந்து.
“செப்பு?”
“தம்பி!”
“அவீங்க கண்ணை உறுத்தி வைக்காம காரியம் பண்ணு”
“சரிங்க தம்பி” என்றதும் வீட்டை நோக்கி நடையைக் கட்டினான் முத்து கருப்பன், என்னதான் இருக்கும் ஆதங்கத்தை கருப்பன் ஆடி தீர்த்தாலும் தாயின் உறவும், தாய் மாமன் உறவும் அவனை கட்டி இழுக்கத் தான் செய்கிறது.போகும் கருப்பனை சில நொடிகள் பார்த்திருந்த முத்து ஒரு பெருமூச்சுடன் பெற்றவர்களிடம் திரும்பி, “வாக!”
“முத்து! கருப்பு என்னடா சொல்லுதான்?”
“இப்போ என்ன சொல்லி? என்னத்துக்கு ஆக போகுது? அடுத்த ஒரண்டையை இழுக்கவா?”
“அதுக்கு? புள்ள பாவம்டா” வள்ளி அழகு நாச்சியை எண்ணி தவிக்க.
“அப்போ என்னை ரெண்டா பிச்சி இரண்டு பேத்திக்கும் பங்கு வச்சுப்புடு ” என்றவன் வேகமாக முன்னே செல்ல.
“வள்ளி! அவனைப் போட்டு படுத்தி வைக்கிறீக, புள்ள எம்புட்டுதேன் தாங்கி நிப்பான்?” என்றவர் வயது மறந்து மகன் பின் கிட்ட தட்ட ஓட.வள்ளியும் ஓட்டமும், நடையுமாக அவர்களைத் தொடர்ந்தாள்.
உறவுகள் உடையாமல், ஒருவர் மனமும் கோணாமல், ஒவ்வொரு உறவையும் தாங்கி நிற்க, சரிசமம் செய். நாம் காயம் கண்டு நிற்பது தானே குடும்ப அரசியல். இதில் தோல்வி கண்டு யாரு வெற்றி கொள்கிறார்கள் என்று பார்ப்போம்.






forum இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 0
இதுவரை கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதியுங்கள்!