அத்தியாயம் ஐம்பத்து நான்கு

மருத்துவமனைக்கு வந்தும் மஹாவால் என்னமொருமித்து வேலை பார்க்க முடியவில்லை. காலையில் ஷ்யாமின் கோபத்தை பார்த்தவளுக்கு உள்ளுக்குள் பாரமாக இருந்தது.

ஒரு புறம் அவனை காயப்படுத்துகிறோமே என்ற குற்ற உணர்வு… இன்னொரு புறம் அவன் செய்யும் செயல்களை ஒப்புக்கொள்ளவே முடியாத தன்னுடைய மனநிலை. இரண்டுக்குமிடையில் அல்லாடினாள்.

ஷ்யாம் இப்படித்தான் என்று அவள் முழுவதுமாக அறிவாள். ஆனால் தியரிடிகல் அறிவு என்பது வேறு… ப்ராக்டிகல் அறிவு என்பது வேறல்லவா!

திருமணத்திற்கு முன் இருந்தது தியரிட்டிக்கல் அறிவு… எப்படியும் சமாளித்து விடலாம் என்ற தைரியம் அவளுக்கு இருந்தது. ஆனால் உண்மையான வாழ்க்கையை ப்ராக்டிகலாக எதிர்நோக்கும் போது தான் அவனுடைய நடைமுறை வாழ்க்கைக்கும் தன்னுடைய நடைமுறை வாழ்க்கைக்குமான வித்தியாசம் அவளுக்கு புரிய ஆரம்பித்து இருந்தது.

இதைத்தான் கார்த்திக் ஆரம்பத்தில் இவளுக்கும் தீவிரமாக போதித்தது. அப்போது காதல் கண்ணை மறைத்தது. அத்தனை தவறுகளையும் தாண்டி ஷ்யாமை கைப்பிடிக்கவும் சொன்னது… அது ஏதோவொரு குருட்டு நம்பிக்கையாக இப்போது மஹாவுக்கு தோன்ற ஆரம்பித்து இருந்தது.

அவனது எந்த எதிர்பார்ப்பையும் அவளால் எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. அவனது வாழ்க்கைமுறைக்கும் தன்னுடையதுக்குமான இடைவெளியை எதைக் கொண்டு நிரப்ப? முடியுமா என்ற பெருமூச்சு அவளிடம்!

இத்தனைக்கும் இவர்களது குடும்பமும் சாதாரணமானதும் அல்ல… சினிமா என்பதும் இவர்களுக்கும் புதியதும் அல்ல… ஆனால் சிறு வயது முதலே அதன் தாக்கமே இல்லாமல் பைரவி இருவரையும் வளர்த்திருந்தார். எந்த விழாக்களுக்கும் சென்றதில்லை, அது இவர்களது பட விழாவாகவே ஆயினும் சரி… தடா தான். வளர்ந்த பின் உடன் பிறப்புகள் இருவருக்குமே இந்த துறையில் சுத்தமாக விருப்பமில்லாமல் போய்விட, சற்று தள்ளித்தான் நின்றனர்.

முருகானந்தத்தின் ஆசைக்காக மட்டுமே உள்ளுக்குள் நுழைந்தான் கார்த்திக். அவனால், ஷ்யாமால் இந்த பிரச்சனைக்குள் வந்தாள் மஹா.

மற்றபடி அவளது மனநிலை என்பது சாதாரண மிடில் கிளாஸ் பெண்ணின் மனநிலை தான். அப்படித்தான் பைரவியின் வளர்ப்பு இருந்தது. இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்… இப்படித்தான் நடக்க வேண்டும் என்பதற்கு நிறைய ரூல்ஸ் அன்ட் ரெகுலேஷன்ஸ் வைத்திருந்தார் அவர். தன்னையும் அறியாமல் அதில் ஆழ்ந்து விட்டவள் மஹா.

ஆனால் ஷ்யாம் அப்படியல்ல… தானாக வளர்ந்த சுயம்பு. தந்தை அதே துறையில் முன்னோடியாக இருந்தாலும் தனக்கென ஒரு பாதையை பின்பற்றி அதில் பெரும் வெற்றியை ருசி பார்த்து வருபவன். தந்தையின் தொழில் மட்டுமல்லாமல் மருத்துவமனையும், மருத்துவ கல்லூரியும் அவனது கனவு. அந்த கனவையும் எத்தனை இடர்கள் வந்தாலும் செயலாற்றியே தீருவேன் என்ற உறுதியோடு செயல்படுத்திக் கொண்டும் இருப்பவன்.

தான் நினைத்ததை எப்பாடு பட்டாவது சாதிப்பது அவனது குணம்.

அவனை பார்க்கும் வரை எதுவாக இருந்தாலும் வருவதை ஏற்றுக் கொண்டு போனவள் மஹா. ஆனால் அவனது விஷயத்தில் நிறைய இடறியது. அத்தனை இடரையும் தாண்டி அவன் தான் அவளது உயிர் என்றாகி விட்டாலும், அவன் நெருங்கும் போது, அவளையும் அறியாமல் மனம் தள்ளிப் போனது.

வாழ்க்கை தெளிவாக இருக்க, கணவன் மனைவிக்குள் மனம் ஒன்ற வேண்டும்… உடல்கள் உரசிக் கொள்வது வாழ்க்கையல்ல… மனங்கள் ஒன்றி உரசிக்கொண்டு திகட்ட திகட்ட வாழ்வதே வாழ்க்கை… இல்லையென்றால் ஒரு கூரைக்கு கீழ் நீயும் இருக்கிறாய்… நானும் இருக்கிறேன் என்ற நிலை மட்டும் தான்.

இதை இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு தன்னால் தாள முடியுமென்று அவளுக்கு புரியவில்லை. அவனோடு ஒன்றி வாழ்வது சாத்தியமாகுமா? சத்தியமாக அவளால் அவளுக்கே உறுதிக் கொடுக்க முடியவில்லை.

அத்தனையிலும் நேர் எதிரானவர்கள் ஒரே நேர்கோட்டில் பயணிப்பது சாத்தியமா?

பயணம் சாத்தியம் இல்லையென்றால் முடிவு தான் என்ன?

ஆனால் ஷ்யாமை விட்டு விலகுவது தன்னால் முடிந்த காரியமா? இல்லை… முடியவே முடியாதே… சண்டை போட்டாலும், சமாதானம் செய்தாலும், கோபப்பட்டாலும், கொள்கை மாறுபாடு இருந்தாலும், அடித்தாலும் பிடித்தாலும் அவன் தன்னுடனே தான் இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டது மனது.

அவனது எதிர்பார்ப்புகளை ஈடு செய்யாமல், ஒரு தோழியாக அவனுடன் வாழ்வது சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று எனும் போது, என்ன தீர்வை தான் தர முடியும்?

இவ்வளவுக்கும், அவன் தன் மேல் கொண்டிருக்கும் அளவிட முடியாத காதலையும் அறிவாள்… தனிமையை பங்கிட துடிக்கும் அவனது இயல்பான மோகத்தையும் அறிவாள். அது வெகு இயல்பு தான். ஒரு கணவனாக அவன் தன்னிடம் எதிர்பார்ப்பதை தவறென்று கூறி விடவும் முடியாதே… அவளை மட்டுமே நேசித்து, அவளுக்காக என்று யோசித்து, அவளுக்காக தன்னை முற்றிலுமாக விட்டுக் கொடுக்கிறான் என்பதையும் இவள் அறியாதவள் அல்ல!

இத்தனையும் அவளுக்குள் பெரும் குழப்பத்தையும் குற்ற உணர்வையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

மனம் தாள முடியாமல் கார்த்திக்கு அழைத்தாள்.

“சொல்லுடா லட்டு…” என்றவனின் பாசமான குரல் காதில் விழ, மனம் கசிந்து கண்கள் கண்ணீரில் மிதந்தது.

“எப்படி இருக்க கார்த்திண்ணா?” என்று கேட்டாள், பார்த்து பல வருடம் ஆகி விட்டதை போன்ற ஒரு உணர்வு, மனதை அழுத்தியது.

“நல்லா இருக்கோம்டா…” என்றவன், இன்னும் சிலபல குடும்ப விஷயங்களை பேச, தன்னை மறந்து அருகில் வந்து அமர்ந்த பிருந்தாவை மேல் பார்வையாக பார்த்துக் கொண்டு தமையனின் பேச்சில் ஆழ்ந்தாள்.

ஒரு கட்டத்தில் இவள் மெளனமாக,

“ஏன்டா லட்டு… காலைலயே பிரச்சனை போல…” என்று மெதுவாக கேட்டான். சற்று நேரத்திற்கு முன்பு தான் ஷ்யாமிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது, மஹாவிடம் தான் கோபப்பட்டதிற்கு வருந்திக் கொண்டிருந்தான்.

“என்னதான் இருந்தாலும் மஹா கிட்ட நான் அப்படி பேசிருக்க கூடாது மச்சான்… அதுக்கு முன்னாடி பிசினஸ் விஷயத்தை வீட்டுக்குள்ள நான் கொண்டே வந்திருக்கக் கூடாது…” என்று வருத்தமாக கூறியவனின் வார்த்தைகள் கார்த்திக்கை பாதித்தது.

“இதெல்லாம் சகஜம் மச்சான்… எங்க அம்மா சொல்லிட்டே இருப்பாங்க… கல்யாணம் செஞ்சா மட்டும் போதாது… அது செட் ஆக முழுசா அஞ்சு வருஷம் பிடிக்கும்ன்னு சொல்லுவாங்க… அந்த வீட்ல பொண்ணுங்க, இது தன்னோட வீடுன்னு கம்ப்ளீட்டா மெர்ஜ் ஆக கண்டிப்பா பத்து வருஷமாகுமாம்… பத்து வருஷம் எங்க? பத்து நாள் எங்க? இன்னும் எவ்வளவோ நாள் இருக்கு மச்சான்…” என்று சமாதானம் கூறினாலும்,

“பத்து வருஷமா? யோவ்… புளிய கரைக்காதய்யா…” என்று சிரித்தவன், “அவளோட கேரக்டர் தெரிஞ்சும் நான் அப்படி பேசிருக்க கூடாது…” என்று மீண்டுமாய் வருந்த,

“அப்படி என்ன மச்சான் சொன்ன?” என்று கார்த்திக் கேட்டான்.

“இன்னைக்கு ஒரு வரவு செலவு பார்க்க வேண்டி இருந்தது கார்த்திக்… நம்ம ராவ் அதுக்காகத்தான் சென்னை வந்து இருக்கார்… வந்த மனுஷன் சும்மா இல்லாம ஏதோ நடிகையை அரேஞ்ச் பண்ணி தர சொல்லி கவி கிட்ட கேட்டுட்டார்…” என்றவுடன்,

“இது எப்பவுமே நடக்கறதுதானே? அந்தாளை எல்லாம் பகைச்சுக்க முடியுமா? கேட்டதை பண்ணி கொடுக்கலைன்னா லூசு மாதிரி ஏதாவது பண்ணி வெப்பான்னு நானும் கேள்விப்பட்டு இருக்கேன்…”

“ஆமான்டா… இவனெல்லாம் மினிஸ்டராகி நாட்டை காப்பாத்தி…” என்றவனுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. “ஒரு நிமிஷம் கூட நிதானத்துல இருக்க மாட்டான்… ஃபுல் தண்ணி…” என்று கூடுதலாக விமர்சிக்க, கார்த்திக் சிரித்தான்.

“யோவ்… அதை நாம பேசவே கூடாது… நாம பகல்லயே ஆப்பிள் ஜூஸோட ரம்மை சேர்த்து அடிக்கறவங்க…”

“டேய்… நானெல்லாம் ரொம்ப கண்ட்ரோல்ல தான்டா இருக்கேன்… அதுவும் இப்பல்லாம் பயந்து பயந்து தான் சிகரெட்டே பிடிக்கறேன்… உன் தங்கச்சியை பார்த்தாலே பயமா இருக்கு…” என்றவன், கிட்டத்தட்ட உண்மையை தான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

அந்த இரண்டுமே அவளுக்கு ஆகாது என்பது அவனுக்கு தெரியும்… ஆனால் அவளாக கட்டுப்படுத்தவில்லை. ஆனால் பார்வையில் அவள் காட்டும் வேறுபாட்டினால் அவற்றை சற்று ஒதுக்கி வைக்க பழகிக் கொண்டிருந்தான்.

“ஆமா நம்பறேன்…” என்று கார்த்திக் சிரிக்க,

“நம்பித்தான் ஆகணும்…” என்றான் ஷ்யாம்.

“சரி… இதுல என்னதான் மச்சான் பிரச்சனை?”

“ம்ம்ம்… நான் பேசிட்டு இருந்ததை உன் தங்கச்சி கேட்டுட்டா… இதெல்லாம் என்ன வேலைன்னு கொதிச்சுடுச்சு…” என்றவனின் குரலில் வருத்தம்.

“உன்னை யார் மச்சான் அவளுக்கு கேக்கற மாதிரி பேச சொன்னது?”

“மஹா இருக்கறதை மறந்துட்டேன்… எப்பவும் போல பேசிட்டேன்டா…”

“இதெல்லாம் நமக்கு சகஜம் மச்சான்… ஆனா அவங்களுக்கு இதெல்லாம் ஷாக்கா தானே இருக்கும்… சரி இன்னைக்கு ஈவினிங் எங்கயாவது கூட்டிட்டு போய் சமாதானக் கொடியை பறக்க விட்டுடு…” என்று அவன் சிரிக்க,

“நீ வேற… விட்டல் டின்னருக்கு இன்வைட் பண்ணிருக்கார்… இந்தம்மா அவன் முன்னாடி என்னை கூட்டிட்டு போவியான்னு வேற ஒரே சண்டை… கண்ணை கட்டுது மச்சான்…” என்றவனுக்கு உண்மையிலேயே அப்படித்தான் இருந்தது.

“அடக் கடவுளே… எதுக்கும் எதுக்கும் இந்த லட்டு முடிச்சு போடுது?” என்று மலைத்தான். அவர்களது சர்க்கிளில் பிசினஸ் காண்டாக்ட்சை வளர்ப்பதில் மனைவியருக்குமான பங்கை பெண்களுக்கு புரிய வைத்துதான் பழக்கம். ஆனால் தங்கள் குடும்பத்தில் பார்ட்டி, டின்னர், மீட்டிங் என்று எதிலுமே வீட்டுப் பெண்களை உள்ளிழுக்காமல் இருந்ததின் தவறை கார்த்திக் இப்போது உணர்ந்தான்.

இடத்திற்கு தகுந்தார் போல தன்னை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டாமா என்று தான் தோன்றியது.

“பார்க்கலாம் கார்த்திக்… சொல்லி பார்க்க வேண்டியது… புரியலைன்னா கத்துகிட்ட வித்தை மொத்தத்தையும் இறக்க வேண்டியதுதான்…”

“யோவ் அதென்னய்யா கத்துகிட்ட வித்தை?” என்று கார்த்திக் சிரிக்க,

“வேறென்ன? கால்ல விழறது தான்…” என்று சிரித்துக் கொண்டே!

“ம்ம்ம்ம்… ப்ளான் பண்ணிட்ட…”

“அப்கோர்ஸ்…” என்றவன் இன்னும் சிலதை பேசிவிட்டு வைத்தான்.

ஷ்யாமிடம் பேசிவிட்டு அமர்ந்தவனைத்தான் அழைத்தாள் மஹா. அவள் அழைக்கவில்லை என்றால் கூட கண்டிப்பாக கார்த்திக் அழைத்திருப்பான். கண்டிப்பாக அவளிடம் பேச வேண்டியிருந்தது கார்த்திக்கு!

அதுபோலவே அவன் ஆரம்பிக்கவுமே, மௌனமாகி இருந்தாள் மஹா.

தமையனாக இருந்தாலும் இருவருக்குமிடையிலான விஷயத்தை சொல்ல அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை.

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல கார்த்திண்ணா…”

“ப்ச்… பரவால்ல ஒண்ணுமில்லாம தான் இருக்கணும் பாப்பா… ஆனா ஒரு விஷயத்தை நீயும் புரிஞ்சுக்கணும்டா…” என்று ஆரம்பிக்க, மஹாவுக்கு சுருக்கென்று இருந்தது. ஷ்யாம் சொல்லாமல் கார்த்திக்கு தெரிய போவதில்லை.

இருவரும் பேசுவதையெல்லாம் கார்த்தியிடம் சொல்வானா?

எரிச்சலாக இருந்தது மஹாவுக்கு. அப்படியென்றால் இருவருக்குமிடையில் பர்சனல் என்ற ஒன்று இல்லையா? கார்த்திக் அவளுடைய தமையன் தான்… ஆனால் இருவரையும் பொறுத்தவரையில் அவனும் மூன்றாம் மனிதன் தானே என்று தோன்றியது.

ஆனால் அதையெல்லாம் காட்டிக் கொள்ளாமல் அவன் பேசுவதை கேட்டாள்.

“பிசினஸ்னா ஆயிரம் இருக்கும்டா பாப்பா… மேட்டுல இருக்கறதை எடுத்து பள்ளத்துல போட்டு, பள்ளத்துல இருந்து மேட்டுல போட்டு என்னவெல்லாமோ பண்ண வேண்டியிருக்கும்…” என்று நிதானமாக ஆரம்பிக்க,

“ம்ம்ம்…” என்று வெறுமனே உம் கொட்டினாள்.

“இத்தனை நாள் உன்கிட்ட கேட்டு மச்சான் பிசினஸ் பண்ணலை பாப்பா… அவருக்கு தெரியும்… எங்க என்ன பண்ணனும்ன்னு… உன்னோட கொள்கையை அவர் மேல் திணிக்கனும்ன்னு நினைச்சா புலிய புல்லை திங்க வைக்கிற மாதிரி ஆகிடும்… அது அவர் பிசினசுக்கு நல்லதில்ல… அவர் கீழ விழனும்ன்னு எத்தனையோ பேர் காத்துகிட்டு இருக்காங்க… அதுக்கு நீயே காரணமாகிடாத… இதுதான் ஷ்யாம்ன்னு முழுசா ஏத்துகிட்டு கல்யாணம் பண்றதா இருந்தா பண்ணு… இல்லைன்னா அவரை விட்டுடுன்னு உன்கிட்ட எத்தனை முறை சொல்லிருக்கேன்… ஒரு பொண்ணால சாம்ராஜ்ஜியம் அழிஞ்ச கதையெல்லாம் உனக்கு தெரியுமா?” சரமாரியாக பேசியவன், சற்றே நிறுத்த,

“உன்கிட்ட பேசினாங்களா? என்னை கேக்க சொன்னாங்களா?” இறுக்கமாக அவள் கேட்க,

“ச்சே ச்சே… மச்சான் எதுக்கு அப்படி சொல்ல போறார்? பேச்சுவாக்குல சொல்லிட்டு இருந்தார்… அதுவும் கூட நான் மஹாவை அப்படி பேசிருக்கக் கூடாதுன்னு தான் சொன்னார் பாப்பா… ஷ்யாமை நீ தப்பாவே நினைக்கற… ஆரம்பத்துல நான் வேண்டாம்ன்னு சொன்னப்ப ஷ்யாமுக்காக எல்லாத்தையும் எதிர்த்துட்டு நின்ன அந்த மஹா எங்க பாப்பா?” என்று கேட்க, உண்மையில் அவளும் அந்த மகாவை தான் தேடிக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்த மகாவுக்கு தயக்கங்கள் கிடையாது… வருத்தங்கள் கிடையாது… வருவதை இயல்பாக ஏற்றுக் கொண்டு போய்விடுபவள் அவள்… தெளிவாக இருந்த மனது எப்போது இப்படி குழம்ப ஆரம்பித்தது என்று புரியவில்லை. காரணம் ‘ஷ்யாம்’.

“கடைசில என்ன சொன்னாப்லன்னு தெரியுமா லட்டுக் குட்டி…” என்றவனின் குரலில் சிறு கேலி எட்டிப் பார்க்க,

“என்ன?” என்று கேட்டாள்.

“சொல்லி பார்ப்பானாம்… ரொம்ப முடியலைன்னா உன் கால்ல விழுந்துடுவானான்…” மரியாதையை கைவிட்டு நண்பனை பற்றிக் கூறி சிரிக்க, மஹாவாலும் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

“ஆமா… ரொம்பத்தான்… கால்ல விழுந்துட்டு தான் மறுவேலை பார்க்க போறாங்க… கன்னாபின்னான்னு என்னை பேச வேண்டியது… அப்புறமா மச்சான் கிட்ட போய் கொஞ்ச வேண்டியது… நான் பொண்டாட்டியா இல்ல நீ பொண்டாட்டியான்னே எனக்கு தெரியல…” என்று சலித்துக் கொண்டாலும் உள்ளுக்குள் சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது.

வாய்விட்டு சிரித்தான் கார்த்திக்.

“விடுடா… இதெல்லாம் மென் டூ மென் டாக்… ஒரு ஆம்பிளை மனசு ஆம்பிளைக்கு மட்டும் தான் தெரியும்…” என்று சிரிக்க,

“நல்லா தெரிஞ்சுக்க… என்னை விட்டுடுங்க ரெண்டு பேரும்…” என்றவளிடம் ஷ்யாமிடம் கூறியதை எல்லாம் கூறி சமாதானம் செய்ய மேலும் சிலதை பேசிவிட்டு வைத்தான்.

இவளது மனதுக்குள் வெகுவான பாரம்!

காலையில் பண விஷயத்தில் அவன் மூட் அவுட்டாகி இருப்பதை கண்டிப்பாக அவள் அறிந்து இருந்தாள். சாதாரண மனைவியாக இருந்தால், கண்டிப்பாக அவனுக்கு தலை சாய்க்க தோள் கொடுத்து தைரியம் சொல்லியிருக்க கூடும். ஆனால் அந்த நிலையிலும் அவனை தன்னோடு சாய்த்துக் கொள்ளாமல் இன்னமும் அவனது கோபத்தை தூண்டி விட்டது எது என்று யோசித்தாள். தன்னிடம் வெளிப்படையாக பேச முடியாமல் தான் கார்த்தியிடம் பேசுகிறானா?

தவறு செய்து கொண்டிருக்கிறோமோ என்ற வேதனை அவளை வாட்ட, டேபிளில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள்.

கண்களில் மெல்லிய கண்ணீர் படலம்!

“ஐ லவ் யூ ஷ்யாம்… ஐ ஆம் சாரி… ரியலி சாரி…” அவளையும் அறியாமல் முனுமுனுத்தவளுக்கு தலை பாரமாக இருந்தது. மைக்ரேன் தலைவலி ஆரம்பமாகும் போல தோன்றியது.

அவசரமாக ஒரு ட்ரமடாலை பிரித்து வாயில் போட்டுக் கொண்டாள்.

அவள் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் ரவுண்ட்ஸுக்கு தான் மட்டும் போய்விட்டு வந்தமர்ந்தாள் பிருந்தா.

“என்னடி ஷ்யாம் அண்ணா கூட சண்டையா?” என்று சாதாரணமாக பிருந்தா கேட்க,

“ப்ச்… அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல…” சலிப்பான குரலில் கூறியவளை ஒரு மார்க்கமாக பார்த்தாள்.

“ஏன்… ரெண்டு பேரும் ஹனிமூன் எதுவும் போகலையா செல்லோ?” என்று இவள் கேட்க,

“அது ஒண்ணுதான் குறைச்சல்?” என்று முனுமுனுக்க, பிருந்தாவுக்கு அது சரியாக படவில்லை.

“என்னடி? என்னாச்சு? ஒரு மாதிரியாவே இருக்க?” பிருந்தா விடாமல் கேட்க, ஷ்யாமை பற்றி அவளிடம் கூட சொல்ல விரும்பவில்லை. அவனைப் பற்றி சொல்ல வேண்டும் என்றால் அவனது செயல்களை எல்லாம் விமர்சனம் செய்ய வேண்டியிருக்கும். அதை தான் செய்தால் பரவாயில்லை. கேட்பவர்களும் விமர்சித்தால்? அது பிருந்தாவாக இருந்தாலும், கார்த்திக்காக இருந்தாலும், அவளை பொறுத்தவரை அனைத்துமே ஒன்றுதான்.

ஷ்யாமை எங்குமே விட்டுக் கொடுக்க முடியாதுதான்!

“ஒண்ணுமில்ல பிருந்தா… தலைவலி அவ்வளவுதான்…” என்று முடித்து விட்டு, பேஷன்ட்சை பார்க்கவாரம்பித்தாள். அன்றைக்கென்று அவளுக்கு தியேட்டர் டியூட்டி ஒதுக்கி இருக்க, சற்று எரிச்சலாக இருந்தது. ஆனால் அவர்களது குழுவில் இரண்டு பேர் வரவில்லை என்பதால் மஹாவும் பிருந்தாவும் மட்டுமாகத்தான் தியேட்டரை பார்க்க வேண்டி இருந்தது.

அவ்வப்போது செல்பேசியை பார்த்துக் கொண்டு தான் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் ஏதாவது மெசேஜ், கால் என்று ஏதாவது செய்வான் என்று எதிர்பார்த்தாள்.

எத்தனை சண்டையிட்டு வந்தாலும் பாழும் மனது அதைத்தானே எதிர்பார்க்கிறது? வெட்கம் கெட்ட மனம் என்று தன்னைத் தானே குட்டிக் கொள்ளவும் அவள் மறக்கவில்லை.

மணியை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். ஷ்யாமை பார்க்க வேண்டும் என்று மனம் அவ்வப்போது பரபரத்துக் கொண்டிருந்தது.

கிளம்பும் நேரத்தில் டெலிவரி கேஸ் ஒன்று வந்துவிட, அவளையும் அறியாமல் பரபரப்பு சூழ்ந்து கொண்டது.

டெலிவரி பார்ப்பது அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. ஒரு உயிரை இந்த உலகத்துக்குள் கொண்டு வருவதை அவள் ரசித்து செய்வாள். எந்த நேரமாக இருந்தாலும், டெலிவரி பார்க்க மட்டும் அவள் சுனங்கியதில்லை.

இப்போதும் அப்படியே!

உடன் பிருந்தாவும் இருக்க, தன்னை மறந்து அந்த டெலிவரியில் ஆழ்ந்தாள்.

செல்பேசியை சைலன்ட் மோடில் போட்டுவிட்டுத்தான் அவள் டெலிவரி பார்க்க வந்தது.

அதை அறியாத ஷ்யாம், டின்னருக்கு இவள் தயாராக வேண்டுமே என்ற பரபரப்பில் விடாமல் கால் செய்ய துவங்கியிருந்தான்.

டெலிவரி சற்று பிரச்சனைக்குரியதாக வேறு இருக்க, நேரம் கரைந்து கொண்டிருந்தது. பனிக்குடம் உடைந்து விட்டாலும், குழந்தை கொடி சுற்றிக் கொண்டு வெளிவர முடியாமல் தவிக்க, வேறு வழியில்லாமல் கைனக் சீஃப்பை அழைக்க, அவர் அறுவை சிகிச்சை தான் வழி என்று முடித்து விட, அந்த பெண்ணோ, அறுவை சிகிச்சை செய்ய மாட்டேன் என்று பிடிவாதமாக இருந்தாள்.

குழந்தையை கொடி சுற்றியதால், அது வெளிவரும் போது கழுத்தை இறுக்க, குழந்தையின் வைட்டல்ஸ் குறைய ஆரம்பிக்க, வெளிவந்த குழந்தையை உள்ளே போக வைக்க வேண்டியிருந்தது.

அந்த பெண்ணோ, வலியில் துடித்தாலும் அறுவை சிகிச்சைக்கு சம்மதிக்கவே முடியாது என்று முட்டாள் தனமாக பிடிவாதம் பிடிக்க, வேறு வழியில்லாமல், திரும்பவும் வெளியே எடுக்கும் முயற்சியில் இறங்கினாள் மஹா.

திரும்பவும் கொடி சுற்ற, வைட்டல்ஸ் குறைய, பெண்ணுடைய ஹெட்ஸ் டவுன் செய்ய என இது சைக்கிள் ரியாக்ஷனாக நடைபெற, ஒரு கட்டத்தில் மஹா துணிந்து சட்டென குழந்தையை வெளியே எடுத்தாள்.

பெரிய ரிஸ்க் தான்… ஆனாலும் துணிந்து செய்து முடிக்கும் போது மாலை கடந்து இரவு மணி ஒன்பதை தொட்டிருந்தது.

அனைத்தையும் முடித்து, குழந்தையை அதன் தாயிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, செவிலிப் பெண்களிடம் செய்ய வேண்டியவற்றை சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்கு இருவருமாக காரில் கிளம்பும் போது மணி பத்தை தொட்டிருந்தது.

அப்போதுதான் தோன்ற செல்பேசியை பார்த்தாள் மஹா. அதுவரை மொத்தமாக மறந்து விட்டிருந்தாள்.

இருபது மிஸ்ட் கால்ஸ்… ஷ்யாமிடமிருந்து மட்டுமே!

பக்கென்று இருந்தது.

கடவுளே!

அவசரமாக பிருந்தாவை வீட்டில் விட்டு விட்டு, அவளது வீட்டை அடையும் போது மனம் திக் திக் என்றுதான் இருந்தது. நல்ல நாளிலேயே இவன் தில்லை நாயகம். இதில் டின்னருக்கு அழைத்திருந்த போதா இப்படியாக வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டே வீட்டுக்குள் நுழைய, சோபாவிலேயே அமர்ந்த வாக்கில் அமர்ந்து கால் மேல் காலிட்டு கண்களை மூடி கைகளை கட்டிக் கொண்டு பின்னால் சாய்ந்திருந்தான் ஷ்யாம்.

சத்தமில்லாமல் அறைக்குள் சென்றவள், குளித்து முடித்து, த்ரீ போர்த் நைட் பேன்ட், குட்டி டிஷர்ட்டை அணிந்து கொண்டு முடியை விரித்து விட்டவள், டைனிங் டேபிளை நோக்கி வந்தாள்.

உணவெதுவும் உண்டானா என்று தெரியவில்லை. டேபிளை ஆராய்ந்தாள். மகேந்திரன் செய்து விட்டு போயிருப்பான் போல… ஆனால் எதுவும் தீண்டப்படாமல் இருக்க, அவனுமே உண்ணவில்லை என்று புரிந்தது.

அவளது பசியெல்லாம் ஆவியானது!

அனைத்தையும் மூடி வைத்தவள், மெளனமாக அவன் முன்பாக வந்து அமர்ந்தாள்.

“ஷ்யாம்…” மெல்லிய குரலில் அழைக்க,

“ம்ம்ம்…” என்றான். அப்படியென்றால் உறக்கமில்லை. விழித்து கொண்டுதான் இருந்திருக்கிறான். உள்ளுக்குள் குளிரெடுத்தது.

“சாப்பிடலையா?” என்றாள் சிறிய குரலில்.

“எனக்கு ஃபுல்லா இருக்கு… நீ சாப்பிடு…” இன்னும் கண்களை அவன் திறக்கவே இல்லை.

“வெளிய சாப்பிட்டியா?” கேட்க பயமாக இருந்தது தான். ஆனாலும் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

“ஏன் பொண்டாட்டி நீ இருக்கல்ல… உன்னை விட்டுட்டு நான் மட்டும் போவனா?” என்று இறுக்கமாக பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அவன் கேட்க,

“சரி… வா சாப்பிடலாம்…”

“காலைல சொன்னதை சாதிச்சுட்ட இல்ல…” கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாலும் அத்தனை கோபம் அவனது வார்த்தைகளில்.

“இல்லடா… நான் அப்படி நினைக்கல…” எப்படியாவது உணர்த்திவிடும் வேகமிருந்தாலும் எப்படி விளக்குவது என்று அவளுக்கு தெரியவில்லை.

“பின்ன வேற எப்படி மஹா?” கண்களை திறந்து கேட்க, அதில் அத்தனை சிவப்பு.

“ட்ரின்க் பண்ணியா?” ஒரு மாதிரியான குரலில் கேட்க,

“உன் இஷ்டத்துக்கு நீ செய்யும் போது என் இஷ்டத்துக்கு நான் செய்ய மாட்டேனா? ஆனா இன்னைக்கு நான் ட்ரின்க் பண்ணலை…” கூர்மையாக கூற, காயப்பட்டது மனது!

“என் இஷ்டத்துக்கு எல்லாம் பண்ணலை ஷ்யாம்… தியேட்டர் டியூட்டி… டெலிவரி ரொம்ப காம்ப்ளிகேட் ஆகிடுச்சு…”

“ம்ம்ம்… தெரியும்… ஹாஸ்பிடலுக்கு போன் பண்ணேன்… உனக்குத்தான் ஒரு போன் பண்ணி சொல்லக் கூட முடியாதே மஹா…” அவளையே குற்றம் சாட்ட, தலை குனிந்தாள்.

“சாரி ஷ்யாம்… அந்த அவசரத்துல உனக்கு இன்பார்ம் பண்ண முடியல… இனிமே இப்படி நடக்காம பார்த்துக்கறேன்…” என்ற போது அதற்கு மேலும் அவனால் கோபத்தை இழுத்துப் பிடித்து வைக்க முடியவில்லை.

“இன்னைக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தேன்… ஐ ஜஸ்ட் வான்ட் டூ ஷேர் வித் யூ… கால் பண்ணா நீ எடுக்கவே இல்ல…” எனவும்,

“காலைலருந்து நீ கால் பண்ணுவன்னு போனையே முறைச்சுதான் பார்த்துட்டு இருந்தேன்…” என்றவளின் குரலில் தொனித்த ஏக்கத்தை கண்டு புன்னகைத்தான் ஷ்யாம். உள்ளுக்குள் அத்தனை உணர்வுகள் இருந்தாலும் காட்டிக் கொள்ளக் கூடாதாமாம்.

“ஏன் முறைச்சு பார்த்த? நீ கால் பண்ணா குறைஞ்சு போயிருவியா?” சிரித்தவனை பார்த்து முறைத்தாள்.

“பொண்டாட்டிக் கிட்ட சண்டை போட்டுடமே… கொஞ்சமாவது சமாதானம் பண்ணலாம்ன்னு உனக்கெல்லாம் தோணுதா? எருமை…” என்றவளை உதடுகள் வளைய, முகம் கொள்ளா சிரிப்புடன், உல்லாசமாக பார்த்தான் ஷ்யாம்.

“நான் வேற மாதிரி தான் சமாதானம் பண்ணுவேன்டி… உனக்கு ஓகே வா?” என்று கேலியாக கேட்க,

“எங்கருந்து? வெறும் பேச்சுதான்…” சிறு குரலில் வேண்டுமென்றே அவனை கிண்டல் செய்தவள், டைனிங் டேபிளை நோக்கி போக முயல, ஷ்யாம் அவளது கையை பிடித்து இழுக்க, அவன் மேலேயே விழுந்தாள்.

“அப்புறம் அப்படி இப்படின்னு பேசக் கூடாது…” அவளது காதில் கிசுகிசுக்க,

“அப்படி இப்படின்னா எப்படி பாவா?” அவனது மீசை காதில் உராய்வதால் உடலோடு குரலும் சிலிர்க்க, ஹஸ்கியான பாவா என்ற அவளது அழைப்பு அவனை எங்கோ அழைத்து சென்றது.

“பாவாவா? என்னடி ஆச்சு உனக்கு இன்னைக்கு?” என்றவனது குரலில் அத்தனை காதல்!

“ம்ம்ம்… பாவா… இதான் காலாமாம்…” ஹஸ்கியான தொனி மாறாமல், அத்தனை மயக்கமாக கூறி, அவனிடம் தன்னுடைய காலை காட்ட, அது பளிங்கு போலதான் இருந்தது. ஆனால் ஏன் இவள் காலை காட்டுகிறாள் என்று புரியாமல் அவன் பார்க்க, அவள் கண்ணை சிமிட்டி,

“கால்ல விழறேன்னு சொன்னியாமாம்! சீக்கிரம் விழுப்பா… டைம் ஆகுது…” என்று கிளுகிளுப்பாக இவள் சிரிக்க, ஷ்யாம் வெட்க புன்னகையை மறைக்க முடியாமல், அவளது வெற்றிடையை இரு கைகளாலும் இறுக்கிப் பிடிக்க, அவளால் மேலெழும் உணர்வுகளை தாள முடியவில்லை. அவனை சமாதானம் செய்யத்தான் அவள் முயற்சி செய்தாள், ஆனால் அவளே அதில் சுகமாக கூச்சத்தோடு சிக்கி கொள்ள, அவளை விழுங்கும் பார்வை பார்த்தான். அவனது மனைவியின் மாற்றத்தை அவனால் நம்பவும் முடியவில்லை, நம்பாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை.

“என் பொண்டாட்டி கால் தானே?! விழுந்துட்டா போச்சு…” என்று எழுந்தவன், அவனுடைய மனைவியை அப்படியே கையில் ஏந்த,

“பசிக்குதுடா… சாப்பிடனும்…” என்று அவனது கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு இவள் சிணுங்கினாள்.

அவளது காதுக்கருகில் குனிந்தவன்,

“எனக்கும் தான்டி…” என்றவன், இன்னும் நெருக்கமாக அவளை தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டு, வேறு எதையோ கிசுகிசுக்க, அவளது முகம் சிவந்து, அவனது கழுத்தை கட்டிக் கொண்டாள்.

“ச்சீ ரொம்ப கிரீன் கிரீனா பேசற…”

“உன் கிட்ட அப்படித்தான் பேச முடியும்டி பொண்டாட்டி…” என்றவனை அப்போதுதான் கவனித்தாள். பேசிக்கொண்டே அறைக்கு வந்ததை.

நிமிர்ந்து அவனை பார்க்க முடியாமல் தலை குனிய, அவளை தள்ளி நிறுத்தி, குறும்பாக பார்த்தவன், கைகளை விரித்தபடி அவளை அழைக்க, கால்கள் பின்னியது. எதுவோ அவளை பின்னிழுக்கப் பார்க்க, அதை உடைத்தவள், வெட்கத்தை மறந்து அவனைக் கட்டிக் கொண்டாள்.